sobota, 19 października 2019

INDUCTION - Induction (2019)

Pora pochylić się nad kolejnym wielkim dziełem. To coś więcej niż kolejny power metalowy album tego roku. To nie jakaś tam sezonowa płyta, która za jakiś czas pójdzie w odstawkę.  Mówimy o dziele, który jest wstanie poruszyć serca i umysły.  Takie płyty potrafią przejść do historii i na długo zapaść w pamięci. Czeski Induction został założony w 2014 r z inicjatywy gitarzysty Martina Becka i ta kapela postanowiła grać power metal. Jednak to nie jest oklepany i słodki power metalu jakiego pełno na rynku. Mówimy tu o power metalu, w którym pełno jest elementów epickiego heavy metalu, czy nawet progresywnego, a wszystko jest utrzymane w podniosłym i symfonicznym stylu.Band wykreował swój własny styl i właśnie tym kupią słuchaczy. Debiutancki krążek zatytułowany "Indusction" to gratka dla fanów Epica, Firewind, Rhapsody, Powerwolf, czy Ayeron. Jasne jakieś tam elementy tych zespołów da się wyłapać, jednak band nikogo nie kopiuje.

Dla fanów Sinbreed też jest miła niespodzianka, bowiem rolę wokalisty pełni tutaj  Nick Holleman. Przyznam się, że dopiero w tej kapeli błyszczy i pokazuje jak utalentowany jest wokalistą. Idealnie pasuje do takiej stylistyki.

Brawa należą się również pozostałym muzykom, zwłaszcza Tim Hansen i Martin Beck pokazują klasę. Znajdziemy tutaj bardzo dojrzałe partie gitarowe i wyszukane melodie. Nie ma mowy o banalnych motywach czy oklepanych zagrywkach. To wszystko brzmi niezwykle świeżo. Warto wspomnieć, że Tim Hansen to syn Kaia Hansena. Miło widzieć, że syn idzie w ślady ojca i jest równie utalentowany. Dla mnie jako maniaka Kaia Hansena jest to dodatkowy atut tego dzieła.

Dużym plusem tego wydawnictwa jest bez wątpienia klimatyczna okładka i do tego dochodzi mocne, soczyste brzmienie, które uwypukla znakomitą pracę gitarzystów i dynamiczną sekcję rytmiczną. Nie ma tu miejsca na fuszerkę i słychać, że to płyta doświadczonych ludzi, a nie amatorów. 

No to otwórzmy te drzwi do innego wymiaru, do świata magii i czarów. Podniosłe melodie i filmowy charakter "A massage in sand" od razu przyprawiają o dreszcze. Pojawia się myśl, że ta płyta może być niezłym przeżyciem. Symfoniczne ozdobniki zapraszają nas do znakomitego "By the Time" i tutaj nawet nutka progresywności i agresji znakomicie współgra z symfonicznym power metalem. Brzmi to świeżo i zjawiskowo. Band idzie pod prąd i stara się nas pozytywnie zaskoczyć. Ta sztuka wychodzi im znakomicie. Posłuchajcie refren i dajcie się porwać Induction.  Echa Firewind można wyłapać w mocnym i zadziornym "Pay the Price".  Ta kapela zaskakuje swoją pomysłowością i aranżacjami, a taki podniosły "the outwitted consecration" jest tego najlepszym przykładem. Po raz kolejny band wkracza w filmowy klimat. Co za klimat, co za emocje. Jest również miejsce na wolny i romantyczny "Hiraeth" i tutaj można poczuć progresywny charakter zespołu. W podobnej tonacji utrzymany jest podniosły i nowoczesny "Mirror Make Believe", w którym swój gościnny udział zalicza Kai Hansen. Jego wokal i partie gitarowe nadają kawałkowi mocy i niezwykłej przebojowości. Prawdziwy killer! Emocje nie opadają w magicznym i emocjonalnym "At the Bottom". Fanom Epica czy Lords of Black może się spodobać mroczny i agresywny "The Riddle". Końcówka płyty jest równie emocjonująco, bo pojawia się przebojowy "My verdict" i marszowy, ponury "Sorrows Lullaby".

Induction nagrał płytę jedyną w swoim rodzaju. To dzieło jest kompletne i wykracza poza znane granice. Jest power metal, ten melodyjny i przebojowy. Jednak jest też podniosły symfoniczny metal, który nadaje całości znakomitego klimatu. Jest też nutka progresywności i nowoczesności, a to wszystko zagrane z polotem i pomysłem. Do tego obecność wokalisty Sinbreed, Kaia Hansena i jego syna nadają tej płycie jeszcze takiej wyjątkowości. Tim Hansen jest utalentowany jak ojciec, ale najlepsze że próbuje być sobą i stworzyć coś własnego. Świetny start, a ta płyta to petarda!

Ocena: 10/10

piątek, 18 października 2019

ASSASSIN'S BLADE - Gather Darkness (2019)

Rok 2019 dostarcza fanom heavy/power metalu naprawdę sporo ciekawych płyt i naprawdę jest w czym wybierać. Oczywiście są płyty na które czeka się z większą niecierpliwością i większą dozą ciekawości. Jeśli o mnie chodzi to nie mogłem doczekać się na nowe dzieło super grupy Assassin's Blade. "Gather Darkness" to drugi album tej formacji i ta płyta jest jeszcze lepsza niż debiutancki krążek "Agents of Mystification". Przede wszystkim dostajemy tutaj bardziej dojrzały materiał i bardziej dopracowane kompozycje. Wszystkiego jest jakby więcej. Więcej killerów, więcej agresji, więcej przebojów. 

Assassin's Blade i tym razem zadbał o klimatyczną okładkę i soczyste brzmienie. Czysta perfekcja i już wiemy że sięgamy po płytę z górnej półki. Każdy z muzyków daje niezły popis umiejętności i zasługują na owację na stojąco.  David Standerud i Bruno Buneck stworzyli wyjątkowy duet gitarzystów.  Panowie stawiają na dynamikę, agresję i pomysłowe melodie. No jest za co chwalić Davida i Bruno. Zwłaszcza riffy i pojedynki na solówki są tutaj naprawdę godne podziwu. Mimo wszystko odnoszę wrażenie, że gwiazdą w tej grupie jest wokalista Jacques Belanger. To właśnie jego partie wokalne przyprawiają o dreszcze. Ile w tym agresji, zadziorności i do tego ta niezwykła technika. Kawał dobrej roboty.

Na płycie mamy 10 utworów i każdy z nich to prawdziwa przygoda dla fanów heavy/power metalu. Taki rozpędzony "Temp Not" to ukłon w stronę twórczości Metal Church czy Attacker.  Znakomity riff, thrash metalowy feeling no i ten wokal Jacquesa. No brzmi to obłędnie. Dalej mamy stonowany, zadziorny, nieco toporny "Call of the Watch". Amerykański feelling pojawia się w dynamicznym i niezwykle przebojowym "Gather Darkness".  Mamy też stonowany, marszowy i nieco mroczniejszy "The city that waits". Jest to kolejny utwór wyróżnia niezwykła praca gitar i jest czym się zachwycać. Kolejny killer na płycie to bez wątpienia rozpędzony "Gods", jak również utrzymany w klasycznej tonacji "The ghost of orion". W tym ostatnim utworze dzieje się sporo i to kawałek pełen emocji. Na koniec mamy speed metalowy "I, of the storm" czy rozbudowany "Soil of the Dead", który ukazuje jak znakomicie band radzi sobie w klasycznym heavy metalu.

Powiem krótko. Assassins Blade nagrał świetny album, który ukazuje piękno mieszanki heavy i power metalu. Dużym plusem jest amerykański klimat całości i duża dawka agresji i przebojowości. Jedna z lepszych płyt tego roku! Gorąco polecam !

Ocena: 10/10

czwartek, 17 października 2019

AERODYNE - Damnation (2019)

"Damnation" to już drugi album młodej szwedzkiej formacji Aerodyne.  Działają od 2016r i w takim krótkim czasie pokazali, że są zespołem wartym grzechu. W swojej muzyce potrafią przemycić patenty Ac/Dc, Motorhead, Def Leppard czy Judas Priest. Może nie wyróżniają się oryginalnością, czy pomysłowością, jednak przemawia za nimi umiejętność tworzenia wysokiej klasy hitów. Taki właśnie jest "Damnation". Kopalnia hitów, które zadowolą nawet najbardziej wybrednych fanów heavy metalu i hard rocka.

Mroczna i klimatyczna okładka potrafi troszkę zmylić. Nie ma tutaj muzyki w stylu Kinga Diamonda, ale okłada ma swój urok.  Band zadbał o mocne i dynamiczne brzmienie, tak więc instrumenty brzmią zadziornie.

Band napędzają bez wątpienia gitarzyści. To właśnie Johan i Daniel są tutaj gwiazdami. Dają czadu i dobrze się przy tym bawią. Znajdziemy tutaj dużą dawkę chwytliwych melodii i zadziornych riffów. To wszystko współgra ze sobą i jest to taka mieszanka młodzieżowego szaleństwa i klasycznych patentów. Jest też wokalista Marcus Heinonen, który cechuje niezła charyzma i technika. Znakomicie odnajduje się w takim graniu i ma w sobie coś takiego magicznego.

Co zostaniemy na płycie?  Pozytywną energią i plejadę killerów. Pierwszy atak mamy ze strony "Out For Blood", który ma nieco charakter wczesnego Dio czy Judas Priest. Nutka speed metalu pojawia się w rozpędzonym "Kick it down" i tutaj można doszukać się wpływów Motorhead. Uroczy jest marszowy i hard rockowy "March Davai". Kolejny hit odnotowano.  Znakomicie wypada też szybszy "Murder in the rey", który imponuje energią i zadziornym riffem.  Dalej mamy bardziej hard rockowy "Damnation", czy speed metalowy "Kill or be killed". Całość zamyka rozbudowany i zakręcony "Love, eternal".

Niezła dawka hard rocka i heavy metalu. Hit goni hit i nie ma tutaj czasu na nudę. Aerodyne prezentuje wysoki poziom i drzemie w nich ogromny potencjał. To trzeba znać! Znakomite wydawnictwo.

Ocena: 8.5/10

środa, 16 października 2019

ETERNAL THIRST - Purge the bastards (2019)

Weźmy trochę toporności z Paragon, dodajmy do tego ostre riffy rodem z Primal Fear, czy Judas Priest, a całość wrzućmy do mrocznego klimatu w stylu Helstar. Rezultatem takiej mieszanki wyjdzie Eternal thirst, który pochodzi z Chile.  Ta formacja działa sukcesywnie od 2006 roku i mają swój styl. Agresywny, zadziorny, mroczny power metal, który ma porywać i siać zniszczenie. To muzyka skierowana do maniaków ostrego i mocnego grania. Ten band nie bierze jeńców i przez ostatnie lata udowodnili, że stać ich na wysokiej klasy materiał. Najnowsze dzieło zatytułowane "Purge The bastards" to prawdziwa uczta dla fanów takiej muzyki i jest to jazda bez trzymanki.

Band zadbał o każdy aspekt nowej płyty. Mroczna i klimatyczna okładka idealnie pasuje do tego co znajdziemy na płycie. Soczyste i mięsiste brzmienie jest dopełnieniem całości i jest ostre niczym brzytwa. Sam zespół to grupa utalentowanych ludzi, którzy wiedzą co mają robić. Każdy z nich gra z pasją i miłością do muzyki. Tutaj nie ma przypadków i band ciężko pracował na taki efekt.  Javier Bustos i Javier Alarcon stworzyli niezapomniany duet gitarowy. Panowie stawiają na chwytliwe melodie, na złożone solówki i ostre riffy. No w tym aspekcie dzieje się sporo.  Na pochwały zasługuje Rodrigo Contreras, którego partie wokalne przyprawiają o dreszcze. Co za charyzma, co za technika i styl śpiewania. Petarda.

