TUNGSTEN - Ashes (2026)

 

Tak jak kocham heavy/ power metal, nawet jeśli jest podany z nutką hard rocka tak wciąż nie mogę się przekonać w pełni do szwedzkiego Tungsten. Poprzednie płyty miałem.swoje momenty i potrafiły dostarczyć pewne ciekawe kompozycje, który w pewnym stopniu potrafiły do mnie trafić. Tungsten to zespół, który od początku swojej działalności próbuje połączyć melodyjny power metal z nowoczesnym brzmieniem, elektroniką i przebojowością. Na poprzednich albumach Szwedzi potrafili znaleźć dla siebie całkiem interesującą przestrzeń, choć ich twórczość nie zawsze trafiała w gusta miłośników bardziej tradycyjnego heavy metalu. „Ashes” pokazuje, że kapela konsekwentnie rozwija obrany kierunek, ale dla mnie jest to kolejny krok w stronę muzyki, która bardziej stawia na efektowność niż na autentyczną metalową siłę. To już piąty album studyjny kapeli, która działa od 2019r. Premiera płyty odbyła się 9 października.

Największym problemem tego materiału jest nadmierne kombinowanie. Tungsten lubi doprawiać swoje kompozycje nowoczesnymi rozwiązaniami, rozbudowanymi aranżacjami i klawiszowymi ozdobnikami. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby wszystkie te elementy służyły przede wszystkim gitarom. Tymczasem mam wrażenie, że zespół momentami zapomina, co powinno stanowić fundament jego muzyki. Zamiast postawić na wyraziste riffy, odpowiedni ciężar i drapieżność, próbuje przyciągać uwagę kolejnymi dodatkami. W rezultacie brzmienie staje się zbyt wygładzone, a metalowy charakter traci na wyrazistości. Te ozdobniki, elektronika i cała ta otoczka przytłacza to co najważniejsze w heavy/power metalu.

Nie zamierzam jednak całkowicie przekreślać dokonań muzyków. Mike Andersson to wokalista dysponujący odpowiednimi możliwościami, a Nick Johansson potrafi zadbać o gitarową stronę materiału. Brzmienie nowoczesne, a okładka trochę w innym klimacie jak te poprzednie. Sam materiał raczej rozczarowuje niż zachwyca.

Mamy 11 utworów i już na dzień dobry dostajemy przekonbinwoana "Joker". Broni się przebojowość i melodyjny aspekt tej kompozycji. Jednak styl w jakim obraca się band i forma podania tego nie do końca przemawia do mnie. W "Bite my tongue" jest ciężej, mroczniej i bardziej industrialnie. Gitary mają tutaj więcej do powiedzenia, pojawiają się też ostrzejsze partie wokalne i efektowne solówki. Niestety, elektroniczne dodatki nadal odciągają uwagę od metalowego rdzenia kompozycji. Mimo wszystko to jeden z ciekawszych utworów na płycie. "Fuego Del sol" to kompozycja, w której zespół skręca w stronę latynoskich rytmów, tanecznej energii i hiszpańskojęzycznego refrenu. To utwór, który ma przede wszystkim bawić i wpadać w ucho, lecz dla miłośnika klasycznego heavy metalu może być trudny do zaakceptowania. Właśnie przez takie kompozycje nie mogę przekonać się do Tungsten. Jakiś taki dziecinny jest "supernova" i nawet nie pomaga przebojowy charakter tej kompozycji. Pazur i więcej heavy/power metalowego charakteru dostajemy w "happy". Niestety utwór też na siłę próbuje być nowoczesny i przemycać patenty industrialne.Potencjał na mocny heavy metal jest, lecz nie zostaje w pełni wykorzystany. Kiczem wieje w radosnym " Ted The Exorcist" ale duży plus za przebojowość i melodyjny motyw przewodni. Utwór potrafi w paść w ucho. Najlepszy na płycie jest " the north will rise" i w końcu jest power metal na jaki czekałem. Gościnnie pojawia się Tony Kakko z Sonata Arctica, co z pewnością przyciągnie uwagę fanów melodyjnego power metalu. Utwór wyróżnia się mocniejszym riffem na początku, większą energią i podniosłym charakterem. To jeden z najbardziej obiecujących momentów albumu, choć nawet tutaj nie wszystkie aranżacyjne pomysły muszą przekonywać. Współpraca z Kakko dodaje kompozycji atrakcyjności, ale nie rozwiązuje wszystkich problemów związanych z brzmieniem zespołu. "For tree" to radosny, melodyjny utwór z folkowym, celtyckim zabarwieniem. Niestety, ale kicz i przekonbinwoana forma wraca w "Ruin". Całość zamyka "The Forge" który podtrzymuje to co band prezentuje na tej płycie. Niby nie jest to zły utwór, bo przecież jest ciekawy motyw przewodni, ale za mało tutaj power metalu.

„Ashes” to album pełen kontrastów, ale dla mnie tych nietrafionych pomysłów jest zbyt wiele. Tungsten próbuje połączyć power metal, elektronikę, industrial, folk i taneczną przebojowość. Różnorodność sama w sobie nie jest wadą, jednak tutaj często odbywa się kosztem gitarowej drapieżności. Zamiast konsekwentnie budować mocne kompozycje, zespół próbuje urozmaicać je kolejnymi dodatkami. Tungsten stawia na nowoczesność, elementy industrialnie i z dodatkiem elektroniki. Dalej nie mogę się w pełni przekonać do tej kapeli.

Ocena : 4/10

HAUNT - Setting curse (2026)

 Amerykański Haunt to jeden z tych projektów, które nie zamierzają zwalniać tempa. Dowodzony przez Trevora Williama Churcha zespół z Fresno konsekwentnie dostarcza kolejne porcje tradycyjnego heavy metalu, czerpiąc z klasycznych wzorców lat 80. Album „Setting Course” to kolejny rozdział tej historii i zarazem dwunasty pełnowymiarowy krążek grupy w ciągu dziewięciu lat działalności. Odnoszę wrażenie, że Haut idzie w ilość płyt, a nie jakość. Bardzo często wydają płyty, ale żadna z nich nie stała się jakimś wielkim hitem. Grać potrafią i znają się na rzeczy, dlatego zawsze z ciekawością posłucham co tam nowego mają do zaoferowania. Nowy album premierę miał  2 października.

Haunt nie próbuje na siłę modernizować swojego brzmienia. Tutaj najważniejsze pozostają melodyjne partie gitar, chwytliwe riffy, klasyczne solówki i charakterystyczny, lekko nostalgiczny klimat starej szkoły metalu. Ważnym elementem pozostaje styl Trevora Williama Churcha. Jego podejście do komponowania opiera się na prostocie, melodyjności i umiejętnym budowaniu gitarowych motywów. Nie ma tu potrzeby przesadnego komplikowania aranżacji ani popisywania się techniką dla samego popisywania. Zamiast tego dostajemy klasyczny metal, który stawia na naturalny przepływ melodii i odpowiednią dynamikę. W ich muzyce słychać wpływy Angel witch, Night Demon czy iron maiden. HAUNT to przede wszystkim Trevor, ale nie można zapominać o solidnej sekcji rytmicznej, czy o dobrym duecie gitarowym tworzonym przez Bibiano/Lei. To wszystko jest dobre, ale nie ma błysku geniuszu i czegoś co porwało słuchacza. Wszystko jest zagrane bardzo bezpiecznie. Warto wspomnieć, że Filip Bibiano dołączył do zespołu w 2026r.

Najciekawiej robi się wtedy, gdy Haunt pozwala gitarom przejąć inicjatywę. W utworze tytułowym „Setting Course” zespół stawia na energię i wyraziste melodie, natomiast "The wrong way" stawia na mroczniejszy klimat i hard rockowy styl. Dalej mamy nijaki "Simple life" który nic nie wnosi do całości. Singlowy "Like whispers" to singlowy kawałek, który też jest oklepanymi wtórny. Burried Treasure” wprowadza chłodniejszy, bardziej tajemniczy nastrój. „Shadow Within” z kolei celuje w podniosłość i chwytliwe refreny.  Cały materiał jest do posłuchania, ale nie wywołuje większych emocji. Szkoda, bo Haunt stać na więcej.

Nowe dzieło Haunt jest przewidywalne i nie zawiera kompozycji, które by zapadły w pamięci. Band idzie w ilość płyt i gdzieś zaniedbuje jakość. Jest niby klimat lat 80,  mamy klasyczne patenty, ale brakuje hitów i godnych uwagi melodii. Niestety tym razem rozczarowanie.

Ocena : 5/10

RAM - Against (2026)

 

Siedem lat kazali na siebie czekać szwedzcy metalowcy z Ram, ale powrót z  najnowszym albumem zatytułowanym „Against” pokazuje, że nie zapomnieli, jak nagrywać wciąż bardzo udane wydawnictwa. Po „The Throne Within” z 2019 roku zespół wraca z materiałem bardziej bezpośrednim, konkretnym i nastawionym na klasyczny, bezkompromisowy heavy metal. Bez zbędnego kombinowania, bez podążania za modą i bez prób przypodobania się współczesnym trendom. Tutaj liczą się riffy, mocny wokal, chwytliwe refreny i odpowiednia dawka metalowej agresji. Premiera płyty przypada na 9 października i każdy fan takich kapel jak Wolf, enforcer czy Judas priest powinien posłuchać co Ram ma do powiedzenia.

Ram od lat konsekwentnie pielęgnuje tradycję starej szkoły, a na „Against” słychać, że muzycy doskonale rozumieją, na czym polega siła tego gatunku. Nie chodzi wyłącznie o odtwarzanie patentów z lat 80., lecz o umiejętne połączenie klasycznych inspiracji z własnym charakterem. Zespół nie musi nikomu udowadniać, że potrafi grać szybko i ciężko. Wystarczy kilka gitarowych zagrywek, mocna sekcja rytmiczna i charakterystyczny głos Oscara Carlquista, by poczuć klimat prawdziwego heavy metalu. Jego głos to ważna część muzyki Ram i nadaje jej charakteru.

Brzmienie albumu jest organiczne, mocne i pozbawione przesadnego wygładzania. Gitary mają odpowiedni ciężar, bas i perkusja tworzą solidny fundament, a wokal Carlquista nadaje całości indywidualny charakter. Za produkcję odpowiada Johan Reiven, współpracujący z zespołem już przy „Lightbringer”. Do tego dochodzi klimatyczna k mroczna okładka, która idealnie pasuje do zawartości.

Nowy to porcja 11 kompozycji i 42 minuty klasycznego heavy metalu. Płytę otwiera klimatyczne intro, a potem wkracza „Ghost Emperor” . To jeden z najmocniejszych punktów programu. Mroczny klimat, wyraziste partie gitar i wokal oscylujący między klasycznym heavy metalem a charakterystyczną manierą Oscara tworzą kompozycję, która od razu przykuwa uwagę. Z kolei „One Vs. All” stawia na bojowy charakter i chwytliwy refren. To kawałek wręcz stworzony do wspólnego śpiewania pod sceną. Czuć klimat lat 80 i wpływy judas priest. 

Jeśli jednak ktoś czeka na prawdziwe przyspieszenie, powinien zwrócić uwagę na rozpędzony „Abattoir”. Tutaj Ram pokazuje ostrzejsze oblicze, zahaczające o speed metal. Gitary tną bez litości, a całość napędza bezkompromisowa energia. W takim wydaniu band wypada korzystnie.„Out of Control” utrzymuje wysoką temperaturę, choć mocniej opiera się na rytmicznym, hardrockowym motywie. To pokazuje, że materiał jest zróżnicowany.

