SINS OF SHADOWS - The last Frontier (2026)

 

Sins of Shadows – The Last Frontier (2026)

Francuska scena heavy metalowa od lat dostarcza interesujących wykonawców, którzy potrafią połączyć szacunek dla tradycji z własnym spojrzeniem na gatunek. Do tego grona aspiruje również Sins of Shadows. Na wydanym w 2026 roku albumie The Last Frontier kwartet stawia na melodyjny heavy/power metal pełen gitarowych harmonii, dynamicznych riffów i epickiego rozmachu. Sprawdźmy, czy ta wyprawa ku „ostatniej granicy” rzeczywiście zasługuje na uwagę.

The Last Frontier to trzeci album studyjny francuskiej formacji Sins of Shadows. Zespół działa od 2014 roku, więc zdążył już zdobyć doświadczenie i wypracować własne miejsce na scenie heavy i power metalu. Premiera krążka odbyła się 5 maja, a sam materiał powinien szczególnie przypaść do gustu fanom Iron Maiden, Iced Earth, Symphony X czy Saxon. Już od pierwszych minut słychać, że muzycy doskonale znają klasyczne metalowe schematy i potrafią umiejętnie wykorzystać je we własnych kompozycjach.

Jednym z największych atutów albumu są gitary Nicolasa Jacona. Riffy są wyraziste, chwytliwe i odpowiednio nośne, a gitarowe harmonie przywołują najlepsze tradycje NWOBHM. Solówki nie pełnią jedynie funkcji technicznych popisów, lecz naturalnie rozwijają poszczególne utwory i wzbogacają ich strukturę. Solidnym fundamentem pozostaje także sekcja rytmiczna, która skutecznie napędza kolejne kompozycje. Na szczególne wyróżnienie zasługuje wokal Tasosa Lazarisa. Frontman, znany również z Fortress Under Siege, prezentuje wysoką klasę wykonawczą, imponując skalą, pewnością siebie oraz umiejętnością budowania odpowiednich emocji. Najlepiej wypada w bardziej epickich fragmentach materiału, gdzie jego głos nabiera dodatkowej siły i wyrazistości.

Otwierający album „The Void” pokazuje, że zespół postawił na cięższe i bardziej bezpośrednie brzmienie niż na wcześniejszych wydawnictwach. Dynamiczne riffy, galopująca sekcja rytmiczna oraz melodyjne partie gitar budują atmosferę tajemniczości i napięcia. Jeszcze lepiej prezentuje się utwór tytułowy „The Last Frontier”, który umiejętnie łączy chwytliwe melodie z rozbudowaną warstwą instrumentalną, zachowując przy tym odpowiednią dawkę energii. Klasyczne rozwiązania sprawdzają się tutaj znakomicie.

Dalej otrzymujemy dynamiczny i zadziorny „Walls of Past”, mocno osadzony w stylistyce Iron Maiden. Nie brakuje charakterystycznych gitarowych harmonii i galopujących rytmów, które od lat stanowią znak rozpoznawczy brytyjskich legend. Z kolei „Tell Me Why?” to bardziej przystępna i melodyjna propozycja – prosty, ale skuteczny heavy/power metal nastawiony przede wszystkim na chwytliwe refreny i łatwo wpadające w ucho melodie. Zespół bardzo dobrze odnajduje się również w szybszych i bardziej energetycznych kompozycjach, czego najlepszym przykładem jest przebojowy „Rise Again”.

Jednym z najmocniejszych punktów albumu pozostaje „As Darkness Falls”, który imponuje ciężarem i wyraźnie mroczniejszym charakterem. Mocniejsze riffy oraz ponura atmosfera przywołują skojarzenia z twórczością Iced Earth, dodając całości nieco agresji i dramaturgii. Na zakończenie otrzymujemy rozbudowany, epicki „The End of the Road”. To bez wątpienia ambitna kompozycja z ciekawymi pomysłami aranżacyjnymi, choć momentami można odnieść wrażenie, że zabrakło jej większej precyzji i dopracowania, by w pełni wykorzystać drzemiący w niej potencjał.

The Last Frontier to album skierowany przede wszystkim do słuchaczy ceniących tradycyjny heavy metal wzbogacony o elementy power i prog metalu. Nie jest to wydawnictwo, które redefiniuje gatunek czy wyznacza nowe kierunki rozwoju, ale oferuje blisko czterdzieści minut solidnie skomponowanej, pełnej pasji muzyki. Francuzi udowadniają, że klasyczne metalowe wartości wciąż mają rację bytu, jeśli stoją za nimi umiejętności, dobre kompozycje i autentyczne zaangażowanie. Choć nie wszystkie pomysły zostały wykorzystane w stu procentach, The Last Frontier pozostawia po sobie bardzo pozytywne wrażenie i pokazuje, że Sins of Shadows wciąż ma sporo do zaoferowania.

Ocena: 7,5/10

NIGHTRISE - Ride in Hell (2026)

Czas sprawdzić, co ma do zaoferowania młody zespół Nightrise. Formacja powstała w 2019 roku w Meksyku i należy do grona kapel, które bez żadnych kompleksów stawiają na klasyczny heavy metal głęboko zakorzeniony w estetyce lat 80. Ich debiutancki album Ride in Hell ukazał się 9 lutego i stanowi hołd dla tradycyjnego grania spod znaku NWOBHM.

W czasach, gdy klasyczny heavy metal często balansuje między nostalgią a próbami unowocześniania brzmienia, Ride in Hell udowadnia, że można pozostać wiernym gatunkowym korzeniom bez całkowitego popadania w schematyczność. Meksykański kwartet proponuje słuchaczom solidną dawkę energii, melodyjnych riffów oraz heroicznego ducha starej szkoły metalu. Nie jest to wprawdzie jeden z najlepszych heavy metalowych albumów 2026 roku, ale z pewnością zapewnia rozrywkę na przyzwoitym poziomie.

Siłą Nightrise jest przede wszystkim dobrze funkcjonująca sekcja rytmiczna oraz gitarowy duet Lopez–Valdez, wyraźnie zapatrzony w dokonania klasyków gatunku. Instrumentalnie album prezentuje się solidnie, choć trudno oprzeć się wrażeniu, że muzycy zbyt często sięgają po sprawdzone i wielokrotnie eksploatowane rozwiązania. Zespół nie eksperymentuje ani nie podejmuje większego ryzyka artystycznego, przez co materiał momentami sprawia wrażenie wtórnego. To niewątpliwie jeden z największych mankamentów płyty. Mimo to całość słucha się całkiem przyjemnie. Brakuje jednak większej zadziorności, charakteru oraz świeżych pomysłów, które pozwoliłyby wyróżnić się na tle licznej konkurencji. Nad wszystkim czuwa wokal Adriana Lopeza, lecz także jemu brakuje pewności siebie i odpowiedniej drapieżności.

Debiutancki krążek Nightrise to niespełna 40 minut muzyki. Album otwiera prosty, energiczny i chwytliwy „Lethal Strike”. Choć kompozycja nie wnosi niczego nowego do gatunku, potrafi szybko zapaść w pamięć. Mroczniejszy klimat przynosi melodyjny „Voice in the Dark” – udany utwór, który cierpi jednak na ten sam problem co reszta materiału: nadmierne korzystanie z dobrze znanych schematów. Dalej otrzymujemy równie dynamiczne i przebojowe „Take It Back” oraz „Rise Up”, wyraźnie inspirowane twórczością Iron Maiden i szeroko pojętą sceną NWOBHM.

Najciekawsze momenty pojawiają się w środkowej części albumu. „Dispel the Magic” wnosi odrobinę epickiego rozmachu, natomiast ponad pięciominutowy „Heavy Metal Law” można uznać za najlepszy punkt programu. Mocarne riffy, podniosłe melodie i celebracja metalowej tożsamości sprawiają, że właśnie tutaj Nightrise brzmi najbardziej przekonująco. Szkoda, że podobnych kompozycji nie znalazło się na płycie więcej.

Zespół pokazuje także nieco ostrzejsze oblicze w rozpędzonym „Spoils of War”, ocierającym się momentami o speed metal. Niestety utworowi brakuje wyrazistego finału i kilku bardziej zapadających w pamięć pomysłów. Album zamyka „Nightriser”, który zaskakuje pozytywną energią i bez wątpienia sprawdzi się podczas koncertów. To kolejny dowód na to, że w tym zespole drzemie spory potencjał.

Nie pomaga natomiast okładka wyglądająca jak wygenerowana przez sztuczną inteligencję ani dość płaskie, mało wyraziste brzmienie. Ride in Hell nie próbuje odkrywać heavy metalu na nowo. Zamiast tego dostarcza dokładnie tego, czego oczekują miłośnicy tradycyjnego grania: mocnych riffów, melodyjnych refrenów i dużej dawki energii. Problem w tym, że album niemal niczym nie zaskakuje, konsekwentnie opierając się na sprawdzonych patentach i klasycznych rozwiązaniach. Brakuje większej agresji, różnorodności oraz świeżości, które mogłyby wynieść ten materiał na wyższy poziom.

Ocena: 6,5/10

REXORIA - Fallen Dimension (2026)

 Szwedzki zespół Rexoria od kilku lat konsekwentnie buduje swoją pozycję na scenie melodyjnego heavy i power metalu. Na czwartym albumie studyjnym, zatytułowanym Fallen Dimension, grupa nie próbuje rewolucjonizować gatunku. Zamiast tego stawia na sprawdzone atuty: chwytliwe refreny, mocarne riffy, dynamiczne tempo oraz charakterystyczny wokal Fridy Ohlin. Efektem jest dopracowane, przebojowe wydawnictwo, wypełnione koncertową energią od pierwszej do ostatniej minuty. Premiera albumu odbyła się 8 maja nakładem Black Lodge Productions i jest to już czwarta pozycja w dorobku formacji. Dla fanów takich zespołów jak Battle Beast, Metalite czy Dreamtale będzie to pozycja wręcz obowiązkowa.

Rexoria działa od 2016 roku i od samego początku siłą napędową zespołu pozostaje wokalistka Frida Ohlin. Jej głos potrafi być jednocześnie drapieżny i melodyjny, a w bardziej emocjonalnych fragmentach nadaje kompozycjom autentyczności i głębi. Na uwagę zasługuje również świetnie zgrany duet gitarowy tworzony przez Martina Gustavssona i Jonathana Svenssona. Muzycy doskonale wiedzą, jak budować chwytliwe melodie i atrakcyjne aranżacje. Choć czerpią inspiracje od uznanych przedstawicieli gatunku, nie ograniczają się do bezrefleksyjnego kopiowania sprawdzonych schematów. To profesjonalnie skomponowana rozrywka na wysokim poziomie, dostarczająca słuchaczowi mnóstwo satysfakcji.

Rexoria stawia przede wszystkim na zwięzłe i treściwe kompozycje. Jedenaście utworów składa się na około 45 minut muzyki, podczas których roi się od chwytliwych refrenów i pomysłowych melodii. Już otwierający album „Metallic Rain” pokazuje, czego można spodziewać się przez kolejne kilkadziesiąt minut: zwartych kompozycji, wyrazistych melodii oraz produkcji nastawionej na maksymalną przejrzystość brzmienia. To utwór niezwykle energetyczny, pełen świeżych pomysłów i charakteru.

Kompozycje takie jak „Awakening”, „Dancing on the Ruins” czy „Break the Wave” umiejętnie łączą klasyczny heavy metal z nowoczesnym power metalem, unikając przy tym zbędnego eksperymentowania. Zespół świadomie podąża sprawdzoną ścieżką, koncentrując się na tworzeniu łatwo przyswajalnych, ale jednocześnie angażujących utworów. Doskonałym przykładem takiego podejścia jest „Malleus Maleficarum”, który zachwyca prostym, lecz niezwykle skutecznym motywem przewodnim oraz przebojowym charakterem. Znajdziemy tu energię i chwytliwość przywodzącą na myśl najlepsze momenty Bloodbound czy wczesnego Battle Beast.

