MARCO GARAU'S MAGIC OPERA - The finał flight (2026)

 24 lipca dobiegnie końca historia opowiadana przez włoskiego muzyka  w ramach projektu . Tego dnia ukaże się finałowy album zatytułowany The Final Flight. Były klawiszowiec  poszedł o krok dalej niż kiedykolwiek wcześniej, przygotowując dla swoich fanów i miłośników power metalu prawdziwą ucztę oraz hołd dla klasyki gatunku. Marco Garau po raz kolejny udowadnia, że Włosi należą do ścisłej czołówki twórców symfonicznego power metalu.

Każdy, kto ceni klasyczne albumy , , ,  czy , bez trudu odnajdzie się w świecie Magic Opera. Słuchając The Final Flight, można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z prawdziwie wielkim finałem całej sagi. W efekcie otrzymujemy najdojrzalszy i najpełniejszy album w dorobku projektu. Na takie wydawnictwa warto czekać, ponieważ oferują one znacznie więcej niż tylko kolejną porcję power metalowych kompozycji.

Marco Garau po raz kolejny imponuje kreatywnością, wyczuciem melodii i kompozytorskim rozmachem. Klasyczny symfoniczny power metal nie ma przed nim tajemnic. Potrafi wykreować podniosłą, baśniową atmosferę, wprowadzić nutę tajemniczości, a jednocześnie zachwycić bogactwem aranżacji i dbałością o szczegóły. Na tej płycie nie ma miejsca na rutynę czy przewidywalność.

W 2025 roku do zespołu dołączył Matteo Baschiera, który wraz z Lucą Sellitto tworzy znakomity duet gitarowy. Efektowne zagrywki, płynne przejścia i pełne finezji solówki stanowią jeden z największych atutów albumu. To właśnie partie gitarowe są jego siłą napędową. Całość momentami brzmi niczym zaginiony klasyk power metalu z lat 90. Skład złożony z doświadczonych i ambitnych muzyków przekłada się na najwyższą jakość wykonania oraz niezapomniane muzyczne doznania.

Album zawiera dwanaście utworów, które składają się na ponad godzinę muzycznej podróży przez świat fantasy i klasycznego power metalu. Już otwierający płytę „The Danger's Growing Dark” buduje filmowy klimat za sprawą rozbudowanych orkiestracji i monumentalnych chórów. Chwilę później „The Black Gem” uderza szybkim, energetycznym power metalem wzbogaconym efektownymi partiami klawiszy. Garau pozostaje wierny swoim inspiracjom – słychać tu echa neoklasycznego metalu, bogate aranżacje i chwytliwe refreny, jednak całość ani przez moment nie sprawia wrażenia wtórnej.

Piękne aranżacje, zapadający w pamięć motyw przewodni i symfoniczny power metal w pełnej krasie odnajdziemy w „Unholy Alliance”, utworze wyraźnie czerpiącym z najlepszych wzorców lat 90. Nietrudno usłyszeć tu inspiracje twórczością Helloween, Rhapsody czy Dark Moor.

Jednym z największych atutów albumu pozostaje jego różnorodność. Obok galopujących kompozycji, takich jak „Fury of the Storm”, pojawiają się bardziej podniosłe i emocjonalne momenty, reprezentowane przez „Mother of Winter Ice” oraz „Lady of the Wind”. Instrumentalny „Chaos Rising” stanowi efektowny przerywnik przed rozpędzonym i pełnym rozmachu „When Reason Dies”. To kolejny dowód na kompozytorski talent Garau. Włoski muzyk doskonale rozumie oczekiwania fanów gatunku i potrafi spełniać ich najskrytsze muzyczne marzenia.

Druga część albumu utrzymuje wysoki poziom, nie ustępując pierwszej ani pod względem jakości, ani pomysłowości. Neoklasyczne wpływy oraz duch dawnych albumów Dark Moor wyraźnie pobrzmiewają w „Immortal Glory”. Podobne emocje wywołuje nastrojowy i pełen magii „The Clash of Fates”. Nie ma tutaj miejsca na przypadkowe melodie czy zbędne rozwiązania. Wszystko jest spójne, przemyślane i podporządkowane budowaniu odpowiedniego klimatu.

Więcej pozytywnej energii wnosi dynamiczny „Steel and Magic”, który prowadzi słuchacza ku punktowi kulminacyjnemu całego wydawnictwa – monumentalnemu utworowi tytułowemu „The Final Flight”. To epickie zwieńczenie sagi, pełne emocji, majestatu i podniosłości, które pozostawia niezatarte wrażenie i dosłownie przyprawia o ciarki.

Smutne jest to, że kolejny wartościowy projekt muzyczny kończy swoją działalność. Jestem jednak przekonany, że o Marco Garau jeszcze nieraz usłyszymy. Mam również nadzieję, że Magic Opera pewnego dnia powróci i ponownie oczaruje fanów swoim wyjątkowym podejściem do power metalu.

The Final Flight to kwintesencja symfonicznego power metalu, idealne podsumowanie twórczości Marco Garau i zarazem zwieńczenie jego wieloletniej wizji artystycznej. To album pełen pasji, wyobraźni i kompozytorskiego kunsztu. Jedna z największych perełek 2026 roku i płyta, która przypomina, dlaczego tak wielu fanów pokochało ten gatunek. Na takie muzyczne cuda zawsze warto czekać.

Chwała Magic Opera!

Ocena: 10/10

HELLIONIGHT -Witche's sabbat (2026)

 

Po dekadzie od wydania debiutanckiej EP-ki pochodzący z Bahrajnu Hellionight powraca ze swoim pierwszym pełnometrażowym albumem Witches' Sabbat, który ukazał się 3 lipca 2026 roku. Płyta pozostaje wierna korzeniom speed i thrash metalu, a jednocześnie brzmi dojrzalej i bardziej świadomie niż wcześniejsze dokonania zespołu. To kolejna formacja stawiająca na klasyczny speed/thrash metal, wyraźnie czerpiąca inspiracje z twórczości Exciter, Sodom czy Venom. Choć podobnych albumów ukazało się w tym roku niemało, Hellionight udowadnia, że potrafi pisać solidne utwory i nagrał materiał godny uwagi.

Największą zaletą albumu jest jego konsekwencja. Hellionight nie próbuje na siłę unowocześniać swojego brzmienia ani podążać za aktualnymi trendami. Zamiast tego stawia na sprawdzone metalowe wartości: wyraziste riffy, dynamiczne tempo oraz mroczną atmosferę inspirowaną estetyką lat 80. Głównym motorem napędowym zespołu jest Omar Zainal, odpowiadający za wokale, partie gitarowe oraz bas. Muzyk stawia na klasyczne zagrywki, szybkość i agresję, a jego charakterystyczna barwa głosu dodaje całości rasowego thrashmetalowego pazura.

Na pochwałę zasługuje również produkcja. Jest przejrzysta, a zarazem odpowiednio surowa, dzięki czemu każdy instrument wybrzmiewa wyraźnie, nie tracąc przy tym koncertowej dzikości i energii. Nawet okładka doskonale oddaje klimat albumu i stanowi wizualne dopełnienie muzycznej zawartości.

Już otwierający album „Extermination Now!” narzuca zawrotne tempo i nie pozostawia wątpliwości, że priorytetem jest tutaj energia. Gitary atakują ostrymi riffami, sekcja rytmiczna pędzi bez chwili wytchnienia, a wokale balansują pomiędzy klasycznym speed metalem a thrashową agresją. Kolejne utwory, takie jak „The Electric Chair” czy „Temple of Madness”, utrzymują wysoki poziom intensywności, oferując jednocześnie chwytliwe refreny i dobrze skonstruowane solówki. Warto dodać, że kompozycje te były już znane z EP-ki wydanej w 2016 roku.

Dalej otrzymujemy rozpędzony i niezwykle melodyjny „Luciferian Pride”, który skutecznie podtrzymuje dynamikę albumu. Zespół nie prezentuje tutaj niczego przełomowego, jednak nadrabia to zaangażowaniem i dbałością o szczegóły. Utwory takie jak „Souls of Evil” czy bardziej przebojowy i rytmiczny „Evilust” pokazują, że Hellionight potrafi urozmaicić materiał i nie ogranicza się wyłącznie do bezrefleksyjnej jazdy na pełnym gazie.

Problem pojawia się jednak w kwestii oryginalności. Na albumie trudno znaleźć elementy, które mogłyby zaskoczyć słuchacza lub wyróżnić zespół spośród wielu podobnych przedstawicieli współczesnej sceny speed/thrash metalowej. Chociaż muzycy sprawnie operują gatunkowymi schematami, momentami daje się odczuć pewną przewidywalność. Tytułowy „Witches' Sabbat” dobrze podsumowuje charakter całej płyty – jest ciężki, pełen diabolicznego klimatu i oparty na zapadającym w pamięć gitarowym motywie.