Minus jest jeden. Płyta jest zbyt krótka, bo trwa zaledwie 40 minut. Tak to już jest jak stawiamy na jakość, a nie na długość materiału. Pozwolę sobie rozpisać poszczególne kawałki. Po odpaleniu płyty wkracza mroczny klimat i ponure chórki niczym z jakiegoś filmu grozy. Co za napięcie, co za emocje, a to tylko początek "Dark Allegiance". Kiedy wkraczają gitary to utwór nabiera nieco marszowego tempa, a z czasem nabiera na mocy. Pierwsze skojarzenie to twórczość Kinga Diamonda. No jest moc.  Fani Judas Priest czy wczesnego Helloween powinni zagłębić się w rozpędzony "Iron Walls". Niby nic odkrywczego, a powala słuchacza. Z tego kawałka bije niezła energia i profesjonalizm. Fanom ostrego grania z nutką thrash metalu mogę polecić "The last Shot". Pod względem partii wokalnych i wygrywanych melodii ten utwór po prostu wymiata. Nutka Accept czy Paragon pojawia się w stonowanym "Blood Letter" i ta niemiecka szkołą metalu daje o sobie znać w tym kawałku.  Kolejny killer na płycie to "Wrath From the Core", który brzmi jak mieszanka Primal Fear, helstar i Gamma Ray. Kawałek niszczy swoją energią i mocarnym riffem. W podobnych klimatach utrzymany jest równie genialny "Metal Raised from Hell". Co za wejście perkusji mamy w dynamicznym "The Skull Breaker". Ta energia i skoczność przypomina czasy Running Wild z czasów "Black Hand Inn". Klasyka pełną gębą jest w tytułowym "Purge The Bastard", który jest ukłonem dla klasycznego heavy/power metalu. No prawdziwy wielki finał.

Cios z zaskoczenia, tak mogę określić nowe dzieło Eternal thirst. Nie liczyłem, że "Purge the bastards" będzie niósł ze sobą takie niszczenie. Tutaj nie ma słabych punktów, tylko czysta perfekcja. Te riffy, te melodie no i wokal Rodrigo. Po prostu "Wow" i do teraz nie mogę jeszcze dojść do siebie.

Ocena: 10/10

wtorek, 15 października 2019

ANGEL WITCH - Angel of Light (2019)

Jedna z kapel, która współtworzyła NWOBHM, jedna z kultowych kapel z lat 80 i jedna z tych, która odrodziła się po latach. Tak, mowa o brytyjskim Angel Witch. W zasadzie jest to tak znana marka, że nie trzeba jej nikomu przedstawiać. Płyty z lat 80 to już kultowe dzieła i band na przestrzeni latach wypracował swój styl. Choć kapela powróciła po latach w 2012r za sprawą solidnego "As Above, So Below".  Teraz band kuje żelazo póki gorące i efektem ciężkiej pracy jest ich kolejny album po reaktywacji, czyli "Angel of Light". Okładka mówi, że wracamy do korzeni. Czy faktycznie tak jest?

Angel Witch zadbał o swoje charakterystyczne brzmienie i klimat z lat 80. Słychać, że band nie kombinuje, nie próbuje być na siłę nowoczesną kapelą. Oni pozostali sobą  i grają heavy metal do jakiego nas przyzwyczaili. Najlepsze jest to, że Angel Witch stara się przypomnieć nam czasy NWOBHM i wychodzi im to genialnie. Płyta jest autentyczna szczera i ma swój charakter. Ciężko dzisiaj o płytę w takich klimatach. Klasa sama w sobie i słychać brytyjską manierę. Gdzieś tam mamy echa Iron Maiden, czy Black Sabbath.

Na płycie znajdują się dwa kawałki, które powinny być znane fanom z lat 80. Zespół postanowił w końcu oficjalnie wydać na płycie "Dont Turn Your back" i "The night is calling". Frontman Kevin heybourne nadaje kompozycjom mrocznego wydźwięku i tajemniczego klimatu. Słychać to w nieco rozbudowanym "Death from Andromenda". Dzieje się w tym kawałku sporo i potrafi wciągnąć w ten mroczny świat. W podobnym charakterze utrzymany jest "We are Damned", który ma zapędy pod Black Sabbath, czy Candlemass. Stonowany "Condemned" też ma posępny klimat, choć tutaj partie gitarowe są o wiele żywsze.  Znalazło się też miejsce na nieco szybszy "Window of Despair" czy przebojowy "I am Infinity". Na koniec mamy znakomite podsumowanie w postaci "Angel of Light", który jest najdłuższym utworem na płycie.

Nie żyjemy w latach 80, a Angel Witch wciąż jest w formie i wie jak zauroczyć słuchacza. Nowy album ma charakter, ma swój klimat i dlatego tak dobrze się go słucha. To trzeba posłuchać i wyrobić swoje zdanie. Dajcie się wciągnąć w ten tajemniczy i mroczny świat, jaki zgotował na tej płycie Angel Witch.
Ocena: 9/10

DAWNLIGHT - Until the Dark sun Rises (2019)

Tęsknicie za starym Sonata Arctica, Dark Moor, Helloween, czy Rhapsody? Hiszpański Dawnlight wychodzi na przeciw właśnie takim fanom.  W 2017r zaprezentowali się światu mini albumem, a teraz w tym roku przyszedł czas na debiutancki album zatytułowany "Until the Dark sun Rises". Niby nie jest to jakaś odkrywcza muzyka i można śmiało mówić tutaj o wtórności, ale ma to swój urok. Dobrze jest sobie czasami zapuścić old schoolowy power metal z lat 90 z nutką symfonicznego metalu.

Słodka okładka idealnie pasuje do zawartości i do stylu tej kapeli. Nawet brzmienie zostało tak dopieszczone by wpasować się w klimat słodkiego power metalu. Co napędza ten band? To bez wątpienia Javi Morales. To lider grupy i to on odpowiada za partie wokalne.  Urocze są zwłaszcza te w wysokich rejestrach. Słychać wpływy Fabio Lione Czy Michaela Kiske, a to dobrze o nim świadczy. Za partie klawiszowe również odpowiada Javi Morales i tutaj również wykonał fenomenalną robotę. Partie klawiszowe w jego wykonaniu są klimatyczne i niezwykle melodyjne.

Już "Men in the shadows" to taki rasowy power metal, jaki znamy z lat 90. Jasne nie jest to perfekcyjne, nie jest też to coś nowego. Trzeba przyznać, jednak że jest to dobrze wykonane.
"The Guardian of Dwilight" czy "Eternity" to szybkie, power metalowe killery. Nie da się ukryć nawiązań do Freedom Call czy Helloween. W "Seven Souls" band pokazuje swoje nieco progresywne oblicze i też nie ma tutaj powodów do narzekań. Do grona ciekawych utworów zaliczę też "Hero;s Sorrow", który potrafi zauroczyć swoją dynamiką. Czasami band przesadza z komercją, tak jak w "Starlight".

Debiut hiszpańskiej formacji Dawnlight zasługuje na uwagę. Znajdziemy tutaj kilka mocnych utworów i ciekawe nawiązanie do power metalu z lat 90. Płyta jest solidna, jednak brakuje jeszcze precyzji i większej mocy. Potencjał jest i zobaczymy czy Dawnlight to wykorzysta.

Ocena: 6/10

SCREAMER - Highway of Heroes (2019)

2 lata minęły i o to mamy kolejne dzieło szwedzkiej formacji Screamer. Kapela przyzwyczaiła nas do regularnego wydania swoich płyt i tutaj nie ma zaskoczenia. Tak samo kwestia stylu, jakości muzyki zawartej na krążku. Ten band realizuje swój plan i nie musi zmieniać czegoś na siłę, by się upodobać innym fanom. Screamer to zespół, który znakomicie odnajduje się w klasycznym heavy metalu rodem z lat 80. Każdy ich album to uczta dla fanów takiego grania i ich najnowsze dzieło zatytułowane "Highway to Heroes" to nic innego jak kontynuacja tego co zespół wypracował na poprzednich wydawnictwach.

Te kiczowate i old schoolowe okładki są zawsze rozpoznawalnym znakiem Screamer. Tym razem biało czarne tło robi sporą robotę. Czuć klimat lat 80. Tak samo wygląda sprawa brzmienia, które jest surowe i nieco przybrudzone.  To wszystko jest jednak niczym w porównaniu z talentem muzyków.

Anton i Dejan to duet, który się rozumie bez słów.  Jest chemia, jest energia i dużo ciekawych pojedynków. Wzorowanie się na kultowych duetach wychodzi zespołowi na dobre. No i do tego fenomenalny Andreas Wikstrom, którego wokal po prostu kruszy mury.

Na płycie znajdziemy przebojowy "Ride On", który przypomina dobre czasy Judas Priest czy coś z pogranicza Ovedrive czy Portrait.  Dla tych co cenią sobie chwytliwe melodie mamy petardę w postaci "Shadow Hunter". Co za moc, co pomysłowość. Chylę czoło panom z Screamer. Band nie zwalnia tempa i raczy nas dynamicznym "Rider of Death". Kolejny prosty i energiczny hit na płycie. Przyspieszamy w speed metalowym "Halo" i to co band wyprawia przyprawia mnie o dreszcze. Niby już to gdzieś słyszałem, a i tak sprawia sporo radości. Znakomity kawałek, który od razu zapada w pamięci. Jest też coś dla maniaków hard rocka i tutaj należy pochwalić zespół za przebojowy "Out of the Dark". Całość podsumowuje również przebojowy i pełen ciekawych zagrywek gitarowych "Caught in lies".

Screamer robi swoje i nie ma tutaj nic czego by wcześniej nie zaprezentowali. Grają swoje i trzymają się kurczowo tego co wypracowali na przestrzeni lat. Skoro to się sprawdza, to po co to zmieniać? "Highway of the heroes" to jeden z ich najlepszych albumów i trzeba się z nim liczyć w roku 2019.

Ocena: 9/10

niedziela, 13 października 2019

STORMBURNER - Shadow Rising (2019)

Świat idzie do przodu i dzisiejsza technologia ułatwia muzykom, a przede wszystkim daje szansę zaprezentować swoją własną muzykę. Dzięki temu pojawia się wiele ciekawych zespołów, które mogą zmienić nasz światopogląd. Szwedzki Stormburner, który tworzy muzykę z pogranicza epickiego heavy metalu i melodyjnego metalu. Panowie stawiają na klasyczne rozwiązania i starają się przy tym przypomnieć nam złote lata 80. Stormburner to młoda kapela, która ma pomysł na siebie i drzemie w nich ogromny potencjał. Ich debiutancki krążek "Shadow Rising" ma ukazać się w grudniu tego roku, ale już teraz chce Wam przybliżyć owe dzieło, bo jest to płyta które może jeszcze sporo namieszać w Waszych tegorocznych zestawieniach.

Okładka w klimatach Manowar czy Jack Starr Burning Star robi tutaj furorę. Ken Kelly odwalił kawał dobrej roboty i jest to jedna z najlepszych okładek tego roku. Brzmienie jest proste, bez fajerwerków i stara się nam przybliżyć lata 80. Kto lubi Manowar, Jack Starr Burning Star, Ravage,.czy Judas Priest ten poczuje się jak w swoim królestwie. "Shadow Rising" to właśnie mieszanka styli wypracowanych przez te kultowe kapele. Stormburner jednak nie idzie na łatwiznę i nie robi na konkursu karaoke. Ich materiał jest pomysłowy, old schoolowy i zagrany jakby panowie grali już kilka pary ładnych lat.

Sukces tej kapeli tkwi nie tylko w okładce czy brzmieniu. Tutaj kluczem jest zawartość i sami muzycy. Tommi i Matts to dwaj utalentowani gitarzyści, którzy dają czadu na każdym utworze. Tutaj słychać zgranie, chemię i niezwykłą technikę. Brawo panowie. Motorem napędowym jednak jest Mike Stark. Właściwy człowiek na właściwym miejscu. Mike za każdym razem kradnie całe show. Znakomita technika, charyzma i ten pazur robią swoje.

Dobrze, przejdźmy do konkretów. "We Burn" ma znakomite otwarcie gitarowe.  Szybko utwór przybiera na szybkości i zadziorności. Prawdziwa petarda i klasyczne rozwiązania stanowią tutaj o potędze. Przypominają się stare dobre czasy Manowar, czy Judas Priest. Duch lat 80 dominuje w zadziornym "Metal in the Night". Ten utwór znakomicie pokazuje jak znakomitym wokalistą jest Mike Stark. Na każdym kroku jest przebój i to jest fenomen tej płyty. Lekki i przyjemny "Shadow Rising" to znakomity hołd dla hard'n heavy. Band znakomicie urozmaica owy materiał i nie ma tutaj męczenia jednego motywu. Stormburner potrafi też grać epicko i klimatycznie. Tak jest z "Demon Fire". Niby stonowany kawałek, a ciarki przechodzą słuchacza i to od pierwszych sekund. W podobnych klimatach mamy toporniejszy "Men at arms". Band potrafi grać też bardzo agresywnie, wkraczając w rejony power metalu. Taki właśnie jest dynamiczny "Eye of the Storm".  Na wyróżnienie zasługuje również marszowy i epicki "Rune of the dead", który jest bardziej rozbudowanym utworem. Dzieje się tutaj sporo. Całość zamyka podniosły, nieco melancholijny "Ode to War" i to jest coś pięknego. Tutaj band gra na naszych emocjach.

