JUDICATOR - Concord (2025)

 3 lata czekania na nowy album amerykańskiego Judicator, a tu w między czasie band przeszedł gruntowy remont, jeśli chodzi skład. Ze starego składu został basista John Dolan i lider grupy, czyli wokalista Jonh Yelland. W składzie pojawił się duet gitarzystów tworzonych przez Chada i Daytona Andersona z Disforia, perkusista Mike Lofgreen i klawiszowiec Francisco Perez. Razem zmajstrowali "Concord", czyli 7 album studyjny Judicator, który ukazał się 28 marca .

Judicator to taki typ zespołu, który cały czas trzyma bardzo dobry poziom i nie schodzą poniżej pewnego poziomu. To band, który czerpie garściami z europejskiego power metalu typu Blind Guardian, czy Falconer, jest też sporo amerykańskiego grania choćby spod znaku Demons and Wizards czy Ancient empire. Band potrafi zmiksować power metal, progresywny rock i całość otoczyć epickim klimatem. Mają to coś w sobie, że przyciągają uwagę i potrafią oczarować tym co prezentują wraz z  swoją grą. Nowy album mimo nowego składu dostarcza sporo wartościowej muzyki, która fanom gatunku na pewno przypadnie do gustu. Fani Judicator też nie powinni narzekać.

Głos Yellanda jest tutaj znakiem rozpoznawczym i motorem napędowym zespołu. To za jego sprawa całość ma odpowiedni feeling. Dobrze układa się współpraca gitarzystów, którzy dwoją się i troją, żeby porwać słuchacza i dostarczyć nie zapomnianych emocji. Na dzień dobry dostajemy przebojowy i niezwykle melodyjny "Call Us Out of Slumber". Wpływy Blind Guardian są słyszalne i ten power metal kipi energią. Judicator zaczyna z grubej rury. Symfoniczne ozdobniki, podniosłość i epicki rozmach to atuty "Sawtooth". Co za klimat i co za przepiękne refren, który zapada szybko w pamięci. Znalazło się miejsce na ostrzejsze granie w postaci "A mirracle of Life", gdzie nie brakuje wpływów Primal Fear czy Gamma ray. Nieco progresywności wdziera się w złożonym "Imperial" i tutaj momentami słychać wpływy Persuader. Całość wieńczy 8 minutowy "Blood Meridian" i to rasowy killer. Mocne riffy, świetny klimat fantasy, a do tego masa świetnych przejść i zagrywek gitarowych. Nie ma nudy, a band pokazuje swój potencjał i talent. Jeden z najlepszych kawałków na płycie, który porywa pomysłowością i świeżością.

Judicator znów zaatakował i znów dostarczył świetny album, który porywa klimatem, urozmaiceniem, pomysłowością, detalami. Lata lecą, a oni wciąż zaskakują i zachwycają. "Concord" to płyta dojrzała, przemyślana  i wypełniona ciekawymi kompozycjami, które na długo zostają w pamięci. Troszkę zabrakło może przebłysku geniuszu i takiego efektu wow. Całość i tak godna polecenia!

Ocena: 8.5/10

JUDICATOR - Let there be nothing (2020)

Tylko 8 lat i 5 albumów wystarczyło by amerykański Judicator stał się jednym z najlepszych bandów młodego pokolenia, które wypełniają pustkę w amerykańskim heavy/power metalu. "Let there be nothing" to najnowsze dzieło tego utalentowanego zespołu. Mamy zmiany personalne, ale nie zmienia to jakoś drastycznie stylu tej ekipy z Salt Lake City. Band w dalszym ciągu stawia na klasyczne rozwiązania i rozwija pomysły z poprzednich płyt. Jednak pierwszy raz Judicator tak rozwinął swoje zmysły do tworzenia epickich i bardziej rozbudowanych utworów. Pierwszy raz band tak ociera się o progresywny metal i to czyni "Let there be nothing" miłą niespodzianką roku.

Tak jak i na poprzednich płytach, tak i tutaj nie obyło się bez mocne, klasycznego brzmienia, które bierze to co najlepsze z lat 80 i to co najlepsze z współczesnego brzmienia. Bardzo dobry sound to znak rozpoznawczy tej kapeli.  Z starego składu został gitarzysta Tony Cordisco i wokalista John Yelland. Bez wątpienia to właśnie John swoim specyficznym wokalem buduje klimat i nadaje całości charakteru. Na nowym albumie również zaskakuje wysoką formą.