Witches' Sabbat to udany pełnometrażowy debiut Hellionight – album wypełniony szybkimi riffami, chwytliwymi melodiami i oldschoolowym duchem metalu. Nie rewolucjonizuje gatunku, ale skutecznie przypomina, dlaczego speed i thrash metal wciąż potrafią dostarczać ogromnej dawki adrenaliny. To propozycja skierowana przede wszystkim do fanów klasycznego grania, którzy cenią szczerość, energię i bezkompromisowe podejście do muzyki. Mimo pewnej monotonii oraz braku świeżości pozostaje to solidne wydawnictwo, które powinno zainteresować miłośników tradycyjnego speed/thrash metalu.

Ocena: 6,5/10

STEELBALLS -Rebels (2026)

 

Do tej pory argentyński zespół Steelballs ani razu mnie nie zawiódł, konsekwentnie dostarczając świetnie wyważoną mieszankę heavy i speed metalu z wyraźnymi naleciałościami power metalu. W ich twórczości można odnaleźć wpływy takich formacji jak, czy nawet .Na albumie Rebels Steelballs po raz kolejny udowadnia, że klasyczny heavy i speed metal nadal może brzmieć świeżo i ekscytująco, jeśli stoi za nim pasja, szczerość oraz doskonałe wyczucie melodii. Wydana 22 czerwca 2026 roku płyta zawiera dziewięć utworów i trwa niespełna 38 minut – ani sekundy za długo. To już trzeci album w dorobku formacji działającej od 2013 roku i zarazem prawdziwa uczta dla fanów tradycyjnego metalowego grania.

W porównaniu z poprzednim wydawnictwem w składzie zaszła niewielka zmiana. Za perkusją zasiadł Manuel Vivona, który sprawnie wkomponował się w stylistykę zespołu. Trzon Steelballs nadal tworzą utalentowani gitarzyści Juan Herrera oraz Jorge Sam Roman. Muzycy stawiają na sprawdzone rozwiązania: zadziorne riffy, wysokie tempo i chwytliwe melodie. Ich fascynacja klasyką gatunku oraz złotą erą metalu lat 80. jest wyraźnie słyszalna, ale nie przybiera formy bezmyślnego kopiowania. Całość znakomicie spaja charyzmatyczny wokal Juan Pablo Churruarina. Jego śpiew łączy drapieżność z melodyjnością, nadając kompozycjom charakteru i autentyczności. To właśnie dzięki niemu album zachowuje oldschoolowy klimat i przywołuje ducha klasycznego heavy metalu. Zespół zadbał o każdy detal, dzięki czemu słuchacz nie ma czasu na znużenie.

Największym atutem Rebels są świetnie napisane gitarowe melodie oraz naturalna, niemal koncertowa energia. Solówki robią wrażenie, ale nie dominują nad kompozycjami, a refreny szybko zapadają w pamięć. Produkcja zachowała odpowiednią surowość, przez co materiał nie traci autentyczności i brzmi jak rasowy metalowy manifest, a nie sterylnie wygładzony produkt. 

Już otwierający album „Warrior” jasno pokazuje, że nie będzie tu miejsca na kompromisy. Utwór rozpoczyna się spokojniejszym, niemal epickim wstępem, by po chwili przejść w galopujące riffy, dynamiczne tempo i potężną dawkę energii. To znakomite otwarcie, które przywołuje ducha złotej ery metalu, jednocześnie zachowując własną tożsamość. W „Rebels of Mankind” zespół prezentuje bardziej klasyczne oblicze, czerpiąc inspiracje z twórczości  oraz . Kompozycja brzmi tak, jakby współtworzył ją Świętej pamięci Ross the Boss, a jednocześnie nie brakuje w niej charakterystycznej dla Majesty podniosłości. Podobny klimat odnajdziemy w „Age of Leather”, gdzie rycerska atmosfera przywodzi na myśl zarówno Majesty, jak i Iron Fire.

Z kolei energiczny „Liberty or Death” stanowi ukłon w stronę klasycznego heavy i speed metalu lat 80. Wyraźnie pobrzmiewają w nim wpływy Running Wild, szczególnie w sposobie prowadzenia gitar i budowaniu dynamicznych melodii. Na szczególną uwagę zasługują również „Speed of Light”, pędzący niczym rozpędzona lokomotywa, oraz epicki „The Wasteland”, ukazujący bardziej klimatyczne i nastrojowe oblicze zespołu. Zamykający album „Living the Dream” stanowi natomiast idealne zwieńczenie całości – melodyjne, chwytliwe i pozostawiające niedosyt, który natychmiast zachęca do ponownego odsłuchu. Steelballs utrzymuje wysoki poziom przez cały czas trwania albumu i nie pozwala sobie na ani jeden słabszy moment.

Rebels nie próbuje na nowo definiować metalu. Zamiast tego przypomina, dlaczego klasyczne heavy i speed metalowe granie od dekad przyciąga kolejne pokolenia fanów. Steelballs stawia na mocne riffy, szczere emocje, przebojowe refreny i bezkompromisową energię, a efekt końcowy okazuje się niezwykle satysfakcjonujący. To album dla wszystkich miłośników tradycyjnego heavy i speed metalu – pełen pasji, gitarowych popisów oraz hymnów, które aż proszą się o wspólne odśpiewanie podczas koncertów. Steelballs konsekwentnie buduje własną markę i udowadnia, że w klasycznym metalu wciąż drzemie ogromna siła.

Ocena: 8,5/10

IRON SLAUGHT - Metallic torments (2026)

 

Francuski Iron Slaught nie składa broni i po jedenastu latach wydawniczej ciszy rusza do kolejnej bitwy. Ten działający od piętnastu lat, wciąż stosunkowo mało znany zespół obrał sobie za cel pielęgnowanie klasycznego heavy/speed metalu z wyraźnymi wpływami thrashu. Muzycy czerpią inspiracje z dokonań takich formacji jak Razor, Exciter, wczesny Kreator czy Helloween, tworząc własną interpretację gatunku. Na 10 lipca zaplanowano premierę ich drugiego albumu studyjnego zatytułowanego Metallic Torments. Dla fanów klasycznego metalu jest to pozycja obowiązkowa.

Największą siłą albumu są riffy. Iron Slaught doskonale rozumie, że to właśnie one stanowią serce i fundament tej muzyki. Każdy utwór zawiera przynajmniej jeden motyw, który pozostaje w pamięci długo po zakończeniu odsłuchu. Zespół nie próbuje odkrywać heavy i speed metalu na nowo. Zamiast tego wybiera podróż w dobrze znane rejony, odświeżając sprawdzone patenty i nadając im własny charakter. Efekt? Muzyka pełna energii, świeżości i znakomitych pomysłów kompozytorskich.

Na basie usłyszymy Nikrassa, natomiast za partie gitarowe i wokalne odpowiada Iron Jeremy – mózg całej operacji. To niezwykle utalentowany muzyk, który heavy i speed metal ma po prostu we krwi. Jego wyczucie melodii, umiejętność tworzenia chwytliwych riffów oraz naturalny talent kompozytorski budzą ogromny szacunek. Jeremy imponuje również jako wokalista. Śpiewa pewnie, z odpowiednią ekspresją i różnorodnością, dzięki czemu każda kompozycja zyskuje dodatkowy charakter. To właśnie za jego sprawą duch lat osiemdziesiątych jest tak wyraźnie obecny na tym albumie.

Surowe, lekko przybrudzone brzmienie oraz klimatyczna okładka stanowią kolejne ukłony w stronę złotej ery heavy metalu. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia wyłącznie z nostalgiczną podróżą w przeszłość. W kompozycjach słychać współczesną świadomość budowania napięcia i doskonałe wyczucie proporcji. Zespół wie, kiedy przyspieszyć do granic możliwości, a kiedy pozwolić gitarom wybrzmieć nieco dłużej. Dzięki temu Metallic Torments nie nuży, mimo że przez większość czasu utrzymuje bardzo wysoką intensywność.

Na pochwałę zasługuje również produkcja. Brzmienie jest surowe i organiczne, ale jednocześnie pozostaje selektywne. Każdy instrument ma swoje miejsce w miksie, a całość sprawia wrażenie nagranej przez muzyków, którzy bardziej przejmują się siłą przekazu niż cyfrowym wygładzaniem każdego dźwięku.

Album trwa około 45 minut, czyli dokładnie tyle, ile powinien. Nie ma tutaj zbędnych eksperymentów, niepotrzebnych wypełniaczy ani prób na siłę poszerzania stylistycznych granic. Jest za to speed metal w najlepszym wydaniu.

Już od pierwszych sekund „Harbinger of Afflictions” wiadomo, że nie będzie miejsca na oddech. Gitary tną powietrze niczym piły mechaniczne, sekcja rytmiczna pędzi przed siebie bez chwili zawahania, a wokal balansuje pomiędzy klasycznym heavy metalem a agresją speed metalu. To muzyka stworzona nie do analizowania, lecz do maksymalnego podkręcania głośników.

Prawdziwy pokaz kompozytorskiego kunsztu Iron Jeremy prezentuje w „Ghastly Obsession”. Potężny riff, agresywne partie gitar i doskonale wyważone proporcje pomiędzy heavy, speed i thrash metalem sprawiają, że utwór brzmi wręcz obłędnie. Nietrudno wychwycić tu echa Kreatora, Overkill czy klasycznej niemieckiej sceny metalowej.