Warto wyróżnić również „Leaving”, czyli wolniejszą, bardziej melancholijną kompozycję.  Dostajemy tutaj więcej doom metalu i patentów z twórczości Black Sabbath. Tytułowy „Against” to kolejna porcja zdecydowanego, gitarowego grania.  To dobry utwór, ale trochę brakuje dopracowania w tym wszystkim. Night Blade” udowadnia, że czasami najprostszy riff wystarczy żeby stworzyć ciekawy utwór. Całość zamyka "the final hour" który zamyka ten album, ale pozostawia też niedosyt. To dobra kompozycja, ale bez fajerwerków.

Against” to udany powrót szwedzkiej załogi po siedmiu latach przerwy. RAM postawił na konkrety: mocne riffy, chwytliwe melodie, rasowy wokal i kompozycje, które nie potrzebują nowoczesnych sztuczek, żeby robić wrażenie. Nie wszystkie utwory muszą zostać metalowymi klasykami, a część bardziej tradycyjnych fragmentów może zlewać się po kolejnych przesłuchaniach. Nie zmienia to jednak faktu, że album trzyma dobry poziom i dostarcza dokładnie tego, czego oczekuje się od Ram. Nie jest to ich najlepsze wydawnictwo, ale zasługuje na uwagę. 

Ocena : 7.5/10

LIVEWIRE - Steel surpasses Flesh (2026)

 Australijski Livewire to jeden z tych zespołów, które przypominają, że klasyczny heavy metal wciąż może być szybki, agresywny i pełen młodzieńczej energii. Formacja z Sydney powraca w 2026 roku z drugim pełnowymiarowym albumem Steel Surpasses Flesh, który ukazał się 26 października.  W ich muzyce słychać wpływy exciter, enforcer, judas priest czy riot. Płyta skierowana do maniaków heavy/speed metalu dla których liczy się dobra zabawa, a nie oryginalność.

Livewire nie ukrywa swoich inspiracji. Fundamentem pozostaje klasyczny heavy metal, ale Australijczycy bardzo chętnie przyspieszają, sięgając po rozwiązania charakterystyczne dla speed metalu. W gitarach można odnaleźć ducha takich zespołów jak Riot, Exciter, Agent Steel czy wczesny enforcer, natomiast sposób budowania kompozycji pokazuje, że muzycy doskonale czują również klasyczną szkołę NWOBHM. Nie jest to jednak granie pozbawione własnej energii. Livewire przede wszystkim stawia na dynamikę, świetne riffy i bardzo żywiołowe wykonanie.

Livewire brzmi jak zespół, który przede wszystkim chce dobrze się bawić metalem i zarazić tym słuchacza. Steel Surpasses Flesh jest dynamiczny, energetyczny i bardzo oldschoolowy. To muzyka dla fanów skórzanych kurtek, gitarowych solówek, szybkich riffów i klasycznego heavy metalu, który nie potrzebuje dodatkowych ozdobników. Stawiają na sprawdzone patenty i riffy, co przedkłada się na solidny materiał. 

Motorem napędowym zespołu jest wokalista Nick Wilks , który ma ciekawą barwę głosu i pasuje do tego rodzaju heavy metalu. Nadaje całości drapieżności i klimatu lat 80. Puglia i Lerardo stworzyli zgrany i dobrze rozumiejący się duet gitarowy.  Nie znajdziemy tutaj nic nowego, tylko znane i oklepane motywy. Brakuje elementu zaskoczenia i powiewu świeżości. Brakuje też jakiś wielkich hitów, które rzuciłyby na kolana

Już otwierający album" all consuming nightmare" pokazuje, że będzie szybko. Gitary pracują niemal bez przerwy, sekcja rytmiczna nadaje całości odpowiedniego rozpędu, a wokal prowadzi kompozycje wysoko i agresywnie. Nie ma tutaj długiego wprowadzania słuchacza w klimat – zespół od razu rzuca go w sam środek metalowej zawieruchy. Mocny start i dostajemy udany miks heavy/ speed metalu.

W podobnym tonie utrzymany jest " Demon witch" i tutaj band stawia znów na szybkość i zadziorny riff. Proste, oldscholowy granie. Jednym z moich ulubionych utworów na płycie jest rozpędzony "epinephrine attack". Właśnie w takim wydaniu band sporo zyskuje. Dalej mamy singlowy "fast mean killing machine" który zabiera nas w rejony bliższe hard rockowi. 

Bardzo dobrze wypada także „Lightspeed Crazy”, który jeszcze mocniej podkreśla zamiłowanie zespołu do szybkości. Nie jest to jednak bezmyślne pędzenie przed siebie. Australijczycy potrafią budować chwytliwe partie gitarowe i dorzucać melodyjne solówki, dzięki czemu utwory nie zlewają się ze sobą. Klasyczne patenty band serwuje nam w dynamicznym i chwytliwym ",pathway to ruin"..

W podobnym kierunku idzie „Speed Kills” – tutaj tytuł również mówi właściwie wszystko. To kawałek, w którym heavy metalowa melodyjność zostaje połączona z prędkością speed metalu. Gitary prowadzą utwór do przodu, a rytm sprawia, że trudno spokojnie usiedzieć przy słuchaniu. Warto też pochwalić, za melodyjny i dobrze zagrany tytułowy  kawałek, który bardzo dobrze oddaje charakter livewire.

Steel Surpasses Flesh nie jest arcydziełem ani albumem przełomowym, ale jest bardzo solidną porcją tradycyjnego heavy/speed metalu, która potrafi skutecznie rozruszać słuchacza. Jeśli ktoś tęskni za czasami, kiedy metal był przede wszystkim szybki, głośny i pełen gitarowych riffów, powinien dać tej płycie szansę. Niby nie ma nic odkrywczego, a słucha się tego całkiem przyjemnie.

Ocena : 7/10

ASOMVEL - Set your World on fire (2026)

 Jeśli ktoś tęskni za starym dobrym Motorhead ten może śmiało sięgnąć po nowe dzieło brytyjskiej formacji o nazwie Asomvel. "Your World On Fire" to piąty album brytyjskiej formacji i kolejna porcja bezpośredniego, brudnego oraz głośnego rock’n’rolla, w którym hard rock spotyka się z heavy i speed metalem. Jeśli ktoś zna wcześniejsze dokonania zespołu, doskonale wie, czego się spodziewać. Jeżeli jednak oczekujecie oryginalności za wszelką cenę, możecie się rozczarować. Płyta ukazała się 1 października i przypadnie do gustu fanom hard rocka spod znaku Motorhead czy ac/dc.

Najbardziej oczywistym punktem odniesienia pozostaje Motörhead. Słychać to w charakterystycznych riffach, motorycznej pracy basu, prostych, chwytliwych strukturach oraz zachrypniętym wokalu Ralpha Robinsona. Nie jest to jednak bezmyślne kopiowanie Lemmy’ego i spółki. Asomvel dokładają do tego elementy klasycznego heavy metalu, speed metalu, a momentami także bardziej melodyjnego hard rocka. Można wychwycić również ducha Tank, Thin Lizzy czy bardziej współczesnego Airbourne. Najważniejsze jest jednak to, że Brytyjczycy potrafią z tych inspiracji stworzyć bardzo charakterystyczną mieszankę.

Asomvel to przede wszystkim Ralph Robinson , który potrafi zauroczyć mocnym i zadziornym wokalem. Słychać, że inspiruje się świętej pamięci Lemmym Kilmisterem. Duet Stel Robinson / Lenny Robinson odpowiada za partie gitarowe i tutaj dostajemy hard rockowe szaleństwo, które mocno zakorzenione jest w latach 80. Trochę brakuje elementu zaskoczenia czy powiewu świeżości. 

Okładka kiczowata, a i brzmienie takie dalekie od ideału i tak naprawdę zostaje nam zawartość, która jest solidna. Band działa w końcu od 1993 to więc doświadczenie robi swoje..Album rozpoczyna się od „King of the World” i już pierwsze sekundy pokazują, że tutaj nie będzie miejsca na spokojne wejście. Jest szybko, głośno i bezpośrednio. Oj czuć te wpływy Motorhead. Lone Wolf” podkręca tempo jeszcze bardziej, oferując świetne riffy oraz mocną pracę sekcji rytmicznej. Tytułowy „Set Your World On Fire” to jeden z najbardziej reprezentatywnych utworów na płycie – ciężki, dynamiczny i oparty na prostym, bardzo skutecznym refrenie. Gitary Lenny’ego i Stela Robinsonów tworzą prawdziwą ścianę dźwięku, a solówki mają odpowiednią dawkę klasycznego metalowego szaleństwa.

„Back From The Dead (It’s Your Funeral)” to kolejny krótki i niezwykle energetyczny numer. W takim wydaniu Asomvel  wypada naprawdę dobrze i ta mieszanka hard rocka i rock'n rolla jest tutaj urocza. Słabszym momentem jest spokojniejszy " World at war" który nie wiele wnosi do całości. Zabrakło tutaj pomysłu na ciekawy motyw przewodni. Potem Asomvel ponownie odkręcają wzmacniacze. „Blood Runs Cold”, „Eye Of The Storm” i „Your Worst Nightmare” tworzą bardzo mocny środkowy fragment płyty.

Jednym z moich faworytów jest „Into The Fire”, w którym szczególnie mocno wychodzą speedmetalowe zapędy zespołu. Utwór jest szybki, mroczniejszy i posiada świetną pracę basu oraz bardzo dobre partie gitarowe. Piękny hołd dla twórczości Motorhead.W końcówce albumu „Take You To Hell” ponownie przyspiesza, natomiast „Light ’Em Up” efektownie zamyka całość.

Set Your World On Fire nie jest płytą dla osób oczekujących eksperymentów, progresywnych struktur czy stylistycznych rewolucji. Asomvel doskonale wiedzą, co chcą grać, i konsekwentnie realizują ten pomysł. Największą zaletą albumu jest właśnie jego szczerość – nie ma tu kalkulowania ani próby przypodobania się komukolwiek. Jest za to brudny rock’n’roll, ciężkie riffy, szybkość, energia i oldschoolowy charakter. Nie jest to najlepsza hard rockowa płyta w tym roku, ale zasługuje na uwagę.

Ocena : 7/10

CRYSTAL THRONE - Chantry of sacrifice (2026)

 Crystal Throne wraca po pięciu latach od debiutanckiego albumu z płytą zdecydowanie bardziej ambitną, rozbudowaną i dojrzalszą. „Chantry of Sacrifice” to konceptualny album, który porusza się w świecie science-fiction i fantasy.  Najnowszy album ukazał się 2 października i jest skierowana do fanów progresywnego heavy/ power metalu  zwłaszcza spod znaku Queensryche, Crimson Glory, czy iron maiden. Potencjał był na coś ciekawego, ale nie udało się w pełni wykorzystać.

Największym problemem „Chantry of Sacrifice” jest jednocześnie jego największa zaleta. Crystal Throne ma mnóstwo pomysłów. Gitary są pełne technicznych zagrywek, utwory zmieniają tempa, pojawiają się partie progresywne, chóry, narracja i różne nastroje. Momentami jest tego jednak trochę za dużo. Niektóre kompozycje mogłyby być krótsze i bardziej konkretne. Przy ponad godzinie muzyki pod koniec albumu koncentracja nieco spada.

Okładka wieje kiczem, a samo brzmienie trochę jest przybrudzone,  Crystal throne to przede wszystkim charyzmatyczny wokalista Terry Defire, który nadaje całości drapieżności i klimatu. Trochę brakuje tutaj jeszcze idealnego wyszkolenia technicznego. Za partie gitarowe odpowiada duet Waynn /Lemoine, który stawia na klasyczne rozwiązania, ale czasami za dużo chcą umieścić w utworze i brakuje trochę pomysłów na chwytliwe melodie czy przeboje. To wszystko jest solidne, ale brakuje tego czegoś co by wyróżniło ten album na tle innych. Sam klimat i historia to nie wszystko.