Panie i Panowie pojawił się nowy szeryf w mieście. Niech wszyscy się mają na baczności, bo jest nowy specjalista od epickiego heavy metalu z domieszką power metalu. Szwedzki Stormburner to prawdziwa uczta dla fanów Manowar, Jack Starr Burning Starr, Omen, czy Judas Priest. Debiutancki album zatytułowany "Shadow Rising" to jedna z najlepszych płyt tego roku. To trzeba posłuchać! Emocje gwarantowane.

Ocena: 9.5/10

POWER THEORY - Force of Will (2019)

Marka Power Theory nie jest jeszcze tak rozpoznawalna i jeszcze nie cieszy się tak wielkim uznaniem wśród fanów heavy/power metalu. Najnowsze dzieło zatytułowane "Force of Will" to płyta, która to zmieni. Tego jestem bez wątpienia pewny. Amerykańska formacja działa od 2007 roku i dorobili się mini albumu i 4 pełno metrażowe wydawnictwa. Teraz nadszedł czas zmian. Kapele zasilił nowy wokalista Jim Rutherford oraz gitarzysta Carlos Alvarez. Panowie wnoszą świeżość i sporo ciekawych pomysłów. Dzięki nim Power Theory ma szansę na większy sukces i może więcej zdziałać.

Za brzmienie i cały miks odpowiada Henrik Udd, który współpracował z Powerwolf i brzmienie jest naprawdę wysokiej klasy. Komiksowa okładka też przyciąga uwagę i zachęca do odpalenia płyty. Wokale Jima są o tyle ciekawe, bo nasuwają twórczość Volbeat i gdzieś ta jego lekkość i nieco punkowy charakter nadaje całości wyrazistego charakteru. Kompozycje są pomysłowe i każdy z nich wnosi coś innego do tego wydawnictwa.

Na przykład takie instrumentalne intro w postaci "Morior Invictus" przywołuje Gamma Ray czy Iron Maiden i buduje napięcie. Jestem na tak i słuchacz jeszcze bardziej wyczekuje pierwszego uderzenia. Szybko wkracza tytułowy "Force of Will" i tutaj słychać inspirację Gamma Ray, Iron savior czy Mystic Prophecy. Panowie jednak nie kopiują, ale tworzą swój własny styl. "Draugr" ma nieco mroczniejszy klimat i ostrzejszy riff jest tutaj motorem napędowym. Dużo energii ma w sobie "If forever ends Today"  i tutaj słychać owe nawiązania o Volbeat. Brzmi to znakomicie i chce się więcej. Power Theory potrafi też zabrać nas do progresywnego świata metalu i taki "albion" znakomicie wpisuje się w owy styl. Nie brakuje też agresywnych akcentów i nieco mocniejszego uderzenia, co potwierdza "th3een". Prawdziwy power mamy w energicznym "Spliting Fire" i tutaj można wyłapać elementy Gamma Ray czy Iron Savior, a to oczywiście za sprawą Pieta Sielcka, który występuje tutaj gościnnie. Ta energia i ten riff są po prostu urocze. Prawdziwa petarda. W podobnych klimatach mamy mocny "Path of glory" i jeszcze całość zamyka złożony i progresywny "The Hill I die on".

Power Theory przeszedł zmiany personalne i teraz jest to dojrzały band. Mają swój styl i pomysł na granie. Najnowsze dzieło "Force of Will" to przemyślane wydawnictwo i jeden z ich najlepszych albumów Power Theory.

Ocena: 9/10

STEVE GRIMMETT GRIM REAPER - At the gates (2019)

Darzę wielkim sentymentem stare dobre albumy Grim Reaper i choć teraz ten band wygląda bardziej jak solowy projekt Steve'a Grimmetta, to wciąż sięgam po wydawnictwa Grim Reaper.  Warto pamiętać, że Steve Grimmett powołał ponownie do życia markę Grim Reaper w 2006 roku i teraz tworzy muzykę pod szyldem Steve Grimmett;s Grim Reaper. Muzycznie nie ma może jakiejś różnicy, bowiem Steve dalej obraca się w klasycznym heavy metalu. Co różni nowe wcielenie Grim Reaper od tego z lat 80 to bez wątpienia jakość muzyki. Niestety, ale "At the Gates" to kolejny przykład, że Steve nie ma zbyt wiele do zaoferowania maniakom takiej muzyki.

Patrząc na okładkę można odnieść wrażenie, że nie tylko zabrakło pomysłu, ale chyba funduszy. Jest tandetna i wręcz zniechęca do zapoznania się z zawartością. Steve jak to Steve śpiewa zadziornie i z lekkością, choć i jego partie nie są doskonałe. Problem tkwi niestety w samych kompozycjach,  które są co najwyżej solidne. Bywają utwory melodyjne, jak i zadziorne. Wszystko jest wtórne i brakuje mi tutaj elementu zaskoczenia.

Wejście w postaci "At the Gates" jest takie bez emocji i bez ikry. Taki nieco toporny kawałek, który momentami męczy. Nieco ciekawszy jest klasyczny "Venom", który przypomina nieco twórczość Saxon czy Judas Priest. Jest lepiej, ale to nie jest to czego ja bym oczekiwał. Mamy też nieco szybszy "What lies beneath", który jest solidny, ale nic ponadto. Trzeba przyznać, że partie gitarowe Iana Nasha też są takie przewidywalne i takie nieco oklepane. Pojawiają też spokojniejsze, bardziej marszowe kawałki jak choćby "A Knock at the door". Niezwykle rytmiczny, hard rockowy kawałek, ale dalej czegoś mi brakuje. Emocje pojawiają się w przebojowym "Rush" i to jeden z najlepszych utworów na płycie. Drugim killerem na płycie jest rozpędzony "Line Them Up" i znów dobrze to brzmi. Szkoda, że na albumie jest tak mało tak dobrze rozegranych kawałków. Dobrze wypada też klimatyczny "Shadow in the dark".

Grim Reaper znany z lat 80, a ten obecny to dwie różne bajki. "At the gates"  to solidny album, ale nic ponadto. Melodie są oklepane, a riffy nie wzbudzają większych emocji. Szkoda. Pozostaje wciąż sentyment do tej ekipy i kto wie może jeszcze kiedyś wrócą z ciekawym krążkiem.

Ocena: 5.5/10



czwartek, 10 października 2019

THE FERRYMEN - A new Evil (2019)

Nadciąga nowa jakość power metalu. Nadciąga nowe zło, które nie objawia się w death metalu, thrash metalu, lecz właśnie melodyjnego power metalu. The Ferrymen to projekt muzyczny, który powstał w 2016r na potrzeby Frontiers Records. Pierwszy album tej formacji powalił i zaskoczył nie jednego słuchacza. To tak jakby wymieszać Primal Fear, Masterplan, Lords of Black z Axel Rudi Pellem. Znakomita mieszanka, w który znajdziemy agresywny heavy metal, a także nutkę melodyjnego metalu czy progresywnego metalu. Mając w składzie takie gwiazdy jak Karlsson, Romero i Terrena, to można zwojować świat. Po "The Ferrymen" z 2017r oczekiwania względem nowego krążka było ogromne. Nie zawsze udaje się utrzymać wysoki poziom artystyczny wypracowany na poprzednim krążku. Nie tak łatwo jest powtórzyć sukces i nagrać drugi album wysokiej klasy. The ferrymen jest żywym dowodem na to, że można to uczynić. Nowe dzieło zatytułowane "A new Evil" to nowa jakość power metal i tak powinno się grać.

Dla kogo ta płyta jest? Mogłoby się wydawać, że muzycy którzy tworzą ten band przyciągną fanów swoich macierzystych kapel. Ta płyta jest skierowana bez wątpienia dla maniaków Primal Fear, czy Lords of Black. Tym razem jednak można odnieść wrażenie, że zarówno stylistycznie jak i jakościowo "A new Evil" to kontynuacja tego co niegdyś wypracował Masterplan na pierwszych płytach. The Ferryman tak samo buduje napięcie, tak samo kreuje melodie i klimat. Nawiązań jest sporo i słychać to na każdym kroku.Nawet brzmienie jest dostrojone i opracowane jak te na debiutanckim krążku Masterplan. Melodie są urozmaicone i każda z nich jest wysokiej klasy. Nutka progresywności, finezji i przebojowości robi swoje. To jest prawdziwa magia i nie często spotyka się płytę tego po kroju.

Czy efekt mógłby być inny, kiedy band tworzą takie gwiazdy jak Romero, Terrana czy Karlsson?   Ano nie, to mogło się skończyć tylko kolejnym wysokiej klasy wydawnictwem. Każdy utwór ma w sobie coś niezwykłego, coś takiego co przykuwa uwagę i zostaje z słuchaczem długo i to nawet kiedy muzyka ucichnie. Daje do myślenia i do własnych interpretacji.

Masterplan wybrzmiewa w otwierającym "Dont stand in my way" i Magnus robi niezłą robotę. Jest utalentowany i ma swój styl, choć wpływy Rolanda Grapowa są słyszalne. Mocny, szybki kawałek z ostrym riffem i killer gotowy. Band potrafi też zwolnić i zabrać w bardziej klimatyczne, progresywne granie, co potwierdza "Bring Me Home". Nie ma może tak ogromnej przebojowości jak na debiucie, ale utwory są dobrze wyważone i pełne emocji. Taką wizytówką tej płyty jest zadziorny i chwytliwy "A new Evil". Prawdziwa petarda.  Ronnie Romero to jeden z najlepszych wokalistów i to wymiata w takim ostrzejszym "Save Your prayers", który pokazuje jaki potencjał ma ten band i jak znakomicie odnajduje się w różnych stylizacjach.  Spokojniejsza ballada w postaci "Heartbeat" też jest urocza i też potrafi poruszyć słuchacza. Jednym z utworów, który promował album był lekki i przyjemny "No matter how hard we fall", który również ma w sobie sporo z starego Masterplan, Magnus gra z niezwykłą finezją i pomysłowością. Zawsze tam gdzie gra to jest nie lada uczta dla fanów melodyjnego heavy/power metalu. Nie brakuje też podniosłych momentów i tutaj na wyróżnienie zasługuje stonowany "My dearest fear". Znakomicie wypada też szybszy "You Against the world", w którym nie brakuje nawiązań do Primal Fear.

The Ferrymen znów to zrobił. Znów dostajemy płytę wysokiej klasy i jest to płyta dla tych co lubią ambitniejsze melodie, bardziej złożone partie gitarowe.  Do tego świetne wokale Ronniego i mocarne brzmienie. Płyta perełka i każdy fan heavy/power metalu powinien zapoznać się z "A new Evil".

Ocena: 9/10

wtorek, 8 października 2019

WARDRESS - Dress for War (2019)

"Dress for War" to debiutancki krążek pewnej niemieckiej formacji o nazwie Wardress. O samej kapeli za wiele nie wiemy. Jednak to co jest ważne, to fakt że kapela tak naprawdę funkcjonowała w latach 80. W tamtym okresie nie nagrali nic własnego i szybko gdzieś przepadli w gąszczu innych kapel. W 2018 roku kapela się odrodziła i postanowiła wydać album z własną muzyką. "Dress for War" to porcja solidnego heavy metali, który faktycznie ma swoje korzenie w latach 80. Znajdziemy tu trochę twórczości Rage, Accept, czy Judas Priest, tak więc nie ma tutaj niczego odkrywczego, ani też niczego co rzuca na kolana. Jednak to wciąż płyta godna uwagi.