Nieco bardziej taneczny „Running with the Stars” przemyca rozwiązania znane z twórczości Sabaton i Metalite. Choć balansuje na granicy kiczu, robi to z dużym wyczuciem i wdziękiem, dzięki czemu słucha się go z nieskrywaną przyjemnością. Z kolei marszowy „Dominion” przynosi solidną dawkę epickości i rycerskiego klimatu, stanowiąc udany ukłon w stronę takich gigantów jak HammerFall czy Manowar.

Nie zabrakło również bardziej radiowych momentów. „Himalaya” sprawdza się jako lekki, melodyjny przebój, choć nie traci przy tym metalowego charakteru. Z drugiej strony album oferuje także bardziej wymagające fragmenty utrzymane w stylistyce heavy/power metalu z wyraźnymi wpływami Bloodbound. Jeszcze więcej klasycznego power metalowego ducha, przywołującego skojarzenia z pierwszymi albumami Helloween czy Avantasii, można odnaleźć w rozpędzonym „Wasted Land”.

Szczególnie dobrze wypada finałowy „Heart of Sorrow”, nagrany z udziałem Johnny’ego Gioeliego. Duet wokalistów wnosi do kompozycji dodatkową dramaturgię i emocjonalną głębię, czyniąc ją jednym z najmocniejszych punktów całego wydawnictwa. To piękna ballada, która potrafi wzruszyć i na długo pozostaje w pamięci.

Fallen Dimension nie zmienia zasad gry w melodyjnym metalu, ale oferuje wszystko, czego można oczekiwać od świetnie napisanej płyty power metalowej: energię, emocje, znakomite wokale oraz refreny, które zostają w głowie jeszcze długo po zakończeniu odsłuchu. Dla Rexorii jest to kolejny krok naprzód i bez wątpienia jeden z najmocniejszych albumów w dotychczasowej dyskografii zespołu. Wydawnictwo powinno szczególnie przypaść do gustu fanom Battle Beast, Beast in Black oraz Frozen Crown.

Ocena: 8,5/10

STORIA : Revenant: a Righteous revenge (2026

 

Basista Pablo Guillarducci i perkusista Thiago Caiero, znani z debiutanckiego albumu Enorion, który tak wyraźnie nawiązywał do twórczości Dark Moor, pojawili się również na innym, równie interesującym debiucie. Mowa o pierwszym albumie brazylijskiej formacji Storia. „Revenant: A Righteous Revenge” ukazał się 3 kwietnia i stanowi kolejną godną uwagi propozycję z południowoamerykańskiej sceny metalowej.

Storia działa od 2023 roku i koncentruje się na monumentalnym, epickim symfonicznym power metalu wzbogaconym o elementy progresywnego heavy metalu. W ich muzyce można odnaleźć liczne inspiracje twórczością Blind Guardian, Rhapsody of Fire, Vision Divine czy wspomnianego Dark Moor. Zespół udowadnia, że współczesny power metal nadal potrafi opowiadać wielkie historie bez popadania w gatunkowe schematy. Album rozwija mroczną, fantastyczną narrację zapowiadaną wcześniej przez singiel „The Kaer Slaughter”, tworząc spójną opowieść o zemście, upadku i odkupieniu.

Kluczową rolę odgrywa tutaj wokalista Pedro Cavazana, który nadaje kompozycjom odpowiedni rozmach, epickość i symfoniczny charakter. Dysponuje charyzmą, ekspresją oraz drapieżnością idealnie wpisującymi się w estetykę power metalu. Na szczególne uznanie zasługuje również gitarzysta Gabriel Veloso. To dzięki jego pracy album jest niezwykle gitarowy, zróżnicowany, melodyjny i pełen chwytliwych motywów. W jego grze słychać zarówno pasję, jak i dużą kreatywność oraz wyczucie kompozycyjne.

Muzycznie Storia czerpie pełnymi garściami z europejskiej szkoły melodyjnego power metalu. Szybkie, galopujące riffy, podniosłe chóry oraz neoklasyczne partie gitarowe przywołują skojarzenia z dokonaniami takich formacji jak Rhapsody of Fire czy Blind Guardian. Jednocześnie zespół wnosi do tej stylistyki własną energię i nowoczesne podejście do produkcji. Nawet okładka albumu została doskonale dopasowana do charakteru muzyki oraz fantastycznego klimatu, w którym porusza się grupa.

Podróż przez świat wykreowany przez Storię rozpoczyna intro „Memories Of”, przywodzące na myśl wstępy znane z albumów Blind Guardian. Następnie pojawia się „The Grey Twilight” – pełen energii symfoniczny power metal z wyraźnymi odniesieniami do Rhapsody of Fire i Dark Moor. Utwór rozwija się w imponującym tempie i pokazuje, że klasyczny power metal nadal ma się znakomicie.

Elementy progresywne oraz wpływy Vision Divine wyraźnie słychać w złożonym i pędzącym „Rise of the Silver Knights”. To kolejny przykład umiejętnego wykorzystania sprawdzonych rozwiązań charakterystycznych dla klasyki gatunku spod znaku Helloween czy Rhapsody. Szczególnie udanie wypadają krótkie interludia budujące fabułę i atmosferę albumu. Doskonałym przykładem jest „Insidious Pondering”, którego klimat przywołuje wspomnienia związane z „Nightfall in Middle-Earth” Blind Guardian.

Pozytywnym zaskoczeniem okazuje się podniosły „It's Treason Then”, idealnie balansujący pomiędzy symfonicznym power metalem a progresywnym metalem. Kompozycję wyróżniają interesujące przejścia aranżacyjne, operowe chóry oraz bardzo dojrzałe podejście do budowania napięcia. Podobne rozwiązania pojawiają się również w rozbudowanym i monumentalnym „Revenant”.

Mocniejszy riff oraz bardziej progresywny charakter stanowią największe atuty pomysłowego „The Kaer Slaughter”. Z kolei klimatyczna ballada „Meaning of a Non-Life” jest wyraźnym ukłonem w stronę twórczości Blind Guardian. Najdłuższym utworem na płycie pozostaje siedmiominutowy „A Righteous Revenge”, który jeszcze mocniej akcentuje progresywne wpływy. Brzmi świeżo, nowocześnie i stanowi znakomite zwieńczenie całego wydawnictwa, potwierdzając ogromny potencjał zespołu.

„Revenant: A Righteous Revenge” to bardzo udany debiut pokazujący, że brazylijska scena power metalowa wciąż potrafi dostarczać zespoły zdolne rywalizować z europejską czołówką gatunku. To album obowiązkowy dla miłośników epickich historii, melodyjnych refrenów oraz klasycznego heavy i power metalu podanego we współczesnej, atrakcyjnej formie.

Ocena: 8/10

THE ORDER - Empires (2026)

 Sześć lat przyszło czekać fanom szwajcarskiego zespołu The Order na nowy materiał. Tego czasu z pewnością nie zmarnowano, ponieważ szósty studyjny album zatytułowany „Empires” to dzieło dojrzałego i doświadczonego zespołu, który doskonale zna swoją wartość. Formacja obecna jest na metalowej scenie od ponad dwóch dekad i wielokrotnie udowadniała, że doskonale odnajduje się w swojej stylistyce. W swojej muzyce garściami czerpie z dorobku Krokus, Accept, Judas Priest, Bonfire, Pretty Maids czy Scorpions. „Empires”, wydany 24 kwietnia, to pozycja, obok której trudno przejść obojętnie, jeśli gustuje się w mieszance heavy metalu i hard rocka.

The Order to przede wszystkim charyzmatyczny i niezwykle utalentowany wokalista Gianni Pontillo. To doświadczony frontman, znany między innymi z Victory, a obecnie również współpracujący z Nazareth. Potrafi śpiewać z odpowiednim pazurem i hardrockową swobodą. To właśnie dzięki niemu album tak mocno nawiązuje do klasyki gatunku i klimatu lat 80. Płyta wręcz kipi energią, a znajdziemy na niej mnóstwo przemyślanych riffów i efektownych solówek. Duża w tym zasługa zgranej sekcji rytmicznej oraz gitarzysty Bruno Springa. Materiał jest przy tym odpowiednio zróżnicowany — każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Słychać pomysłowość, ale także ogromny szacunek do klasyki gatunku. The Order nie kombinuje na siłę i nie próbuje tworzyć czegoś rewolucyjnego, co w tym przypadku okazuje się sporą zaletą.

„Empires” to 45 minut muzyki zamkniętej w dziewięciu utworach. Otwierający album numer tytułowy narzuca odpowiedni ton: ciężkie gitary, dynamiczna sekcja rytmiczna i charakterystyczny wokal Gianniego Pontillo budują atmosferę monumentalnego, lekko mrocznego hymnu o upadku imperiów i politycznej manipulacji. Zespół stawia na energię oraz melodyjność i wychodzi z tego obronną ręką. To rasowy killer, wyraźnie skierowany w stronę bardziej heavy metalowego grania.

Największą siłą „Empires” pozostaje jednak różnorodność. „Fight For Your Rights” niesie ze sobą buntowniczy, niemal stadionowy refren, „Thieves In The Night” przyciąga bardziej melodyjnym obliczem zespołu, natomiast „Wherever I Go” pokazuje, że grupa potrafi pisać niemal AOR-owe, emocjonalne kompozycje, nie tracąc przy tym hardrockowego charakteru. Nie wszystkie utwory utrzymują równie wysoki poziom — „Warriors” czy „Living For The Nightlife” bywają bardziej schematyczne — jednak nawet słabsze momenty nie psują ogólnego odbioru albumu. Każdy z utworów podkreśla mocne strony zespołu i dobrze oddaje jego charakter oraz muzyczną tożsamość. Album zawiera wiele chwytliwych momentów i zdecydowanie jest czym się zachwycać.

Szybkim krokiem zbliżamy się do „The Last Call”, kolejnego zadziornego i energetycznego kawałka. Zespół konsekwentnie trzyma się mieszanki hard rocka i heavy metalu, a mroczny klimat utworu robi świetne wrażenie. Nieco mniej przekonuje mnie bardziej komercyjny „Of Martyrs And Tyrants”. To nadal dobry numer, ale pozostawia pewien niedosyt. Punktem kulminacyjnym albumu pozostaje jednak dziesięciominutowy kolos „The Boneheads Back – Promises And Illusions”. To bardzo urozmaicona kompozycja, pokazująca, że nawet w hardrockowej stylistyce można stworzyć rozbudowany i interesujący utwór. Choć trzeba przyznać, że odrobina krótsza forma również wyszłaby mu na dobre.

„Empires” nie jest rewolucją, ale to bardzo solidny album dla fanów melodyjnego heavy metalu i hard rocka. To płyta szczera, konkretna i pełna gitarowej energii — taka, która sprawdzi się zarówno w domowym zaciszu, jak i podczas długiej samochodowej trasy. The Order udowadnia, że po ponad dwóch dekadach działalności nadal potrafi pisać chwytliwe, mocne i autentyczne utwory, które na długo zapadają w pamięć. To bez wątpienia jeden z najciekawszych albumów w dorobku grupy.

Ocena: 8/10

MENACE - Wheel of Spikes (2026)

 

Czternaście lat zajęło włoskiemu Menace przygotowanie premierowego materiału. Ten czas nie został jednak zmarnowany — zaowocował albumem, który powinien usatysfakcjonować każdego fana heavy i speed metalu. 24 kwietnia nakładem Metal on Metal Records ukazał się drugi studyjny krążek grupy zatytułowany Wheel of Spikes. Nie jest to żadna rewolucja ani próba redefinicji gatunku. To przede wszystkim szczery hołd dla heavy/speed metalu lat 80., mocno inspirowany twórczością Exciter, Agent Steel czy Judas Priest z okresu Painkiller. I trzeba przyznać, że jest to pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Można powiedzieć, że podobnych płyt na rynku nie brakuje i wybór jest ogromny. To prawda, jednak Menace posiada kilka istotnych atutów — przede wszystkim odpowiednie umiejętności techniczne oraz doświadczenie zdobywane przez niemal trzy dekady działalności. W końcu zespół funkcjonuje od 1997 roku. Muzycy nie próbują na siłę odkrywać gatunku na nowo, lecz umiejętnie wykorzystują sprawdzone patenty. Robią to jednak z wyczuciem, pomysłem i szacunkiem do słuchacza. Znakomicie balansują między agresją, szybkością a melodyjnością.