Już otwierający „A Hero's Call” pełni funkcję krótkiego, filmowego prologu. Narracja, narastające gitary i atmosfera oczekiwania przygotowują słuchacza na właściwe uderzenie. To przychodzi wraz z „Children of the Ruins” – ponad ośmiominutową kompozycją, która bardzo dobrze pokazuje kierunek obrany przez Francuzów. Jest ciężko, melodyjnie i technicznie, ale bez popisywania się dla samego popisywania. Gitary Maxa Waynna i Johna L. mają tutaj sporo przestrzeni, a mocny wokal Terry'ego DeFire'a świetnie odnajduje się zarówno w cięższych fragmentach, jak i bardziej podniosłych refrenach. To jeden z ciekawszych utworów na płycie. 

„Tides of Ages” przyspiesza i wprowadza więcej power-metalowej energii. To jeden z najbardziej przystępnych numerów na płycie, choć nadal nie brakuje tutaj charakterystycznych dla zespołu zmian tempa, harmonii gitarowych i technicznych solówek. Momentami można odnieść wrażenie, że słucha się zagubionego gdzieś pomiędzy Queensrÿche, Crimson Glory i Helloween ogniwa łączącego klasyczny heavy metal z amerykańskim power metalem. To również udany i warty uwagi utwór.

Jeszcze bardziej progresywny charakter ma „Electrical Savior”. Kompozycja jest wielowątkowa, rytmicznie bardziej poszarpana i wymaga od słuchacza większego skupienia. Crystal Throne pokazuje tutaj, że nie chce być kolejnym zespołem grającym po prostu melodyjny power metal.  W takim wydaniu band mnie nie przekonuje i dla mnie to jakieś łagodne i bardziej komercyjne. 

„Walls of Silent Mourn” to bardziej ponury i atmosferyczny fragment albumu. Wolniejsze tempo pozwala wyeksponować wokal oraz gitarowe partie budujące napięcie. Trochę brakuje tutaj mocy i bardziej wpadającego w ucho motywu. Czuję niedosyt.

Następny „Antagonists” ponownie podkręca tempo. Ostre riffy, zmiany rytmu i techniczne partie gitar sprawiają, że jest to jeden z bardziej metalowych momentów albumu. Utwór postawiony na połamane melodie i techniczne zagrywki.

Podobnie jest w „Insurgent Outcry”, trwającym niemal dziewięć minut. To najbardziej wymagający utwór na płycie, z licznymi zmianami tempa i bardzo efektownymi partiami gitarowymi. Szczególnie imponują techniczne zagrywki oraz praca sekcji rytmicznej.  To jeden z najciekawszych utwór na płycie, który pokazuje potencjał tej formacji. Francuzi w natarciu.

Na koniec dostajemy ponad dziewięciominutowy „Sleeping in the Void”. To rozbudowany epilog, w którym pojawiają się również bardziej symfoniczne i chóralne elementy. Jest epickość i rozmach, co daje w efekcie Wielki finał.

„Chantry of Sacrifice” to zdecydowanie krok naprzód względem debiutu. Nie wszystko jest tutaj idealne, a miejscami przydałoby się więcej dyscypliny w komponowaniu, ale potencjał Crystal Throne jest ogromny. To płyta dla tych, którzy lubią, kiedy heavy metal ma nie tylko mocne riffy i refreny, ale również historię, klimat i odrobinę progresywnego szaleństwa. Płyta mimo pewnych niedociągnięć ma spory potencjał i może przypaść do gustu fanom progresywnego heavy/power metalu.

Ocena: 8/10

FROZEN CROWN - The legend of the six Kings (2026)

 Włoski  Frozen Crown systematycznie wydaje albumy studyjny, umacniając swoją pozycję w melodyjnym power metalu.Frozen Crown od kilku lat konsekwentnie buduje swoją pozycję w europejskim power metalu, stanąć się kolejnym zespołem bazującym na twórczości blind Guardian, Helloween, Avantasia czy Sonata Arctica. Włosi nie należą już do zespołów, które dopiero szukają własnej drogi, choć ich muzyka wciąż opiera się na sprawdzonych patentach: melodyjnych gitarach, mocnej sekcji rytmicznej, chwytliwych refrenach i charakterystycznym wokalu Giady „Jade” Etro. „The Legend of the Six Kings” to już szósta płyta zespołu i kolejny krok w stronę bardziej zwartego, przebojowego oblicza grupy. Płyta ukazała się 2 października nakładem napalm Records.

Band tradycyjnie zadbał o miłą dla oka okładkę i soczyste brzmienie. Pod tym względem band jakoś nie zawodził do tej pory. „The Legend of the Six Kings” jest płytą bardzo dobrze wyprodukowaną i świetnie zagraną, ale jej największą zaletą pozostaje konkretność. Większość utworów jest krótka, dynamiczna i pozbawiona zbędnych dłużyzn. Frozen Crown nie próbuje tutaj tworzyć progresywnego arcydzieła – zamiast tego dostarcza porcję melodyjnego, nowoczesnego power metalu, który ma przede wszystkim dobrze brzmieć i wpadać w ucho. Jest w tym wszystkim też nutką komercji, przez co płyta może trafić do szerszego grona odbiorców.  Filarem zespołu jest bez wątpienia wokalistka Giada Etro, której wokal nadaje całości charakteru i melodyjnego wydźwięku. Warto wspomnieć, że w 2025r do zespołu dołączyła gitarzystka Alexandra Lioness. Razem z Alessia Lanzone tworzą zgrany duet, który stawia na melodyjne i zadziorne riffy.  W swojej grze przemycają klasyczne patenty i nie ma w tym nic dziwnego.

Mam jednak wrażenie, że w porównaniu z „Call of the North” czy nawet „War Hearts” zespół coraz bardziej przesuwa się w stronę bezpieczniejszego, bardziej komercyjnego grania. Jest mniej szaleńczej szybkości, mniej gitarowych popisów i mniej momentów, które naprawdę potrafią zaskoczyć. Pojawia się za to więcej prostych, stadionowych refrenów i kompozycji nastawionych na natychmiastowy efekt. Dla jednych będzie to krok naprzód, dla innych – utrata części dawnego charakteru.

Nowy album choć zawiera 10 utworów to jednak całość trwa 36 minut. Album rozpoczyna „Lightning in the Sky”, czyli dokładnie taki numer, jakiego można było oczekiwać po Frozen Crown. Szybkie gitary, galopująca perkusja i mocny wokal Jade od razu wprowadzają słuchacza w epicki klimat. Nie ma tutaj długiego rozbiegu – zespół od pierwszych sekund rusza do ataku. To jeden z najbardziej dynamicznych punktów płyty i zarazem utwór pokazujący, że Włosi nadal potrafią grać naprawdę szybko. Klasyczny power metalowy utwór, który zabiera nas do lat 90. Bardzo dobrze się tego słucha.

„Who Wants to Burn in Heaven” stawia już mocniej na przebojowość. Jest melodyjnie, podniośle i bardzo europejsko. Refren łatwo wpada w pamięć, a gitarowe partie dodają całości odpowiedniego metalowego charakteru. Jest epicko i trochę w klimatach bloodhound czy Sabaton.

Z kolei „Reborn” należy do bardziej bezpośrednich kompozycji – prosty, nośny motyw i wyrazisty refren sprawiają, że utwór szybko zostaje w głowie. To jeden z tych przypadków, gdzie wdziera się komercja. 

Bardzo dobrze wypada „The One”, który pokazuje bardziej przystępną stronę zespołu. Frozen Crown coraz częściej stawia na krótkie i konkretne kompozycje, zamiast rozbudowywać je na siłę. Tutaj działa to bardzo dobrze. To jeden z największych hitów na płycie. Oj wpada w ucho ten utwór.

„Iris” oraz „Winter Hearts” przynoszą natomiast nieco więcej melodii i atmosfery, choć nadal pozostają mocno osadzone w power-metalowej stylistyce. Choć te utwory już w swojej stylistyce są bardziej słodkie, co może niektórych odstraszyć.

W drugiej części albumu uwagę zwraca „River of Time”, w którym zespół ponownie łączy melodyjność z metalową energią. „Through the Fire” jest kolejnym szybkim i dynamicznym numerem, natomiast „To the Stars” pokazuje, że Frozen Crown potrafi również zwolnić i zbudować bardziej podniosły klimat bez całkowitego rezygnowania z ciężaru. To wszystko dobre utwory, ale na kolana nie powalają, a szkoda bo potencjał był. 

Całość zamyka tytułowy „The Legend of the Six Kings” – najdłuższy utwór na płycie. To właśnie tutaj zespół pozwala sobie na nieco bardziej rozbudowaną formę i epicki charakter. To udany finał płyty, który pokazuje że Frozen Crown jest w formie.

Frozen Crown nadal wie, jak pisać chwytliwe metalowe kawałki. „The Legend of the Six Kings” nie jest płytą przełomową, ale jest bardzo solidnym, melodyjnym i profesjonalnie wykonanym albumem. Włosi nie odkrywają tutaj Ameryki, lecz dostarczają dokładnie to, czego można oczekiwać od współczesnego europejskiego power metalu – szybkość, melodie, mocny wokal i porcję epickiego klimatu. Niby nic odkrywczego, a słucha się przyjemnie.

Ocena : 7/10

AMON AMARTH - The allfather awekens (2036)

 W kategorii melodyjnego death metalu bez wątpienia jednym z najważniejszych zespołów jest Amon Amarth. To jeden z tych zespołów, które już dawno wypracowały własny styl i właściwie nie muszą nikomu niczego udowadniać. Szwedzi od lat konsekwentnie łączą melodyjny death metal z klimatem wikińskich sag, potężnymi gitarowymi riffami i charakterystycznym growlem Johana Hegga. „The Allfather Awakens” to już trzynasty album w dorobku grupy i choć trudno oczekiwać tutaj rewolucji, tym razem Amon Amarth postawił przede wszystkim na przebojowość i chwytliwe melodie. Premiera płyty miała miejsca 2 października i jest to płyta skierowana do fanów zespołu i tego rodzaju metalu. 

Szwedzi nadal grają melodyjny death metal po swojemu, nadal mamy wikińskie opowieści, Odyna, bitwy, wojenne okrzyki i charakterystyczne melodie gitarowe. Różnica polega na tym, że tym razem zespół pozwolił sobie na nieco większą różnorodność, czego najlepszym przykładem jest „Upphaf”. To tylko potwierdza, że band wciąż ma ciekawe pomysły.

Największą zaletą płyty jest konsekwencja i bardzo dobre wyczucie melodii. Hegg brzmi tak, jak powinien, gitary Mikkonena i Söderberga dostarczają odpowiedniej dawki ciężaru, a całość jest bardzo dobrze wyprodukowana. Z drugiej strony, jeśli ktoś liczył na powrót do surowości pierwszych płyt albo coś równie przełomowego jak „Twilight of the Thunder God”, może poczuć pewien niedosyt. Obyło się  bez eksperymentów i kombinowania i w efekcie dostajemy typowy album amon amarth.

Płyta zawiera 10 utworów i daje to nam 46 minut muzyki.Już otwierający „Gjallarhorn” pokazuje, że nie będzie to żadne odejście od sprawdzonej formuły. Mocny riff, charakterystyczny growl Hegga, melodyjne gitary i refren, który aż prosi się o wspólne śpiewanie podczas koncertu. To klasyczny Amon Amarth, ale wykonany z dużą energią. Duży plus za wpływy running Wild i w sumie nic dziwnego, że band wybrał ten utwór na singiel.