Jeśli chodzi o materiał to dominują rozbudowane, epickie i pokręcone kawałki, które mają nas porwać przede wszystkim klimatem. Tutaj troszkę momentami wdziera się nuda i chyba bardziej do mnie przemawia proste i treściwe granie Judicator z poprzednich płyt. Nie mówię, że jest to złe, bo jest w tym urok, ale na dłuższą metę potrafi to nieco męczyć. "Let there be light" zaskakuje klimatycznym intrem i pomysłowymi partiami gitarowymi. Jeśli o mnie chodzi, to skróciłbym ten kawałek.  Pierwszy pozytywne emocje wzbudza agresywnym i bardziej treściwym "Tommorows Sun".  Utwór w pełni oddaje stylistykę amerykańskiego heavy/power metalu. Taki Judicator to ja uwielbiam. Kolejny killer na płycie to rozpędzony i zadziorny "Autumn of Souls". Jest moc i pazur, a band stać na takie hity. Podniosłość i epickość to atuty dynamicznego "Gloria". Końcówka płyty to 3 rozbudowane kolosy. "Amber Dusk" może zachwycić mrocznym klimatem i patentami wyjętymi z twórczości Visigoth czy Manilla Road. Kawałek rozwija się w drugiej połowie. "The Way of Pilgrim" wyróżnia się pomysłowymi partiami gitarowymi i niezwykłą finezją. Znów odczuwam, że utwór jest za długi. Całość zamyka złożony i bardziej energiczny "Let there be nothing".

Judicator po raz kolejny potwierdza, że jest zespołem doświadczonym i pełen pomysłów. Grają od 8 lat, ale już udało im się wypracować swój styl i wysoką jakość heavy/power metalu. "Let there be nothing" to kolejny bardzo dobry album Judicator, ale tym razem jest jak dla mnie przerost formy nad treścią. Momentami album potrafi nużyć i w ostatecznym rozrachunku wolę poprzednie dzieła Judicator.

Ocena: 8/10

JUDICATOR - At the Expense of Humanity (2015)

Amerykanski Judictor do tej pory bardziej był postrzegany jako projekt muzyczny, jednak ten czas dobiegł końca. Teraz można śmiało o nich mówić jak o prawdziwej kapeli z krwi i kości.  Mamy teraz 5 muzyków i zespół zaczyna normalnie funkcjonować. Choć takie zmiany nie miały większego wpływu na styl czy jakość muzyki tej formacji.  Od premiery „Sleppy Hollow” minęły 2 lata i teraz zespół postanowił udać się w klimaty s-f, porzucając tematykę stricte historyczną. Efektem tego jest „At The Expense of Humanity” . Nie ma czasu na eksperymenty i właściwie zespół postanowił podążać wcześniej obraną ścieżką. Skoro dotychczas dobrze im szło granie heavy/Power metalu to po co to zmieniać? Tak więc „At the Expense of humanisty” to nic innego jak kontynuacja „Sleppy Hollow”, choć można odnieść wrażenie, że jest to dzieło ostrzejsze i mające w sobie znacznie więcej energii. Można dostrzec, że zespół jakby nieco zmienił proporcje i bardziej postawił na epickość . Zmiana jak najbardziej na plus. Sporo przerysowano z poprzednich albumów mimo wszystko. Ostre, mięsiste brzmienie,  czy też pewny i wyrazisty wokal Johna. Ta machina wciąż działa sprawnie i  pełne emocji partie wokalne Johna.  Zwłaszcza w tych epickich kawałkach znakomicie to zostaje podkreślone.  „How  Long Can You Live Forever”  robiący za balladę świetnie to okazuje i jest to jeden z kilku kolosów jakie znajdziemy na płycie.  Do długich kompozycji należy zaliczyć melodyjny „Autophagia”  czy rytmiczny „Nemesis/Fractcide” w którym słychać echa Iced Earth.  Jako fan Power metalu bardzo mnie ucieszyły takie szybsze kawałki czyli coś w stylu „Gods Failuress” czy „Coping Mechanism”, które zawierają pewne echa Edguy czy Gamma Ray. To jest właśnie styl taki jaki mi bardzo odpowiada i właściwie pasuje on też do Judicator.  Ciężko zdecydować czy jest to album lepszy czy gorszy od „Sleppy hollow” bowiem oba albumy bardzo dobrze się słucha. Każdy z nich ma pazur, dobry i wyrównany materiał. Nowy album z pewnością może pozyskać fanów po przez swój wyrównany i zróżnicowany materiał. Co tutaj dużo pisać, kawał porządnego heavy/Power metalu.  Nic tylko brać i słuchać.