Nie mniej imponująco wypada niezwykle melodyjny i zróżnicowany „The Executioner”. W jego strukturze można odnaleźć wpływy Stormwarrior czy wczesnego Helloween. To kolejny dopracowany do najmniejszych szczegółów killer, który pokazuje, jak dobrze Iron Slaught odnajduje się na styku agresji i melodyjności.

Na tym jednak emocje się nie kończą. Szczególne wrażenie robi bardziej rozbudowany i epicki „Soldier of Fortune”. Zespół eksploruje tutaj obszary heavy, speed i power metalu, tworząc utwór, który brzmi niczym zaginiony klasyk przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Ciarki wywołuje także rozpędzony „Condamné pour l’éternité”, oparty na zawrotnym tempie i bezkompromisowej agresji. To prawdziwa eksplozja energii i kolejny dowód na talent Iron Jeremy'ego.

Jednym z najdłuższych utworów na płycie jest „Charme Funeste”. Ponownie otrzymujemy bardziej epicką formę oraz bogatszą atmosferę. Kompozycja zachwyca rozmachem, świetnie prowadzonymi melodiami i znakomitym wyczuciem klimatu. Iron Slaught przekonuje tutaj do siebie nie tylko stylem, ale również dojrzałością kompozytorską. Dodatkowego uroku dodają partie wykonywane w języku francuskim.

Świetnie wypada również „Primal Conquest”, w którym słychać inspiracje NWOBHM oraz dokonaniami takich legend jak  i . To utwór pełen przebojowości i doskonałego feelingu.

Finał albumu należy do „Fatal Retaliations”. Zespół po raz kolejny zachwyca jakością kompozycji, umiejętnie łącząc heavy, speed i thrash metal. To nie tylko kolejna porcja znakomitych riffów oraz gitarowych popisów, ale przede wszystkim muzyka tworzona z pasją, szczerością i autentyczną miłością do gatunku. Tak właśnie powinno się grać klasyczny metal.

Metallic Torments nie jest albumem, który zmieni historię metalu. Jest jednak czymś równie cennym – przypomnieniem, że ten gatunek nadal potrafi dostarczać czystej, nieskrępowanej energii. Iron Slaught nagrał płytę szczerą, bezpretensjonalną i niezwykle skuteczną. Jeśli szukacie muzyki pachnącej skórą, potem i rozgrzanymi lampami wzmacniaczy, trafiliście pod właściwy adres. Speed metal w 2026 roku ma się znakomicie, a Metallic Torments jest tego kolejnym, bardzo mocnym dowodem.

Ocena: 9/10

DER JAGER - In which Evil dwells (2026)

 

Na nowy album Der Jäger fani musieli czekać aż siedem lat. Pochodzący z Indonezji zespół konsekwentnie stawia na wybuchową mieszankę heavy i speed metalu z wyraźnie zaznaczonymi wpływami thrashu. Muzycy nie ukrywają fascynacji klasykami gatunku, czerpiąc inspiracje z pierwszych wydawnictw takich formacji jak Anthrax, Exciter, Razor, Agent Steel czy wczesny Helloween. Grupa działa od 2014 roku i ma już na koncie dwa albumy studyjne. Najnowszy krążek, zatytułowany ..In Which Evil Dwells, ukazał się 26 czerwca 2026 roku.

Największym atutem ..In Which Evil Dwells jest konsekwencja oraz wysoki poziom kompozytorski. Nie znajdziemy tu słabych punktów ani niepotrzebnych przestojów. Zespół opiera się na klasycznych rozwiązaniach, jednocześnie unikając bezmyślnego kopiowania legend gatunku. Wokalista Dendi Gutter imponuje odpowiednio chropowatą i pełną charakteru barwą głosu, sekcja rytmiczna skutecznie napędza każdą kompozycję, a gitarowe popisy Leo Kunto emanują pasją oraz szacunkiem dla tradycji heavy metalu. Der Jäger prezentuje się tutaj z bardzo dobrej strony, a cały materiał utrzymuje równy poziom i potrafi na długo zapaść w pamięć.

Album otwiera agresywny „Endless Bloodbath”, który od pierwszych sekund narzuca wysokie tempo i odpowiednio podkręca atmosferę. Kolejne kompozycje, takie jak „Beyond Tragedy”, „Ode to Ruin” czy „Act of Conquest”, udowadniają, że zespół doskonale odnajduje się w łączeniu chwytliwych riffów z surową energią i umiejętnie dawkowaną melodyką. Produkcja brzmi naturalnie i została pozbawiona nadmiernego wygładzenia – instrumenty są selektywne, a jednocześnie zachowują undergroundowy charakter, który idealnie współgra z estetyką albumu. Już pierwsze minuty obcowania z ..In Which Evil Dwells pokazują, jak dopracowany i pełen zaangażowania jest to materiał.

Więcej heavy metalowego pazura oraz wpływów Judas Priest odnajdziemy w zadziornym „Crushing in the Night”. Imponuje sposób, w jaki muzycy budują melodie i odtwarzają klimat złotej ery metalu lat osiemdziesiątych. Prawdziwa speedmetalowa jazda bez trzymanki czeka natomiast w pędzącym „Madman II”, który należy do najbardziej energetycznych punktów programu. Der Jäger udowadnia również, że posiada talent do pisania utworów, które błyskawicznie wpadają w ucho. Doskonałym przykładem jest rozpędzony „Beware” – znakomita mieszanka heavy i speed metalu, pełna chwytliwych motywów oraz oldschoolowego klimatu.

Choć album nie wywraca gatunku do góry nogami, imponuje dojrzałością kompozycji, wyczuciem stylu i autentycznością. To propozycja skierowana przede wszystkim do miłośników klasycznego heavy metalu z domieszką speedu i thrashu – muzyki szczerej, bezpretensjonalnej i opartej na potężnych riffach. ..In Which Evil Dwells to płyta zdecydowanie godna uwagi, a Der Jäger wyrasta na jednego z najciekawszych przedstawicieli współczesnej sceny tradycyjnego metalu.

Ocena: 8/10

DEEP PURPLE - Splat!(2026)

 

Jeśli spojrzeć na pewne liczby związane z działalnością , można złapać się za głowę. Większość ludzi mających ponad 80 lat myśli już o spokojnej emeryturze i odpoczynku od zawodowych obowiązków. Tymczasem muzycy Deep Purple po raz kolejny udowadniają, że wiek to jedynie liczba, a pasja do muzyki może być najlepszym lekarstwem na upływający czas. Zespół istnieje od blisko sześćdziesięciu lat, a mimo to nie tylko regularnie koncertuje, ale także nagrywa nowe albumy. Co więcej, w ostatnich latach imponuje wręcz tempem wydawania kolejnych płyt.

Powiew świeżości i młodzieńczej energii wniósł do zespołu nowy gitarzysta, . Pierwszy album nagrany z jego udziałem, , okazał się dla mnie najlepszym wydawnictwem grupy od czasów . Deep Purple ponownie zaczęli grać bardziej zadziornego i przebojowego hard rocka, a McBride szybko udowodnił, że jest gitarzystą obdarzonym ogromnym talentem. Teraz, dwa lata po premierze „=1”, zespół powraca z dwudziestym czwartym albumem studyjnym zatytułowanym „SPLAT!”, który ukazuje się 3 lipca nakładem earMUSIC. Czas sprawdzić, czy udało się utrzymać wysoki poziom poprzednika i czy faktycznie jest to najcięższy album Deep Purple od wielu lat.

Simon McBride na dobre zadomowił się w zespole i wyraźnie stara się przywrócić muzyce Deep Purple bardziej gitarowy charakter. Już na poprzedniej płycie zaprezentował imponujące umiejętności, tworząc efektowne solówki i chwytliwe riffy. Na „SPLAT!” również nie brakuje gitarowych popisów, choć tym razem kompozycje są bardziej rozbudowane i progresywne. Melodyjność schodzi momentami na dalszy plan, ustępując miejsca bardziej złożonym strukturom. To album wymagający większego skupienia, ale nagradzający cierpliwego słuchacza licznymi detalami.

Największym atutem pozostaje jednak niezwykła chemia pomiędzy muzykami.  mimo upływu lat nadal imponuje charakterystyczną barwą głosu i ogromną charyzmą. Owszem, nie dysponuje już taką mocą jak przed dekadami, ale nadrabia doświadczeniem i znakomitą interpretacją tekstów. Sekcja rytmiczna tworzona przez  i  pozostaje wzorem rockowej solidności, natomiast  po raz kolejny wzbogaca materiał o charakterystyczny, „purpurowy” klimat. To właśnie doświadczenie i wzajemne zrozumienie muzyków przekładają się na wysoki poziom artystyczny albumu.

Fani ostatnich wydawnictw zespołu szybko odnajdą tutaj wiele powodów do zachwytu. Z kolei miłośnicy ery  mogą odczuwać pewien niedosyt, ponieważ na płycie brakuje utworów, które mogłyby konkurować z największymi klasykami grupy. Nie oznacza to jednak, że zabrakło mocnych momentów.

Już otwierający album „Arrogant Boy” zachwyca energią. To gitarowy hard rock z pazurem, ozdobiony świetnymi partiami McBride'a i efektownymi klawiszami Aireya. Wszystko doskonale się zazębia, przywołując wspomnienia najlepszych lat Deep Purple.