„Eight Legs of Thunder” jest jeszcze bardziej bojowy i epicki. Utwór cechuje się mrocznym klimatem i zadziornym riffem.„Kvasir's Blood” należy do ciekawszych momentów albumu. Jest tutaj więcej melodii, a gitarowe partie mają ten charakterystyczny dla Amon Amarth epicki rozmach. 

Zaraz potem pojawia się znane już „We Rule the Waves” – bardzo przebojowy, koncertowy numer z ogromnym potencjałem do wspólnego skandowania. Nie jest to najbardziej odkrywcza kompozycja w historii grupy, ale trudno odmówić jej skuteczności. To rasowy hit, który również przemyca patenty running Wild.

Największym zaskoczeniem jest „Upphaf”. To pierwszy w historii Amon Amarth utwór akustyczny i zdecydowanie odważniejszy eksperyment niż można było oczekiwać po tej ekipie.  Brzmi to naprawdę bardzo dobrze i pasuje do charakteru zespołu. Po tej spokojniejszej chwili „Die with a War Cry” ponownie podkręca tempo. To jeden z bardziej bezpośrednich numerów na płycie – prosty, ciężki i nastawiony przede wszystkim na koncertową energię. To tylko umacnia poziom nowej płyty Amon Amarth.

Tytułowy „The Allfather Awakens” jest jednym z bardziej epickich momentów albumu. To kompozycja zbudowana na ciężkich riffach, ale nie brakuje w niej charakterystycznych melodii gitarowych. Z kolei „Oden's Hunt” rozwija mitologiczny klimat i należy do utworów, w których Amon Amarth brzmi najbardziej monumentalnie. Całość zamyka najdłuższy na płycie „Ascending Like an Eagle”. To najbardziej rozbudowana kompozycja, co daje nam prawdziwy wielki finał. Kawałek bardzo dobrze podsumowuje całość.

The Allfather Awakens” to solidny i bardzo równy album. Amon Amarth robi swoje i nagrywa kolejny dobrze wyważony album. To bardzo dobra mieszanka agresji i melodyjności. Kilka naprawdę mocnych numerów, większa różnorodność i charakterystyczny klimat sprawiają, że jest to materiał, do którego chce się wracać. Nie jest to może najlepszy album Amon Amarth, ale wstydu im nie przynosi. 

Ocena : 8/10

STRYPER - Throne of Thorns.(2026)

 Stryper to jeden z tych zespołów, które przez ponad cztery dekady potrafiły zachować własną tożsamość, a jednocześnie nie zatraciły potrzeby nagrywania nowej muzyki. „Throne of Thorns” jest już osiemnastym albumem studyjnym Amerykanów i trudno nie zauważyć, że Michael Sweet i spółka nadal mają sporo do powiedzenia. Nie jest to jednak próba cofnięcia czasu do lat 80., choć momentami Stryper bardzo mocno przypomina tutaj swoje klasyczne oblicze. To po prostu kolejna porcja melodyjnego, gitarowego heavy metalu z charakterystycznymi harmoniami, wysokim wokalem i oczywiście chrześcijańskim przesłaniem."Throne of torns" ukazał się 25 września i jest to typowy album stryper. 

Największą zaletą „Throne of Thorns” jest właśnie to, że Stryper nie próbuje udawać zespołu, którym już nie jest. To nadal melodyjny, gitarowy metal/hard rock, z dużą ilością harmonii wokalnych, efektownych solówek i nośnych refrenów. Produkcja jest współczesna i odpowiednio mocna, ale nie zabija charakteru zespołu. Michael Sweet, Oz Fox, Robert Sweet i Perry Richardson brzmią jak zgrany skład, a muzycznie wszystko jest wykonane z dużą klasą. Panowie mimo swojego wieku wciąż potrafią tworzyć solidny materiał. 

Problemem może być natomiast pewna przewidywalność. Jeżeli ktoś śledzi ostatnie dokonania Stryper, znajdzie tutaj wiele elementów, które już wcześniej słyszał. „Throne of Thorns” nie jest więc rewolucją i nie zmieni spojrzenia na zespół. Momentami można wręcz odnieść wrażenie, że grupa porusza się po bardzo dobrze znanym terytorium. Poraz kolejny zadbano o piękną okładkę i soczyste brzmienie, które dodaje uroku całości.

 Płyta zawiera 11 kompozycji dające 40 minut muzyki.Już tytułowy „Throne of Thorns” pokazuje, czego można się spodziewać. Mocny riff, potężny refren i charakterystyczne dla Stryper połączenie ciężaru z melodyjnością. Michael Sweet nadal dysponuje głosem, który jest jednym z najważniejszych znaków rozpoznawczych zespołu, a gitarowe harmonie przypominają, dlaczego ta formacja była tak ważna dla amerykańskiego hard rocka i chrześcijańskiego metalu. Mocny riff i pomysłowy motyw sprawiają, że to naprawdę świetne otwarcie płyty. 

„Here in Your Heart” przynosi nieco więcej świeżości. To jeden z ciekawszych momentów albumu, ponieważ zespół nie trzyma się tutaj aż tak kurczowo sprawdzonych schematów. Jest melodyjnie, ale jednocześnie kompozycja ma własny charakter.  Cieszy na pewno mocniejszy riff i nieco mroczniejszy klimat. 

Falling” to natomiast niemal podróż w czasie. Brzmi bardzo mocno jak klasyczny Stryper z lat 80., a szczególnie przywołuje ducha „Soldiers Under Command”. Jeśli ktoś tęskni za dawnym brzmieniem grupy, właśnie tutaj powinien poczuć się najlepiej. To jeden z ciekawszych utworów na płycie i o zabarwieniu hard rocka. 

„I'm Alright (I'm Okay)” jest bardziej przebojowym numerem, opartym na chwytliwym refrenie i charakterystycznych gitarach. Utwór kipi energia i to moja ulubiona kompozycja z tej płyty. Szkoda, że cała płyta nie jest w takim klimacie.

„Waiting For You” ma więcej przestrzeni i emocji, a „Carry The Flame” ponownie pokazuje zespół od bardziej klasycznej, hardrockowej strony. Nie ma tutaj eksperymentowania na siłę — Stryper doskonale wie, co chce grać.Ciekawie wypada „Hollywood”, który ma nieco bardziej rockowy charakter i dobrze przełamuje środek albumu. Z kolei „Beautifully Broken” stawia przede wszystkim na emocjonalność i melodykę. „Ashes To Roses” jest już bardziej przewidywalny i można odnieść wrażenie, że Stryper zaczyna momentami powtarzać rozwiązania znane z poprzednich płyt.

Pod koniec mamy „Alone Again”, który ponownie pokazuje bardziej melodyjną stronę zespołu, oraz „Shadowbreaker” – solidne zakończenie albumu, oparte na mocnych gitarach i charakterystycznym wokalu Michaela Sweeta.

„Throne of Thorns” to kolejny solidny album Stryper, który pokazuje, że po ponad 40 latach można nadal nagrywać muzykę pełną energii, melodii i gitarowego ognia. Nie jest to powrót do „To Hell with the Devil” i nie próbuje nim być. To współczesny Stryper, który korzysta z własnej historii, ale wciąż potrafi stworzyć kilka naprawdę bardzo dobrych numerów. Fani zespołu raczej nie będą zawiedzeni, choć ci, którzy oczekują większej dawki świeżości, mogą poczuć pewien niedosyt.

Ocena :7.5/10

LUNAGE - A Time of sword and sorcery part I (2026)

 Lunage to projekt, za którym stoi Miguel de Lys, znany przede wszystkim z działalności YouTube j związanej z historią, kulturą i muzyką metalową. „A Time of Sword and Sorcery Part I” jest kolejnym krokiem w rozwijaniu pomysłu, w którym power metal spotyka się z literaturą fantasy, mitologią, historią oraz światem gier. Tym razem otrzymujemy aż dwanaście kompozycji, a całość została dodatkowo wzbogacona udziałem wielu znanych wokalistów i muzyków. Premiera płyty odbyła się 25 września po 2 letniej przerwie od wydania debiutu. Nie jest to płyta, która rzuca na kolana ale z pewnością zasługuje na uwagę.

„A Time of Sword and Sorcery Part I” jest albumem mocno zakorzenionym w klasycznym power metalu. Słychać tutaj ducha Rhapsody, Gamma Ray, Stratovarius czy Blind Guardian, ale Lunage nie ogranicza się wyłącznie do kopiowania jednego schematu. Folk, orkiestracje, cięższe wokale i różnorodna tematyka sprawiają, że materiał nie jest jednostajny. Największą siłą płyty jest właśnie połączenie muzyki z opowieścią – każdy utwór zabiera słuchacza do innego świata. Miguel odpowiada za aspekty instrumentalne i odwalił tutaj kawał dobrej roboty. Słychać, że zna się na rzeczy i potrafi stworzyć ciekawe kompozycje.  Przede wszystkim potrafi wykreować epicki klimat i wciągające melodie. To już połowa sukcesu.

Już otwierający „In The Sakura Shade” pokazuje, w którą stronę zmierza Lunage. To melodyjny, klasyczny power metal z wyraźnie zaakcentowanymi gitarami i orkiestracjami. Bardzo udane otwarcie płyty, gdzie można poczuć potencjał Lunage.  Klasyczny riff, mocna sekcja rytmiczna i gościnny udział Stu Blocka sprawiają, że "allomancer"  to  jeden z bardziej rasowych heavy/powerowych momentów płyty. 

Prawdziwym wydarzeniem jest jednak „The Blade Itself”. Tutaj pojawia się Fabio Lione i już od pierwszych sekund słychać, że mamy do czynienia z numerem napisanym dla wielbicieli klasycznego europejskiego power metalu. Szybkie gitary, podwójna stopa, melodyjne refreny i charakterystyczny głos Lione tworzą połączenie, które przywodzi na myśl najlepsze tradycje Rhapsody czy innych przedstawicieli power metalu przełomu lat 90. i 2000. To jeden z moich ulubionych kawałków na płycie i czuć klimat starych płyt Rhapsody. Tak powinna brzmieć całą płyta. 

Forsaken” nieco uspokaja sytuację. To bardziej melodyjna i nastrojowa kompozycja z Nicolettą Rosellini, w której słychać ducha klasycznego, europejskiego power metalu. Postawiono tutaj na epicki charakter i rycerski charakter. Trochę wokal Nicolett nie do końca mi tu pasuje. 

Z kolei „The March Of Stones” pokazuje kolejną twarz Lunage. Pojawiają się elementy folkowe, mandolina i inne instrumenty akustyczne, dzięki czemu utwór otrzymuje bardziej baśniowy charakter. Można odczuć, że Miguel wzorował się tutaj na twórczości blind Guardian i to z całkiem dobrym skutkiem. 

Instrumentalne „Gaea's Cradle” jest ciekawym przerywnikiem i ukłonem w stronę folk metalu. Nadaje to całości urozmaicenia i pokazuje nieco inne oblicze lunaga. "Icewind" to kolejna kompozycja na płycie, która odsyła nas do klasycznego europejskiego power metalu. Brzmi to bardzo dobrze, choć nie ma w tym za grosz oryginalności.

A Sword Between Us” jest bardziej balladowym momentem, opartym na patentach Blind Guardian. Bound By Magic And Steel” wraca do szybkiego power metalu. Mocniejszy riff i duża dawka melodyjności robią tutaj robotę. „In The Grim Darkness” jest natomiast cięższy i bardziej bezpośredni. Martin Steen nadaje kompozycji odpowiednią surowość. Jak dla mnie to najlepszy utwór na płycie i nielada gratka dla fanów iron fire. 