W tej kapeli na pewno wyróżnia się charyzmatyczny wokalista Erich Eysn, który dysponuje ciekawym głosem. Potrafi być mroczny, ale też bardzo drapieżny. Przypomina mi nieco barwę Blaze Bayley'a. Taki typ wokalu można albo kochać, albo nie nawidzić. Trzeba przyznać, że wokal Ericha współgra z całością. Mamy tutaj surowe, gęste brzmienie godne teutońskiego heavy metalu. Troszkę gorzej wypadają gitarzyści, bowiem Alex i Kimon grają trochę bezpiecznie i tak wtórnie. Ciężko tutaj o jakiś element zaskoczenia czy riff, który mógłby wyróżnić. Solidna praca i nic ponadto.

Band nie ma problemu z wykreowaniem ciekawych melodii i pozytywnej energii, a to właśnie mamy w "Wardress", który jest mieszanką patentów Motorhead i Iron Maien. No jest dobrze, aczkolwiek nic nadzwyczajnego to nie jest.  Stonowany i ponury "Thou Shalt Now Kill" ma coś z Black Sabbath. Brakuje tutaj jedynie ciekawego i wciągającego motywu, który by napędzał ten kawałek. Oldschoolowy "Mad Raper" to taka wariacja na temat twórczości Judas Priest i to jest jeden z mocniejszych aspektów ich debiutanckiej płyty. Band przyspiesza w "Metal Melodies" i tutaj też coś jest z Judas Priest, choć tutaj Wardress zabiera nas do lat 70. Kolejny udany kawałek na płycie. "Betrayl" jest z kolei w klimatach doom metalowych i słychać echa Black Sabbath. Kawałek sam w sobie nie zbyt udany. Na wyróżnienie zasługuje szybszy "Atrocity" i melodyjny "Metal League", które znakomicie oddają klimat Judas Priest.

Wardress to band, który grać heavy metal potrafi. Szkoda tylko, że nie wiele z tego wynika. Mamy mocne riffy, jest gdzieś klimat lat 70 czy 80, ale to tyle jeśli chodzi o plusy. Kompozycje brzmią, jakby nie zostały dopracowane. Czegoś tu brakuje. Może emocji, może pomysłowych melodii, a może bardziej zgranego zespołu? Troszkę nie widać sensu powrotu po tylu latach, chyba że panowie jeszcze się rozkręcą?

Ocena: 5.5/10

sobota, 5 października 2019

IRON KINGDOM - On the Hunt (2019)

Tam gdzie w nazwie zespołu pojawia się "Iron" tam zawsze jest moc i nadzieja na coś godnego uwagi. W większości przypadków sprawdza się to założenie i kanadyjska formacja Iron Kingdom to potwierdza. Nowe dzieło zatytułowane "On the Hunt" to płyta, która jest kontynuacją tego co band prezentował przez lata na swoich płytach. Tak, w dalszym ciągu jest to klasyczny heavy metal oparty na  twórczości Iron Maiden, Angel Witch czy Judas Priest. To szkoła starego dobrego heavy metalu osadzonego w brytyjskiej manierze. Znajdzie się też i coś z rodzimego podwórka. Iron Kingdom to zespół utalentowany i od 8 lat dostarczają nam wysokiej klasy muzyki. Czy tak też jest tym razem?

Oczywiście, że tak. Mamy przeboje, mamy killery i urozmaicony materiał. Jest dużo melodii inspirowanych Iron Maiden, ale tym razem band nieco odpuszcza kopiowanie Brytyjczyków.  Próbują być sobą i starają się nas zaskoczyć, co imponuje mi. Nie jest łatwo stworzyć coś dobrego i świeżego, zwłaszcza jeśli mowa o klasycznym heavy metal. Tak więc chylę czoło przed zespołem.

Okładka przykuwa uwagę swoim chłodnym klimatem i ciekawą kolorystyką. Brzmienie soczyste i osadzone w latach 80 to taki aspekt, który jest dopełnieniem całości.

Warto wspomnieć, że skład zasilił nowy gitarzysta tj Mega Merrick i wnosi on powiew świeżości i nutkę takiego zaskoczenia. Razem z Chrisem tworzy zgrany duet. Dominują rytmiczne riffy, chwytliwe solówki i duża porcja ciekawych melodii. Nie ma powodów do narzekania.

Materiał jest krótki, ale te 40 minut to prawdziwa uczta dla fanów takiego grania. Nie udziwniania i eksperymentowania, ale jest sentyment do tamtych lat. "white Wolf" to strzał w dziesiątkę jeśli chodzi o otwieracz. Dynamiczny kawałek z chwytliwą melodią i nieco punkowym feelingiem. Lubię czasy NWOBHM i debiut Iron Maiden, a właśnie to słyszę w klimatycznym "Driftin Through Time". Kawałek jest uroczy pod względem sekcji rytmicznej i przebojowości. Prawdziwa petarda. Perkusista Joe Paul ma mocne wejście w rozpędzonym "Sign of The Gods". Tutaj panowie dają upust agresji i speed metalowa formuła sprawdza się tutaj znakomicie.  Dużo klasycznego grania mamy w szybszym "Keep it steel" czy w nieco hard rockowym "Raze and Ruin". Iron Kingdom przyspiesza w energicznym "Road Warriors" i przypomina się Skull Fist czy Enforcer. Jest moc! Ta lekkość, świeżość i pomysłowość bije z tego krążka, a takie perełki jak "Invaders".  Na koniec płyty zostaje ballada w postaci "The dream" i ta rockowa finezja jest tu urocza.

Iron Kingdom działa od 8 lat, ale już dawno temu wyrósł na wysokiej klasy zespół, który nie bierze jeńców. To band, która stawia na klimat, na ciekawe melodie i perfekcję wykonania. "On the Hunt" to jeden z ich najlepszych albumów, jeśli nie najlepszy. Znakomity album znakomitej kapeli. Polecam.

Ocena: 10/10

czwartek, 3 października 2019

STARBORN - Savage Peace (2019)

"Savage Peace" to debiutancki album brytyjskiej formacji Starborn. To nie jakiś tam debiut kapeli, która nie ma nic dopowiedzenia  w temacie heavy metalu. Band działa od 2012 r i wypracował swój styl, która stawia na surowe brzmienie, na soczyste gitary i dużą dawką melodyjności. To taka mieszanka stylów wypracowanych przez Rage, Scanner, Fates Warning czy Attacker. Dominują tutaj patenty amerykańskie i to nie da się ukryć. O Starborn i ich albumie zatytułowanym "Savage Peace" nie jest jeszcze głośno, ale to w jaki sposób grają i na jakim poziomie, to tylko kwestia czasu.


Okładka skromna i może nawet nieco kiczowata, ale na szczęście już logo kapeli jest bardziej mroczne i bardziej zachęcające do posłuchania całości. Dopiero po odpaleniu płyty można doznać szoku. Brzmienie takie mocno wzorowane na latach 80 i to jest jego zaleta. Nie brakuje w tym wszystkim mocy i pazura. Ten aspekt został w pełni tutaj dopracowany.

Co zaskakuje to na pewno styl, który opiera się na patentach amerykańskiego heavy/power metalu. Znajdziemy tu zarówno szybsze kawałki, jak i te osadzone w klasycznym heavy metalu. Przez cały jednak materiał można usłyszeć aspekt progresywny i pomysłowość muzyków, która przedkłada się na wyszukane melodie i bardziej złożone utwory. Brzmi to fenomenalnie i bije z tego świeżość. Słucha się tego jednym tchem.

Kawał dobrej roboty robi tutaj wokalista Bruce Turnbull, który nadaje całości klimatu lat 80. Ma swoją charyzmę i znakomicie odnajduje się w wysokich rejestrach. Prawdziwa gwiazda. Starborn to nie tylko wyborny wokal Bruce'a. To również rozpędzona i zgrana sekcja rytmiczna. Na płycie nie brakuje ciekawych riffów i chwytliwych melodii. Gitarzyści próbują zaskakiwać i nie idą drogą na skróty. Jest klasycznie, z nutka progresywności i power metal. Mieszanka wybuchowa.

Płytę otwiera rytmiczny i zadziorny "Existance Under Oath" , który imponuje marszowy tempem i rycerskim wydźwiękiem. Wysokiej klasy heavy metal i tutaj szczęka mi opadła. Duch wczesnego Helloween można poczuć w agresywnym i szybszym "Unwelcome". Prawdziwa petarda i to jest power metal pełna gębą. Nutka progresywności pojawia się w "Beneath an iron sky" i to kolejna perełka na płycie. Znakomicie band prezentuje się w mroczniejszych dźwiękach co potwierdza "I am the Clay". Elementy starego Scanner czy Rage można wyłapać w rozpędzonym "Lunar Labirynth". Kompozycja bardziej złożona i jeszcze bardziej pomysłowa. Partie gitarowe są tutaj imponujące i ta ich finezyjność jest przepiękna. Słychać inspirację latami 80 i właśnie w tym tkwi urok tej kapeli. "Inked in Blood" czy tytułowy "Savage peace" to kompozycje również złożone i utrzymane w nieco brytyjskiej formie.

Płyta ma swój klimat i nie ma się zbytnio do czego przyczepić. Mamy szybkie killery, a także bardziej rozbudowane. Dominują tutaj bardziej progresywny kompozycje i to one odgrywają kluczową rolę. Panowie znają się na rzeczy i każdy z nich sporo wnosi do płyty. Starborn ma potencjał i stać ich na więcej. Czekam na kolejne dzieła!

Ocena: 8.5/10




wtorek, 24 września 2019

LIV SIN - Burning Sermons (2019)

Liv Sin powstał na gruzach całkiem dobrego bandu o nazwie Sinister Sin. Kluczową rolę w obu kapelach odgrywa urocza i utalentowana wokalista Liv Jagrell. W dalszym ciągu wokalistka stara się grać melodyjny, energiczny heavy metal. Na nowym krążku wydanym pod szyldem Liv Sin, który nosi tytuł "Burning Sermons" mamy właśnie do czynienia z takim heavy metalem. Tym razem jednak postawiono na mroczny klimat i bardziej nowoczesny wydźwięk. Czy to wróży źle w przypadku nowego dzieła Liv Sin?

Wokal Liv Jargell jest ostry niczym brzytwa i pasuje do mocniejszego, nieco nowoczesnego grania. Wszystko pięknie, szkoda tylko że jakość dostarczanych nam dźwięków już nie jest taka jakbym chciał. Płyta jest nie równa i to jej najgorsza wada i czasami jest jakby przerost formy nad treścią. Bywa też band za bardzo kombinuje, zamiast iść po najprostszej linii oporu. Za mało killerów i za mało hitów.  Co ciekawe melodyjny i nieco hard rockowy "Blood moon forever" nie wróży większej porażki. Rozpędzony i mocny "Chapter of the witch" wręcz nas zachęca do zagłębienia się w ten album. Ten kawałek to akurat mocna rzecz i tak powinien brzmieć cały album. Soczyste gitary, mocna sekcja rytmiczna i chwytliwy refren. Tutaj ta taktyka zespołu się sprawdza. Na pewno zaskakuje też marszowy i mroczny "Hope begins to fade" w którym band momentami ociera się o Nightwish. Bardzo ciekawy kawałek. Mamy też killer i jest nim bez wątpienia szybki i dynamiczny "War Antidote" i znów proste patenty się sprawdzają znakomicie. Ciśnienie spada w przekombinowanym "At the gates of the abyss". Broni się też mocny i zadziorny "Slave to the Machine". Także i tutaj czuć zawód, bo nie dopracowano ten kawałek. Nowoczesność cały czas wybrzmiewa na tej płycie i napędza agresywny "The Sinner", który jest jasnym punktem tej płyty. Rockowa ballada "Ghost in the dark" jakaś taka bez wyrazu i bez przekonania. Troszkę brzmi to jakby powstała na siłę, tylko po to żeby na płycie była ballada. Ostre gitary i mroczny klimat daje się we znaki w podniosłym "Dead wind intermizzo".

Liv Sin znów dostarcza nam kawał solidnego heavy metalu i raczej nie ma większych powodów do narzekania. Znajdziemy tutaj kilka mocnych momentów i dobre popisy samej wokalistki. Nowoczesne brzmienie i sama stylizacja zdaje egzamin, szkoda tylko że kawałki nie są w pełni dopracowane. Płyta z serii posłuchać i odstawić. Na pewno warto obczaić dla tych kilka momentów, które mogą wbić słuchacza w fotel.