Jeszcze większe wrażenie robi „Diablo” – mroczny, przebojowy i zagrany z odpowiednią dawką agresji. W jego klimacie można doszukać się ducha kompozycji z czasów Blackmore'a. To jeden z najmocniejszych punktów albumu i trudno dziwić się, że właśnie ten utwór wybrano na singiel promujący wydawnictwo.

Więcej progresywnych rozwiązań znajdziemy w „The Rider”. To interesująca kompozycja, choć akurat partie klawiszowe nie przekonują mnie tutaj w pełni. Znacznie lepiej wypada „The Lunatic”, oparty na pomysłowym, oldschoolowym riffie. Utwór doskonale pokazuje, jak świetnie współpracują ze sobą McBride i Airey. Między muzykami wyraźnie słychać chemię oraz wzajemne uzupełnianie się.

Pozytywną energią emanuje również „The Only Horse In Town”. To kolejny przykład znakomitej współpracy gitarzysty i klawiszowca, którzy stali się jednym z największych atutów współczesnego Deep Purple.

Moim osobistym faworytem szybko stał się marszowy i niezwykle zadziorny „Sacred Land”. Utwór imponuje ciężarem, znakomitymi zagrywkami gitarowymi oraz subtelnym orientalnym klimatem. Don Airey prezentuje tutaj pełnię swoich możliwości, przypominając, dlaczego od lat zaliczany jest do ścisłej czołówki rockowych klawiszowców. Nad całością unosi się duch klasycznych albumów nagranych z Blackmore'em.

Nieco bardziej bluesowy „The Beating Of Wings” wnosi większą dawkę emocji i rockowej nostalgii. Z kolei „Guilt Trippin'” pokazuje, że Deep Purple nie utracili poczucia humoru i nadal potrafią bawić się muzyką z ogromną swobodą. Charakterystyczny wokal Gillana dodaje kompozycji odpowiedniej drapieżności.

Mocny riff napędza „Scriblin' Gab'rish”, który ponownie udowadnia, że zespół wciąż potrafi tworzyć rasowy, klasyczny hard rock. Z przyjemnością słucha się także melodyjnego i pozytywnie zakręconego „Jessica's Bra”, w którym można odnaleźć subtelne nawiązania do dawnych patentów Blackmore'a.

Klimatyczny „Third Call” urzeka natomiast znakomitym wstępem klawiszowym oraz kolejnymi fascynującymi muzycznymi dialogami pomiędzy McBride'em i Aireyem.

Album zamyka tytułowy „SPLAT!” – ciężki, klimatyczny i pełen charakterystycznej dla Deep Purple swobody. To doskonałe podsumowanie całego wydawnictwa i kolejny dowód na to, dlaczego ta formacja od ponad pół wieku pozostaje jedną z największych ikon hard rocka. W takich momentach słychać, że muzycy, mimo zaawansowanego wieku, wciąż potrafią grać z klasą, pasją i autentycznym zaangażowaniem.

„SPLAT!” nie stanie obok takich kamieni milowych jak  czy , ale też nie ma takich ambicji. To album stworzony przez doświadczonych muzyków, którzy nadal czerpią ogromną radość ze wspólnego grania. Jest ciężej, bardziej bezpośrednio i momentami naprawdę imponująco, choć nie obyło się bez kilku słabszych momentów. Trochę za mało pierwszoligowych hitów.

Mimo to Deep Purple po raz kolejny udowadniają, że wciąż mają wiele do powiedzenia i nie zamierzają odcinać kuponów od własnej legendy. Dla fanów klasycznego hard rocka jest to pozycja obowiązkowa. Nie jest to dzieło wybitne, ale bez wątpienia jeden z najciekawszych albumów nagranych przez zespół w ostatnich dekadach. Jednak w moim odczuciu słabszy od poprzedniego wydawnictwa.

Ocena: 8,5/10

DEAD KOSMONAUT - Retrospectre (2026)

 Szwedzki  od początku swojej działalności konsekwentnie podąża własną ścieżką. Choć w jego składzie znajdziemy muzyków znanych z takich formacji jak ,  czy , zespół nie próbuje odcinać kuponów od ich dorobku. Zamiast tego stawia na klasyczny heavy metal wzbogacony progresywnymi strukturami, doomowym klimatem i wyraźnie oldschoolowym podejściem do komponowania. Na trzecim albumie studyjnym, „Retrospectre”, wydanym 26 czerwca nakładem Edged Circle Productions, formacja po raz kolejny udowadnia, że tradycyjny metal wciąż może brzmieć świeżo i przekonująco.

Zespół proponuje mieszankę klasycznego heavy metalu i doom metalu, czerpiąc pełnymi garściami z dorobku, a momentami także . Dla fanów gatunku jest to pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Na pochwałę zasługuje również klimatyczna okładka, która zachwyca połączeniem estetyki science fiction z atmosferą grozy. Muzycy zadbali także o mroczne, pełne głębi brzmienie, nadające całości odpowiedni ciężar i charakter. Największym atutem „Retrospectre” pozostaje jednak umiejętne balansowanie pomiędzy doom metalową monumentalnością a heavy metalową melodyjnością. W tej muzyce słychać wyraźny pomysł i własną tożsamość.

Za warstwę wokalną odpowiada utalentowany , który doskonale odnajduje się w budowaniu mrocznej i tajemniczej atmosfery. Jego interpretacje dodają kompozycjom głębi oraz emocjonalnego ciężaru. Z kolei za partie gitarowe odpowiada duet  i . Obaj muzycy imponują warsztatem i doświadczeniem, choć nie wszystkie zaprezentowane motywy i rozwiązania kompozycyjne wypadają równie przekonująco.

Już otwierający album „Wake Of Aquarius” pokazuje, czego można spodziewać się po całym wydawnictwie. To klasyczny heavy metal z chwytliwym refrenem, mocnymi gitarami i doskonałym feelingiem. Szczególnie dobrze wypadają tutaj efektowne gitarowe introdukcje oraz wyraźne inspiracje Iron Maiden, które stanowią jeden z najmocniejszych punktów utworu.

Równie dobrze prezentuje się „Out Of The Shadows Rising”, gdzie zespół umiejętnie łączy melodyjność z bardziej progresywnymi rozwiązaniami. To właśnie tutaj Dead Kosmonaut pokazuje swoje bardziej ambitne oblicze, nie zapominając jednocześnie o korzeniach tkwiących w klasycznym doom metalu. „View From The Future” imponuje natomiast licznymi zmianami tempa i rozbudowaną strukturą, potwierdzając wysokie umiejętności kompozytorskie muzyków. Mimo to momentami brakuje większej dawki drapieżności oraz bardziej wyrazistych, zapadających w pamięć momentów.

„Eyes Grow Old” oraz „The Battle Is Over” stawiają przede wszystkim na atmosferę i emocje. Są to kompozycje bardziej dojrzałe, mniej przebojowe, ale doskonale wpisujące się w charakter całego albumu. Nie brakuje tutaj progresywnych akcentów oraz epickiego rozmachu. Niestety, właśnie w tej części płyty tempo nieco siada, a niektórym fragmentom brakuje większej różnorodności, przez co zaczyna pojawiać się uczucie znużenia.

Finałowy, ponad sześciominutowy „The Retrospectre” stanowi natomiast godne zwieńczenie całego wydawnictwa. Monumentalne riffy, rozbudowane partie gitarowe oraz melancholijny nastrój sprawiają, że utwór pozostawia po sobie bardzo dobre wrażenie i skutecznie podsumowuje klimat albumu. Jednym z głównych mankamentów płyty jest jednak niedostatek dynamiki. Poszczególnym kompozycjom przydałoby się więcej energii oraz odważniejszych zwrotów akcji. Zespół wyraźnie stawia na spójność i konsekwencję, rezygnując z bardziej efektownych rozwiązań. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych pewne ograniczenie. Osobiście chciałbym usłyszeć więcej utworów utrzymanych w duchu znakomitego „Wake Of Aquarius”, który pokazuje potencjał grupy w najbardziej atrakcyjnej formie.

„Retrospectre” nie jest albumem, który zrewolucjonizuje klasyczny heavy metal, ale z pewnością stanowi wartościową pozycję dla miłośników gatunku. Dead Kosmonaut udowadnia, że inspiracje gigantami metalu mogą stać się punktem wyjścia do budowania własnej muzycznej tożsamości. To propozycja dla słuchaczy ceniących rozbudowane kompozycje, gitarowe harmonie i mroczny klimat. Jednocześnie pozostaje wrażenie, że zespół mógł pokusić się o większą dawkę energii i przebojowości. Potencjał jest tutaj ogromny, dlatego po zakończeniu odsłuchu pozostaje pewien niedosyt.

Każdy fan klasycznego heavy i doom metalu powinien jednak dać tej płycie szansę i wyrobić sobie własną opinię. „Retrospectre” bez wątpienia zasługuje na uwagę.