Jednym z ciekawszych fragmentów jest „Under The Spell Of The Black Moon”. Tutaj Lunage sięga po bardziej agresywną stronę metalu. Nie jest to już wyłącznie klasyczny power metal – pojawiają się cięższe, momentami niemal deathmetalowe akcenty. Podoba mi się zróżnicowanie i świeżość. Prawdziwy pokaz mocy.  Takie kompozycje dodają uroku całości.

Na zakończenie otrzymujemy „Memories From The Golden Times Part I” z udziałem Johna Romero, który znów zabiera nas w znane rejony. Orkiestrowe i gitarowe melodie tworzą tutaj bardzo nostalgiczny finał, który dobrze zamyka album. 

Nie jest to album, który próbuje na siłę przewrócić power metal do góry nogami. Zamiast tego Lunage stawia na melodyjność, epickość, klasyczne riffy i ogromną dawkę fantastycznego klimatu. I właśnie dlatego „A Time of Sword and Sorcery Part I” powinien szczególnie dobrze trafić do osób, które wychowały się na europejskim power metalu i jednocześnie mają słabość do fantasy, gier oraz literatury.

Ocena: 8/10

ALETHEYA - Chance to Reborn (2026)

 Włoski power metal od lat potrafi dostarczyć zarówno prawdziwe perełki, jak i zespoły mocno zapatrzone w klasykę gatunku. Aletheya należy zdecydowanie do tej drugiej grupy, choć ich debiutancki „Chance to Reborn” pokazuje, że za znajomymi schematami stoi zespół posiadający sporo muzycznych umiejętności i przede wszystkim ogromną sympatię do europejskiego power metalu. To album bardzo mocno zakorzeniony w brzmieniu końcówki lat 90. i początku XXI wieku, gdzie liczą się szybkie tempa, galopujące riffy, melodyjne refreny, klawisze oraz charakterystyczna podniosłość. To laurka dla fanów takich zespołów jak Power Quest, Edguy, czy Gaia Epicus. Debiutancki album włoskiej formacji ukazał się 18 września.

Aletheya działa od 2023 roku, a siła tej kapeli tkwi w mocnej sekcji rytmicznej oraz ciekawych zagrywkach gitarowych Francesco Menale. To właśnie on nadaje całości klasycznego charakteru. Potrafi grać melodyjnie, choć wciąż musi popracować nad bardziej pomysłowymi motywami i elementem zaskoczenia. Wszystko to jest dobre i zespół ma spory potencjał, tylko niestety niewiele zostaje w głowie po przesłuchaniu płyty. Brakuje rasowych hitów.

Największym problemem „Chance to Reborn” jest jednak brak większej oryginalności. Aletheya bardzo dobrze wie, jak powinien brzmieć klasyczny europejski power metal, ale momentami aż za bardzo trzyma się sprawdzonych schematów. Niektóre utwory zaczynają przez to zlewać się ze sobą, a po niemal 50 minutach można odczuć pewne zmęczenie podobną formułą. To nie jest album, który próbuje przewrócić gatunek do góry nogami. Zamiast tego Włosi wybierają bezpieczną drogę i z dużym szacunkiem czerpią z Helloween, Stratovariusa, Gamma Ray, Rhapsody czy Vision Divine.

Nie zmienia to faktu, że „Chance to Reborn” jest bardzo solidnym debiutem. Muzycy prezentują wysoki poziom techniczny, kompozycje są pełne energii, a produkcja brzmi nowocześnie i profesjonalnie. Jest tu również sporo melodii, dzięki czemu album powinien przypaść do gustu przede wszystkim fanom klasycznego europejskiego power metalu. Brakuje jeszcze własnego, łatwo rozpoznawalnego charakteru, ale potencjał zdecydowanie jest. 

Już otwierający „Eyes of the Stone” ustawia kierunek całego materiału. Początkowo spokojniejszy, szybko przechodzi w dynamiczną power metalową jazdę napędzaną podwójną stopą i melodyjnymi gitarami. Słychać tutaj ducha Helloween, Stratovariusa czy Gamma Ray, choć Aletheya nie ogranicza się wyłącznie do kopiowania jednego stylu. W kolejnych kompozycjach pojawiają się również bardziej symfoniczne i progresywne akcenty, przywodzące na myśl Rhapsody, Vision Divine czy momentami Angrę. Bardzo dobre otarcie płyty, tylko jakoś nie do końca mogę przekonać się do wokalu Gianni Carcione. Jest wg mnie trochę za łagodny i brakuje mi tutaj drapieżności.  Mimo wszystko pasuje do całości.

„Shame” jest nieco mroczniejszym fragmentem, w którym udało się połączyć ciężar gitar z melodyką typową dla power metalu. „The Rule” to z kolei jeden z najbardziej reprezentatywnych momentów płyty – szybki, podniosły i oparty na mocnym refrenie. Wokal Gianniego Carcione jest tutaj szczególnie istotnym elementem. Jego głos nie jest typowym, przesadnie wysokim power metalowym wokalem. Ma w sobie charakterystyczną, lekko chropowatą barwę, ale potrafi również wejść w wysokie rejestry. Akurat " The rule" to jeden z najlepszych kawałków na płycie, który potrafi nieco dłużej zostać w pamięci. 

Echoes of Oblivion” przynosi więcej atmosfery i symfonicznego klimatu, natomiast „Invisible Heroes” ponownie przyspiesza i stawia na melodyjne, podnoszące na duchu granie. „Chasing the Sun” należy do bardziej przystępnych kawałków na płycie – jest jasny, melodyjny i posiada ten charakterystyczny dla europejskiego power metalu optymizm. Tytułowy „Chance to Reborn” jest natomiast jednym z centralnych punktów albumu. Jest odpowiednio podniosły, dynamiczny i pełen charakterystycznych dla gatunku zmian tempa, melodyjnych gitar oraz klawiszowych ozdobników. Kolejna dawka pozytywnego power metalu i choć nie ma w tym za grosz oryginalności to słucha się tego przyjemnie. 

„Stealer” ponownie wciska pedał gazu. Jest tutaj więcej gitarowej agresji, ale Aletheya nie rezygnuje z chwytliwych melodii.  Ten utwór też zaliczam do tych najlepszych na płycie i w końcu band pokazuje, że potrafi tworzyć wielkie hity. 

Całość wieńczy „Waves of Sorrow”, najdłuższy i bardziej melancholijny fragment albumu. To udane zakończenie, pozwalające na chwilę odetchnąć po zdecydowanie bardziej dynamicznej większości materiału.

„Chance to Reborn” to solidna dawka klasycznego power metalu – szybkiego, melodyjnego i pełnego podniosłego klimatu. Aletheya nie odkrywa tutaj Ameryki, ale robi to, co potrafi najlepiej: gra muzykę z pasją i wyraźnym szacunkiem do złotej ery europejskiego power metalu. Na debiut jest naprawdę dobrze, choć przy kolejnej płycie chciałoby się usłyszeć więcej własnych pomysłów i odwagi w wychodzeniu poza utarte schematy.

Ocena : 7.5/10

CALYPSO - Ghost of the ocean (2026)

 Piracki heavy metal to gatunek, w którym bardzo łatwo wpaść w pułapkę karykaturalności. Calypso na swoim debiutanckim albumie „Ghost Of The Ocean” na szczęście nie stawia przede wszystkim na przebieranki i taneczne pirackie przyśpiewki, lecz na klasyczny heavy metal z epickim zacięciem. Francuzi z Nîmes, dysponujący aż trzema gitarzystami, budują dzięki temu potężną ścianę gitar, w której słychać zarówno heavy metalową tradycję, jak i wpływy power metalu. Calypso jest od 2014 na scenie metalowej, ale jeszce brakuje im ogłady i dopracowania. Debiutancki album Calypso ukazał się 25 września i jest skierowany do maniaków bardziej epickiego heavy metalu. Kto szuka wpływów running Wild może poczuć rozczarowanie.

Największą siłą „Ghost Of The Ocean” są gitary. Przy trzech gitarzystach można było spodziewać się przesytu, ale zespół wykorzystuje ten skład przede wszystkim do budowania bogatszych harmonii i klasycznie metalowego klimatu. Muzycznie można tutaj znaleźć skojarzenia z tradycyjnym heavy metalem, epickim graniem w duchu Warlord czy bardziej melodyjną odmianą Riot. Siła zespołu tkwi w partiach gitarowych i tu obecność 3 gitarzystów robi robotę.  Frere, Winkels i Mandrolini stawiają na klasyczne patenty i bardziej epickie motywy gitarowe. Nie uświadczymy jakie mocnych i agresywnych riffów. Dominują klasyczne patenty, epicki klimat. Najsłabszym ogniwem zespołu jest wokalista Argennse, którego głos jest zbyt łagodny do takiej muzyki.

Już otwierające „The Awekening Of The Crew” oraz „Last Day Of The Seven” pokazują, że Calypso bardziej interesuje klasyczne metalowe granie niż nowoczesna produkcja. Jest rytm, są melodyjne riffy i odpowiednio podniosły klimat. Prawdziwe rozwinięcie tej formuły przynosi „Bells Of Abyss”, gdzie pojawia się więcej epiki i charakterystycznych gitarowych harmonii. Bardzo udany start płyty.

Tytułowy „Ghost Of The Ocean” to jeden z najważniejszych punktów albumu. Utwór ma odpowiednio majestatyczny charakter, a gitarowe partie nadają mu niemal bitewny rozmach. Słychać tutaj ducha klasycznego heavy metalu, w którym liczy się przede wszystkim riff, melodia i atmosfera. „Delusion Of Gold” idzie podobnym tropem i należy do najbardziej chwytliwych fragmentów płyty.

Na uwagę zasługuje również „Leviathan's Fall”, który pokazuje bardziej epicką stronę zespołu. Jest ciężej, dostojniej i momentami niemal filmowo. „Mystic Secret” oraz „Axe Of Chaos” wracają natomiast do bardziej bezpośredniego heavy/power metalowego grania. Szczególnie w tym drugim przypadku trzy gitary mają sporo przestrzeni, aby zaprezentować swoje możliwości.

Hunt Of Traitors” ponownie podkręca tempo i przypomina, że Calypso potrafi również uderzyć bardziej zdecydowanie. Z kolei „Dawn's First Light” jest jednym z bardziej melodyjnych momentów albumu i dobrze przygotowuje grunt pod finałowe „Pirate's Soul”, które zamyka całość w zgodzie z pirackim charakterem zespołu.

Nie wszystko jednak wypada idealnie. Wokal Guillaume'a Argensse'a może okazać się elementem dzielącym słuchaczy. Heroiczny sposób śpiewania pasuje do muzyki, ale angielska wymowa nie zawsze brzmi naturalnie. Produkcja również nie należy do najbardziej potężnych i nowoczesnych, przez co niektóre partie perkusji mogą sprawiać wrażenie mniej organicznych. Są to jednak niedociągnięcia debiutanta, a nie elementy przekreślające cały album.

„Ghost Of The Ocean” to przede wszystkim uczciwy, tradycyjny heavy metal z piracką otoczką, bez przesadnego kombinowania i bez próby wpisywania się na siłę w modne trendy. Calypso dopiero rozpoczyna swoją drogę, ale już na pierwszej płycie pokazuje, że ma pomysł na własną odmianę epickiego heavy metalu. Nie jest to album idealny, lecz kilka naprawdę udanych numerów, bogate partie gitarowe i oldschoolowy charakter sprawiają, że warto dać Francuzom szansę. Zwłaszcza jak ktoś kocha piracki klimat. 