Kluczową postacią zespołu pozostaje Rob Savegnago, dysponujący charyzmatycznym i mocnym wokalem. Wyróżnia go charakterystyczna barwa głosu oraz swoboda w operowaniu wysokimi rejestrami, co momentami przywodzi na myśl Roba Halforda, a chwilami nawet Kinga Diamonda. Odpowiedni ciężar całości nadaje również świetnie funkcjonująca sekcja rytmiczna, dzięki której materiał nabiera rasowego speedmetalowego charakteru.

Największym atutem albumu pozostają jednak gitary. Riffy są chwytliwe, pełne ostrych cięć i dynamicznych zmian tempa. Inspiracje Judas Priest, Exciter czy Agent Steel są wyraźnie słyszalne, ale Menace nie brzmi jak bezmyślna kopia dawnych mistrzów. Duet Vicariotto/Fioraso wyraźnie zapatrzony jest w klasyczne gitarowe tandemy lat 80., a między muzykami czuć prawdziwą chemię. Ich gra imponuje energią, mocnymi riffami i klasycznym podejściem do heavy metalu. Choć inspiracje dawną szkołą są oczywiste, zespół stara się zachować własny charakter, unikając nachalnego kopiowania.

Album trwa około 45 minut i zawiera dziesięć utworów, które praktycznie nie pozwalają złapać oddechu. Już otwierający całość „Wheel of Spikes” wyznacza kierunek płyty — szybkie tempo, agresywne riffy i wokal balansujący między klasycznym heavy metalem a bardziej dzikim speed/thrashem. Od pierwszych minut słychać potencjał Menace. Dalej jest jeszcze intensywniej — „Satanizer” oraz „Backhander” uderzają energią przywołującą ducha wczesnego speed metalu z Niemiec i Stanów Zjednoczonych. To szybkie, zadziorne kompozycje wyraźnie inspirowane Exciter i Judas Priest.

Na szczęście zespół nie ogranicza się wyłącznie do jednego schematu. Bardziej rozbudowany „Argento Vivo” pokazuje nieco inne oblicze grupy i udowadnia, że muzycy potrafią zadbać o różnorodność materiału. Z kolei mroczny i agresywny „Shades of Evil” momentami przywołuje skojarzenia z Mercyful Fate. To solidny numer, choć miejscami można odnieść wrażenie, że zabrakło mu odrobiny większej pewności siebie.

Thrashmetalowe wpływy najmocniej dochodzą do głosu w rozpędzonym „Burning Ash”, który stanowi jeden z najmocniejszych punktów albumu. Podobnie prezentuje się „Per Aspera ad Inferi”, zabierający słuchacza w rejony thrash metalu przełomu lat 80. i 90. To energiczny, agresywny i bardzo zapadający w pamięć utwór. Całość wieńczy natomiast „The Unmerciful” — najdłuższa kompozycja na płycie, która w udany sposób podsumowuje charakter całego wydawnictwa.

Produkcja brzmi nowocześnie, ale jednocześnie zachowuje odpowiednią dawkę surowości. Perkusja jest potężna, bas dobrze słyszalny, a gitary mają odpowiedni ciężar, nie popadając przy tym w przesadną sterylność. To bardzo ważne, ponieważ wiele współczesnych retro-metalowych wydawnictw cierpi na zbyt wygładzone brzmienie. Tutaj udało się zachować koncertową energię oraz undergroundowy klimat.

Dla fanów klasycznego heavy i speed metalu jest to pozycja obowiązkowa — szczególnie dla tych, którzy tęsknią za agresją starego Judas Priest, Riot czy Agent Steel, ale chcieliby usłyszeć podobne granie w nowocześniejszym wydaniu. Wheel of Spikes to świetny powrót Menace — album pełen ognia, stali i oldschoolowej metalowej energii.

Ocena: 8/10

TYKIN - Dripping poison (2026)

 Po udanych singlach i coraz większym szumie wokół nowojorskiej sceny glam/heavy metalowej amerykański Tykinwreszcie zaprezentował swój pierwszy pełnowymiarowy album Dripping Poison. Płyta ukazała się 23 marca 2026 roku i stanowi mieszankę klasycznego glam metalu, hard rocka oraz melodyjnego heavy metalu inspirowanego złotą erą lat 80. W muzyce zespołu wyraźnie słychać wpływy takich gigantów jak Iron Maiden, Judas Priest, Mötley Crüe, W.A.S.P. czy Skid Row. To album, obok którego trudno przejść obojętnie.

Największym atutem wydawnictwa jest jego przebojowość i autentyczność. Tykin gra z ogromnym luzem i pasją, dzięki czemu nawet najbardziej ograne schematy brzmią świeżo i przekonująco. Wokal Tylera Englisha doskonale odnajduje się w tej stylistyce — jest odpowiednio chropowaty, melodyjny i pełen młodzieńczej energii. Nie próbuje ślepo kopiować legend gatunku, ale słychać, że dorastał na klasycznych albumach glam i heavy metalu. Jego wokal odgrywa kluczową rolę w budowaniu klimatu lat 80. i nadaje całości charakterystycznego oldschoolowego feelingu.

Nie można również pominąć znakomicie zgranej sekcji rytmicznej ani duetu gitarzystów — Jacoba Dammena i Zakka Lethala. Muzycy stawiają na klasyczne zagrywki, dzięki czemu materiał brzmi bardzo oldschoolowo, ale jednocześnie nie sprawia wrażenia wtórnego. Tykin nie odkrywa gatunku na nowo, lecz zabiera słuchacza w dobrze znane rejony, dodając do nich świeżość, energię i własny charakter. Gitarzyści grają z pasją i wyczuciem melodii, a ich partie pełne są chwytliwych motywów i koncertowej energii.

Album otwiera „Wounded Hearts” — emocjonalny numer balansujący pomiędzy hardrockową balladą a melodyjnym heavy metalem. Zespół znakomicie odnajduje się w tej stylistyce, tworząc jeden z najbardziej dopracowanych utworów na płycie. Kompozycja jest nostalgiczna, ale jednocześnie bardzo przebojowa. „Strangers” kontynuuje bardziej melodyjną stronę zespołu i pokazuje talent Tykin do tworzenia chwytliwych refrenów. Riff przywodzący na myśl klasyczne dokonania Judas Priest i nośny refren sprawiają, że robi się naprawdę interesująco.

W pełni swój charakter grupa prezentuje w hymnowym „Dripping Poison”. Przebojowy refren błyskawicznie wpada w ucho, a klimat glam metalu lat 80. czuć tutaj niemal w każdym dźwięku. Heavy metalowego pazura dodaje ostrzejszy „Dog Fighters”, który tylko potwierdza wysoką formę zespołu. W bardziej energicznym i dynamicznym repertuarze Tykin sprawdza się znakomicie.

Szczególnie mocno wyróżnia się „Hypnotized” — skoczny, niezwykle chwytliwy utwór osadzony częściowo w klimatach NWOBHM. To kolejna kompozycja, z której bije świeżość i pomysłowość, mimo mocnego zakorzenienia w klasycznych inspiracjach.

Na osobne wyróżnienie zasługuje finałowy „Heretic”. To najdłuższy i najbardziej rozbudowany utwór na albumie, łączący klasyczny heavy metal z glamowym luzem i stadionowym rozmachem. Właśnie tutaj Tykin w pełni prezentuje swoje możliwości kompozytorskie, tworząc idealne podsumowanie całego wydawnictwa.

Dripping Poison nie zmieni historii hard rocka ani heavy metalu, ale zdecydowanie wyróżnia się szczerością, autentycznością i ogromną miłością do klasycznego grania. Tykin udoowadnia, że młode zespoły nadal potrafią tworzyć oldschoolowy glam/heavy metal bez popadania w tanią kalkę. To bardzo udany debiut — pełen energii, chwytliwych melodii i koncertowego potencjału. Prawdziwa kopalnia hitów dla fanów klasycznego grania.

Ocena: 8/10

M.ILL.ION - Legend (2026)

 

Po pięciu latach przerwy szwedzki M.ILL.ION wraca z dziewiątym albumem studyjnym zatytułowanym Legend. Płyta ukazała się 24 kwietnia i jest propozycją skierowaną przede wszystkim do fanów melodyjnego hard rocka z domieszką melodyjnego heavy metalu. To wydawnictwo, które nie próbuje odkrywać gatunku na nowo, lecz celebruje jego klasyczne wartości — chwytliwe refreny, nośne riffy i stadionową energię. Materiał mocno zakorzeniony jest w tradycji klasycznego hard rocka, pełnego inspiracji latami 80., jednak podanego bez przesadnej nostalgii. Zespół otwarcie czerpie z dorobku takich gigantów jak Uriah Heep, Deep Purple czy Thin Lizzy. To z pewnością album, którego nie można zlekceważyć.

M.ILL.ION to przede wszystkim charyzmatyczny wokalista Hans Dalzon, który śpiewa z ogromną pasją i drapieżnością. Potrafi doskonale oddać klimat lat 80. i nadać kompozycjom przebojowego charakteru. Jego oldschoolowa maniera wokalna działa zdecydowanie na korzyść całego materiału. Istotną rolę odgrywa również klawiszowiec Marcus Berglund, budujący atmosferę i wzbogacający utwory o melodyjne tło. Znakomicie układa się jego współpraca z gitarzystą CT Rohdellem, który stawia na finezję, lekkość i pomysłowość. Muzyk pozostaje wierny klasycznym wzorcom, ale na szczęście nie popada w bezmyślne kopiowanie legend gatunku. Zespół wyraźnie stara się zachować własną tożsamość i indywidualny styl.

Już otwierający album „Kingmaker” pokazuje, czego można spodziewać się po całym wydawnictwie — masywnego gitarowego brzmienia, dynamicznej sekcji rytmicznej oraz refrenów wręcz stworzonych do wspólnego śpiewania podczas koncertów. Utwór przywodzi na myśl dokonania wczesnego Dio czy Rainbow. Z kolei „Bad Lovin’” i „Wheels & Wings” dodają płycie bardziej imprezowego, rockandrollowego charakteru, przywołując najlepsze momenty hard rocka przełomu lat 80. i 90. To wyraźny ukłon w stronę twórczości Bon Jovi oraz Def Leppard.

Miłośnicy radiowych przebojów powinni koniecznie sięgnąć po „The Legend Lives On”. Kompozycja brzmi niczym zaginiony klasyk z lat 80. i pokazuje, jak wielki talent do pisania chwytliwych numerów posiada zespół. Równie przekonująco wypada przebojowy „Private Dancer” — prosty w formie, ale niezwykle skuteczny dzięki wykorzystaniu sprawdzonych patentów gatunku.

Wpływy Rainbow i Deep Purple szczególnie mocno wybrzmiewają w bardziej agresywnym „No Garden of Eden”. Już od pierwszych sekund uwagę przykuwa potężny riff, który świetnie eksponuje potencjał formacji. Zespół umiejętnie bazuje na nostalgii słuchaczy, jednocześnie dodając do swojej muzyki odrobinę świeżości. „Grow Old Together” to z kolei melodyjna ballada wyraźnie inspirowana stylistyką Whitesnake i Europe. Sporą dawkę pozytywnej energii przynosi hymnowy „Ready to Rock”.