Ocena: 6/10

AMBERIAN DAWN - Temptation's Gates (2026)

 Po dość zaskakującym epizodzie w postaci albumu poświęconego twórczości , fińska formacja  powraca do autorskiego materiału, jednocześnie otwierając nowy rozdział w swojej historii. „Temptation's Gates” to pierwsza płyta nagrana z nową wokalistką, , która zastąpiła . Ta zmiana personalna okazuje się czymś więcej niż tylko wymianą głosu – wyraźnie wpływa na charakter całego wydawnictwa. To już jedenasty album studyjny Amberian Dawn, który ukazał się 26 czerwca nakładem Napalm Records.

Czas płynie nieubłaganie i trudno uwierzyć, że Amberian Dawn świętuje już 20 lat działalności. Mimo licznych zmian personalnych i długiego stażu na scenie zespół pozostaje wierny swojej muzycznej tożsamości, łącząc symfoniczny heavy metal z elementami power i metalu progresywnego. Nietrudno wychwycić inspiracje twórczością Nightwish,Epica czy Kamelot.. Fińska grupa konsekwentnie stawia na budowanie emocji i atmosfery, które odgrywają tutaj kluczową rolę.

Ma to jednak zarówno zalety, jak i wady. Z jednej strony otrzymujemy muzykę pełną rozmachu i oddziałującą na wyobraźnię słuchacza, z drugiej – momentami brakuje większej dawki energii, metalowego pazura i power metalowej dynamiki. W efekcie album bywa przewidywalny i chwilami sprawia wrażenie zbyt zachowawczego. Na szczęście nowa wokalistka wypada bardzo przekonująco, wnosząc do zespołu świeżość i nową energię. Jej charyzma oraz operowa maniera śpiewu dodają kompozycjom dodatkowego uroku.

Największym atutem albumu pozostaje właśnie Nicole Willerton. Jej głos umiejętnie łączy metalową siłę z popową przebojowością, a miejscami zaskakuje także bardziej agresywną ekspresją. Dzięki temu utwory takie jak „Unchained” czy „Moon” zyskują energię, której momentami brakowało na poprzednich wydawnictwach zespołu. Co ważne, wokalistka nie próbuje kopiować swoich poprzedniczek, lecz nadaje utworom własny charakter i tożsamość.

Pod względem kompozytorskim  pozostaje wierny swojej filozofii tworzenia muzyki. Melodyjne refreny stanowią fundament niemal każdego utworu. Album nie stawia na radykalne eksperymenty, ale skutecznie łączy power metalową przebojowość z symfonicznym rozmachem. Słychać również subtelne echa bardziej popowych inspiracji z poprzedniego etapu działalności zespołu, choć tym razem zostały one wplecione w materiał znacznie naturalniej i nie dominują całości. Seppälä wciąż potrafi tworzyć chwytliwe melodie i interesujące motywy przewodnie, choć nie wszystkie rozwiązania kompozycyjne wypadają równie przekonująco.

Już utwór tytułowy pokazuje, że zespół postawił na nieco cięższe brzmienie. Nadal obecne są charakterystyczne dla Amberian Dawn neoklasyczne partie klawiszy, chwytliwe refreny i symfoniczny rozmach, ale całość brzmi nowocześniej i bardziej gitarowo. Produkcja jest pełna, selektywna i dopracowana, dzięki czemu nawet najbardziej rozbudowane aranżacje zachowują przejrzystość. Kompozycja emanuje energią i doskonale oddaje power metalowy charakter zespołu. To bez wątpienia jeden z najmocniejszych punktów albumu. Szkoda jedynie, że podobnie intensywnych momentów jest tutaj stosunkowo niewiele.

„The Vision of Dreaming” to z kolei bardzo udany i wyjątkowo przebojowy utwór. Zespół od lat udowadnia, że ma talent do tworzenia lekkich, melodyjnych i nastrojowych kompozycji. Elementy progresywne dochodzą do głosu w zadziornym „Moon”, który zachowuje wyraźny power metalowy charakter. „Unchained” próbuje natomiast zabrzmieć bardziej nowocześnie i mrocznie, choć akurat ten kierunek nie do końca mnie przekonuje. Na uwagę zasługuje również melodyjny i energiczny „Eternal Flame”, w którym można odnaleźć wyraźne wpływy neoklasyczne.

Niestety, w dalszej części albumu pojawia się coraz więcej mniej trafionych pomysłów. Pod koniec materiał zaczyna tracić impet i nużyć swoją formułą. Kilka kompozycji sprawia wrażenie wypełniaczy, którym brakuje wyrazistych melodii i zapadających w pamięć momentów.

„Temptation's Gates” nie rewolucjonizuje symfonicznego metalu, ale stanowi całkiem udany restart dla Amberian Dawn. Album przypomina o największych atutach zespołu – melodyjności, bogatych aranżacjach i umiejętności tworzenia chwytliwych utworów – jednocześnie otwierając nowy rozdział z Nicole Willerton za mikrofonem. Szkoda jednak, że materiał jest nierówny i momentami zbyt zachowawczy oraz nastawiony na komercyjną przystępność. Obok kilku bardzo udanych kompozycji pojawiają się słabsze fragmenty, które wyraźnie obniżają ogólny poziom wydawnictwa. W rezultacie pozostaje pewien niedosyt, a album, mimo swoich mocnych stron, trudno uznać za w pełni satysfakcjonujący.

Ocena: 5/10

SPEEDSLUT -Cimbrian Rites (2026)

 Dania od lat dostarcza światu metal na najwyższym poziomie. To właśnie stamtąd wywodzą się Mercyful Fate, King Diamond czy Artillery, a dziś do tego grona aspiruje młoda formacja Speedslut. Debiutancki album „Cimbrian Rites” pokazuje, że kwartet doskonale odrobił lekcję z klasycznego speed metalu, thrashu i pierwszej fali black metalu. Zamiast gonić za nowoczesnymi trendami, Duńczycy stawiają na brud, szybkość i bezkompromisową energię.

Speedslut to prawdziwy powiew świeżości na duńskiej scenie metalowej. Wszystko wskazuje na to, że rodzi się nowa gwiazda, która ma potencjał, by zaistnieć daleko poza granicami swojego kraju. Zespół działa zaledwie od trzech lat, a już 26 czerwca wydał swój debiutancki album „Cimbrian Rites”. To jedna z najmilszych niespodzianek 2026 roku. Muzycy grają z taką swobodą i pewnością siebie, jakby byli obecni na scenie od dekad. Zapnijcie pasy – czeka nas jazda bez trzymanki.

Już sama okładka przywodzi na myśl klasyczne blackmetalowe wydawnictwa. Na szczęście zawartość albumu to przede wszystkim wybuchowa mieszanka heavy, speed i thrash metalu. Największym atutem płyty są kapitalne riffy. Gitary tną niczym piła mechaniczna, a solówki pozostają melodyjne, nie tracąc przy tym swojej dzikiej natury. Sekcja rytmiczna ani przez moment nie zwalnia tempa, dzięki czemu „Cimbrian Rites” słucha się z wypiekami na twarzy.

Produkcja zachowała odpowiednią dawkę surowości, ale jednocześnie jest na tyle przejrzysta, by wydobyć wszystkie smaczki ukryte w kompozycjach. Trudno nie podziwiać energii, drapieżności i naturalności, jakie emanują z tego materiału. Album brzmi tak, jakby powstał w połowie lat osiemdziesiątych. Gitarowy duet Klitte/Dikinis nie bawi się w eksperymenty ani ślepe podążanie za trendami. Zamiast tego stawia na agresję, szybkość i czystą radość grania. Każdy riff i każda solówka stanowią prawdziwą ucztę dla fanów klasycznego metalu.

Na uwagę zasługuje również wokal Frederika Klitte, który idealnie wpisuje się w stylistykę zespołu. Jest szorstki, zadziorny i pełen punkowej bezczelności, dzięki czemu znakomicie współgra z bezlitosnym instrumentarium. Całość emanuje autentycznością i sprawia wrażenie, jakby została nagrana w złotej erze metalu. Uwielbiam taki typ wokalu – pełen agresji, charyzmy i drapieżności. Momentami przywodzi na myśl pierwsze albumy Slayera czy Kreatora. Frederik sieje spustoszenie i nie bierze jeńców.

Już od pierwszych sekund „Pestridden Stallions” wiadomo, że nie będzie miejsca na wytchnienie. Zespół atakuje ostrymi riffami, piekielnym tempem i surowym brzmieniem, które przywodzi na myśl dokonania Motörhead, wczesnego Bathory, Exciter czy pierwszych płyt Sodom. Nie chodzi jednak o bezrefleksyjne kopiowanie legend. Speedslut wykorzystuje klasyczne inspiracje, nadając im własny, agresywny charakter. To mocne otwarcie, które stanowi doskonałą zapowiedź tego, co czeka słuchacza w dalszej części albumu.

Zespół nie zwalnia ani na moment. Drugi w kolejności „Asbestos Born Wrath” to prawdziwy killer – przebojowy, melodyjny i niezwykle energetyczny. Świetne balansowanie pomiędzy speed i thrash metalem odnajdziemy również w „Dark Night Riders”. Duńczycy konsekwentnie trzymają się obranej stylistyki, nie tracąc przy tym świeżości i entuzjazmu.