Ocena: 7/10

EVOLUTION ZERO - Gateway to deviance (2026)

 Francuski Evolution Zero powraca po 6 latach z trzecim albumem studyjnym zatytułowanym  "Gateway to Deviance" który ukazał się 13 czerwca. Nie jest to muzyka dla fanów ugrzecznionego metalu. Zespół porusza się gdzieś na styku melodyjnego death i thrash metalu, sięgając po agresywne riffy, ciężkie zwolnienia i charakterystyczną dla lat 90. surowość. Lubią czerpać z muzyki Arch Enemy, Slayer czy machine.head.  Całość trwa zaledwie około 28 minut, ale dzięki temu album nie zdąży się niepotrzebnie rozciągnąć. Na pewno dla fanów takiej muzyki jest to pozycja obowiązkowa.

W porównaniu do poprzedniej płyty mamy nową sekcje rytmiczną.  Na basie jest Kev Boomer, a na perkusji Cyril Leriche. Dodają całości mocy i energii. Sporo dobrego do zespołu wnosi wokalistka Coralie, która wprowadza aspekt brutalności i agresji. To za jej sprawą mamy pierwiastek melodyjnego death metalu.  Cała siła zespołu tkwi w duecie gitarowym tworzonym przez Cyril i Davida. Znają się na swojej robocie i dostarczają nam solidnych i dobrze wyważonych riffów. Balansują między agresją i melodyjność, a to sprawdza się tutaj bardzo dobrze. Do tego mroczniejszy klimat i mocne brzmienie i robi się naprawdę ciekawie. 

Otwierający „Scathing Memories” od razu pokazuje główne atuty zespołu – ostre, cięte gitary, mocną sekcję rytmiczną i wokal pełen agresji. Jest tutaj sporo thrashowego pędu, ale Evolution Zero nie ogranicza się wyłącznie do szybkiego łojenia. Mocne otwarcie płyty.

„From Pleasure to Pain” jest bardziej bezpośrednim numerem, w którym świetnie słychać połączenie thrashowej dynamiki z deathmetalową brutalnością. To jeden z tych utworów, które dobrze pokazują, że Francuzi potrafią pisać konkretne, zwarte kompozycje bez zbędnego przeciągania. Utwór był zresztą prezentowany jeszcze przed premierą albumu. Nic dziwnego, bo to przemyślany i zapadający w pamięci utwór. 

„Endless Drowning” przynosi nieco więcej ciężaru i ponurego klimatu. Z kolei „Cancer Business” należy do najbardziej agresywnych momentów płyty. Te kompozycje potwierdzają, że band nie boi się wtrącać do swojej muzyki elementy death metalowe. Robią to z pomysłem i dbałością o detale. Dobrze się tego słucha, choć nie ma w tym nic oryginalnego.

W „Spineless Humanity” zespół pokazuje bardziej groove'owe oblicze. Ciężkie riffy przeplatają się z szybszymi partiami, dzięki czemu utwór nie jest jednostajny. „Excommunicate the Scapegoat” ponownie przyspiesza i mocno pachnie klasycznym death/thrashem z początku lat 90.

Jednym z ciekawszych punktów albumu jest „Empire of Plagues”. To kompozycja, w której brutalność zostaje uzupełniona cięższymi, niemal doomowymi fragmentami. To kolejny bezpośredni strzał, który ukazuje brutalność tej płyty. Nie ma miejsca na niepotrzebne zwolnienia. 

Na zakończenie dostajemy „Corrosive Mother Earth”, który dobrze podsumowuje charakter całego materiału – agresywny, ponury i bezpośredni. 

Gateway to Deviance to przede wszystkim konkretny, agresywny i dobrze skrojony kawał death/thrash metalu. Evolution Zero nie bawi się tutaj w zbędne eksperymenty, tylko stawia na mocne riffy, odpowiednią dawkę szybkości i ciężaru oraz surowy klimat. Krótki czas trwania działa na korzyść albumu – materiał nie nuży i zostawia po sobie ochotę na ponowne przesłuchanie. Fani starej szkoły thrashu i death metalu powinni znaleźć tutaj coś dla siebie. To solidna, pełna energii płyta, która pokazuje, że francuski underground potrafi jeszcze konkretnie przyłożyć.

Ocena : 8/10

METALITE - Discovery (2026)

 Metalite powraca z kolejnym albumem, który nie powinien być wielkim zaskoczeniem dla osób znających wcześniejsze dokonania szwedzkiej formacji. „Discovery” to solidna porcja nowoczesnego, melodyjnego metalu, w którym power metal spotyka się z elektroniką, popową melodyką i futurystycznym klimatem. Problem w tym, że tym razem proporcje przesuwają się jeszcze wyraźniej w stronę komercyjnego grania. Płyta ukazała się 25 września i skierowana jest przede wszystkim do fanów zespołu Metalite

Już pierwsze utwory pokazują, że Metalite stawia przede wszystkim na chwytliwe refreny, łatwe do zapamiętania melodie i bardzo dopracowaną produkcję. Gitary są oczywiście obecne, ale nie zawsze znajdują się na pierwszym planie. Dużą rolę odgrywają syntezatory i elektroniczne dodatki, które nadają całości nowoczesnego charakteru. Momentami można odnieść wrażenie, że zespół bardziej celuje w szeroką publiczność niż w fanów klasycznego power metalu.

Nie oznacza to jednak, że „Discovery” jest albumem słabym. Wręcz przeciwnie – Metalite bardzo dobrze wie, jak pisać przebojowe utwory. Refreny wpadają w ucho, Erica Ohlsson śpiewa bardzo dobrze, a kompozycje są dopracowane i pozbawione przypadkowości. Problemem jest raczej brak większego pazura i elementu zaskoczenia. Jak dla mnie za dużo komercji i popowego charakteru, a za mało klasycznego heavy/power metalu. Nie czuć, że słucha się płyty z kręgu ciężkiego brzmienia.

Już otwierający „Our Time Has Come” pokazuje kierunek obrany przez zespół. Jest szybko, melodyjnie i bardzo chwytliwie, choć syntezatory oraz nowoczesna produkcja sprawiają, że trudno mówić tutaj o klasycznym power metalu. „In Case Of Emergency” idzie jeszcze dalej w stronę przebojowości. To jeden z tych numerów, które bardzo szybko wpadają w ucho, ale jednocześnie pokazują, że Metalite coraz chętniej sięga po popowe rozwiązania. Dobrze się tego słucha, ale mało to ma do czynienia z rasowym heavy/power metalem. Brakuje mi mocy i drapieżności.

Nieco więcej metalowego charakteru pojawia się w „Into The Maze”, gdzie gitary mają więcej do powiedzenia, a elektronika stanowi raczej dodatek niż fundament kompozycji. Podobnie jest w „The Metal Elite”, który należy do mocniejszych fragmentów płyty. Hymniczny refren i bardziej zdecydowane partie gitarowe sprawiają, że właśnie w takich momentach Metalite brzmi najbardziej przekonująco.

Z drugiej strony mamy „Cyberspace”, który jest niemal podręcznikowym przykładem nowoczesnego, komercyjnego oblicza zespołu. Bardzo chwytliwa melodia, dużo elektroniki i refren, który bez problemu może zostać w głowie po jednym przesłuchaniu. „Neon Rain” podąża podobnym tropem, stawiając przede wszystkim na futurystyczny klimat i melodyjność. Nie są to złe utwory, ale fan cięższego grania może zacząć tęsknić za większą ilością gitar. Przebojowość i chwytliwe melodie są, ale to nie wszystko by nagrać świetna płytę. 

„Wings Of Fire” należy do lżejszych momentów „Discovery”. To przyjemny, łatwo przyswajalny numer, ale jednocześnie jeden z tych, które najlepiej pokazują komercyjny kierunek zespołu. Znacznie ciekawiej robi się przy „Captive In The Past”, gdzie gitary ponownie wychodzą na pierwszy plan, a Metalite pokazuje nieco więcej metalowego pazura. Dużo w tym wszystkim klimatów battle beast i podobnym tworom. Tylko wszystko jeszce bardziej dyskotekowe i komercyjne. 

Fani wcześniejszych albumów prawdopodobnie nie będą rozczarowani, natomiast osoby oczekujące większej dawki gitar, power-metalowej energii i mniejszej ilości elektroniki mogą mieć mieszane odczucia. Metalite nadal potrafi tworzyć przebojowe kawałki, ale „Discovery” jest dowodem na to, że Szwedzi coraz mocniej kierują się w stronę komercyjnego grania. Niby jest przebojowo, melodyjnie, ale mało w tym wszystkim metalu. Płyta dla zagorzałych fanów Metalite, reszta może odpuścić.

Ocena :5/10

EUROPE - Come this madness (2026)

 Ostatnie płyty szwedzkiego Europe były świetnie i przemyślane. Potwierdziły tylko, że ten zasłużony band przeżywa drugą młodość i wciąż ma coś do powiedzenia. 9 lat przyszło czekać na następcę " walk the earth", ale ten czas nie został zmarnowany przez  Europe.  25 września ukazał się dwunasty album studyjny zatytułowany " come this madness". Band powraca z kolejnym ciekawym i godnym uwagi albumem. Doświadczona i znana formacja przygotowała dojrzały i nastrojowy materiał. Każdy fan hard rocka i klasycznego rocka musi tego posłuchać.

Zespół nie próbuje na siłę powtarzać sukcesu The Final Countdown. I bardzo dobrze. Zamiast tego dostajemy połączenie klasycznego hard rocka, mocniejszych gitar, charakterystycznych klawiszy Mica Michaeli i wielkich, nośnych melodii. Słychać ducha lat 80., ale jest to Europe AD 2026, a nie próba cofnięcia zegara o cztery dekady. Bardzo podoba mi się ta nowa era Europe.

Na szczególną uwagę zasługuje produkcja. Tom Dalgety nadał Europe mocne, współczesne brzmienie, ale jednocześnie nie odebrał zespołowi jego charakteru. Gitary Noruma mają odpowiednią siłę, klawisze Michaeli nie zostały zepchnięte na dalszy plan, a sekcja rytmiczna brzmi konkretnie. Joye Tempest mimo swojego wieku wciąż zachwyca charyzmą i technika. Od lat jest wizytówką zespołu. 

Już „One on One” pokazuje, że panowie wrócili w świetnej formie. Mocny riff, świetny wokal Joeya Tempesta i kapitalna partia Johna Noruma tworzą bardzo udany początek. „The Cult of Ignorance” idzie jeszcze bardziej w stronę klasycznego Europe – klawisze, chwytliwy refren i lekko mroczny klimat przywodzą na myśl najlepsze momenty zespołu z lat 80., ale bez wrażenia odgrzewania starego kotleta. Bardzo udany start płyty i już dostajemy dwa hard rockowe hity, które oddają piękno muzyki Europe.

Tytułowy „Come This Madness” to jeden z cięższych punktów albumu. Jest riff, jest odpowiednia dawka mroku, a przy tym Europe nie zapomina o melodii. Czuć tutaj wpływy klasycznego hard rocka, momentami nawet Deep Purple, ale całość została podana w charakterystycznym dla zespołu stylu. To bardzo mocny punkt płyty.  Taki hard rock to ja lubię.

Duże wrażenie robi „This Time of Year” – piękna, emocjonalna ballada, w której Tempest pokazuje, że jego głos nadal potrafi nadać prostemu utworowi ogromnego ładunku emocjonalnego. Norum dorzuca oczywiście znakomitą solówkę.

„In a Different World” ponownie pokazuje cięższą stronę zespołu, natomiast „Scandinavian Eyes” to jeden z najbardziej interesujących numerów na płycie. Jest tutaj więcej przestrzeni, klawiszy i lekko progresywnego podejścia, a gitarowy riff nadaje całości charakteru. To tylko pokazuje jak płyta jest zróżnicowana i pełna ciekawych pomysłów..Europe przeżywa drugą młodość.