Ocena: 7/10

SUICIDAL ANGELS - Years of Aggression (2019)

Jednym z tych zespołów thrash metalowych, który trzyma wysoki poziom i na których zawsze mogą liczyć to bez wątpienia grecki Suicidal Angels.  Ich agresywny styl zawsze kojarzył mi się z Kreator, Slayer czy Sodom. Mają w sobie coś takiego, co czyni ich mistrzami w tym co robią. Potrafią brzmieć agresywnie, old schoolowo, a przy tym zachwycać ciekawymi melodiami czy riffami. Perfekcjoniści, którzy działają od 2001 r i już dawno zbudowali swoje imperium.  "Years of Aggression" to już 7 album tej formacji i 2019 to faktycznie dobry rok dla tej formacji. 

Obeszło się bez zmian personalnych, a także bez niespodzianek. Tutaj rządzi oldschoolowy thrash metal wzorowany na latach 80 czy 90. Brzmienie to jest czynnik, który sprawia, że płyta nie brzmi jak relikt czasów przeszłych, a jak thrash metal naszych czasów. To płyta agresywna co wskazuje sam tytuł, ale też płyta dynamiczna, energiczna i przebojowa. Na tej płycie grecka formacja zbliża się do aktualnego stylu Kreator. Nie brakuje tutaj ciekawych i wciągających melodii, które czynią ten album niezwykle atrakcyjny. Nie ma tutaj wypełniaczy, ostre riffy atakuje nas na każdym kroku, a każdy utwór to rasowy hit. Płyty słucha się jednym tchem i potrafi rzucić na kolana.

Ta płyta ma wszystko to co potrzebuje thrash metalowy album i to już czyni ten album wyjątkowym. Pierwszy strzał w postaci "Endless War" to znakomity otwieracz. Praca gitar przyprawia o dreszcze i zapada na długo w pamięci. Tak powinien brzmieć rasowy thrash metal.  Chwytliwa melodia i duża dawka przebojowości to cechy "Born of Hate", który nasuwa na myśl ostatnie płyty Kreator. No jest moc! Band ceni sobie techniczną perfekcją i to słychać w tytułowym "Years of Aggression", który jest złożoną kompozycją. Suicidal Angels znakomicie tutaj bawi się tempem i melodiami. No brzmi to fenomenalnie. Nick i Gus to zgrany duet gitarzystów i panowie dają niezły popis swoich umiejętności. Nie ma grania na jedno kopyto i cały czas się coś dzieje. No prawdziwa jazda bez trzymanki.  Nieco heavy metalowy "Bloody Ground" też ma swój urok. W tej kompozycji band stawia na urozmaicenie i bardziej złożoną formułę. Tym utworem band mnie mocno zaskoczył. Stara szkoła thrash metalu z lat 80, gdzie liczyła się prostota i agresja to już rzadkość. Jednak grecka formacja pokazuje w "D.I.V.A", że można stworzyć kawałek tego pokroju. Brakuje słów, by opisać co tutaj się dzieje. Brutalny i surowy "Order of Death"to kolejny mocny punkt tej płyty. "The Roof of Rats" imponuje agresywnym riffem i niezwykłą pracą gitar. Kolejny killer na płycie. Całość zamyka rozbudowany i nieco progresywny "The sacred dance with Chaos". Utwór jest niezwykle mroczny i melodyjny.

Suicidal Angels przyzwyczaił mnie do wysokiego poziomu swoich płyt i Ci panowie nigdy mnie zawiedli. Za każdym razem dostaję wysokiej klasy thrash metalu. "Years of Aggression"  to perfekcyjny album, który pokazuje że thrash metal ma się dobrze. Niezwykle energiczna płyta, która daje prawdziwego kopa. Znakomita konkurencja dla nowego krążka Destruction.

Ocena: 10/10

MIDNIGHT FORCE - Gododdin (2019)

Brytyjska formacja Midnight Force po roku przerwy wraca z nowym albumem. "Gododdin" to już drugi album tej kapeli i można mówić tu o udanej kontynuacji debiutu  "Dunsinane". W dalszym ciągu mamy wycieczkę do lat 70 czy 80. Band stawia na klasyczne patenty i surowe brzmienie, które jeszcze bardziej zbliża nas do tamtych lat. To wszystko ze sobą znakomicie współgra, zresztą tak jak na debiucie.  Muzycznie panowie nawiązują do twórczości Angel Witch czy Black Sabbath, choć nie brakuje też nawiązań do Angel Sword, czy też Manilla Road.

Midnght Force to przede wszystkim charyzmatyczny wokalista John Gunn i to on napędza ten band.  Jego wokale dodają uroku i brzmią intrygująco.  Swoje 3 grosze dorzuca również gitarzysta Ansgar Burke. Klasyczne riffy i klimatyczne solówki robią tutaj sporą robotę. Płytę otwiera energiczny "Eternal Emporer" i można już poczuć się jak w latach 70. Nie brakuje tutaj killerów i jednym z nich jest rozpędzony "The doom of kiev". Ponury klimat i elementy doom metalu pojawiają się w "Walls of Acre". W podobnych klimatach utrzymany jest bardziej złożony "Over the phanthom Sea". W takiej kompozycji mamy już bardziej złożone solówki i fani Nwobhm czy starego Iron Maiden mogą być zachwyceni warstwą instrumentalną tego kawałka. Całość zamyka 7 minutowy "Gododdin".

Werdykt? Ciężko ocenić ten album, bo mamy plusy jak i minusy. Płyta jest klimatyczna, ma sporo patentów z lat 70 czy 80, ma też swój charakter.  John Gunn robi tutaj dobrą robotę i same kompozycje też są dobre. Czego więc brakuje?  Hitów,  powera i mocy. Brakuje czegoś, co pozwoliłoby zapamiętać ten album na dłużej, a szkoda bo potencjał był.

Ocena: 6/10

TUNGSTEN - We Will Rise (2019)

Andreas Marschall to mój ulubiony twórca okładek płyt heavy metalowych. Potrafi stworzyć nie banalny klimat i ma znakomity styl. Każda okładka to coś miłego dla oka i miła wycieczka do jego światu fantasy i magii. Tym razem zauroczył mnie szatą graficzną dla zespołu Tungsten. Ta okładka przypomina mi okładki Hammerfall czy Blind Guardian. Choć Tungsten gdzieś tam przemyca elementy power metalu, to jednak band stawia na nowoczesny melodyjny heavy metal z nutką folk metalu. Ciekawa mieszanka i momentami przypominają mi Falconer czy Thunderstone. Okładka znakomita i nie zdradza co nas czeka na debiutanckim krążku tej Szwedzkiej formacji.

Tungsten to band, który założył perkusista Anders Johansson, którego znamy z takich bandów jak Yngwie malmsteena, Hammerfall czy Strokkur. Ten solowy projekt został stworzony razem synami Johanssona. Zaproszono do współpracy wokalistę Mike;a Anderssona, z którym Anders współpracował w Fullforce. Mamy dobrze zgrany skład i to przedkłada się na muzykę.

Z tej płyty bije świeżość i ciekawy pomysł na granie. To właśnie potwierdza agresywny otwieracz w postaci "We Will Rise". To tytułowy kawałek, który idealnie prezentuje to co nas czeka. Nic dziwnego, że właśnie ten utwór promował krążek. Nie brakuje tutaj elektrycznych wstawek i elementów disco rodem z twórczości Beast in Black. Dobrym tego przykładem jest "Misled". Dużo nowoczesnego metalu mamy w przekombinowany "The Fairies Dance". Ostry riff i nowoczesne brzmienie to rozpoznawalne elementy stylu Tungsten. "It aint over" czy "As i am falling" to znakomity przykłady tego nowoczesnego heavy metalu w jakim obraca się band. Power metal pojawia się w przebojowym "Animals" i to jeden z mocniejszych punktów tej płyty. Band jest też często na granicy komercyjności i dobrze to oddaje lekki "Impolite".

Tym razem okładka jest znakomita i wysokiej klasy, a muzyka no cóż. Na pewno zachwyca pomysłowość zespołu, a także pewien powiew świeżości. Brakuje mi tutaj jednak efektu wow. Czasami jakiś riff jest nie dopracowany, czy można odnieść wrażenie, że nowoczesne patenty przysłaniają całość. Mimo wszystko w kategorii ciekawostki warto obczaić Tungsten i ich debiutancki album "We will rise".

Ocena: 6.5/10

niedziela, 22 września 2019

SOUL DEALER - Aliennation (2019)

Hiszpański Soul Dealer powraca po 3 latach ze swoim trzecim albumem i "Aliennation" to swoista kontynuacja tego co mieliśmy na "Holy in Your head". Tak więc mamy heavy/thrash metal w nowoczesnym opakowaniu.  Jak ktoś lubi mieszankę stylów Pantera, Killswitch Engage czy Dream Theater ten powinien przekonać się do nowego dzieła tej ekipy. Sam zespół działa od 2012r i potrafi odnaleźć się w nowoczesnym heavy metalu z domieszką thrash metalu. To właśnie maniacy nowoczesnego brzmienia i bardziej wyszukanych melodii odnajdą się w "Aliennation".

Co wyróżnia ten band to bez wątpienia charakterystyczny wokal Wandersona D Paula, który znakomicie odnajduje się w wysokich rejestrach i to on napędza Soul Dealer. Znajdziemy też ciekawe i intrygujące partie gitarowe. Słychać, że panowie nie idą  na łatwiznę i starają się być oryginalni i tworzyć coś swojego.  To jest plus, ale płyta ma też wady.  Nie znajdziemy tutaj jakieś szybkie killery, brakuje też chwytliwych hitów. To przedkłada się na ostateczny odbiór całości.

Już "The Beginning"  ukazuje, że band dobrze czuje się w nowoczesnych dźwiękach, ale czegoś brakuje.  Lepiej wypada bardziej zadziorny i melodyjny "Riding the Sun" i w takich klimatach band wypada bardzo dobrze.  Znajdziemy też bardziej żywiołowy i przebojowy "Invasion" i to kolejny mocny punkt tej płyty. Elementy thrash metalowe można wyłapać w agresywnym "The Finding" i tutaj partie gitarowe są znacznie ciekawsze. Dzieje się sporo i nie ma mowy o nudzie.  W podobnej stylistyce utrzymany jest dynamiczny "First Newborn". Mamy też klimatyczną balladę "Farewell to the Gods". Do grona ciekawych kawałków zaliczyć należy również melodyjny "Procreation".

Ta płyta jest troszkę nijaka. Jakiś pomysł jest, ale zabrakło ciekawych aranżacji i dobrych hitów. Słychać kilka mocniejszych riffów i bardziej złożonych melodii. Jako całość płyta sporo traci, a szkoda bo potencjał był.

Ocena:5/10

sobota, 21 września 2019

MICHAEL SCHENKER FEST - Revelation (2019)

Michael Schenker wraca z nowym albumem zatytułowanym "Revelation" i to swoista kontynuacja "Resurrection". Nie ma niespodzianki i w dalszym ciągu dostajemy mieszankę hard rocka i heavy metalu.  Wspierają go znakomici muzycy jak choćby Doggie White czy Graham Bonnet. Wielkie nazwiska i to powinno przedłożyć się na jakość muzyki. Tak było na debiucie, do którego lubię wracać, a jak jest z "Revelation"?

Odnoszę wrażenie, że płyta powstała szybko i bez pomysłu. Goniły terminy i nie dopracowano materiału. Nie pomagają nawet wielkie nazwiska.  Warto na pewno wspomnieć, że Micheal musiał znaleźć nowego perkusistę, bo w tym roku odszedł Ted Mckenna. Jego miejsce zajął Bodo Schopf, który grywał już z Michaelem.  Soczyste brzmienie i kontrowersyjna okładka to trochę za mało, żeby mnie przekonać. Za mało się dzieje w chwytliwym "Rock Steady". Miał być ogień, a jest bardzo nudno. Więcej pazura i hard rockowego szaleństwa mamy w "Under Blood red sky". Czy nie mogło być więcej takich petard? Bluesowy feeling w "Silent again" jest uroczy  i przypomina stare dobre czasy Deep Purple.  Pojawiają się też nijakie kompozycje jak "The beast in the shadows", gdzie praca gitar jest ciekawa, ale czegoś brakuje. Mamy też radosny i nieco komercyjny  "Behind Smile". Energia i patenty Ac/Dc pojawiają się w rockowym "Crazy Daze", ale dalej jakoś to mało dopracowane. Gdzie jakiś ciekawy riff i dawka dużej przebojowości? Znikło to co napędzało poprzedni album, a szkoda. Szybki i energiczny "We are the voice"  też jakoś przepada w gąszczu całości. Przebojowy "Headed  for the sun" przemyca patenty Rainbow i to jeden z jaśniejszych punktów nowej płyty Schenkera. Do grona ciekawych kompozycji na pewno zaliczę też instrumentalny "Ascension", który kipi energią, nie to co pozostała część materiału.