Ocena: 7.5/10

JUDICATOR - Sleepy Plessow (2013)

Lekcja historii z metalem to fajna przygoda. Nie pierwszy raz w metalu zespół stara się przekazać słuchaczowi jakieś informacje, fakty i stara się czegoś nauczyć. Sabaton czy Judas Priest „Nostradamusem” pokazali że można. Amerykański dwuosobowy projekt o nazwie Judicator postanowił podjąć się podobnej próby na nowym albumie zatytułowanym „Sleepy Plessow”. Cały album skupia się wokół Państwa Pruskiego i osoby Fredericka Wielkiego – króla Prus. Nowy krążek jest bardziej dojrzały aniżeli debiut „King Of Rome” i ciekawa warstwa liryczna to tylko jeden z wielu dowodów, który to potwierdza.

Rozwój zespołu można już dostrzec na frontowej okładce, która jest malownicza i świetnie odzwierciedla to z czym związany jest nowy album Judicator. Brzmienie zostało bardziej dopieszczone co słychać od pierwszych minut. Jednak to wszystko to są drobne szczegóły. Co tutaj przykuwa uwagę to wokal Johna Yellanda, który śpiewa bardziej drapieżniej, bardziej technicznie, a wszystko jakby w stylu Hansiego Kurscha z Blind Guardian. Również rozwinął skrzydła gitarzysta Tony C, który jest odpowiedzialny za harsh wokal na płycie. Jego partie są tutaj dobrze wyważone między heavy metalową solidnością i agresją a power metalową melodyjnością. Całość brzmi tutaj po prostu znakomicie. Materiał jest w swojej formule urozmaicony i solidny, tak więc można zapomnieć o przykrych wpadkach w postaci wypełniaczy. To co dostajemy na nowy albumie Judicator? Podwojoną liczbę przebojów, melodii, więcej przebojów, a wszystko w zamian za nieco wtórny charakter w którym można wyłapać patenty Helloween, Blind Guardian, Scanner, Running Wild czy Iced Earth. Jest to sprawiedliwa cena, zwłaszcza że materiał broni się sam. Klimatyczny utwór instrumentalny w postaci „Sleepy Plessow” robi dobre wrażenie, a potem jest już tylko lepiej. Dynamiczny heavy/power metal to formuła w której sprawdza się amerykański duet i świetnie to słychać w „The Elector” , „Memory Of Shame” czy „When Crowns are Shattered”. Słychać tutaj jak najbardziej Helloween, Running Wild jak i Blind Guardian. Bardziej heavy metalowe kawałki jak „Sea Of Fire” czy „The Philosopher King” potrafią zaskoczyć swoim klimatem i ciężarem. Na nowej płycie nie brakuje gościnnych muzyków, którzy ubogacili owy album. Zwłaszcza taki epicki, nieco progresywny utwór „Blut von Himmel”, który trwa ponad 11 minut. Ten kawałek świetnie pokazuje, że muzycy mają głowę pełną interesujących pomysłów.

Można jednak nagrać album metalowy, który nie tylko wzbudza emocje i zachęca do zabawy, ale również do wzbudzenia zainteresowania historią. Judicator w znakomity sposób przybliża życie króla Prus. „Sleepy Plessow” to album, który zadowoli fanów melodyjnego grania i formuły heavy/power metalowej. Jeden z tych wydawnictw, z którym warto się zapoznać. Gorąco polecam!

Ocena: 8.5/10

JUDICATOR - King Of Rome (2012)

Określany mianem amerykańskiego BLING GUARDIAN to zwrot jaki ostatnio dość często pojawiał się w stosunku kapeli o nazwie JUDICATOR, która gra speed/ power metal. Może i zwrot zastosowany nieco nad wyrost, choć trzeba przyznać, że inspirację wczesnym okresem BLIND GUARDIAN można uświadczyć, ale nie są to jedyne wyraźne inspiracje jakie tutaj słychać. Bo przecież kapela nie zapomina o rodzimych kapelach pokroju HELSTAR, VICIOUS RUMORS, czy też JAG PANZER. Można również usłyszeć pewne elementy RUNNING WILD czy CRYSTAL VIPER, a więc można sobie wyobrazić mniej więcej w jakim stylu zespół się obraca. Jest tu power/ speed metal, jest też i heavy metal. W roku 2012 ukazał się debiutancki album „King Of Rome”, który jest do pobrania za darmo na stronie zespołu na facebooku. Czego należy spodziewać się po tym wydawnictwie? Czy jest na tyle dobry, żeby zawracać nim sobie głowę?