Dalej mamy „The Angels Must Have Flown”, czyli kolejny mocniejszy fragment, oraz „The Devil's Back”, który opiera się na bardzo przyjemnym, klasycznie rockowym groove. Na zakończenie Europe zostawiło „Nothing Can Follow This” – rozbudowany, teatralny i zdecydowanie bardziej ponury finał, który dobrze zamyka całą historię. To wszystko pokazuje, że mamy do czynienia z zróżnicowanym materiałem. 

Come This Madness nie jest powrotem Europe do przeszłości. To raczej dowód na to, że po ponad czterdziestu latach działalności można nadal nagrać album brzmiący świeżo i przekonująco. Jest tutaj klasyczny Europe, są wpływy hard rocka lat 70. i 80., ale przede wszystkim jest zespół, który doskonale wie, jak pisać melodie.

Europe wróciło. I zrobiło to z klasą.

Ocena : 8.5/10

WATCHER - Mistress of our Time (2026)

 

Szwedzki Watcher to jeden z tych zespołów, które najwyraźniej nie zamierzają przejmować się tym, że kalendarz pokazuje rok 2026. Zamiast kombinować z nowoczesnymi brzmieniami, eksperymentować z elektroniką czy próbować na siłę unowocześniać heavy metal, grupa cofa się do czasów, kiedy liczyły się przede wszystkim świetne riffy, charakterystyczny wokal, bliźniacze gitary i refren, który aż prosi się o odśpiewanie razem z zespołem. „Mistress of Our Time” jest drugim pełnym albumem Szwedów i trzeba przyznać, że Watcher zrobił tutaj bardzo dużo, aby udowodnić, że granie tradycyjnego heavy metalu w 2026 roku nadal może mieć ogromną siłę rażenia. Jestem w szoku, bo nie spodziewałem się tak dobrego i wartościowego albumu.

Jeżeli ktoś zna wcześniejsze dokonania zespołu, ten kierunek nie będzie szczególnym zaskoczeniem. WATCHER wyrasta z tradycji pierwszej fali szwedzkiego heavy metalu, a wśród inspiracji wymieniane są między innymi Heavy Load, Gotham City, Axewitch i Torch, ale również zespoły pokroju Ostrogoth, Grim Reaper czy Sortilège. Klimat lat 80 jest wyczuwalny i to jest spory atut tej płyty.

Największą zaletą „Mistress of Our Time” jest jednak to, że nie mamy tutaj wrażenia zwykłego odtwarzania starych płyt. Owszem, wszystko brzmi znajomo, ale WATCHER bardzo dobrze rozumie, co sprawiało, że klasyczny heavy metal był tak porywający. Są więc galopujące riffy, melodyjne solówki, wysokie wokale Viktora Gustafssona, chóralne refreny i sporo gitarowych harmonii. Całość jest jednocześnie odpowiednio dynamiczna i melodyjna. Wokalista Viktor ma charyzmę i odpowiednią technikę. Sprawdza się w takim graniu znakomicie. Sekcja rytmiczna imponuje dynamiką i mocą. Sekcja gitarowa dostarcza sporo mocnych riffów i wciągających solówek. Tu duet Lindgren/Warnby porywają energia, pomysłowością i dbałością o detale. Stawiają na klasyczne patenty i dobrą zabawę. Warto wspomnieć, że Tommy Lindgren  jest w zespole od 2026r, ale ja zaznacza swoją obecność. 

Album otwiera „Sorceress” – bardzo dobry wybór na początek. Monumentalny riff, charakterystyczny wokal i melodyjne partie gitar od razu pokazują, z czym będziemy mieli do czynienia przez kolejne kilkadziesiąt minut. Jest tutaj sporo epickiego klimatu, ale bez przesadnego patosu. Watcher potrafi stworzyć atmosferę klasycznego heavy metalu bez popadania w przesadną teatralność. Mocne otwarcie płyty, które pozytywnie nastraja. 

Utvalda Svärdets Natt” pokazuje natomiast kolejną ciekawą stronę zespołu – szwedzkie teksty. Co ciekawe, na albumie znalazły się dwa utwory śpiewane w ojczystym języku grupy. I właśnie tutaj świetnie słychać, że język szwedzki bardzo dobrze pasuje do chłodnego, północnego charakteru muzyki Watcher. Numer jest szybki, gitarowy i posiada ten specyficzny, skandynawski posmak. 

Na płycie słychać wczesny iron maiden z czasów Paul Di Anno czy Stormwitch  i to potwierdza „Out of Your Sight” należy do najbardziej bezpośrednich momentów albumu. Mocny riff, dynamiczna sekcja rytmiczna i bardzo chwytliwe partie wokalne sprawiają, że trudno siedzieć przy nim spokojnie.  Jeden z mocniejszych utworów na płycie i dobrego ukazuje speed metalowe zapędy zespołu.

„Down from the Skies Divine” przynosi więcej atmosfery. Akustyczny początek, odgłosy fal i spokojniejsze partie wokalne stopniowo prowadzą do cięższego fragmentu. Dzięki takim zabiegom album nie jest jednostajnym ciągiem galopujących riffów. Zespół potrafi zwolnić, zbudować napięcie i dopiero później ponownie uderzyć. 

„Chalice of Light” to z kolei jeden z bardziej agresywnych numerów. Jest znakomita dawka heavy/speed metalowej stylistyki w melodyjnej odmianie. Również i tutaj można doszukać się wpływów wczesnego okresu iron maiden. Brzmi to obłędnie.

„Cult of Andromeda” należy do cięższych i mroczniejszych fragmentów. Szybki początek przechodzi w bardziej masywne partie, a gitarowe melodie nadają całości kosmiczno-okultystycznego klimatu. 

„Glömskans Sjö” ponownie wykorzystuje język szwedzki i zaczyna się spokojniej, od akustycznych gitar oraz bardziej stonowanego wokalu. Później kompozycja nabiera ciężaru, pojawiają się mocniejsze partie perkusji i gitar, a całość otrzymuje bardziej melancholijny charakter. To jeden z tych numerów, które pokazują, że Watcher potrafi budować klimat nie tylko poprzez szybkość. Bardzo klimatyczny i wciągający utwór. 

„Chosen by Fate” wraca do bardziej klasycznego, heroicznego heavy metalu. Riff prowadzący utwór ma odpowiednią dynamikę, a momentami muzyka ponownie zbliża się do granicy speed/heavy metalu. Nie jest to jednak popis szybkości dla samej szybkości – wszystko służy przede wszystkim stworzeniu podniosłego, bojowego charakteru. W takiej stylizacji band błyszczy i po prostu imponuje. 

Na koniec dostajemy ponad ośmiominutowy „The Raven”. To najdłuższy utwór na płycie i jednocześnie bardzo dobre podsumowanie całego albumu. Akustyczny początek, stopniowe budowanie napięcia, cięższe partie, melodyjne gitary i rozbudowana forma sprawiają, że utwór nie dłuży się. Jest tutaj miejsce zarówno na atmosferę, jak i klasyczne gitarowe popisy. Piękne zwieńczenie całości.

Mistress of Our Time” to bardzo udany powrót do klasycznego heavy metalu. Świetne riffy, melodyjne solówki, charakterystyczny wokal i epicki klimat sprawiają, że płyta ma swój własny charakter. Watcher nie odkrywa nowych muzycznych lądów, ale doskonale wykorzystuje sprawdzone patenty starej szkoły. Dla fanów klasycznego heavy metalu pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Ocena :8.5/10

WOLFSHEAD - Wolfshead (2026)

 Są takie debiuty, przy których od pierwszych sekund wiadomo, że ich twórcy nie zamierzają oglądać się na aktualne trendy. Wolfshead z Nowej Zelandii należy właśnie do tego grona. Ich pierwszy pełnowymiarowy album „Wolfshead” to ukłon w stronę klasycznego heavy metalu, hard rocka i epickiego grania, w którym liczą się przede wszystkim gitary, mocne riffy, melodie i odpowiednia dawka surowości. Band jest daleki odbicia heavy metalowej sceny, ale umiejętnie łączą klimat lat 70 i 80. W ich muzyce słychać elementy nwobhm, doom metalu czy klasycznego heavy metalu. To jest coś co przyciąga uwagę. Premiera płyty odbędzie się 23 października. 

Zwłaszcza na zmysły działa klimatyczna i przepiękna okładka. Właśnie szata graficzna to jeden z mocniejszych punktów płyty. Największym problemem „Wolfshead” pozostaje produkcja. Jest ona bardzo surowa, momentami wręcz garażowa, przez co przy bardziej intensywnych fragmentach traci się trochę czytelność instrumentów. Dla jednych będzie to atut, a dla drugich spora wada. Siła tego zespołu jest Baylis/Santi, którzy wygrywają całkiem miłe dla ucha solówki czy partie gitarowe. Jest oldscholowy feeling, tylko trochę brakuje w tym pewności siebie czy agresji. Przez to płyta traci na atrakcyjności. Wokal Aarona Baylisa  też nie powala na kolana i brakuje mu techniki. Siła tego albumu tkwi w klimacie lat 70 i 80. 

Już „Tyranny & The Hunter” pokazuje, że nie będzie to sterylnie wypolerowana produkcja. Utwór jest pełen zmian tempa, gitarowych harmonii i klasycznych metalowych patentów, choć momentami sprawia wrażenie nieco poszatkowanego. Dużo bardziej konkretnie wypada „Ashen Fawn”, który przyspiesza i pokazuje Wolfshead od bardziej tradycyjnej, heavy-metalowej strony. Jest tutaj ten charakterystyczny duch lat 80., ale bez próby stworzenia kolejnej kopii jednego konkretnego zespołu. Słychać wpływy doom metalu i nwobhm. 

„Wreathed in Fire” idzie w bardziej rozbudowanym kierunku. Jest więcej progresywnych elementów, zmian i instrumentalnego kombinowania, a pod koniec muzycy wyraźnie pokazują, że technicznie mają sporo do powiedzenia. Z kolei „Dust and Smoke” zaczyna się spokojniej, niemal balladowo, aby później przeobrazić się w całkiem konkretny, napędzany gitarami heavy metal. Band dobrze sobie radzi, tylko szkoda że doskwiera niedopracowanie kompozycji.  Jednym z ciekawszych momentów jest „Cold Wings of Steel”, gdzie bardzo dobrze słychać zamiłowanie zespołu do klasycznych metalowych harmonii. To właśnie takie fragmenty sprawiają, że debiut nie brzmi jak przypadkowa próba odtworzenia starego heavy metalu, lecz jak materiał ludzi, którzy naprawdę dobrze czują tę stylistykę. Dynamika i szybkość robi robotę. Wokal nie do końca zgrywa się z warstwą instrumentalną. Niby jest potencjał, ale nie wykorzystany. 

Tytułowy „Wolfshead” to natomiast jeden z najbardziej klasycznych numerów na płycie. Słychać tutaj wyraźne fascynacje Iron Maiden z ich wczesnego okresu, szczególnie w sposobie prowadzenia gitar i budowania melodii. Nie jest to jednak bezmyślne kopiowanie, ponieważ Wolfshead dokłada do tego własną, bardziej surową energię. To jeden z moich ulubionych momentów na płycie. Przypomina mi się debiut iron maiden.Na zakończenie dostajemy ponad ośmiominutowy „Pervade the Pyres”. To najbardziej rozbudowana kompozycja na albumie, pełna zmian i kolejnych muzycznych zwrotów.