Nic mi tu w pełni nie pasuje. Partie gitarowe Schenkera są niczym parabola, nie ma tutaj jednostajnego wysokiego poziomu. Raz lepiej raz gorzej, a tak nie powinno być. Brakuje mi rasowych hitów, o których można by dyskutować. Doggie czy Graham jakoś są nie widoczni, a ich talenty nie zostały wykorzystane. Był potencjał na dobrą płytę, ale spartaczono to i mamy średniej klasy rockowy album.

Ocena: 5.5/10

niedziela, 15 września 2019

RITUAL STEEL - V (2019)

Fani klasycznego heavy metalu w stylu Metal Inquisitor, czy Metal Law na pewno nie powinni obojętnie przejść obok najnowszego dzieła niemieckiej formacji Ritual Steel zatytułowanego "V". Jak tytuł wskazuje to jest ich 5 album i oczywiście utrzymany jest w konwencji poprzednich płyt. Dominuje tutaj rasowy heavy metal w klasycznym wydaniu i nie znajdziemy tutaj udziwnień i nie potrzebnych kombinacji. Jeśli ktoś pamięta wcześniejsze płyty, ten bez wątpienia odnajdzie się na "V".

Mroczna okładka w biało czarnej kolorystyce to tylko początek. Brzmienie również jest przybrudzone i takie surowe.Idealnie współgra z zawartością. Ritual Steel powstał w 2001r i kluczową rolę odgrywa tutaj perkusista Martin Zellmer, a także amerykański wokalista John Cason. Zwłaszcza wokal Johna jest na wagę złota. Znakomicie odnajduje się w niskich rejestrach jak i wysokich, a najlepsze jest to że bardzo dobrze buduje napięcie. Klimat lat 80 daje się we znaki i to w sumie za sprawą popisów i charyzmy Johna. Gitarzysta Sven Boge z Ivory Tover stworzył tutaj mocne riffy i jego gra jest tutaj naprawdę solidna. Nie ma się do czego przyczepić.

Na krążku mamy 9 utworów i każdy z nich jest ciekawy. Już otwierający "Does Tommorow Exist" jest po prostu niesamowity. Ta energia bijąca z głównego riffu i chwytliwego refrenu jest urocza. Klasyczne rozwiązania sprawdzają się tutaj idealnie. Prawdziwa petarda. Epickość i rycerski klimat to atuty klimatycznego "Civil Unrest" i od połowy ten utwór porywa i mógłby tak trwać bez końca.  Dalej mamy toporny i bardziej prosty w swoich aranżacjach "Jackyl & Hyde"  i czegoś mi tutaj brakuje. Dobrze wypada też bardziej zadziorny "Doomonic Power", w którym band pokazuje mroczny klimat. Kolejny mocny utwór to dynamiczny i urozmaicony "The Evil Elite". Znakomity kawałek, który wyrywa z kapci. Końcówka płyty to szybszy "Ritual Steel II" i epicki "The Ritual Steel hammer".

"V" to udana kontynuacja tego co Ritual steel wypracował na poprzednich płytach. Mamy mroczny klimat, przybrudzone brzmienie i kilka mocnych utworów. Brakuje troszkę większej dawki przebojowości i może bardziej zapadających melodii. Wszystko jest dobrze wykonane, dlatego o porażce nie ma mowy. Czekam na kolejne dzieła i oby nieco ulepszyli tą formułę. Potencjał jest!

Ocena: 7/10

sobota, 14 września 2019

TYGERS OF PAN TANG - Ritual (2019)

Nie łatwo jest oddać klimat czasów, kiedy rządził NWOBHM. Nie łatwo jest odtworzyć ten styl i te szalone pomysły. Niektórzy ponoszą porażkę, kiedy próbują przypomnieć nam tamte czasy. Jednak inaczej jest kiedy za owy temat bierze się ktoś kto tworzył taką muzykę i wciąż tworzy muzykę. Tygers of Pan Tang to kultowy band, który powstał w 1978r. Na przestrzeni lat zmieniał się skład, a band tworzył naprawdę ciekawe albumy. Obecnie to już nieco inny zespół, w którym ze starego składu został tylko gitarzysta Robb Weir. Panowie jednak starają się być wierni swoim korzeniom i nie zapominają o NWOBHM. Jak sami muzycy to określają, każde nagrywanie kolejnego albumu to dla nich rytuał. I tak też postanowili nazwać swój nowy album, czyli "Ritual". To już dwunasty krążek tej kultowej formacji, ale drugi z tym składem i drugi pod skrzydłami wytwórni Mighty Music.

Premiera dopiero 22 listopada, ale powiem że warto czekać na to wydawnictwo. Nie trzeba być fanem tej kapeli i znać ich poprzednie wydawnictwa by sięgnąć po "Ritual". To płyta, która oczywiście utożsamia się z latami 80 i korzeniami Tygers of pan Tang, ale to też wydawnictwo urozmaicone i bardzo współczesne. Sporą robotę robi klimatyczna i minimalistyczna okładka, a także współczesne i mocne brzmienie.  Idąc dalej trzeba pochwalić panów, że zgrali się i dobrze się czują w swoim towarzystwie. To słychać od pierwszych minut i choć płyta jest urozmaicona to tworzy spójną całość. Znajdziemy tutaj spokojne kawałki, ale nie brakuje też mocnego heavy metalowego pazura, czy też wycieczki do czasów NWOBHM. Tygers of pan tang na nowym albumie pokazuje, że idą w podobnym kierunku co Praying Mantis i to wcale mi nie przeszkadza. Dobrze wplecione motywy hard rockowe zawsze są mile widziane.

Wokalista Jacopo błyszczy tutaj i rozwinął skrzydła w porównania do poprzedniego wydawnictwa. Znakomicie odnajduje się w mocniejszych utworach, ale najbardziej pasują do niego te hard rockowe aranżacje. Ta płyta to też dobra praca gitarzystów i Micky oraz Robb dają niezły popis umiejętności i to taka stara szkoła grania. Podoba mi się to.

Koniec pitolenia i przejdźmy do szczegółów. Zaczynami od mocnego wejścia gitar w "Worlds Apart". Mocny riff daje się we znaki i to może zadowolić fanom starych płyt tej kapeli. Nie brakuje nawiązań do NWOBHM. W "Destiny" band pokazuje swoje bardziej hard rockowe oblicze, ale i w takim wydaniu brzmi autentycznie i słucha się tego naprawdę dobrze. Zwalniamy nieco tempo, wkraczamy nieco w rejony Scorpions czy Def Leppard i dostajemy killer w postaci "Rescue Me". Wolne, wręcz marszowe tempo jest tutaj naprawdę urocze. Prawdziwy hit i tyle. Zaskakuje na pewno petarda w postaci "Raise some Hell". Szybki, energiczny kawałek, który znakomicie wtrąca elementy NWOBHM. Do tego ten riff rodem z płyt DIO. Czysta magia i jeden z najlepszych kawałków na płycie. Znakomicie słucha się "Spoils of War", który również brzmi klasycznie. Nie brakuje tutaj nawiązań do Judas Priest. Brzmienie tylko podkreśla atuty tego zespołu i uroki tego utworu. Jacopo to znakomity wokalista i z każdym kawałkiem tylko mnie przekonuje, że to właściwy człowiek na właściwym miejscu. Nutka Ac/Dc jest w przebojowym "White lines" i znów czuć tą chemię i dobrą zabawę muzyków, która udziela się słuchaczowi. Znalazło się też miejsce dla klimatycznej ballady "Worlds cut like knives".  Ostry riff i szybsze tempo wraca w dynamicznym i zadziornym "Damn You". To kolejny wysokiej klasy utwór na płycie i nie ma mowy o nudzie. Hard rock wraca w melodyjnym i nastrojowym "Love will find a way". Znakomity przykład jak dobrze funkcjonuje na tym albumie przebojowość i urozmaicenie. Do mocnych utworów o heavy metalowym zacięciu trzeba zaliczyć "The art of noise". Na sam koniec dostajemy kolejny energiczny killer, czyli "Sail On".

Tygers of Pan Tang żyje i ma się dobrze. To już nieco inne czasy, inni muzyce, ale wciąż grają muzykę atrakcyjną, taką współczesną i na wysokim poziomie. "Ritual" to płyta urozmaicona, przebojowa, klimatyczna i pełna ciekawych kompozycji. Panowie dali z siebie wszystko i efekt jest powalający. Przemyślany album w którym nie brakuje elementów NWOBHM, hard rocka czy heavy metalu, a najlepsze jest to że płyta jest autentyczna i ma swój charakter. Ja to kupuje!

Ocena: 9/10

IMAGIKA - Only Dark Hearts Survive (2019)

Imagika reaktywował się w 2018r i teraz po 9 latach powraca z nowym dziełem.  "Only dark Hearts survive" to 8 dzieło tej zasłużonej amerykańskiej formacji. Miło, że zespół wrócił bo znakomicie potrafią łączyć power metal i thrash metal. Pod wieloma względami przypominają twórczość Iced Earth, czy Hellscream. Z tym drugim bandem to zrozumiałe podobieństwo, bowiem udziela się tam wokalista Norman Skinner. Czy warto było czekać 9 lat?

Na pewno zadbana aby pod względem technicznym płyta prezentowała się okazale. Brzmienie jest mocne, zadziorne i takie w stylu Imagika. Nie ma tutaj niespodzianki pod tym względem. Okładka troszkę taka jakby robiona na kolanie. Jest nie dopracowana i to widać gołym okiem.  Oprócz Normana wrócił gitarzysta Steve Rice,basista Jim Pegram. W roli perkusisty pojawił się Matt Thompson, który znany jest z występów u boku Kinga Diamonda. Skład jest silny i to na pewno przedkłada się na jakość tego wydawnictwa.

Płyta jest krótka bo trwa zaledwie 37 minut i rozłożono to na 8 utworów.   Na samym początku mamy zadziorny "Where our demons dwell". Znajdziemy tutaj ostry riff i chwytliwe melodie, tak więc mamy pierwszy rasowy hit. Steve Rice stawia na toporność i soczyste granie w nieco szybszym "Cast into damnation". Najlepsze jest to, że cały czas słuchając tej płyty mam skojarzenia z Iced Earth. Troszkę za bardzo przekombinowany jest "Suffocate on hate" i nic ten utwór tutaj nie wnosi. Power metal w większym zakresie mamy w energicznym "The Spiteful one" i to jest prawdziwa petarda. Nutka hard rockowego feelingu mamy w chwytliwym "The faceless Rise". Całość zamyka zadziorny i dynamiczny "Only dark hearts survive" i to solidny heavy metalowy kawałek.

Minęło sporo czasu od ostatniej płyty i troszkę osłabł Imagika, ale wciąż grają solidny heavy/power metal. Zabrakło dopracowanie i nieco mocniejszych utworów, ale dobrze że Imagika wróciła. Czekam na kolejne dzieło i kto wie może będzie lepiej niż na "Only dark hearts survive".

Ocena: 6/10

piątek, 13 września 2019

RAM- The Throne Within (2019)

Klasyka rządzi. Tak było, tak jest i tak będzie. Tak przynajmniej ja uważam. Heavy metal z lat 80 to złoty czas dla tej muzyki i nic dziwnego że to jest wciąż źródło wielu pomysłów młodych kapel. Mimo, że mamy rok 2019 to te patenty wypracowane przez takie tuzy jak Judas Priest, Iron Maiden, Saxon, Accept, czy Kinga Diamonda wciąż są aktualne i wciąż inspirują kolejne pokolenia. Szwedzki Ram to band, który działa od 1999r i może pochwalić się doświadczeniem,bogatą dyskografią i utalentowanymi muzykami. "The throne within" to już 6 album tej grupy i można powiedzieć, że doszli już do perfekcji i osiągnęli już najwyższe stadium. Ta płyta to dzieło skończone i dopieszczone w każdym calu. Jaki ma być heavy metal? Ostry, brudny, zadziorny, ma przyprawiać o ciarki, ale ma też zachęcać do śpiewania i przytupywania nogą. To ma być uczta dla uszu i duszy, a tak właśnie z nowym dziełem  szwedów.