Finał albumu stanowi nastrojowy i melancholijny „Half Man, Half Consumer”, ponownie odwołujący się do klasycznego brzmienia Deep Purple i Rainbow. Choć zespół nie proponuje niczego rewolucyjnego, nadrabia to pasją, autentycznością i ogromnym wyczuciem melodii.

Legend nie jest albumem, który zmieni historię gatunku, ale to bardzo solidna, szczera i pełna energii płyta dla fanów melodyjnego hard rocka z nutą melodyjnego heavy metalu. M.ILL.ION udowadnia, że po ponad trzech dekadach działalności wciąż potrafi tworzyć chwytliwe utwory i brzmi jak grupa, która nadal czerpie ogromną radość z grania. To klasyczny hard rock w najlepszym, oldschoolowym wydaniu — album, który od początku do końca dostarcza mnóstwo satysfakcji.

Ocena: 8/10

ENORION - Tales and dreams (2026)

Ile ja bym dał, żeby wrócił stary, dobry Dark Moor — ten klimat i styl z płyt The Gates of Oblivion czy Dark Moor. Hiszpański band z biegiem lat zatracił swój charakter i tożsamość. Z tej wielkiej powermetalowej kapeli została już właściwie tylko nazwa. Ciężko dziś znaleźć godnego następcę, bo ten specyficzny styl Dark Moor — balansujący między neoklasycznym power metalem a symfonicznym rozmachem — nie jest łatwy do podrobienia.

W końcu jednak znalazł się ktoś na tyle odważny, by spróbować wypełnić pustkę po dawnym Dark Moor. Brazylijski Enorion działa od 2015 roku, ale dopiero teraz doczekaliśmy się debiutanckiego albumu. Tales and Dreams ukazał się 11 maja i aż trudno uwierzyć, że premiera przeszła praktycznie bez większego echa. Mało kto gra dziś z taką pasją i tak wyraźnym zapatrzeniem w klasyczne dokonania Dark Moor. Mi do szczęścia naprawdę niewiele więcej potrzeba.

Debiutancki album „Tales and Dreams” to jedna z najciekawszych niespodzianek na scenie power metalowej w 2026 roku. Już od pierwszych sekund słychać fascynację twórczością Dark Moor, co akurat jest ogromną zaletą, bo takiego grania zwyczajnie dziś brakuje. Największą siłą albumu pozostaje klimat. „Tales and Dreams” brzmi jak muzyczna podróż przez świat snów, dawnych legend i mrocznych opowieści fantasy. Idealnie współgra to ze stylistyką zespołu.

Na płycie nie brakuje orkiestracji, przestrzennych klawiszy i monumentalnych refrenów, ale całość ani przez moment nie zamienia się w przesadnie pompatyczny chaos. Wręcz przeciwnie — album ma zaskakująco elegancki, niemal filmowy charakter. To prawdziwe bogactwo dźwięków, a same melodie są wyszukane, pełne pasji i świeżości. Enorion odrobił lekcję i przygotował niezwykle dojrzały debiut.

Partie wokalne Felippe Castello są emocjonalne i znakomicie współgrają z symfonicznymi aranżacjami. W spokojniejszych momentach album przywołuje skojarzenia z najlepszymi płytami Dark Moor. Wokalista wyraźnie inspiruje się stylem śpiewania Alfred Romero, ale robi to z wyczuciem i smakiem. To przemyślany i udany zabieg.

Album najlepiej działa jako spójna całość — słuchany od początku do końca tworzy historię pełną emocji, nostalgii i fantasy. Pełno tutaj pięknych ozdobników: klawiszowych ornamentów, finezyjnych partii gitarowych oraz orkiestrowych chórków budujących odpowiedni nastrój. W zespole działa dwóch bardzo utalentowanych gitarzystów — Oliveira i Dragon — i obu należą się ogromne pochwały. Ten duet stawia na świeżość, pomysłowość oraz różnorodność aranżacyjną. Cieszy fakt, że muzycy mocno inspirują się klasycznym okresem Dark Moor.

Oczywiście nie obyło się bez wad. Momentami wkrada się pewna powtarzalność i można odnieść wrażenie, że zespół miejscami krąży wokół podobnych patentów. Mimo wszystko całościowo album robi bardzo duże wrażenie. Band potrafi porwać słuchacza od pierwszych sekund, a na dzień dobry wita nas pomysłowy „All I Have to Say”. Utwór zachwyca bogatymi aranżacjami i świeżym podejściem do symfonicznego power metalu. Nawiązania do Dark Moor są tutaj wyjątkowo wyraźne. Jeszcze więcej ducha starego Dark Moor znajdziemy w przebojowym „Diggi Daggi” — to znakomita mieszanka neoklasycznego power metalu i symfonicznego rozmachu. Kompozycja imponuje chwytliwością oraz bogactwem aranżacji.

W „Enorion” zespół wyraźnie przyspiesza i prezentuje pogodny, pełen energii power metal. Można tu usłyszeć echa wczesnych dokonań Insania czy Helloween. To klasyczny power metal w najlepszym wydaniu. Nie obyło się jednak bez słabszych momentów. Spokojniejszy „From Far and Nowhere” przypomina, że mamy wciąż do czynienia z debiutantami. Utworowi brakuje wyrazistości i większej siły przebicia. Znacznie lepiej wypada nastrojowy „United in Shadows” — zagrany z polotem, dbałością o detale i odpowiednią dawką emocji. Enorion świetnie odnajduje się również w szybszym repertuarze, czego najlepszym przykładem jest „Crying for Salvation”. Brzmi to klasycznie, ale jednocześnie świeżo i niezwykle energetycznie. Właśnie tak powinien dziś brzmieć power metal.

Orientalne motywy i lekko progresywny charakter stanowią największe atuty „Anhanga”. Utwór rozwija się z pomysłem i mocnym naciskiem na klimat. Z kolei „Revenge” wypada niestety dość nijako — tutaj szczególnie słychać brak doświadczenia. Kompozycji brakuje zarówno wyraźnego kierunku, jak i odpowiednio mocnego refrenu. Pozytywnie nastraja natomiast „Sons of Tomorrow”, przemycający odrobinę stylistyki Avantasia czy Helloween. To kolejny dowód na to, że zespołowi wyjątkowo łatwo przychodzi tworzenie klasycznych powermetalowych hymnów. Ponad sześciominutowy „The Force” to z kolei wyraźny ukłon w stronę twórczości Dark Moor. Zespół postawił tutaj na podniosły klimat i rozbudowane aranżacje. W takim wydaniu Enorion prezentuje się zdecydowanie najlepiej.

„Tales and Dreams” najlepiej działa wtedy, gdy słucha się go od początku do końca. Album nie opiera się wyłącznie na pojedynczych hitach, lecz przede wszystkim na budowaniu świata i atmosfery. Enorion stworzył debiut nierówny, ale pełen wyobraźni, emocji i autentycznej pasji — taki, który daje nadzieję na jeszcze ciekawsze wydawnictwa w przyszłości. Najważniejsze jednak jest to, że w końcu pojawił się zespół próbujący godnie wypełnić pustkę po dawnym Dark Moor. I za to Enorion należą się ogromne brawa. To jedno z najprzyjemniejszych zaskoczeń tego roku.

Ocena: 8.5/10

KINGSMASH - The heart remains at home (2026)

 Niemiecka scena melodyjnego hard rocka i klasycznego heavy metalu wzbogaciła się o niezwykle interesujący debiut. Formacja Kingsmash prezentuje na „The Heart Remains at Home” mieszankę melodyjnego hard rocka, heavy metalu oraz chwytliwego power rocka, wyraźnie inspirowaną brzmieniem lat 80., ale jednocześnie brzmiącą świeżo i naturalnie. Album ukazał się 1 maja nakładem Fetzner Death Records i już od pierwszych minut pokazuje, że mamy do czynienia z zespołem świadomym własnego stylu i muzycznej jakości. To grupa, która pełnymi garściami czerpie z dorobku Dio, Pretty Maids, Scorpions, czy gotthard. Debiutancki album Kingsmash to prawdziwa kopalnia przebojów.

Największym atutem płyty pozostają gitary. Duet Michael Herr i Ralf Schanzel tworzy niezwykle zgrane, melodyjne partie, które napędzają cały materiał. Solówki są wyważone, pełne feelingu i nie popadają w przesadny techniczny ekshibicjonizm. Muzycy stawiają przede wszystkim na klasyczne rozwiązania, klimat i czystą muzyczną frajdę. Bardzo dobrze wypada również sekcja rytmiczna — bas i perkusja nadają utworom odpowiednią dynamikę oraz koncertową energię. Produkcja stoi na wysokim poziomie. Materiał brzmi nowocześnie, ale jednocześnie zachowuje organiczny charakter i klasyczne heavy metalowe brzmienie. Nawet nieco komiczna okładka idealnie współgra z zawartością albumu i stylistyką zespołu.

Wokal Michaela Herra dobrze pasuje do charakteru grupy, choć momentami przydałoby się więcej charyzmy, charakterystycznej chrypy oraz agresji — szczególnie w cięższych fragmentach. Chwilami słychać również pewne braki techniczne i niedostateczną pewność siebie. To zdecydowanie najsłabszy element całego zespołu, choć nie na tyle problematyczny, by znacząco obniżyć odbiór materiału.

Kingsmash to stosunkowo młoda formacja, działająca od 2023 roku, jednak zaangażowanie muzyków i ich pasja są doskonale słyszalne na debiutanckim wydawnictwie. Zespół od samego początku stawia na energetyczne riffy, chwytliwe refreny i ogromną dawkę melodyjności.

Album trwa niespełna 46 minut i oferuje konkretne, zwarte kompozycje pozbawione zbędnych przestojów. Całość otwiera dynamiczny „Infernal Fire”, który od razu narzuca odpowiednie tempo i prezentuje największe zalety grupy. Gitary brzmią masywnie, sekcja rytmiczna pracuje bardzo solidnie, a całość ma wyraźnie koncertowy charakter. Brzmi to klasycznie, ale jednocześnie świeżo i niezwykle naturalnie. Trudno się temu oprzeć. Chwilę później otrzymujemy „Devil Inside Your Head” — numer bardziej przebojowy, mocno osadzony w klasycznym heavy rocku. Już na początku albumu słychać, że Kingsmash mają wyjątkowy talent do komponowania chwytliwych utworów, które błyskawicznie zapadają w pamięć. Dzięki temu cały materiał jest niezwykle nośny i pełen potencjalnych koncertowych hymnów.

Prawdziwą siłę albumu pokazuje jednak „The War of the Angels”. To jeden z najbardziej metalowych fragmentów wydawnictwa — pełen cięższych riffów, większej energii i bardziej wyrazistego charakteru. Zespół bardzo sprawnie balansuje pomiędzy melodyjnością a ciężarem, dzięki czemu materiał ani przez chwilę nie nuży i pozostaje zaskakująco różnorodny. Świetnie wypada również tytułowy „The Heart Remains at Home”, niosący sporą dawkę emocji i nostalgicznego klimatu. To właśnie tutaj najlepiej słychać, że Kingsmash nie próbują być agresywni za wszelką cenę. Zamiast tego stawiają na atmosferę, melodie i naturalność przekazu. Ta szczerość oraz umiejętność tworzenia chwytliwych kompozycji stanowią ich największą broń.

Na uwagę zasługują także bardziej przebojowe utwory, takie jak „Sparrow”, „The Wild Girl” czy „Run Away”. W tych kompozycjach grupa jeszcze mocniej flirtuje z klasycznym hard rockiem i melodyjnym heavy metalem rodem z lat 80. Ta stylistyczna mieszanka wypada wyjątkowo efektownie. Słychać tutaj ducha dawnych stadionowych hymnów, które z powodzeniem mogłyby podbijać rockowe rozgłośnie radiowe. Ogromnym plusem pozostaje umiejętność budowania prostych, ale niezwykle skutecznych refrenów o wyraźnie koncertowym potencjale. Zespół doskonale zna swoje mocne strony i potrafi je wykorzystać.