Fanom Motörhead szczególnie powinien przypaść do gustu „Into the Grave”. Szybkie tempo, klasyczny riff i motoryka rodem z najlepszych albumów Lemmy'ego i spółki sprawiają, że jest to kolejny mocny punkt programu. Emocje nie opadają również przy „No One Escapes Death”, który ponownie przemyca liczne thrashmetalowe patenty. Zespół gra z pasją i imponującą pewnością siebie. Z kolei „Stench of Evil” oferuje nieco cięższy i bardziej mroczny klimat, pokazując, że muzycy potrafią budować napięcie również w wolniejszych fragmentach.

Końcówka albumu nie zawodzi. „Armageddon” i „Whores of Speed” to prawdziwe hymny dla miłośników undergroundowego metalu – pełne chwytliwych refrenów, nieokiełznanej energii i oldschoolowego ducha. Tytułowy „Cimbrian Rites” stanowi znakomite zwieńczenie całości. To najbardziej rozbudowany i epicki utwór na płycie, który pokazuje, że Speedslut potrafi wyjść poza prosty schemat grania na pełnych obrotach, gdzie liczy się wyłącznie prędkość.

„Cimbrian Rites” nie próbuje odkrywać speed metalu na nowo. To szczery hołd dla złotej ery gatunku, w którym najważniejsze są znakomite riffy, energia i bezkompromisowe podejście do muzyki. Miłośnicy nowoczesnego grania mogą narzekać na brak innowacyjności, ale fani Hellripper, Venom, Motörhead czy klasycznego Exciter z pewnością znajdą tutaj wszystko, czego oczekują od rasowego speed metalu.

To jeden z tych debiutów, które przypominają, że duch starej szkoły ma się znakomicie. Speedslut zaliczył fenomenalny start i z ogromnym zainteresowaniem będę śledził dalsze losy zespołu. „Cimbrian Rites” to prawdziwa perełka, która zasługuje na uwagę każdego fana klasycznego metalu.

Ocena: 9,5/10

WRATHFORGE - Reaper of souls (2026)

 

Sage Zavage to muzyk o wielu talentach. Podobnie jak Ces Forsberg potrafi samodzielnie stworzyć materiał i położyć solidne fundamenty pod wartościowy album. Fani mogą kojarzyć go z takich projektów jak Bitter Velvet czy Blades Edge. W tym roku powraca z nowym przedsięwzięciem pod nazwą Wrathforge.

To prawdziwy hołd dla heavy i speed metalu lat 80., dlatego każdy miłośnik twórczości Skull Fist, Enforcer, Striker czy Stallion powinien zainteresować się debiutanckim albumem pochodzącego z Ekwadoru Wrathforge. „Reaper of Souls” ukazał się 23 czerwca i od pierwszych minut słychać fascynację Sage'a klasycznym metalem spod znaku Judas Priest, Exciter, wczesnego Helloween czy Blind Guardian. To speed metal w najczystszej i najbardziej porywającej formie.

Na szczególne uznanie zasługuje fakt, że Sage Zavage odpowiada za całą warstwę instrumentalną albumu. To właśnie dzięki niemu muzyka emanuje odpowiednią dynamiką, agresją i energią. W każdej ze swoich ról wypada znakomicie, jednak największe wrażenie robi jako gitarzysta. Jego riffy są pełne pasji, polotu i szacunku dla klasycznych płyt gatunku. Choć czerpie inspiracje od legend heavy i speed metalu, potrafi zachować własny charakter i autentyczność. To sztuka trudna, ale w tym przypadku zakończona pełnym sukcesem.

Efektem jest dopracowany, przebojowy album, który potrafi skraść serce każdego fana tradycyjnego metalu. Od początku do końca utrzymuje wysoki poziom, nie pozwalając słuchaczowi choćby na chwilę nudy. To prawdziwa kopalnia chwytliwych kompozycji i klasycznych metalowych patentów. Do współpracy Zavage zaprosił wokalistę Jareda Pineirosa, który znakomicie odnajduje się w tej stylistyce. Jego wokal dodaje utworom charakteru i pazura, a całość brzmi tak, jakby została nagrana w złotej erze metalu.

Na pochwałę zasługuje również oprawa graficzna. Okładka doskonale oddaje klimat lat 80., podobnie jak produkcja i ogólna estetyka kompozycji. Debiutancki album zawiera dziewięć utworów, które składają się na około czterdzieści minut muzyki.

Całość otwiera rozpędzony utwór tytułowy „Reaper of Souls”, który błyskawicznie wprowadza słuchacza w klimat płyty. Szybkie tempo, mocarny riff i oldschoolowy charakter sprawiają, że trudno przejść obok niego obojętnie. Nie ma tu nic szczególnie odkrywczego, ale Wrathforge nadrabia to autentycznością i ogromną dawką energii.

Kolejny punkt programu, „Streetlights Bleed”, pokazuje talent kompozytorski Sage'a. Utwór stawia na przebojowość i klasyczny heavy metalowy feeling, który niezmiennie działa na wyobraźnię fanów gatunku. Więcej tradycyjnego heavy metalu znajdziemy w zadziornym „They Leave You Behind”. To prosta, ale niezwykle chwytliwa kompozycja, która szybko zapada w pamięć.

W bardziej agresywnym „Fight Until the End” można doszukać się inspiracji debiutem Running Wild. Przewodni motyw gitarowy robi ogromne wrażenie i doskonale pokazuje możliwości Zavage'a jako gitarzysty. Emocji nie brakuje również w „Infernal Summoning”, gdzie zespół ponownie stawia na szybki, bezkompromisowy speed metal.

Powiew świeżości wnosi bardziej rozbudowany i utrzymany w heavy metalowym klimacie „Abismo”. To niezwykle przebojowy utwór, który świetnie oddaje charakter i potencjał zespołu. Fakt, że wykonano go w języku hiszpańskim, tylko dodaje mu wyjątkowego uroku.

Z kolei „You're Gonna Pay” przywołuje skojarzenia z Accept i Judas Priest. To jeden z najmocniejszych punktów albumu – prawdziwa perełka, będąca znakomitym podsumowaniem talentu Sage'a Zavage'a oraz możliwości Wrathforge.

„Reaper of Souls” to album stworzony przez muzyka, który doskonale rozumie ducha klasycznego heavy i speed metalu. Nie znajdziemy tutaj rewolucji ani prób odkrywania gatunku na nowo. Zamiast tego otrzymujemy szczerość, pasję i autentyczny hołd dla starej szkoły metalu. Dla jednych będzie to wada, dla innych ogromna zaleta. Ja zdecydowanie należę do tej drugiej grupy.

Ocena: 8,5/10

MASTERPLAN - Metalmorphosis (2026)

 Niemiecki Masterplan tworzył wielkie rzeczy w czasach, gdy za mikrofonem stał Jorn Lande. Każdy z trzech albumów nagranych z jego udziałem można dziś uznać za klasykę gatunku i jednocześnie najlepsze dokonania w historii zespołu. Bardzo cenię również „MK II”, na którym świetnie spisał się Mike DiMeo. Nie mogę jednak przeboleć faktu, że obecnie wokalistą grupy jest Rick Altzi, który zwyczajnie nie pasuje mi do stylistyki Masterplanu. „Novum Initium” miało kilka znakomitych momentów i potrafiło miejscami zabrzmieć jak dawny Masterplan, ale nie brakowało tam również wypełniaczy oraz nietrafionych pomysłów. W mojej opinii pozostaje to najsłabszy album w dyskografii zespołu. Był rok 2013, a dziś – trzynaście lat później – otrzymujemy nowy materiał zatytułowany „Metalmorphosis”. Sam tytuł sugeruje powrót do cięższego grania. Czyżby zespół postanowił wrócić do korzeni? Do melodyjnego, mrocznego i przebojowego power metalu, z którego zasłynął na początku swojej kariery?

Można odnieść wrażenie, że właśnie taki był zamysł. Masterplan chciał nagrać album nawiązujący do dwóch pierwszych płyt. Miało być chwytliwie, melodyjnie, momentami mrocznie, a przy tym nieco progresywnie. Plan był ambitny, jednak nie wszystko wyszło tak dobrze, jak można było oczekiwać. Nie zmienia to faktu, że nadal największym problemem pozostaje dla mnie Rick Altzi. Lubię go w Herman Frank czy Thunderstone, ale tutaj wciąż nie potrafię się do niego przekonać. To bez wątpienia dobry wokalista, jednak nie jest ani Jornem Lande, ani Mike'em DiMeo. Osobiście znacznie chętniej usłyszałbym w tym składzie Ronniego Romero. Mamy jednak to, co mamy, i trzeba oceniać materiał takim, jaki jest.

Cieszy natomiast powrót ciężaru, mroku, bardziej rozbudowanych melodii oraz wyraźnie power metalowego charakteru. Słychać chęć powrotu do korzeni, choć zagrywki Rolanda Grapowa i same pomysły kompozycyjne są dalekie od poziomu, jaki zespół prezentował przed laty. Na pokładzie wciąż znajdują się doświadczeni muzycy, ale nie zawsze przekłada się to na jakość samych utworów. To dobra płyta do posłuchania, jednak nie jest to wydawnictwo, które podbije świat metalu. O tytule albumu roku raczej nie ma mowy.