Ram nie zmienił stylu grania, nie poszedł w stronę eksperymentów, ale ulepszył swoją formułę. Mocne riffy, mroczny klimat,  ostry niczym brzytwa wokal Oscara Carlquista i duża dawka złożonych i wciągających solówek. To wszystko to jest. Idealny przykład jak powinno się grać heavy metal. Niby jest duch lat 80, to jednak soczyste, mocne brzmienie sprowadza nas na ziemie, że to jednak rok 2019, a nie 1980.

Co nas czeka za tą piękną i budzącą grozę okładką? 49 minut soczystego heavy metalu, który zawarty został w 9 utworach. Kiedy odpalamy płytę to atakuje nas znakomity melodyjny riff, który brzmi jakby został wyjęty z pierwszych płyt Kinga Diamonda, czy Judas Priest. No coś niesamowitego. Tak właśnie zaczyna się otwieracz "The Shadowwork". Co zachwyca tutaj to dynamiczna sekcja rytmiczna, riff rodem z płyt Kinga Diamonda i mroczny klimat. Przez te 6 minut wiele się dzieje. Czas zadać drugi cios. Uwaga na energiczny i przebojowy "Blades of Betrayl", który czerpie to co najlepszy z Mercyful Fate i Judas Priest. Prawdziwa petarda. Marszowe tempo i zadziorny riff to atuty mocnego "Fang and fur" i panowie cały czas trzymają wysoki poziom. Przyspieszamy w złowieszczym i mrocznym "Violence" i słychać że gitarzyści Harry i Martin znakomicie się dogadują. Taki klasyczny duet, który robi piorunującą robotę. Kto lubi Judas Priest, ten z pewnością od razu pokocha rytmiczny i przebojowy "The Trap". Panowie znów pokazują swój talent i pomysłowość. "No refuge" to najdłuższy kawałek na płycie i tutaj wpleciono sporo ciekawych i zapadających w głowie motywów. Oscar tutaj brzmi niczym King Diamond i bardzo mi to pasuje. Natomiast "Spirit Reaper" ma pomysłowy riff i mroczny klimat. Rasowy hit. Ciekawie wypadł też spokojniejszy i pełen grozy "You all leave". Alan Averill z Primordial  pojawia się w melodyjnym i energicznym "Ravnfell" . Znakomite zwieńczenie tej znakomitej płyty.

"The Throne Within" to album o wiele lepszy od poprzednika "Rod". Czysta perfekcja i encyklopedyczny przykład jak grać heavy metal. Znakomita mieszanka klasycznych dźwięków wypracowanych przez Kinga Diamonda, Accept czy Judas Priest. Ram to jeden z najlepszych zespołów i po raz kolejny to potwierdzają. Majstersztyk i tyle w temacie.

Ocena: 10/10

SASCHA PAETH'S MASTERS OF CEREMONY (2019)

W końcu doczekaliśmy się własnej grupy Sascha Peatha i to jest powód do radości, ponieważ jest to jeden z najbardziej uzdolnionych gitarzystów i kompozytorów. Znany jest z występów u boku Luca Turilli, Tobiasa Sammeta w Avantasia czy zespołu Heavens Gate. Tym razem udało mu się zebrać ludzi znanych z Avantasia i stworzyć band o nazwie Sascha Peath Masters of Ceremony. Kapela postanowiła grać mieszankę heavy/power metalu w nieco nowoczesnej oprawie. Debiutancki album zatytułowany "Signs of Wings" to płyta którą warto obczaić.

Oprócz Saschy na gitarze, mamy Felixa Bohnke na perkusji, Andre Neygefinda na basie, Corvina Bahna na klawiszach i Adrienne Covan na wokalu. Jak widać są to nazwiska które są znane z ostatnich występów Avantasia. Muzyka gdzieś tam ociera się o te rejony, ale to troszkę inne granie.

Zadziorny, nieco brutalny "The Time Has come" to taka mieszanka power metalu i thrash metalu. Ten kawałek to idealna muzyka dla wokalu Adrienne, która się sprawdza w takich brutalnych dźwiękach.  To właśnie ten utwór mnie przekonał do tej kapeli i zachęcił do wyczekiwania na całość. No jest moc! Troszkę inaczej jest z "Die just little", gdzie band stawia na progresywny wydźwięk i to nie do końca mi pasuje.  Za dużo dziwactwa i przekombinowania mamy w "Radar", a szkoda bo kawałek ma chwytliwy refren, który zapada w pamięci. Podobnie ma się sprawa z nieco szybszym "Where would it be". Znów mocny riff, kozacki refren i troszkę nie wykorzystany potencjał. Jednak jest to jeden z tych mocniejszych kawałków na płycie. Nie przekonują mnie takie nieco przesadzone "Wide Awake", gdzie górę bierze przekombinowane i nastawienie na nowoczesne patenty. Kolejny killer na płycie to przebojowy "Weight of the world". Co za refren i intrygujące solówki. To jest to. Dobrze wypada też zadziorny "Bound in Vertigo" czy klimatyczny "Signs of Wings".

Był czas oczekiwania, teraz jest czas na przemyślenia co poszło nie tak. Mamy znanych i uzdolnionych muzyków, mamy pomysł na granie, mamy potencjał i co? Nie wykorzystano tego. Mamy kilka mocnych akcentów, kilka killerów, ale mam wrażenie że chaos tutaj zepsuł wszystko. Sascha chyba za dużo elementów chciał przemycić i wyszła taka nieco papka, która raz zachwyca, a raz drażni swoimi aranżacjami. Co by nie pisać to i tak ta płyta jest ciekawa i zasługuje na przesłuchanie i wyrobienia swojego zdania. Na pewno każdy znajdzie coś dla siebie, za równo ten co szuka agresywnych riffów jak i ten co szuka chwytliwych melodii.

Ocena: 7/10

SINNER - Santa Muerte (2019)

Przywykłem do tego, że Mat Sinenr w swoim zespole o nazwie Sinner często zmieniał muzyków i skład często ulegał roszadom. Na wszystko byłem gotowy, ale na to że oprócz Mata będziemy mieć dwa dodatkowe głosy to na pewno nie. Czy odbiło się to na muzyce Sinner? Dalej jest to hard rock z domieszką heavy metalu, ale takie zagranie nadaje muzyce nieco przestrzeni i można sobie pozwolić na więcej. Tak więc można poczuć pewien powiew świeżości i nutkę zaskoczenia. Tego w sumie od dawno brakowało w muzyce Sinner. Od kilku lat nagrywał słabe albumy, które nic nie wnosiły do dyskografii tego zasłużonego zespołu. "Santa Muerte" to 19 album Sinner i jest to pozycja, które nie zasługuje na skreślenie i to jeszcze przed wysłuchaniem.

W 2016 roku do zespołu wrócił Tom Naumann i w końcu można posłuchać jakiś dobrych riffów i solówek w jego wykonaniu. Jego obecność w tym zespole potrafi wiele zmienić i sprawić że album będzie ciekawszy.  Największą niespodzianką jest dwóch wokalistów, a mianowicie Sascha Krebs i Giorgia Colleluori. Nie powiem, wolę jak śpiewa Mat, ale występy tych dwóch osobistości nieco urozmaica materiał i wnosi powiew świeżości.

Okładka nie w moim stylu i raczej zniechęca do sięgnięcia po ten album. Z kolei brzmienie jakby zapożyczone z płyt Primal Fear i to jest jest dobry znak.

Otwieracz ma zaskoczyć i porwać słuchacza. "Shine On" w heavy metalowym klimacie na pewno zaskakuje swoją mocą i przebojowością. Słychać tutaj stary dobry Primal Fear, ale też i stare płyty Sinner. Dawno ten band nie stworzył tak mocnego utworu. Riff jest prosty, ostry i potrafi porwać. No jest dobrze. Giorgia ma tutaj swój popis umiejętności i wnosi sporo życia do tego kawałka. Hard rock pełną gębą mamy w zadziornym "Fiesta Y Copas" i to kolejny udany utwór. Nie do końca przekonał mnie tytułowy "Santa Muerte", ale nie mogę mu odmówić udanych partii gitarowych i ciekawej linii melodyjnej. Wracamy do klimatów Primal Fear i nieco ostrzejszego heavy/power metalu w "Last Exit Hell". Jest pazur, jest agresja i nie brakuje też ciekawych melodii. Kolejna perełka na tym albumie. "What went wrong" to stonowany, hard rockowy kawałek, który również może zauroczyć swoim prostym, radiowym refrenem. Znalazło się też miejsce na melodyjny i zadziorny "Lucky 13", który zaliczam do tych najciekawszych kawałków na płycie. Troszkę nie pasuje mi tutaj wokal Giorgii. Dobrze wypada też mocny, heavy metalowy "The Wolf" czy melodyjny i chwytliwy "Ballad of Jack".

Mat Sinner to wysokiej klasy basista i kompozytor, ale ostatnio nie idzie mu z twórczością Sinner. Płyty nijak mają się do tych z wczesnego okresu. "Santa muerte" to płyta na pewno ciekawsza niż ostatnie koszmarki i nie brakuje tutaj hitów i chwytliwych melodii. Niestety są też momenty słabsze, co obniża notę. Mimo wszystko to i tak najlepsza płyta od czasów "Mask of sanity".

Ocena: 6/10

BLACKRAIN - Dying Breed (2019)

Czasami warto zrobić sobie przerwę od power metalu czy heavy metalu i posłuchać trochę hard rocka z elementami glam metalu. W tym roku nowy album wydała francuska formacja BlackRain i to dobra okazja by dać się porwać hard rockowemu szaleństwu. "Dying Breed" to już szósty album tej francuskiej formacji, która działa od 2006 r. Zespół dalej gra swoje i stroni od nie potrzebnych udziwnień, dlatego też dobrze się wie co dostaniemy sięgając po "Dying Breed".

Dobrze prezentuje się taka oldschoolowa okładka, która ma nieco zaczerpnięty motyw z okładki Slayer. Thrash metalu tutaj nie uświadczymy, ale dobrze zagrany hard rock jak najbardziej. Band napędza wokalista i gitarzysta Swan, a także drugi gitarzysta Max 2. Panowie stawiają na proste, chwytliwe melodie i to właśnie ta lekkość i dobra zabawa odgrywają tutaj kluczową rolę. Płytę słucha się lekko i przyjemnie, tak więc jest to dobra muzyka, która sprawdzi się w każdej sytuacji. Band zadbał o mocne i dobrze wyważone brzmienie, który podkreśla wysoki poziom wydawnictwa.

Dużo tu hitów, które umilają nam odsłuch całości. Na start mamy tytułowy "Dying Breed", który ma w sobie też heavy metalowy pazur. Gdzieś tam słychać coś z Dokken czy Motley Crue. Mocny kawałek. Płytę promował oldchoolowy "Hellfire", który swoim riffem przypomina Judas Priest z lat 80. Jestem jak najbardziej na tak, a wokal Swana jest po prostu wyśmienity. Ma w sobie to coś, że na długo zapada w pamięci. Przebojowy "Blast me up" to troszkę ukłon w stronę Airbourne czy nawet Ac/Dc. Dużo pozytywnej energii mamy w rozpędzonym "Nobody can change" i to co panowie tutaj wyprawiają jest po prostu urocze. Sam refren potrafi rozgrzać do czerwoności. Znakomicie się tego słucha i chce się więcej. Od połowy band stawia już nieco bardziej komercyjne rozwiązania i taki "Like Me" mógłby śmiało trafić do stacji radiowej. Co ciekawe sam główny motyw mocno nawiązuje do twórczości Lenny Kravitza. Tak samo ma się sprawa rockowego "Rock Radio" i tutaj band zbliża się do stylu Bon Jovi. Warto wyróżnić jeszcze tutaj nieco stonowany i pomysłowy "Jenny Jan".

Raz lepiej, raz gorzej, ale do przodu. To idealne motto, które napędza ten album. Album jest przebojowy i bardzo rockowy. Nie brakuje komercyjnych akcentów czy też nutki heavy metalu, ale jako całość krążek się broni, a co ważne może się podobać. "Dying Breed" zasługuje na uwagę fanów takiego grania!