Szybkie tempo oraz heavy metalowy pazur napędzają również „I Don’t Know Where to Go”, który należy do najmocniejszych punktów albumu. Melodyjny riff i rozpędzona sekcja rytmiczna sprawiają, że utwór wręcz eksploduje energią. To jeden z tych momentów, do których naprawdę trudno się przyczepić. Nieco słabiej wypada natomiast „Calm Down”, któremu brakuje wyrazistości i siły przebicia obecnej w pozostałych kompozycjach. Finał albumu w postaci „Dragonslayer” doskonale podsumowuje całą zawartość wydawnictwa. To kwintesencja stylu Kingsmash — melodyjna, energetyczna i niezwykle chwytliwa kompozycja, która stanowi kolejny mocny punkt tego debiutu.

Mimo kilku drobnych wad „The Heart Remains at Home” pozostaje bardzo udanym debiutem. To album pełen szczerej pasji do klasycznego heavy metalu i hard rocka, który nie próbuje na siłę podążać za współczesnymi trendami. Kingsmash postawili na melodie, emocje i koncertową energię — i właśnie dzięki temu ich muzyka brzmi autentycznie. Debiut Niemców to prawdziwa kopalnia hitów.

Dla fanów tradycyjnego heavy metalu i hard rocka jest to pozycja zdecydowanie godna uwagi. Jeśli w przyszłości zespół odważy się jeszcze bardziej rozwinąć własny styl i dodać muzyce odrobinę większej drapieżności, może stać się naprawdę bardzo interesującą nazwą na europejskiej scenie heavy metalowej.

Ocena: 8,5/10

CRYSTAL WINDS - Long live the King (2026)

 

Zostajemy jeszcze na chwilę przy greckiej scenie heavy metalowej, ponieważ 8 maja światło dzienne ujrzał drugi album studyjny formacji Crystal Winds. Zespół działa od 1999 roku i od początku obrał sobie za cel tworzenie epickiego heavy metalu — podobnie jak wiele kapel z tamtego regionu. To kolejna grupa wyraźnie zapatrzona w twórczość takich legend jak Manilla Road, Omen, Manowar czy Warlord. Drugi album studyjny, „Long Live the King”, może szczególnie przypaść do gustu słuchaczom wychowanym na heavy metalu lat 70. i 80.

„Long Live the King” zaskakuje już od pierwszych minut — nie dlatego, że redefiniuje gatunek, ale dlatego, że robi wszystko dokładnie tak, jak powinno wyglądać klasyczne heavy metalowe granie. Crystal Winds powracają z materiałem pełnym tradycyjnych riffów, heroicznych refrenów i atmosfery rodem z końcówki lat 80., unikając przy tym taniego kopiowania dawnych mistrzów. To album dla ludzi, którzy nadal wierzą, że melodyjny heavy metal może brzmieć świeżo bez konieczności podążania za nowoczesnymi trendami. Takie podejście zespołu jest zwyczajnie ujmujące i budzi spory optymizm.

Największym atutem płyty są gitary. Solówki pozostają melodyjne, ale nieprzesadnie techniczne, riffy łatwo zapadają w pamięć, a sekcja rytmiczna utrzymuje całość w ryzach bez zbędnego popisywania się. Duet gitarowy Kougias i Vrontis doskonale się uzupełnia, tworząc spójne i klimatyczne partie. Wokalista dobrze odnajduje się zarówno w monumentalnych refrenach, jak i bardziej melancholijnych fragmentach. Dimitris Giannakopoulos nadaje całości odpowiedni klimat, choć momentami można odczuć brak większej charyzmy, agresji i wokalnego pazura.

Na uwagę zasługuje również okładka, która świetnie oddaje klimat albumu i skutecznie zachęca do sięgnięcia po całość. Produkcja jest nowoczesna, selektywna i dynamiczna, dzięki czemu nawet najbardziej klasyczne kompozycje zachowują odpowiednią energię i świeżość.

Podczas odsłuchu szczególnie wyróżniają się utwory „Long Live the King”, „King of Steel” oraz „Warlords”, które mają potencjał koncertowych hymnów. To właśnie w tych numerach najlepiej słychać drzemiącą w zespole siłę i sceniczny potencjał. Już pierwsze trzy kompozycje pokazują, że Crystal Winds potrafią pisać chwytliwe i efektowne utwory.

Na albumie dominują rozbudowane i wielowątkowe kompozycje, w których zespół momentami skręca w bardziej epickie i progresywne rejony. Świetnym przykładem takiego podejścia jest „For the Power & the Glory”. Grupa bawi się konwencją i próbuje zaskoczyć słuchacza ciekawymi rozwiązaniami aranżacyjnymi.

Album nie jest jednak pozbawiony wad. W środkowej części pojawia się pewna powtarzalność — część utworów opiera się na podobnych strukturach i tempach. Chwilami można odnieść wrażenie, że zespół gra zbyt zachowawczo i nie chce wyjść poza sprawdzone schematy. Gdyby muzycy odważyli się mocniej zaryzykować, dodając więcej agresji oraz przebojowości, materiał zyskałby jeszcze więcej charakteru. Najsłabszym ogniwem pozostaje wokalista, którego łagodna barwa momentami nie współgra z monumentalnym charakterem muzyki.

Crystal Winds nadrabiają jednak pomysłowością w „Realm of Light”, którego przewodni motyw zaskakuje skocznym charakterem. Słychać tutaj zarówno ducha NWOBHM, jak i klimat klasycznego heavy metalu lat 80. Z kolei „Battalion” imponuje znakomitym wejściem basu i dużą dawką przebojowości. Nie zabrakło także bardziej energicznego „Riders of Rohan”, gdzie zespół ponownie zabiera słuchacza w świat klimatycznego, epickiego heavy metalu pełnego melodii i gitarowej finezji. To naprawdę potrafi zrobić wrażenie.

Punktem kulminacyjnym albumu pozostaje jednak ponad dziesięciominutowy „The Noble”. To dojrzała, świetnie rozplanowana kompozycja, w której przewija się wiele interesujących motywów i zmian nastroju. Utwór ani przez chwilę nie nuży, a jego rozbudowana forma potrafi autentycznie poruszyć.

„Long Live the King” to jedna z tych płyt, które nie próbują na siłę zmieniać gatunku. Zamiast tego oferuje solidnie napisany, emocjonalny i bardzo melodyjny heavy/power metal z ogromnym szacunkiem do klasyki. Dla fanów tradycyjnego grania jest to wydawnictwo zdecydowanie warte uwagi. Najlepiej jednak posłuchać albumu samemu i wyrobić sobie własne zdanie — moim zdaniem zdecydowanie warto.

Ocena: 7,5/10

CLAIRVOYANT - Eternal Victory (2026)

 

Grecki Clairvoyant to jeden z tych zespołów, które narodziły się jeszcze w latach 80., jednak na poważnie zaczęły tworzyć muzykę dopiero dekadę później. Formacja istnieje od 1988 roku, choć jej dorobek płytowy nie imponuje pod względem ilości. Na koncie mają zaledwie cztery albumy studyjne, a najnowsze dzieło, zatytułowane Eternal Victory, ukazało się po jedenastoletniej przerwie. To bardzo udany powrót i kolejny dowód na to, że grecka scena metalowa wciąż pozostaje bastionem epickiego, rycerskiego heavy metalu.

Przez skład zespołu przewinęło się sporo muzyków. Obecnie za mikrofonem stoi nowy wokalista — Antonis Nathanail — który doskonale wpisuje się w stylistykę grupy. Potrafi śpiewać nastrojowo i budować odpowiedni, heroiczny klimat. Świetnie odnajduje się zarówno w podniosłych fragmentach, jak i bardziej dramatycznych partiach. Pasuje do tej muzyki idealnie, choć momentami wydaje się stawiać atmosferę ponad typowo heavy metalowym pazurem.

„Eternal Victory” brzmi jak szczery hołd dla klasycznego greckiego heavy/power metalu — patetyczny w pozytywnym znaczeniu tego słowa i całkowicie niewstydzący się swoich korzeni. Po jedenastu latach przerwy Clairvoyant wracają z materiałem, który nie próbuje gonić trendów ani udawać nowoczesności. Zamiast tego stawiają na epickie melodie, galopujące riffy i atmosferę heroicznej nostalgii. To właśnie epickość odgrywa tutaj kluczową rolę i stanowi fundament całego albumu.

Największą siłą płyty jest jej konsekwencja stylistyczna. Słychać fascynację klasykami pokroju Manowar, Omen czy Manilla Road, ale Clairvoyant nie brzmią jak tani tribute band. Utwory takie jak" Heroes", "time Marches On czy monumentalne "Eternal Empire (Alexander) "mają własny charakter — oparty na melodyjnych gitarach i refrenach stworzonych z myślą o koncertowym szale fanów. Produkcja jest dość surowa, ale działa na korzyść materiału. Zamiast sterylnego brzmienia otrzymujemy organiczny ciężar i oldschoolowy klimat. Słychać, że zespół ciężko pracował, aby oddać ducha lat 80.

Zespół bardzo umiejętnie dawkuje emocje. Album otwiera zadziorny i żywiołowy Eternal Victory, w którym wyraźnie pobrzmiewają inspiracje klasyką gatunku, choć podane w subtelny i wyważony sposób. Bardzo dobrze wypada również singlowy Riddles, ukazujący bardziej power metalowe oblicze grupy. Delikatne wpływy progresywnego heavy metalu okazują się tutaj wyjątkowo trafionym dodatkiem. Piękny, melancholijny nastrój dominuje w posępnym "Dreams of the Past", choć utworowi brakuje nieco wyrazistszych melodii i bardziej chwytliwych gitarowych motywów. Ballada Barren Lands niewiele wnosi do całości — wydaje się zbyt zachowawcza i momentami wręcz nazbyt komercyjna. Z kolei energiczny Sentinels pokazuje zespół w najlepszej możliwej odsłonie. To rasowy killer i jeden z najmocniejszych punktów albumu.

Nie wszystko działa jednak idealnie. Płyta momentami wydaje się zbyt długa — ponad godzina materiału to sporo jak na tak klasycznie skonstruowany heavy metal. Z czasem pojawia się wrażenie monotonii. Niektóre riffy i refreny zaczynają się powtarzać, a bonusowy cover Love Me Forever grupy Motörhead nie wnosi wiele poza sympatycznym ukłonem w stronę legendy.

Mimo kilku wad i drobnych niedociągnięć „Eternal Victory” pozostaje bardzo udanym powrotem. Album nie redefiniuje gatunku, ale przypomina, dlaczego epicki heavy metal wciąż ma tak oddanych fanów. W tej muzyce słychać autentyczność, pasję i szczere oddanie stylistyce, których często brakuje współczesnym wydawnictwom utrzymanym w podobnym duchu. Dla fanów klasycznego europejskiego heavy/power metalu — szczególnie greckiej sceny — to jedna z tych premier, których po prostu nie można pominąć.

Ocena: 8/10

CATALANO - Perfect storm (2026)

 

Australijski Catalano to zespół, który konsekwentnie podąża za swoimi muzycznymi marzeniami. Muzycy od najmłodszych lat musieli zdzierać kasety i płyty takich gigantów jak Mötley Crüe, Def Leppard czy Skid Row. 1 maja ukazał się album „Perfect Storm” — pozycja obowiązkowa dla wszystkich maniaków hard rocka i glam metalu.

„Perfect Storm” brzmi jak klasyczny hard rock podany we współczesnej, dopracowanej produkcji — i absolutnie nie jest to wada. Album balansuje pomiędzy glam metalem, stadionowym rockiem i melodyjnym hard rockiem, ale robi to bez przesadnej nostalgii. Catalano wyraźnie inspiruje się klimatem lat 80., jednak nie jest jedynie kopią dawnych gigantów gatunku. Czerpią pełnymi garściami z twórczości Skid Row czy Def Leppard, ale przekładają te wpływy na własny język muzyczny. Stawiają na przebojowość, chwytliwe melodie i koncertową energię. Ta formuła sprawdza się tutaj znakomicie.