Na pewno warto pochwalić klimatyczną i przyciągającą wzrok okładkę oraz mocniejsze, dopracowane brzmienie, które doskonale współgra z muzyką Masterplanu. Album otwiera jeden z najdłuższych utworów na płycie – „Chase the Light”. Kompozycja przywołuje skojarzenia z „Crimson Rider” i ogólnie z klimatem dwóch pierwszych albumów. Mocny riff, odpowiednie tempo oraz dobrze współgrające wokale Ricka i Rolanda napawają optymizmem. Nieco zgrzyta tutaj śpiew Grapowa, który nigdy nie był wybitnym wokalistą. Mimo wszystko utwór skutecznie przywołuje ducha dawnych lat i pokazuje, że Masterplan wciąż potrafi grać rasowy power metal. Wpływy czasów Rolanda w Helloween wyraźnie słychać w przebojowym „Electric Nights”, który zachwyca chwytliwą melodią i porywającym refrenem. Całość momentami przypomina „Heroes” z debiutanckiego albumu.

Stonowany i mroczny „Shadow Man” to kolejny mocny punkt programu. Utwór opiera się na ciężkim riffie i ponurej atmosferze, a przy tym brzmi jak stary, dobry Masterplan. Równie dobrze wypada „Bound to Fall”, choć tutaj zaczyna brakować elementu zaskoczenia i świeżości. Słucha się tego przyjemnie, ale niewiele pozostaje w pamięci po zakończeniu utworu.

W „Pain of Yesterday” zespół mocniej skręca w progresywne rejony i momentami przywołuje skojarzenia z „Soulburn”. Orientalne motywy dodają kompozycji charakteru i sprawiają, że wyróżnia się ona na tle reszty materiału. Tytułowy „Metalmorphosis” podtrzymuje ciężkie, power metalowe oblicze albumu. To solidna kompozycja, choć również ona nie zapada w pamięć tak mocno, jak można by oczekiwać.

Jednym z najlepszych momentów płyty jest rozpędzony „Through the Storm”. Tutaj wszystko się zgadza – szybkie tempo, chwytliwa melodia, mocny riff i świetny refren. Na taki Masterplan czekałem. Nawet Rick Altzi wypada tutaj zdecydowanie lepiej niż w pozostałych utworach. „Ghostlight” sprawia natomiast wrażenie nieco nijakiego. Z kolei „The Call” wydaje się zbyt długi, a kolejny wokalny udział Rolanda nie jest szczególnie potrzebny. Mimo to sam utwór zasługuje na wyróżnienie, ponieważ zawiera wiele elementów charakterystycznych dla klasycznego Masterplanu. Szczególnie dobrze wypada podniosły, emocjonalny refren. Na zakończenie otrzymujemy dobrze znany już „Rise Again”. To kolejna udana kompozycja, ale również tutaj pozostaje pewien niedosyt. Jakby zabrakło ostatnich szlifów i odrobiny kompozytorskiego geniuszu.

„Metalmorphosis” nie jest albumem, który odmieni oblicze power metalu. To jednak bardzo solidny powrót zespołu, który przez lata wypracował własną tożsamość. Znajdziemy tu dobre melodie, profesjonalne wykonanie i autentyczną pasję do klasycznego heavy i power metalu. Masterplan udowadnia, że nawet po trzynastoletniej przerwie można wrócić w dobrej formie i nagrać album szanujący własną historię, a jednocześnie niebrzmiący jak odgrzewanie dawnych sukcesów. Cieszy, że zespół ponownie postawił na bardziej agresywne granie i wyraźniej zaakcentował swoje heavy/power metalowe korzenie. Niestety, nadal brakuje wokalisty pokroju Jorna Lande oraz utworów klasy takich jak „Kind Hearted Light”, „Spirit Never Die” czy „Lost and Gone”. Mam jednak nadzieję, że kolejny album ukaże się szybciej i będzie bardziej dopracowany, bardziej przebojowy oraz bogatszy w kompozycje, które na długo pozostaną w pamięci słuchaczy.

Ocena: 7/10

BURNING SUN - Power To Survive (2026)

 

Zmiany, zmiany w obozie Burning Sun. Ta węgierska formacja działa od 2022 roku i ma już na swoim koncie trzy albumy studyjne. Na najnowsze wydawnictwo, zatytułowane Power to Survive, przyszło nam czekać zaledwie rok. Po dwóch albumach osadzonych w fantastycznych narracjach i utrzymanych w duchu klasycznego europejskiego power metalu, Burning Sun powraca z trzecim krążkiem, który otwiera nowy rozdział w historii zespołu. Do składu dołączyli wokalista Nicolas Peter oraz perkusista Edmond Kulcsár, a zmiany personalne wyraźnie wpłynęły na brzmienie i charakter materiału. Zespół do tej pory prezentował bardzo wysoki poziom, jednak na Power to Survive wkracza na zupełnie nowy etap rozwoju. To piękny hołd dla klasycznego europejskiego power metalu spod znaku Helloween, Insanii czy Edguy. Kto by się spodziewał, że Burning Sun nagra tak znakomity album? Premiera płyty odbędzie się 21 sierpnia nakładem Pride and Joy Music.

Pod względem tematycznym album odchodzi od rozbudowanych opowieści fantasy obecnych na Retribution. Tym razem muzycy skupiają się na motywach wytrwałości, pokonywania przeciwności losu oraz odnajdywania siły w najtrudniejszych momentach życia. Tytuł płyty nie jest więc pustym sloganem – przesłanie nadziei, determinacji i walki przewija się przez cały materiał.

Na szczególną uwagę zasługują gościnne występy Herbiego Langhansa oraz Alexandry Lioness, które wzbogacają wybrane kompozycje i dodają im dodatkowych barw. Produkcja jest klarowna, dynamiczna i odpowiednio mocna, eksponując zarówno gitarowe harmonie, jak i solidny fundament rytmiczny. Album nie odkrywa nowych lądów w gatunku, ale nadrabia to szczerością, pasją oraz bardzo wysokim poziomem wykonawczym.

Zmiany personalne objęły również podział obowiązków w zespole. Poncho Ireland skupił się obecnie wyłącznie na grze na gitarze, natomiast Nicolas Peter pełni rolę zarówno wokalisty, jak i drugiego gitarzysty. Za perkusją zasiadł Edmond Kulcsár.

Burning Sun nie zamierza gonić za współczesnymi trendami. Zespół pozostaje wierny estetyce wypracowanej przez takich gigantów gatunku jak Helloween, Gamma Ray czy HammerFall, stawiając na melodyjne refreny, galopujące riffy oraz podniosły klimat. Jednocześnie Power to Survive nie sprawia wrażenia muzealnego eksponatu. Energia nowych kompozycji oraz świeży głos Nicolasa Petera nadają materiałowi więcej dynamiki i przebojowości niż na poprzednich wydawnictwach. Wokal Nicolasa prezentuje się znakomicie i doskonale oddaje ducha klasycznych płyt power metalowych. Słychać wyraźne inspiracje Michaelem Kiske oraz Tobiasem Sammetem, co jeszcze bardziej przybliża słuchacza do złotej ery gatunku z lat dziewięćdziesiątych. Siłą albumu jest bez wątpienia współpraca gitarzystów. Muzycy stawiają na klasyczne rozwiązania, szybkość, agresję oraz chwytliwe melodie. Każdy utwór emanuje przebojowością i oferuje pomysłowe linie melodyczne. W wielu momentach można odnieść wrażenie, że obcuje się z odnalezionym klasykiem sprzed trzech dekad.

Materiał został całkowicie pozbawiony zbędnych dłużyzn, nudnych wypełniaczy czy niepotrzebnych eksperymentów. Burning Sun rozwinął skrzydła i nagrał swój najlepszy album, który śmiało można zaliczyć do najważniejszych wydawnictw 2026 roku. To muzyka brzmiąca jak zaginiony klasyk lat 90., a podczas odsłuchu niejednemu fanowi zakręci się łza w oku. Całość trwa zaledwie 38 minut, dzięki czemu album jest niezwykle zwarty i konkretny.

Płytę otwiera rozpędzony „Quest Divine”, który od pierwszych sekund stanowi doskonałe wprowadzenie do świata albumu. Zespół wysyła jasny sygnał, że mamy do czynienia z pełnokrwistym hołdem dla klasyki power metalu. Inspiracje twórczością Edguy, Helloween z ery Kiskego czy Insanii są wyraźnie słyszalne. Pomysłowe kompozycje, ogrom energii oraz imponujące popisy wokalne Nicolasa robią znakomite wrażenie. Następnie otrzymujemy potencjalny przebój w postaci „Emalys Hymn”, w którym swoje trzy grosze dorzuca Herbie Langhans. To power metal w najlepszym wydaniu. Równie dobrze wypada melodyjny i niezwykle chwytliwy „Tale of Brothers”, brzmiący niczym połączenie Gamma Ray, Stratovariusa i Helloween. Nie ma tu nic odkrywczego, ale zespół dostarcza ogromnej dawki frajdy. Z muzyki wręcz biją radość i miłość do klasycznego power metalu.  