Ocena: 6.5/10

niedziela, 8 września 2019

TARJA - In the raw (2019)

To już 15 lat solowej kariery Tarji Turunen i choć lata lecą to muzyka jaką prezentuje ta wysokiej klasy wokalistka daleka jest od tej z czasów Nightwish. Jasne nie brakuje metalu i symfonicznych elementów, ale góruje w tej muzyce rock. Nie każdemu może się podobać to co prezentuje Tarja na swoich albumach. Ciężko o killery, o godne zapamiętania przeboje. To jest problem, który przewija się przez każdy album, a najnowsze dzieło zatytułowane "In the raw" jest kolejnym przykładem tego zjawiska.

Mocne, nowoczesne, zadziorne brzmienie to jeden z nie wielu atutów tej płyty. Elementy heavy metalu można uświadczyć w otwierającym "Dead promises". Mimo komercyjnego wydźwięku jest to jeden z ciekawszych utworów na płycie. Dalej mamy melodyjny "Goodbey Stranger" i w końcu dostajemy ciekawe motywy gitarowe i więcej symfonicznego charakteru. Spokojniejszy "Tears in Rain" też jest bardziej komercyjny niż stricte metalowy.  Rockowy feeling zaczyna się w "Railroads" i brakuje tutaj ewidentnie mocy i zadziorności. Nie pomagają tutaj nawet popisy wokalne Tarji. Takie utwory jak "You and I" tylko zaśmiecają album i niczego nie wnoszą. Nijako brzmi też przekombinowany i progresywny "Spirits of the Sea". Więcej metalu i symfonicznych ozdobników mamy w rozbudowanym i podniosłym "Shadow Play" i to kolejny jasny punkt tej płyty.

Tarja to utalentowana wokalistka i szkoda, że trochę się marnuje w takim nie przemyślanym materiale. Dużo rocka, dużo komercji, a za mało metalu i za mało konkretów. Może kiedyś jeszcze czymś nas zaskoczy Tarja, może powróci do klimatów znanych z Nightwish? "In the raw" to album nijaki i niczym nie zapada w pamięci. Szkoda.

Ocena: 4/10

sobota, 7 września 2019

DENNER'S INFERNO - In amber (2019)

Micheal Denner to jeden z najbardziej uzdolnionych gitarzystów i muzyk, który zdobył sławę grając w Mercyful Fate i w zespole Kinga Diamonda. Kiedy zakończył okres grania u boku Kinga, to działał w takich kapelach jak Force of Evil, czy denner's Trickbag. Mercyful Fate zebrał się na nowo by dawać koncerty, a Micheal rozpoczyna swoją przygodę ze swoim nowym zespołem o nazwie Denner;s Inferno.  Kapela powstała na gruzach Denners Trickbag i po drobnych zmianach personalnych i zatrudnieniu amerykańskiego wokalisty Chandlera Mogela można było przejść do wydania debiutanckiego albumu zatytułowanego "In amber".

Muzycznie mamy odskocznie troszkę od tego do czego przyzwyczaił nas Micheal Denner. Tym razem mamy wycieczkę do hard rocka lat 70, do mrocznego metalu i occult rocka. Nie brakuje też nawiązań do progresywnego rocka, tak więc słychać wpływy UFO czy Deep purple.

Płyta ma ciekawy klimat i nie brakuje intrygujących i wciągających partii gitarowych tego kultowego muzyka. Już otwarcie w postaci "Matriarch" jest magiczne i ukazuje ten klimat lat 70. No robi to wrażenie.  Ponury, utrzymany w klimatach doom metalu "Fountain of grace" to kawałek, który znamy z Force Evil. Utwór odświeżony i jest mocnym punktem debiutu Denners inferno. Mrok i doom metalowe zacięcie zostaje z nami w "Up and on". Więcej tutaj rocka i progresywnego charakteru, tylko nie każdemu mogą przypaść takie klimaty. Mamy też lekki i nastrojowy "Taxman" czy zadziorniejszy "Veins of the night". Nie ma agresji czy szybkości, ale dominuje ta lekkość i rockowy feeling. Pełno takich elementów w "Loser".

Płyta to znakomita przygoda dla fanów rocka lat 70, dla maniaków occult rocka czy mrocznego klimatu. Nie brakuje ciekawych, godnych uwagi zagrywek gitarowych Dennera. Wszystko pięknie, tylko brakuje mi tutaj hitów, czy jakiegoś elementu zaskoczenia. Szkoda, że Denner nie będzie na koncertach Mercyful Fate, ale dobrze że jest i wciąż tworzy muzykę.

Ocena: 7/10

ANCIENT EMPIRE - Wings of the fallen (2019)

Trzeba przyznać, że projekt muzyczny o nazwie Ancient Empire rośnie w siłę z każdym rokiem. Rok 2019r to rok w którym band prezentuje swój 5 album i "Wings o the Fallen" to wydawnictwo w ich stylu i nie ma tutaj niespodzianek. To płyta, która wyróżnia się epickim klimatem i klasycznymi rozwiązaniami, tak więc mamy to do czego nas ten band przyzwyczaił. Ancient Empire nie byłby sobą jakby znów nas nie zabrał do świata science fiction.

Lider tego projektu Joe Liszt odnosi również sukcesy z Shadowkiller czy Hellhound i to doświadczenie przedkłada się na sukcesy Ancient Empire. Jego głos idealnie współgra z tłem i klimatem w jakim obraca się ta formacja. Pod względem brzmienia i aranżacji można dostrzec podobieństwa do poprzednich płyt i to wcale mnie nie dziwi. Kiedy się coś sprawdza to po co to zmieniać? Co ciekawe również i poziom kompozycji jest wysoki, czyli tak jak na wcześniejszych płytach.

Obyło się bez niepokojących zaskoczeń. Od razu atakuje nas klasycznie brzmiący "A new Dawn" i te rasowe riffy i chwytliwe melodie robią tutaj sporą robotę. Klimat lat 80 daje się od razu poczuć. Stonowany "Born in Fire" stawia na prosty motyw gitarowe i nutkę hard rockowego feelingu. Band przyspiesza w energiczny "Wings of the Fallen". Plusem tutaj jest ostry riff i nieco nowocześniejszy wydźwięk.  Jest to jeden z moich ulubionych utworów na płycie. Marszowy, nieco bardziej epicki "On the horizon" zachwyca swoim klimatem i klasycznymi patentami. Znakomicie wypada "The last survivor", gdzie słychać patenty Iron maiden, czy Judas Priest. Dobrze wymieszano tutaj klasyczny heavy metal z domieszką progresywnego metalu. Kolejny killer na płycie to zadziorny i przebojowy "The ghosts remain". Band nie ustępuje nawet na chwilę i trzyma wysoki poziom do końca. "Edge of the Abyss" to kompozycja bardziej złożona, bardziej klasyczny. Również i tu melodie grają pierwsze skrzypce, a epicki klimat tylko podkreśla charakter tego kawałka.

Fenomen Ancient Empire trwa w najlepsze. Joe Liszt wie jak ożywić na nowo heavy metal z lat 80, wie jak stworzyć utwory charakterystyczne, zadziorne i pomysłowe. Znakomicie sprawdza się w ich muzyce tematyka s-f. To już 7 lat działalności kapeli i 5 album na ich liście, a poziom wciąż trzymają bardzo wysoki. To trzeba posłuchać i kto wie może to jest właśnie wasza płyta roku?

Ocena : 9/10

piątek, 6 września 2019

PIRANHA - First Kill (2019)

Czasami można natrafić na band, który nie jest nam znany i jedyne czym można się pokierować to okładką danego albumu. W przypadku "First kill" zespołu Piranha również okładka posłużyła za czynnik, który mnie skłonił do zapoznania się z owym wydawnictwem. Znakomita, klimatyczna okładka utrzymana w klimatach lat 80/90 z pomysłowym motywem jest po prostu świetna. Nie mogło zabraknąć oczywiście piranii.Kocham takie klimaty. O zespole wiadomo tyle, że działają od 2013r i tworzą go doświadczeni muzycy. Co znajdziemy tutaj?

To jest dobre pytanie. Głównym nurtem jest tutaj bez wątpienia agresywny, surowy thrash metal osadzony w latach 90. Słychać echa Kreator, Testament, Destruction, czy Anninhilator. Nie brakuje też elementów heavy/speed metalowych. Całość oparta jest o techniczne partie gitarowe Oza i Georgea, a  także o ostre partie wokalne Andre, które napędzają ten band. Prostota, pomysłowość i dbałość o detale sprawiły, że debiut tej kapeli to znakomita porcja dla fanów takiego grania.

Na płycie znajduje się 10 utworów i każdy z nich to udana frajda dla słuchacza. Na przykład taki otwieracz "Chain reaction" to rasowy thrash metal. Jest agresja, jest szybkość i mocne, soczyste brzmienie.  Nie brakuje nawiązań do Sodom czy Kreator i to mi się bardzo podoba. W "Turning Point" band nabiera bardziej heavy metalowego pazura, choć dalej agresja odgrywa kluczową rolę. Band imponuje rozbudowaną formułą w "Flight or fight" i w tym kawałku słychać nacisk położony na melodyjność. Duch lat 80 i heavy metalowa maniera napędzają "Rage of Fire", który jest jednym z mocniejszych utworów na płycie. W podobnych klimatach utrzymany jest "Target failed" czy melodyjny "Slaves of the new age". Płytę podsumowuje energiczny i przebojowy "My revenge", który idealnie podsumowuje całość.

"First kill" to może nic nowego, może brzmi to nieco wtórnie, ale ile w tym miłości do thrash metalu i lat 80/90. Panowie nie udają i grają z pomysłem i polotem. Album jest równy i agresywny, czyli taki jaki powinien być. Piranha prezentuje się znakomicie i czekam na ich kolejne dzieła.

Ocena: 8/10

poniedziałek, 2 września 2019

UNBOUND - Prophecy (2019)

10 lat przyszło czekać fanom hiszpańskiego Unbound na nowy album. Trzeba przyznać, że warto było. "Prophecy" to swoista kontynuacja "Nightmares" z 2009r. Band istnieje na scenie metalowej od 2006r i słychać, że inspirują się twórczością Judas Priest, Iron maiden czy Gamma Ray. Grać potrafią i to na całkiem dobrym poziomie, tak więc śmiało można polecić najnowsze dzieło zatytułowane "Prophecy".

Album jest prosty i dzięki temu płyta jest łatwa w odbiorze. Takie rozwiązania sprawia, że płyta zaskakuje lekkością, mocnymi riffami i przebojowością. Znajdziemy tutaj solidne i zgrane partie gitarowe Alvaro i Sergio. Jest między nimi chemia i znakomicie się uzupełniają.Swoje 3 grosze dorzuca wokalista Dawid, który odnajduje się w wysokich rejestrach i jest motorem napędowym Unbound.

Płytę wypełnia 10 kawałków i każdy z nich potrafi przypaść do gustu. Szybki "Running Out" imponuje energią, mocnym riffem i brytyjską manierą.  Mamy też mocny i prosty w przekazie "Fear for sale", który zachwyca szybkością i melodyjnym charakterem. W takiej stylistyce band wypada najlepiej. Przyspieszamy w energicznym "Russian Roulette" i ta kompozycja szybko zapada w pamięci. Troszkę gorzej wypada stonowany i nieco progresywny "The witch". Za mało tutaj ikry i ognia, ale fanom rockowych klimatów może się spodobać. Elementy power metalu mamy w rozpędzonym "Heart of fire", który pokazuje potencjał jaki drzemie w tej kapeli. W końcu mamy ostrzejsze riffy i bardziej złożone partie gitarowe. Old schoolowo brzmi "Fell & Survived" i jest to kolejna petarda na płycie.  W podobnym klimacie utrzymany jest melodyjny "Pegasus", który znów ociera się o power metal, co bardzo mi się podoba. Całość zamyka lekki i nieco hard rockowy "Tomorrow will be late".

"Prophecy" to płyta, która pokazuje że heavy/power metal może być prosty i zarazem chwytliwy. Ta płyta nie wykracza poza ramy tego gatunku, ale doświadczenie muzyków przedłożyło się na jakość zawartości. Płyta godna uwagi to na pewno!

Ocena: 7.5/10