Catalano to przede wszystkim utalentowany Roxxi Catalano, który nadaje całości odpowiedniego pazura i charakteru. To właściwy człowiek na właściwym miejscu. Nie można również pominąć wkładu gitarzysty Danny’ego Ritza. W jego grze słychać mnóstwo serca, emocji i autentycznej pasji. Riffy momentami przenoszą słuchacza prosto do złotej ery hard rocka, a przy tym brzmią świeżo i naturalnie. To rozrywka na wysokim poziomie — pełna zaangażowania i muzycznej świadomości.

Na albumie znalazło się osiem dobrze wyważonych utworów. Już otwierający „City Lights” wyznacza kierunek całego wydawnictwa — mocne riffy, chwytliwy refren i agresywna energia tworzą bardzo mocne otwarcie. Tytułowy „Perfect Storm” to jeden z najciekawszych momentów płyty — cięższy, bardziej dramatyczny i świetnie zbudowany pod względem dynamiki. Wokal Roxxiego Catalano ma odpowiednią chrypkę i energię, dzięki czemu całość brzmi autentycznie, a nie sztucznie czy wymuszenie.

Największą siłą albumu pozostają jednak refreny. „I Need To Rock” oraz „Comin’ In Hot” mają ogromny koncertowy potencjał — bez problemu można wyobrazić sobie publiczność śpiewającą je wspólnie z zespołem. Z tych numerów bije pozytywna energia i radiowa przebojowość. Jednocześnie Catalano unika przesadnej cukierkowości, która często pojawia się u współczesnych zespołów glam rockowych. Tutaj wszystko jest odpowiednio wyważone i spójne.

Wpływy starego, klasycznego Def Leppard wyjątkowo mocno wybrzmiewają w przebojowym „Lovin’ You Is Hard”. Z kolei bardziej agresywny „Can’t Change Me” pokazuje ostrzejsze oblicze zespołu. To utwór, który nie próbuje na siłę odkrywać gatunku na nowo — stawia po prostu na czyste hardrockowe szaleństwo.

Bardzo dobrze wypada również „Unrequited”, promowany jako singiel przed premierą albumu. To bardziej emocjonalny numer z lekkim melancholijnym klimatem, pokazujący, że zespół potrafi zwolnić tempo bez utraty własnego charakteru. Na zakończenie dostajemy nastrojowy „Foolish Hearts”, który idealnie oddaje ducha hardrockowych przebojów lat 80. i stanowi znakomite podsumowanie całego wydawnictwa.

„Perfect Storm” nie redefiniuje hard rocka, ale daje dokładnie to, czego oczekuje się od solidnego albumu tego gatunku — energię, melodie, świetne refreny i autentyczną pasję. To jedna z ciekawszych hardrockowych premier 2026 roku. Bez udawania, bez zbędnej kalkulacji — sto procent hard rocka. Osobiście zmieniłbym nawet tytuł tej płyty na „Perfect Hard Rock”.

Ocena: 8.5/10

LIVING FAST - Running across steel (2026)

 

Trzech muzyków amerykańskiego Black Denim Rage powołało w 2024 roku do życia formację Living Fast. To kolejny zespół próbujący przenieść słuchacza do złotej ery heavy i speed metalu lat 80. Już 24 kwietnia światło dzienne ujrzał ich debiutancki album zatytułowany „Running Across Steel”.

Debiut Living Fast to bardzo świadomy ukłon w stronę klasycznego heavy metalu. Już od pierwszych minut słychać, że nie jest to próba odświeżenia gatunku czy szukania nowoczesnych rozwiązań, lecz wierne oddanie ducha lat 80. W ostatnich latach pojawia się wiele podobnych płyt i dziś sam klimat retro oraz zestaw ogranych riffów to zdecydowanie za mało. Na szczęście Living Fast mają do zaoferowania coś więcej — autentyczność, pasję i wyjątkową energię.

Nie znajdziemy tutaj nowoczesnych produkcyjnych sztuczek. Zamiast tego dostajemy surowe, bezpośrednie brzmienie, które doskonale oddaje klimat dawnych metalowych wydawnictw. Living Fast nie próbują wymyślać heavy metalu na nowo — ich muzyka to szczery hołd dla klasyki gatunku. Słychać wyraźne inspiracje Iron Maiden czy Angel Witch, ale momentami można wychwycić również ducha Enforcer.

Oczywiście można zarzucić zespołowi schematyczność, brak oryginalności czy ograniczoną różnorodność. Jednak nadrabiają to ogromnym wyczuciem melodii oraz talentem do komponowania chwytliwych, oldschoolowych riffów. Za partie gitarowe odpowiada duet Eisenfaust/Sanders. Muzycy nie stawiają na techniczne popisy — liczy się przede wszystkim melodyjność i motywy, które błyskawicznie zapadają w pamięć. Ma być oldschoolowo, prosto i z odpowiednim pazurem — i ta formuła sprawdza się znakomicie.

Ogromnym atutem zespołu jest także wokalista Stefano Gugliotta. To frontman wręcz stworzony do śpiewania heavy metalu. Dysponuje charyzmą, charakterystyczną barwą głosu i bez problemu radzi sobie z wysokimi rejestrami. Dzięki niemu muzyka Living Fast nabiera jeszcze większej siły i autentyczności.

Album zawiera 10 utworów i trwa niespełna 39 minut, co idealnie wpisuje się w klasyczny format metalowych wydawnictw z lat 80. Całość otwiera instrumentalny „Talon of Fate”, budujący odpowiedni klimat przed właściwym uderzeniem. W tytułowym „Running Across Steel” szczególnie mocno słychać wpływy brytyjskiej sceny NWOBHM. To prawdziwy hołd dla klasycznego heavy metalu, wykonany z ogromną szczerością i pasją.

Zespół nie zwalnia tempa w „Endless Nights”. Utwór opiera się na dobrze znanych schematach, ale dzięki zaangażowaniu i energii zespołu brzmi świeżo i przekonująco. Więcej rockandrollowego ducha znajdziemy w przebojowym „Easy Comes Easy Goes”, który ponownie czerpie garściami z estetyki NWOBHM.

Na albumie nie mogło zabraknąć heavy metalowego hymnu. „Metallians on the Road” to numer, który bez problemu może porwać publiczność podczas koncertów. Pobrzmiewają tutaj echa Manowar oraz wczesnego Accept. Najostrzejszym fragmentem płyty jest natomiast „Speed Metal Knights”. Właśnie w tej speedmetalowej formule Living Fast czują się najlepiej. Mimo że zespół nie odkrywa tutaj niczego nowego, imponuje jakością wykonania i energią.

Więcej mroku i ciężaru przynosi „Dystopian”, choć nadal pozostaje on mocno zakorzeniony w klasycznym heavy metalu. Living Fast potrafią jednak pisać także bardziej melodyjne i przebojowe utwory, czego najlepszym przykładem jest „Never Let You Go”. To spokojniejszy numer o wyraźnym hardrockowym charakterze, który zachwyca chwytliwą melodią i pozwala słuchaczowi złapać oddech przed finałem albumu.

„Live for Today” ponownie podkręca tempo i wnosi koncertową energię. To kolejny dowód na to, że czasem najprostsze rozwiązania są najlepsze. Największą niespodziankę zespół zostawił jednak na sam koniec. „Black Canvas” to znakomity przykład epickiego heavy metalu i zdecydowanie najambitniejszy utwór na płycie. Living Fast wychodzą tutaj poza bezpieczne ramy speed metalu, stawiając na bardziej nastrojową i rozbudowaną kompozycję. Wyraźnie słychać inspiracje klasycznym Iron Maiden — szczególnie w pracy gitar i budowaniu klimatu. Monumentalny motyw przewodni robi ogromne wrażenie i pokazuje potencjał drzemiący w zespole.

„Running Across Steel” to album skierowany przede wszystkim do fanów klasycznego heavy metalu. Nie próbuje być nowoczesny ani rewolucyjny. Zamiast tego oferuje czystą esencję gatunku — szybkość, melodyjność i bezkompromisową energię. To hołd dla klasyki podany jednak z wyczuciem, pasją i świeżością. Płyta skradła moje serce i z pewnością będę do niej często wracał. A jeśli ktoś nadal wątpi w talent Living Fast, powinien koniecznie posłuchać „Black Canvas”. Tak właśnie powinien brzmieć rasowy heavy metalowy debiut.

Ocena: 9/10

LUNAR SHADOW - The Pall of a past world (2026)

 

W ostatnim czasie jesteśmy wręcz zasypywani przeciętnymi, wtórnymi wydawnictwami, które brzmią tak, jakby powstały na taśmie produkcyjnej. Wiele zespołów idzie na łatwiznę, serwując odgrzewane schematy i unikając ryzyka czy prób zaskoczenia słuchacza. Na szczęście istnieją wyjątki od tej reguły – wciąż pojawiają się ambitne i pomysłowe formacje. Jedną z nich jest niemiecki Lunar Shadow.

Zespół działa od 2014 roku i ma na koncie cztery albumy studyjne. Najnowszy, zatytułowany „The Pall of a Past World”, ukazał się 8 kwietnia. To budujące, że grupa konsekwentnie rozwija ścieżkę obraną na poprzednich płytach, utrzymując przy tym bardzo wysoki poziom artystyczny. Co więcej, udało im się nawet przebić znakomity „Wish to Leave” z 2021 roku.

Już od pierwszych minut słychać, że mamy do czynienia z materiałem dopracowanym, autorskim i pełnym świeżych pomysłów. Album emanuje kreatywnością i wyraźną wizją. W dużej mierze został stworzony przez lidera zespołu, gitarzystę Maxa Birbauma, co przekłada się na jego spójność i konsekwencję stylistyczną. To nie jest zbiór przypadkowych utworów, lecz zamknięta, melancholijna opowieść, która nadaje całości wyjątkowej dojrzałości.

„The Pall of a Past World” balansuje między klasycznym heavy metalem a bardziej progresywnym, niemal epickim podejściem do kompozycji. Dłuższe formy pozwalają zespołowi swobodnie rozwijać motywy i budować gęstą atmosferę. Słychać tu inspiracje Iron Maiden, Atlantean Kodex czy Warlord, wzbogacone elementami rocka progresywnego i doom metalu. Duet gitarowy Birbaum/Hamacher stawia na melancholię, nutę tajemnicy i wyraźnie fantastyczny klimat. Całość dopełnia znakomita, sugestywna okładka, która doskonale oddaje charakter muzyki. Wokal Roberta Röttiga spina album, nadając mu odpowiednią dawkę emocji i magii. Zespół zabiera słuchacza w fascynującą podróż przez świat dźwięków i wyobraźni.

Album składa się z zaledwie sześciu utworów, które łącznie trwają 47 minut. Już otwierające, tajemnicze dźwięki sugerują, że nie będzie to kolejna przewidywalna produkcja. „The Cormorant” buduje napięcie i choć trwa niemal osiem minut, mija niezwykle szybko. To znakomita mieszanka progresywnego rocka i estetyki NWOBHM, imponująca lekkością i finezją. Klimat fantasy w pełni rozkwita w przebojowym „The Ventures of Bombadil” – nastrojowym, a zarazem bogatym w interesujące motywy utworze. Następny w kolejności „The Long Sleep” zachwyca bardziej zdecydowanym riffem i wyraźnymi wpływami klasycznego heavy metalu. „The Reveries of God” buja w rytmie retro, nawiązując do brzmień lat 70. i 80., a jednocześnie zachowuje aurę tajemniczości i progresywnej głębi. Ponad ośmiominutowy „The Red Lion” urzeka rozbudowaną strukturą i pomysłowością, oferując prawdziwą ucztę dla słuchacza. Z kolei „The Sun Crusher” to ponura, melancholijna kompozycja ocierająca się o doom metal i progresywny rock – prawdziwa perełka i doskonałe zwieńczenie albumu.