Zanim opiszę to i owo na temat albumu to trzeba zwrócić uwagę, że JUDICATOR to właściwie projekt muzyczny dwóch muzyków, a mianowicie wokalisty Johna Yellanda znanego z DISFORIA, a także instrumentalisty Tony C występujący w SEDULITY. Co wyróżnia ten zespół od innego zespołu, który grał pod BLIND GUARDIAN, a mianowicie SAVAGE CIRCUS to wokalista. Tutaj John nie jest kalką Hansiego i ma wokal dość specyficzny. Jest to wokal lekki, może mało techniczny, ale dość taki nie typowy. Bardzo fajnie wypadają górne rejestry w jego wykonaniu. Urozmaicenia zapewniają wokale death metalowe zaśpiewane przez Bryana Edwardsa znanego z SEVEN KINGDOMS. Przez to album nabiera nieco mroczniejszego i ostrzejszego wydźwięku, co jest dużym plusem. Taki charakter płyty może nieco przypominać to co gra 3 INCHES OF BLOOD, choć tutaj nie uświadczymy thrash metalowych zacięć. Z koeli Tony C łączy w swojej grze style niemieckich kapel power/speed metalowych i amerykańskich i jest to udany miks. Mamy tutaj energiczność, zadziorność, odpowiednią dynamikę, szybkość, melodyjność, a także urozmaicenie. Nie można narzekać na jednostajność i męczenie jednego riffu w kółko. Aspekt produkcyjny też wypada na tym wydawnictwie dobrze, choć nie ma co spodziewać się nie wiadomo czego, skoro muzycy sami nad utworami i brzmieniem pracowali. Ciekawa klimatyczna okładka, tylko intryguje i zachęca do odpalenia owej płyty. Mogłoby się wydawać, że materiał będzie mało wyrazisty i ciężko strawny, jednak wcale tak nie jest. Może i jest wtórny i taki nieco oklepany, ale jest to bardzo solidne granie speed/power metalowe i to na bardzo dobrym poziomie. Już pierwszy utwór „Rising Again” nakreśla już wysoki poziom. Szybka sekcja rytmiczna, za którą jest odpowiedzialny Tony C, ostry riff, mieszanka niemieckiej sceny i amerykańskiej. Słyszalne wpływy GAMMA RAY, czy też właśnie BLIND GUARDIAN są tutaj ogromnym plusem. Pierwszy killer zaliczony. Podobnie jak BLIND GUARDIAN, muzycy tutaj stawiają na bardziej rozbudowane kompozycje, takie dość urozmaicone w swojej konwencji i jest pełno tutaj takich kompozycji. Drugi na płycie „Into the Sea of Bayonets” brzmi jak kawałek BLIND GUARDIAN z pierwszych dwóch płyty, taki energiczny, zadziorny, o takim pierwotnym, nieco przybrudzonym brzmieniu, z złożonymi solówkami i takim chwytliwym, zapadającym w pamięci refrenem, który nasuwa ślepego strażnika. „King of Rome” to już dla mnie taki bardziej amerykański power metal z wpływami MERCYFUL FATE, a „Backs Against the Wall” to kawałek bardziej heavy metalowy, z wyraźnymi wpływami CRYSTAL VIPER czy RUNNING WILD. Mocnym i dość brutalnym kawałkiem jest tutaj „Huogoumont” , który motorykę ma godną starych płyt BLIND GUARDIAN i jest kolejny szybki kawałek, w którym sporo death metalowego wokalu, który sprawia że utwór jest dość mroczny. Wolniejszym i o dość specyficznym klimacie jest tutaj utwór „The Iron Duke”, natomiast „Elan” to kolos z prawdziwego zdarzenia, do tego bardzo udany, gdzie jest sporo ciekawych melodii, motywów. Jako bonus na krążku pojawia się cover oczywiście BLIND GUARDIAN i „Tommyknockers” wypada całkiem dobrze.

Jeśli jest się fanem niemieckiej sceny, gdzie królują BLIND GUARDIAN, RUNNING WILD czy GAMMA RAY, jeśli lubi się amerykański power/speed metal po kroju HELSTAR czy VICIOUS RUMORS, jeśli ceni się solidne granie, gdzie jest nacisk na melodie, zadziorność i urozmaicenie, gdzie wszystko jest łatwe w odbiorze i nie brakuje killerów, to jest to album, którego nie powinieneś pominąć w roku 2012. Polecam!

Ocena: 8/10