To album dla tych, którzy zamiast kolejnej plastikowej produkcji wolą prawdziwy underground, stare szkoły heavy metalu i granie z sercem. Wolfshead ma jeszcze sporo do poprawienia, przede wszystkim w kwestii brzmienia i kompozycyjnej dyscypliny, ale potencjału zdecydowanie tutaj nie brakuje.

Ocena: 7/10

WITCHBURNER - Black raging flames (2026)

 W przypadku Witchburner określenie „powrót po latach” jest trochę mylące. Niemcy z Fuldy nie zniknęli przecież całkowicie ze sceny, ale od „Bloodthirsty Eyes” z 2013 roku minęło już trzynaście lat. W świecie metalu to cała wieczność. Tym bardziej można było się zastanawiać, czy po tak długiej przerwie Witchburner nadal będą potrafili odpalić ten sam wściekły, brudny i bezkompromisowy thrash. „Black Raging Flames” odpowiada na to pytanie bez zbędnego gadania – zdecydowanie tak. Cieszy fakt, że udało się utrzymać poziom z poprzedniego wydawnictwa. Nowe dzieło Niemców zasługuje na uwagi, zwłaszcza jeśli gustuje się w klimatach destruction, kreator czy razor.

Po trzynastu latach Witchburner wracają więc z albumem, który brzmi tak, jakby czas dla nich zatrzymał się gdzieś pomiędzy 1985 a 1987 rokiem. Nie ma plastikowego brzmienia, przesadnej techniki ani niepotrzebnych eksperymentów. Jest za to trzydzieści pięć minut konkretnego, wściekłego i staroszkolnego thrashu. Witchburner to przede wszystkim charyzmatyczny wokalista Pino Hacker o drapieżnym wokalu.  To za jego sprawą czuć thrash metalowy feeling.  Sekcja rytmiczna dba o odpowiednią dynamikę, a duet gitarowy tworzony przez Seegel i Frank zabiera nas w klasyczne rejony thrash metalu..to przede wszystkim wycieczka do lat 80.czy 90. Panowie stawia na agresję, bezkompromisowość i klasyczne dźwięki. Nie ma w tym za grosz oryginalności czy powiewu świeżości, ale słucha się z dużą przyjemnością.

Płyta jest krótka i treściwa, bowiem 10 utworów daje nam 35 minut muzyki. Już otwierający „Richtschwert” pokazuje, że Niemcy nie zamierzali nagle zostać zespołem bardziej nowoczesnym, melodyjnym czy wyszukanym. Tutaj od pierwszych sekund liczą się przede wszystkim riffy, szybkość i agresja. Jest w tym sporo ducha niemieckiego thrashu z połowy lat 80., ale Witchburner nie próbują udawać drugiego Kreatora czy Sodom. Biorą klasyczne elementy i przepuszczają je przez własną, mocno undergroundową estetykę. Bardzo mocny start. 

„Pestilent Disciple” jest cięższy i bardziej złowrogi. Gitary pracują tutaj momentami jak rozpędzona piła mechaniczna, a charakterystyczny wokal Pino Heckera idealnie pasuje do tej muzyki.  Do tego sam utwór jest bardzo przebojowy i niezwykle melodyjny. 

„By Chains Severed”, znany już wcześniej jako singiel, to jeden z najbardziej bezpośrednich ciosów na albumie. Szybki, agresywny i pozbawiony jakichkolwiek ozdobników. Nie ma tutaj potrzeby budowania wielkich aranżacji – wystarczy kilka mocnych riffów, rozpędzona sekcja rytmiczna i charakterystyczny krzyk. Witchburner pokazują, że potrafią stworzyć utwór, który w pełni oddaje piękno thrash metal. Klasa sama w sobie.

„Siege Of Terror” idzie jeszcze mocniej w stronę klasycznego teutońskiego thrashu. Jest surowo, złowrogo i bezkompromisowo. Właśnie takie kompozycje najlepiej pokazują, dlaczego Witchburner od ponad trzech dekad trzymają się swojej stylistyki. Nie interesują ich modne rozwiązania ani próby przypodobania się szerokiej publiczności.

Tytułowy „Black Raging Flames” należy do najbardziej reprezentatywnych kawałków całego albumu. Jest w nim wszystko, czego można oczekiwać po Witchburner: szybkie riffy, agresywny wokal, ponury klimat i ta charakterystyczna, lekko brudna produkcja. Nie jest to metal wypolerowany do granic możliwości. I bardzo dobrze, bo właśnie dzięki temu płyta zachowuje undergroundowy charakter.

„Witchburner Pt. III” jest kolejnym ukłonem w stronę historii zespołu. Niemcy wracają tutaj do jednego ze swoich charakterystycznych motywów, kontynuując serię rozpoczętą wiele lat temu. To nie jest jednak odgrzewanie starego pomysłu, lecz raczej sympatyczne przypomnienie, skąd Witchburner się wywodzą.

„By Moonlight We Strike” dorzuca kolejną porcję agresywnego thrashu, a „Throne” pokazuje, że zespół potrafi również zwolnić i zbudować cięższy klimat. Dzięki takim zmianom tempa album nie zamienia się w jeden długi, jednostajny wyścig. To zresztą jedna z jego mocniejszych stron – Witchburner wiedzą, kiedy przycisnąć gaz do dechy, a kiedy pozwolić riffom zabrzmieć ciężej.

„Too Fast For Hell” to cover Vectom i wybór bardzo dobrze pasujący do całej filozofii płyty. Niemcy nie próbują zmienić tego numeru w coś swojego na siłę. Po prostu grają go z odpowiednią dawką energii i szacunku do klasycznego speed metalu. Bardzo dobrze zagrany cover, który wpasowuje się w stylistykę zespołu. 

Na koniec dostajemy „One Million Beers”, czyli  kawałek zdecydowanie mniej ponury od reszty materiału i jednocześnie sympatyczne nawiązanie do wcześniejszej twórczości zespołu. Witchburner pokazują tutaj swoją bardziej imprezową stronę, ale muzycznie nadal pozostają wierni speed/thrashowej formule. To taki hołd dla dokonań Tankard.

Black Raging Flames” to płyta dla tych, którzy nadal uważają, że thrash powinien być szybki, agresywny, trochę brudny i przede wszystkim szczery. Witchburner niczego tutaj nie udają. Po prostu wracają do walki i od pierwszego riffu pokazują, że trzynaście lat przerwy nie ugasiło ich ognia. Płyta godna uwagi, choć nie ma tutaj za grosz oryginalności.

Ocena : 7.5/10

TASKFORCE TOXIKATOR - Countdown to Death (2026)

 Kocham niemiecki thrash metal i nie mogłem odpuścić nowej płyty taskforce toxikator, który jest na scenie metalowej od 2017r. Taskforce Toxicator to niemiecki zespół z Münster, który od początku swojej działalności konsekwentnie trzyma się oldschoolowego thrash metalu. Po wydanym w 2023 roku „Laser Samurai” przyszedł czas na drugi pełny album, a „Countdown To Death” pokazuje, że te kilka lat nie poszło na marne. Niemcy wyraźnie poprawili przede wszystkim songwriting. Nadal grają muzykę mocno zakorzenioną w latach 80., ale tym razem kompozycje są bardziej zróżnicowane, mają więcej charakteru i przede wszystkim łatwiej zapadają w pamięć. To wszystko sprawia, że album robi spore wrażenie.

Największą zaletą „Countdown To Death” jest właśnie różnorodność. Taskforce Toxicator nadal gra oldschoolowy thrash, ale nie ogranicza się do nieustannego przyspieszania. Mamy tutaj szybkie partie, ciężki groove, crossover, melodyjne refreny i bardziej ponure momenty. Słychać, że band ma pomysł na siebie i grają na bardzo dobrym poziomie. To nie tylko szybka gra do.przodu, bowiem jest tu miejsce na chwytliwe melodie i przebojowość. W zespole sporą rolę odgrywa Fabian Koch, który dysponuje ciekawa barwa głosu i potrafi napisać drapieżnie i oldscholowo. Bardzo dobrze spisuje się duet gitarzystów i trzeba przyznać że Rothe/Wenning.panowie nie kombinują i stawiają na sprawdzone patenty i taki oldscholowy klimat lat 90. Panowie pokazują, że thrash metal wciąż może brzmieć intrygująco i agresywnie.

Płyta jest zwarta i treściwa, bowiem trwa 38 minut. Znajdziemy tu 12 utworów, które dostarczają sporo frajdy.Już „The Necromancer” rozpoczyna album bez żadnego ostrzeżenia. Szybkie, tnące gitary, agresywny wokal Fabiana Kocha i rozpędzona sekcja rytmiczna pokazują, że tym razem nie będzie miejsca na zbędne kombinowanie. To klasyczny thrash, ale podany z odpowiednią dawką współczesnej energii. Band pokazuje swój potencjał i robi smaka na całość. Kocham taki thrash metal.

Mental Agony” jest nieco bardziej zróżnicowany. Zamiast bezustannego pędu pojawiają się cięższe fragmenty i bardziej mroczny klimat.  Zadziorny kawałek, który potwierdza że band czerpie garściami z dokonań Exodus, testament czy Death Angel. 

„Intergalactic War” wraca do kosmicznej tematyki, którą Taskforce Toxicator wykorzystywał już wcześniej. Muzycznie jest bardziej hymniczny i melodyjny, a refren zdecydowanie należy do tych, które mogą dobrze sprawdzić się na koncertach. To utwór, który ukazuje nie tylko fascynację zespołu do tematyki s-f, ale pokazuje przebojowe oblicze zespołu.

Jednym z ciekawszych numerów jest „Revived Scum”. Tutaj Niemcy ponownie wciskają gaz do dechy, ale nie zapominają o chwytliwych partiach wokalnych. Utwór ma sporo koncertowej energii i łatwo sobie wyobrazić, jak dobrze może działać podczas występu na żywo.  Tutaj band pokazuje w pełni swój potencjał i ten utwór ma wszystko to co thrash metalowy killer powinien mieć. Pomysłowy riff i chwytliwa melodia robią furorę. Prawdziwy killer.

Największą niespodzianką jest dla mnie „Midnight Mass”. Zespół zwalnia tempo, pojawiają się mroczne melodie i bardziej złowieszcza atmosfera. Nie oznacza to oczywiście odejścia od thrashu, ale pokazuje, że Taskforce Toxicator potrafi budować klimat również bez ciągłego grania na maksymalnych obrotach. Utwór pokazuje pomysłowość zespołu i umiejętność urozmaicenia materiału, a to jest ważna cecha. 

Deepest Abyss” utrzymuje cięższy charakter albumu i dobrze kontrastuje z szybszymi numerami. Z kolei „Countdown To Death” jest już bardziej bezpośrednim ciosem. Takie kompozycje umacniają tylko ten album. "End Of All Life” pokazuje kolejną stronę zespołu. Jest więcej groove'u, dzięki czemu utwór nie opiera się wyłącznie na szybkości. Po nim „See You In Hell” wraca do bardziej klasycznego thrashowego schematu i ponownie dostajemy dużo energii oraz ostrych gitar.Na sam koniec otrzymujemy „Die Alone” – krótki, konkretny numer, który zamyka album bez niepotrzebnego przeciągania. 

„Countdown To Death” ma być konkretną, oldschoolową porcją thrashu zagranej przez muzyków, którzy wiedzą, skąd ten gatunek się wywodzi, ale nie boją się dorzucić czegoś od siebie. To naprawdę udany drugi album. Są tutaj utwory, które zdecydowanie wyróżniają się na tle reszty, ale przede wszystkim całość trzyma równy poziom i nie nudzi. Warto zapoznać się i ocenić jak rozwinął się niemiecki Taskforce toxikator.

Ocena : 8.5/10