„The Pall of a Past World” nie próbuje być nowoczesny ani nachalnie przebojowy – i właśnie w tym tkwi jego siła. To świadome, dopracowane i pełne emocji wydawnictwo, które udowadnia, że tradycyjny heavy metal nadal może brzmieć świeżo, jeśli stoi za nim wyraźna koncepcja artystyczna. Lunar Shadow po raz kolejny pokazuje, że ma jasno określoną tożsamość i nie idzie na kompromisy. Tworzy muzykę zakorzenioną w klasyce, a jednocześnie pełną świeżości i wyobraźni.

Na takie płyty zdecydowanie warto czekać – to jedno z najciekawszych wydawnictw 2026 roku.

Ocena: 9,5/10

COBRA FORCE - Cobra Force (2026)

 

Czas sprawdzić kolejny debiut na scenie heavy metalowej – tym razem fińskiego zespołu Cobra Force. Formacja powstała w 2024 roku i od początku postawiła sobie za cel granie klasycznego heavy metalu. Muzycy wyraźnie inspirują się nurtem New Wave of British Heavy Metal, czerpiąc z dorobku takich legend jak Iron Maiden, Judas Priest czy Saxon. Debiutancki album, zatytułowany po prostu „Cobra Force”, ukazał się 1 maja i jest pozycją skierowaną przede wszystkim do fanów klasycznego metalu lat 80. Jeśli ktoś nie szuka świeżości ani eksperymentów, lecz chce usłyszeć „stary, dobry heavy metal”, może śmiało sięgnąć po ten materiał.

„Cobra Force” to album, który nie próbuje odkrywać gatunku na nowo – zamiast tego celebruje jego najbardziej charakterystyczne i sprawdzone elementy. Płyta opiera się na ciężkich riffach, prostych, lecz chwytliwych strukturach oraz wyraźnym nacisku na energię zamiast eksperymentowania. Dzięki temu materiał zyskuje na przystępności i łatwo wpada w ucho, zapewniając bardzo dobrą rozrywkę miłośnikom klasycznego brzmienia.

Już od pierwszych minut słychać wyraźnie inspiracje latami 80. i 90. Gitary są ostre, często oparte na galopujących rytmach, które przywodzą na myśl Iron Maiden. W szybszych fragmentach pojawia się także speedmetalowy pazur w duchu takich zespołów jak Enforcer czy Skull Fist.

Na szczególną uwagę zasługuje wokalista i basista Sampo Oikarinen, który nadaje całości charakterystyczny, klasyczny klimat. Dobrze wypada również duet gitarowy Lehtijoki/Hiekkala – muzycy stawiają na proste, ale chwytliwe solówki i riffy. Choć całość jest wyraźnie wtórna, broni się solidnym wykonaniem.

Na albumie znajdziemy osiem utworów, utrzymanych głównie w szybkim i bezpośrednim tempie. Całość otwiera instrumentalne intro „March Funebre” – bardzo udany, oldschoolowy hołd dla estetyki NWOBHM i twórczości Iron Maiden. To mocny początek, który skutecznie zachęca do dalszego odsłuchu.

Następnie otrzymujemy rozpędzony „Live, Breed and Kill”, utrzymany w klimacie lat 80., gdzie zespół od razu pokazuje swój potencjał. Jeszcze więcej inspiracji Iron Maiden słychać w przebojowym i rytmicznym „Liquid Machine” – prostym, ale bardzo chwytliwym numerze. Energiczny „Sinner Eyes” również dobrze oddaje ducha epoki i stanowi kolejny solidny punkt programu.

Ciekawiej robi się przy bardziej agresywnym „Cobra Force”, w którym zespół skręca w stronę speed metalu. Z kolei „Horisont” to lżejszy, nieco bardziej rockowy utwór, który wyróżnia się melodyjnością i łatwo wpadającym w ucho refrenem – dowód na to, że grupa potrafi pisać nośne kompozycje. Album zamyka bardziej rozbudowany „Surfer Little Children”, kolejny rzemieślniczo solidny kawałek. Wokal w tym utworze może przywodzić na myśl styl King Diamond.

Nie da się jednak ukryć, że momentami album popada w schematyczność. Osłuchani fani gatunku mogą odczuć pewne déjà vu, a całości brakuje jednego lub dwóch utworów, które wyraźnie wyróżniałyby się na tle reszty materiału.

Podsumowując, „Cobra Force” to solidny hołd dla klasycznego heavy metalu – bardziej odtwórczy niż odkrywczy, ale wykonany z pasją i wyczuciem stylu. To propozycja dla słuchaczy, którzy chcą usłyszeć coś „nowego, ale znajomego”. Warto sięgnąć.

Ocena: 6/10

POWERRAGE - Beast (2026)

 

Speedmetalowa legenda Exciter zakończyła działalność w 2024 roku. Jedyną pozytywną wiadomością pozostaje fakt, że dwóch muzyków Exciter postanowiło kontynuować swoją muzyczną drogę i powołało do życia nową formację o nazwie Powerrage. Artyści wyraźnie zamierzają pielęgnować dziedzictwo Exciter, nadal poruszając się w klimatach klasycznego heavy i speed metalu rodem z lat 80. 24 kwietnia światło dzienne ujrzał ich debiutancki album zatytułowany Beast. Już sam tytuł sugeruje, że nadciąga prawdziwa bestia — bezkompromisowa, wygłodniała sukcesu i emanująca ogromną energią. Muzycy udowadniają, że duch Exciter wciąż pozostaje żywy i wyraźnie pulsuje w ich twórczości.

W składzie zespołu znalazł się wokalista Jacques Belanger, doskonale znany fanom z działalności w Exciter. Artysta nadal imponuje agresywną manierą wokalną, drapieżnym charakterem oraz potężną siłą wyrazu, idealnie wpisując się w estetykę klasycznego heavy/speed metalu. To właśnie dzięki jego charyzmatycznemu wokalowi album tak mocno przywołuje ducha metalowej sceny lat 80. Drugim niezwykle istotnym filarem formacji jest gitarzysta John Ricci, również związany niegdyś z Exciter. Na płycie Powerrage prezentuje wysoką formę — jego partie gitarowe są pełne ekspresji, pasji i autentycznego zaangażowania. Do pełni satysfakcji zabrakło jedynie większej dawki żywiołowości oraz wyraźniejszego talentu do komponowania utworów o stricte przebojowym potencjale.

Oprawa graficzna albumu utrzymana jest w mrocznej stylistyce i doskonale oddaje klimat zawartej na nim muzyki. Sam materiał jest stosunkowo krótki, ponieważ całość trwa niespełna 34 minuty. Już otwierający album rozpędzony i agresywny „Dark Wings” w pełni ukazuje charakter oraz potencjał tej formacji. Kompozycja imponuje energią i bardzo dobrze oddaje esencję heavy/speed metalu. Następnie otrzymujemy mroczny, surowy i monumentalny „Cremation Damnation”. To solidny numer, choć odrobinę ustępujący najmocniejszym momentom wydawnictwa. Wyraźne echa Metal Church można usłyszeć w dynamicznym „Dragon Man”. Ponownie dominuje szybkie tempo, a chwytliwy motyw przewodni błyskawicznie zapada w pamięć. Nie zabrakło również bezkompromisowego i agresywnego „I Torture I Kill”, który ponownie zabiera słuchacza w rejony klasycznego heavy/speed metalu. Jednym z mniej wyrazistych fragmentów albumu pozostaje stonowany „Damned and Cursed”, któremu brakuje większej siły oddziaływania. Całość zamyka natomiast udany i przemyślany „The Black Mass”, stanowiący godne zwieńczenie tej muzycznej podróży.

Debiutancki album Powerrage to udane połączenie surowego heavy metalu z dynamicznym, drapieżnym speed metalem. W tej muzyce wyraźnie pobrzmiewa duch Exciter, ale jednocześnie słychać potencjał do budowania własnej tożsamości. Na ten moment otrzymujemy bardzo dobry materiał, pełen interesujących momentów i autentycznej pasji. Kilka słabszych fragmentów oraz niedostatek naprawdę wybitnych, zapadających w pamięć kompozycji sprawiają jednak, że album nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału. Mimo to jest to pozycja zdecydowanie godna uwagi dla wszystkich miłośników klasycznego heavy i speed metalu.

Ocena: 8/10

GODSPEAR - Turn to The light (2026)

 Wokalista Konstantin Naumenko jest dobrze znany fanom power metalu. To jego głos można usłyszeć w zespołach Titanium czy Sunrise. Od 2023 roku udziela się w międzynarodowym Godspear – kolejnym młodym i ambitnym projekcie, który próbuje swoich sił w symfonicznym power metalu. Muzycy mierzą wysoko, chcąc dorównać takim formacjom jak Rhapsody, Majesty of Revival czy Blind Guardian. Zespół tworzą doświadczeni artyści, co wyraźnie przekłada się na poziom debiutanckiego albumu.

 „Turn to the Light”, który ukazał się 10 kwietnia, to bez wątpienia pozycja warta uwagi.

Grupa stawia na klasyczne podejście do gatunku, oparte na sprawdzonych rozwiązaniach i chwytliwych, melodyjnych motywach. Muzyka jest podniosła, pełna energii, przebojowości i pasji. Konstantin doskonale odnajduje się w tej stylistyce – słychać u niego inspiracje Fabio Lione czy Michaelem Kiske, a jego warunki wokalne świetnie pasują do takiego grania. Mocnym filarem zespołu jest również gitarzysta Dimitryi Pavlovskyi, który sięga po klasyczne patenty, przywołujące klimat lat 90. Choć całość prezentuje się bardzo solidnie, do absolutnego ideału jeszcze nieco brakuje.

Materiał jest spójny i dopracowany – na płycie znajdziemy osiem utworów, które łącznie dają około 46 minut muzyki. Album otwiera dynamiczny i chwytliwy „Till the End of Time”, przywodzący na myśl Insanię, Sunrise czy Rhapsody. Brzmi oldschoolowo, jakby powstał w latach 90., co stanowi jego duży atut. Dalej mamy rozpędzony i melodyjny „So They Say” – pozytywny, choć nieco brakuje mu mocy i świeżości. Na pochwałę zasługuje „Eye of the Storm”, napędzany pomysłowym motywem gitarowym – to klasyczny power metal w najlepszym wydaniu. 

Echa Edguy można odnaleźć w nastrojowym, nieco lżejszym utworze tytułowym „Turn to the Light”, gdzie klawiszowiec Xavier daje popis swojej wyobraźni. Z kolei spokojniejszy „Where Sorrows Die” wyraźnie nawiązuje do twórczości Blind Guardian. Elementy Rhapsody i Dark Moor pobrzmiewają w „The Reaper’s Scythe” – to kolejny ciekawy i dobrze skonstruowany kawałek. Album zamyka siedmiominutowy „Distant Shore”, utwór rozbudowany i klimatyczny, stanowiący bardzo udane podsumowanie całości.

Fani Rhapsody, Majesty of Revival czy Sunrise, gustujący w radosnym, symfonicznym power metalu, z pewnością powinni zainteresować się debiutem Godspear. Zespół gra z pasją i zaangażowaniem, choć momentami brakuje jeszcze pewności siebie oraz bardziej wyrazistych, zapadających w pamięć hitów.

Ocena: 8/10

BURNING EDEN - Burning Eden (2026)

 

Tym razem okładka, wyglądająca jak wygenerowana przez sztuczną inteligencję, raczej odstrasza niż zachęca. Jednak jedno spojrzenie na stylistykę, w której porusza się zespół, oraz na jego kraj pochodzenia, nieco zmienia odbiór. Młodziutki Burning Eden działa od 2025 roku i reprezentuje pogranicze heavy i power metalu. Jeśli ktoś nie ma wygórowanych oczekiwań i lubi proste, zadziorne oraz chwytliwe granie w stylu HammerFall czy HammerKing, powinien znaleźć tu coś dla siebie. Zespół stawia na rycerską estetykę, a 24 kwietnia ukazał się jego debiutancki album zatytułowany po prostu „Burning Eden”.

Burning Eden to przede wszystkim charakterystyczny wokalista Rafael Felicio, który potrafi śpiewać z odpowiednią ekspresją, choć wciąż powinien popracować nad techniką. Dobrze wypadają gitarzyści, stawiający na klasyczne rozwiązania i nieskomplikowane, ale skuteczne motywy. Livas i Flote koncentrują się na dynamice oraz chwytliwych melodiach. Całość jest przystępna i momentami całkiem udana, jednak formuła pozostaje mocno ograna, a zespół zbyt często popada w wtórność i brak wyrazistej tożsamości. Na tym etapie prezentują się raczej jako sprawni rzemieślnicy, dopiero stawiający pierwsze kroki na scenie metalowej. Debiut to solidna dawka klasycznego heavy metalu.

Na plus wyróżnia się melodyjny i przebojowy „Burning Eden” – prosty, ale wpadający w ucho numer, w którym pobrzmiewają inspiracje Iron Maiden czy Majesty. Zespół potrafi pisać chwytliwe utwory, czego dobrym przykładem jest również „Astral” – lekki, melodyjny kawałek oparty na sprawdzonych schematach. Dalej pojawia się dynamiczny „The Wilds of the Night”, który także bazuje na znanych zagrywkach i nie wnosi niczego szczególnie świeżego. Tego typu heavy metalowych kompozycji jest na rynku naprawdę sporo. Niestety, pewna powtarzalność daje się odczuć – „We Are One” nie wnosi nic nowego, a podobnie wypada zadziorny „Army of Darkness”. Słucha się tego całkiem przyjemnie, lecz trudno mówić o jakimkolwiek zaskoczeniu – dominują ograne patenty i schematyczne riffy.

Lepiej prezentuje się finał płyty w postaci „Lord of Promises”, najdłuższego utworu na albumie. Pojawia się tu bardziej marszowe tempo oraz próba stworzenia czegoś bardziej epickiego i utrzymanego w rycerskim klimacie. Na plus można zaliczyć wyraźne inspiracje Iron Maiden.

Burning Eden to zespół, który ma potencjał, by się rozwinąć. Na razie oferuje rzemieślniczy, solidny heavy metal oparty na sprawdzonych schematach, jednak brakuje mu świeżości i wyrazistości. Trudno też wskazać utwory, które na dłużej zapadają w pamięć. Mimo tych niedociągnięć nie jest to materiał nieudany.

Ocena: 5,5/10

VENOM - Into the oblivion (2026)

 Najlepsze lata brytyjskiego Venom są już dawno za nimi, jednak każde kolejne wydawnictwo wciąż stanowi święto dla fanów zespołu oraz miłośników heavy/speed i black metalu. Od premiery „Storm the Gates” z 2018 roku minęło już osiem lat, więc nadszedł czas na nowe dzieło. „Into the Oblivion” to szesnasty album studyjny w bogatej dyskografii grupy, który ukazał się 1 maja. Nie jest to wprawdzie płyta roku, ale z pewnością nie przynosi zespołowi wstydu.

Venom to nadal przede wszystkim charyzmatyczny wokal Cronosa, mroczna atmosfera oraz udane połączenie heavy/speed metalu z black metalem. Nie brakuje tu mocnych riffów, agresji i charakterystycznego klimatu. Mimo upływu lat Cronos wciąż potrafi pozytywnie zaskoczyć. Za partie gitarowe odpowiada John Stuart Dixon, który stawia raczej na sprawdzone i bezpieczne rozwiązania. Niestety brakuje tu większych niespodzianek i powiewu świeżości. Zespół gra solidnie, lecz nie oferuje niczego, co mogłoby naprawdę zachwycić.

Na płycie znajdziemy jednak kilka wyróżniających się utworów. Tytułowy „Into the Oblivion” imponuje energią, mrokiem i agresją, przywołując skojarzenia ze starszymi wydawnictwami zespołu. Singlowy „Lay Down Your Soul” odsłania bardziej przebojowe oblicze Venom — gdyby takich momentów było więcej, album zyskałby na atrakcyjności. To rasowy killer i nie bez powodu wybrano go na singiel. Dobrze wypada także mroczny i nieco surowy „Nevermore”, choć można odnieść wrażenie, że zabrakło tu dopracowania detali. Emocje ponownie rosną przy szybkim i agresywnym „Death the Leveller”, gdzie zespół wraca do dynamicznego heavy/speed metalu. Drugim singlem jest rozpędzony i chwytliwy „Kicked Out the Hell” — jeden z ciekawszych fragmentów albumu, dopracowany i zagrany z wyczuciem.

Niestety dalsza część płyty prezentuje się już przeciętnie i nie oferuje utworów, które szczególnie zapadałyby w pamięć. Choć album zawiera 13 kompozycji i trwa zaledwie 43 minuty, momentami sprawia wrażenie zbyt rozwleczonego i nużącego.

Na plus należy zaliczyć minimalistyczną okładkę, która jest wyrazista i łatwo zapada w pamięć. Całość można określić jako solidne wydawnictwo z kilkoma jaśniejszymi momentami. Cieszy sam fakt powrotu Venom z nowym materiałem, choć szkoda, że zespół nie zaproponował bardziej wyrazistych pomysłów i kompozycji. To album poprawny, ale daleki od najlepszych dokonań grupy — i niestety pozostawia pewien niedosyt.

Ocena: 6,5/10

IRON KINGDOM - Shadows and dust (2026)

 

Złego słowa o kanadyjskim Iron Kingdom nie mogę napisać, bowiem przez 15 lat działalności wydali naprawdę świetne płyty z klasycznym heavy metalem. W swojej muzyce wyraźnie nawiązują do brytyjskiej sceny, a przede wszystkim do Iron Maiden. Na 6 czerwca zapowiedziany jest szósty album studyjny tej formacji. Niestety, jak dla mnie „Shadow and Dust” to najsłabsze wydawnictwo w ich dorobku.

Owszem, płyta jest melodyjna, energiczna i utrzymana w klasycznym stylu, jednak niewiele z niej pozostaje w pamięci. Materiał sprawia wrażenie odtwórczego i przewidywalnego. Zespół nadal gra „swoje”, ale jakość wyraźnie spadła. Brakuje wyrazistych hitów, elementu zaskoczenia, a wokal Chris Osterman momentami zaczyna drażnić — zamiast intrygować, bywa po prostu męczący. Duet gitarowy Osterman/Merrick robi, co może, jednak opiera się głównie na prostych, ogranych schematach. Całości brakuje świeżości, pomysłowości i dopracowania. Same utwory nie wyróżniają się niczym szczególnym. Tym razem Iron Kingdom zwyczajnie rozczarowuje.

Przyjrzyjmy się bliżej zawartości albumu „Shadow and Dust”. Na otwarcie dostajemy solidny „Defenders” — utwór poprawny, lecz mało zapadający w pamięć. Dalej zespół konsekwentnie czerpie inspiracje z Iron Maiden. Nieco chaotyczny „Eternal Emperor” stawia na melodyjność, ale nie porywa. Partie wokalne bywają tu problematyczne. „Dreamless Sea”, mimo pewnego urozmaicenia, również sprawia wrażenie kompozycji pozbawionej wyraźnego pomysłu i odstaje od reszty. Skoczny „Deadhouse Gates” ma potencjał na przebój, jednak wokal Chrisa brzmi tu wręcz karykaturalnie i psuje odbiór. Mocniejszy riff pojawia się w „Line of Fire” — to wyraźny ukłon w stronę speed metalu i jeden z jaśniejszych punktów płyty. Szkoda, że cały album nie został utrzymany w takim klimacie. W „Shadow of Time” ponownie słychać wpływy Iron Maiden, lecz utwór nie wyróżnia się niczym szczególnym — to solidny, ale typowy heavy metal. Na plus zasługuje dynamiczny i agresywny „Dark Demands”, gdzie wokal wreszcie brzmi lepiej i bardziej drapieżnie. Na zakończenie otrzymujemy epicki, bardziej nastrojowy „Sacred Fire”, będący udanym hołdem dla Iron Maiden.

Do tej pory Iron Kingdom trzymał wysoki poziom. Tym razem dostajemy wprawdzie heavy metalowy album, ale pozbawiony wyraźnej koncepcji, dopracowania i świeżości. Sprawia wrażenie nagranego na siłę — jakby zespół chciał po prostu wypełnić lukę po czterech latach od poprzedniego wydawnictwa. Szkoda, bo wcześniejsze płyty dostarczały znacznie więcej satysfakcji.

Ocena: 6/10

LOCKHART - City Pulse (2026)

 

Na scenie hardrockowej pojawił się nowy gracz, który może sporo namieszać. Mowa o kanadyjskim Lockhart, działającym od 2022 roku. To w zasadzie supergrupa złożona z trzech doświadczonych muzyków. W jej skład wchodzi Devon Kerr (Axxion), odpowiedzialny za wokal, gitary i partie klawiszowe, Jason Junop (Cauldron) na basie oraz Fabio Alessandrini, znany m.in. z Hardline i Bonfire, za perkusją.

Debiutancki album City Pulse ukaże się 12 czerwca nakładem High Roller Records.

To, co zespół prezentuje, to mieszanka melodyjnego hard rocka i AOR-u, mocno osadzona w stylistyce lat 80. Znajdziemy tu proste, chwytliwe melodie oraz utwory o wyraźnie radiowym potencjale. Jednym z największych atutów jest wokal Devona Kerra, który nadaje całości klimat przywodzący na myśl płyty Def Leppard, Foreigner czy Toto. Partie gitarowe również utrzymane są w klasycznym duchu – nieskomplikowane, ale niezwykle nośne i przyjemne dla ucha, oddające esencję rockowego grania. Czuć w tym pasję, pomysłowość i doświadczenie, co bezpośrednio przekłada się na wysoką jakość materiału.

Fani klimatów spod znaku Foreigner czy Survivor bez trudu odnajdą się w przebojowym i oldschoolowym „City Pulse”, które brzmi niczym zaginiony klasyk z lat 80. Dalej otrzymujemy energiczny i pełen werwy „Cant Shake It” – szybszy numer z wpadającym w ucho refrenem, emanujący świeżością i dynamiką. Zespół brzmi tak, jakby faktycznie tworzył w złotej erze gatunku, co stanowi jeden z jego największych atutów.

Klimatyczne partie klawiszy napędzają rytmiczny „Together As One”, będący kwintesencją klasycznego rockowego grania. Więcej AOR-owego, spokojniejszego klimatu dostajemy w „Under Fire”. Zespół najlepiej odnajduje się jednak w żywszych, bardziej przebojowych kompozycjach, takich jak „Just Can’t Wait” – to znakomity hołd dla Foreigner i Toto. Nie zabrakło również bardziej romantycznych akcentów – „You Wouldn’t Know Love” to melodyjna ballada w duchu Foreigner czy Whitesnake, utrzymana w klasycznej konwencji i bardzo udana. Całość zamyka przyjemny, melodyjny „No Chance in Heaven”, który imponuje zarówno pomysłowością, jak i przebojowością – to kolejny ukłon w stronę hard rocka lat 80.

Lockhart udowadnia, że wciąż można tworzyć przystępny, świetnie brzmiący hard rock oparty na sprawdzonych patentach sprzed dekad. Debiutancki album to prawdziwa kopalnia hitów i esencja klasycznego grania w stylu Survivor czy Foreigner. Dla fanów gatunku – pozycja obowiązkowa.

Ocena: 8,5/10