Nowy album to prawdziwa kopalnia przebojów, a „Light of the World” jest tego doskonałym przykładem. Utwór przywołuje najlepsze skojarzenia ze starym Helloween czy Edguy. Podobne emocje wywołuje „Over and Beyond”, który również bazuje na sprawdzonych wzorcach, ale robi to z wyczuciem i pasją. Ducha dawnego Edguy można usłyszeć także w rozpędzonym „Come Home” oraz klimatycznym „Spirit Alive”, które przywodzą na myśl czasy albumu Mandrake. Oba utwory zostały zaaranżowane z dużą dbałością o detale i wyraźnym wyczuciem melodii. Na płycie znalazło się również miejsce dla spokojniejszej odsłony zespołu. Ballada „Holy Light” jest nastrojowa i przyjemna w odbiorze, choć do poziomu najlepszych kompozycji na albumie nieco jej brakuje. To bez wątpienia najsłabszy punkt wydawnictwa, choć nadal utrzymany na przyzwoitym poziomie. Wielki finał należy do „We Rise”, które stanowi kolejne odwołanie do kultowych dzieł pokroju Keeper of the Seven Keys czy Vain Glory Opera. To kompozycja doskonale oddająca wszystko, co najpiękniejsze w power metalu – epicki rozmach, emocje, melodyjność i niezapomnianą atmosferę.

Największą siłą Power to Survive pozostaje jednak autentyczność. W czasach, gdy wiele zespołów powermetalowych ucieka w stronę symfonicznych aranżacji lub nowoczesnych eksperymentów, Burning Sun konsekwentnie rozwija klasyczną formułę. Dzięki temu album trafia przede wszystkim do słuchaczy tęskniących za złotą erą europejskiego power metalu.

Całość brzmi jak zaginiony klasyk z lat dziewięćdziesiątych. Zespół rozwinął skrzydła, wszedł na wyższy poziom i udowodnił, że zmiany personalne wyszły mu wyłącznie na dobre. Power to Survive to najlepszy album w dorobku Burning Sun i jednocześnie jedno z najciekawszych wydawnictw roku 2026.

Brawo!

Ocena: 9/10

SPACE PARASITES - Make me Evil (2026)

 Niemiecki Space Parasites od kilku lat konsekwentnie umacnia swoją pozycję na undergroundowej scenie thrashmetalowej. Po ciepło przyjętym albumie „The Spellbound Witch” zespół powraca z nowym wydawnictwem zatytułowanym „Make Me Evil”, które ukazało się 6 czerwca 2026 roku nakładem Fetzner Death Records. Na słuchaczy czeka jedenaście utworów i ponad 41 minut rasowego thrashu doprawionego speedmetalową energią oraz sporą dawką klasycznego heavy metalu. To pozycja obowiązkowa dla fanów Holy Moses, Burning Witches czy Destruction. Co najważniejsze – płyta potrafi pozytywnie zaskoczyć.

„Make Me Evil” to album głęboko zakorzeniony w tradycji niemieckiego thrash metalu. Nie brakuje tu wpływów takich zespołów jak Kreator, Tankard, Destruction czy Assassin, jednak Space Parasites nie ogranicza się wyłącznie do bezkompromisowej agresji. W ich muzyce słychać również inspiracje klasycznym heavy metalem spod znaku Judas Priest, Accept czy Burning Witches. Dzięki temu materiał jest zróżnicowany i angażujący, a jego stosunkowo długi czas trwania nie powoduje znużenia.

Największym wyróżnikiem zespołu pozostaje bez wątpienia charyzmatyczna wokalistka Danger Dine. Artystka stawia przede wszystkim na ekspresję, agresję i sceniczny charakter. Jej głos może nie należy do najbardziej wszechstronnych, ale doskonale współgra z prezentowaną stylistyką. W bardziej dynamicznych fragmentach przywodzi na myśl klasycznych frontmanów niemieckiej sceny thrashowej, dodając kompozycjom odpowiedniej zadziorności. To właśnie jej wokal stanowi jeden z najmocniejszych punktów całego wydawnictwa.

Sekcja rytmiczna również zasługuje na uznanie. Perkusja napędza większość utworów solidną porcją energii, natomiast bas nie ginie całkowicie w miksie, co w przypadku współczesnych produkcji thrashowych wcale nie jest regułą. Całość brzmi naturalnie i zachowuje przyjemną, oldschoolową surowość.

Największym atutem albumu pozostają jednak gitary. Riffy są agresywne, dynamiczne i wyjątkowo chwytliwe. Muzycy sprawnie przechodzą od błyskawicznych thrashowych galopad do bardziej melodyjnych partii, nie tracąc przy tym spójności. Solówki stoją na wysokim poziomie – nie są przesadnie rozbudowane, ale skutecznie podkreślają charakter poszczególnych kompozycji. Duet gitarzystów Massaker/Daschke prezentuje imponujące umiejętności, dostarczając mnóstwo rasowych riffów i efektownych zagrywek. Jest klasycznie, ale jednocześnie świeżo, przebojowo i niezwykle energetycznie.

Na płycie znajdziemy ponad 41 minut świetnej muzyki, która pokazuje, że w gatunku wciąż można stworzyć coś wartościowego. Całość otwiera mroczne intro, po którym następuje tytułowy „Make Me Evil” – utwór przypominający Crystal Viper na sterydach. Szybkie tempo, speedmetalowy charakter i znakomita energia sprawiają, że jest to jeden z najmocniejszych punktów albumu. Tak mocne otwarcie to doskonały znak.

Zespół nie zwalnia tempa i chwilę później serwuje energiczny oraz melodyjny „Bedeviled Witch”, będący prawdziwym pokazem siły i kompozytorskiej kreatywności. Heavy metalowy pazur odnajdziemy w zadziornym, nieco bardziej stonowanym „Neckwrecker”, który udowadnia, że grupa potrafi umiejętnie balansować między agresją a przebojowością. Thrashmetalową furię przynosi z kolei „Hellbound”, napędzany ostrymi riffami i wysoką intensywnością.

Miłośnicy bardziej melodyjnego heavy metalu z pewnością docenią „How Often”. To jeden z najbardziej chwytliwych momentów na płycie, a jego refren na długo pozostaje w pamięci. Następnie otrzymujemy utrzymany w klimacie heavy/speed metalowym „Monster”, który po raz kolejny potwierdza talent zespołu do pisania atrakcyjnych kompozycji. Mocny riff , dopracowane solówki i klasyczne rozwiązania sprawiają, że utwór błyskawicznie wpada w ucho.

Nie sposób pominąć również „Tarot”, który zachwyca prostotą, przebojowością i kolejnym świetnie skonstruowanym refrenem. Z kolei fani Destruction czy Tankard z pewnością zwrócą uwagę na rasowo thrashowy „Hostiles”. Album zamyka zadziorny „She”, doskonale podsumowujący charakter całego wydawnictwa i pozostawiający słuchacza z poczuciem dobrze spędzonego czasu.

„Make Me Evil” nie jest płytą, która zrewolucjonizuje thrash metal, ale zdecydowanie stanowi przykład solidnego, uczciwego i pełnego pasji grania. Space Parasites udowadnia, że klasyczny thrash wciąż potrafi dostarczać mnóstwo emocji, jeśli stoi za nim odpowiednie zaangażowanie i pomysłowość. Fani Burning Witches, Destruction, Tankard czy Assassin powinni koniecznie dać temu albumowi szansę. To bez wątpienia jedno z ciekawszych wydawnictw tego roku.

Ocena: 9/10

DRAKKAR - Invasion (2026)

 Belgijski Drakkar nie należy do zespołów, które regularnie zasypują fanów nowymi wydawnictwami. Grupa działa od 1983 roku i przez lata wypracowała sobie solidną pozycję na europejskiej scenie heavy i power metalu. Po dziewięciu latach od poprzedniego albumu powraca z czwartym krążkiem studyjnym zatytułowanym „Invasion”, który ukazał się 19 czerwca 2026 roku nakładem Wormholedeath. Album zawiera dziewięć utworów i niespełna 40 minut muzyki utrzymanej w klasycznej stylistyce heavy/power metalu. Nowa płyta, odświeżony skład i kolejna dawka metalowych emocji. Czy Drakkar mimo upływu lat nadal potrafi utrzymać wysoki poziom? Czas to sprawdzić.

Do zespołu powrócił wokalista Leni Anderssen, doskonale znany fanom grupy. Jego charakterystyczny głos idealnie wpisuje się w estetykę Drakkar. Potrafi nadać kompozycjom zarówno mroczny klimat, jak i odpowiednią dawkę drapieżności. Warto również wspomnieć o zmianach personalnych w sekcji gitarowej. Od 2025 roku za gitary odpowiadają Nico RR oraz Vanhotebeek. Nie brakuje im technicznych umiejętności, wyczucia melodii ani ciężaru, jednak momentami można odnieść wrażenie, że ich kompozycjom brakuje większej przebojowości.

Mimo pewnych niedociągnięć Drakkar nadal prezentuje solidny poziom w ramach klasycznego heavy/power metalu. Problemem okazuje się jednak niedostatek wyrazistych hitów oraz ograniczona liczba momentów, które na dłużej zapadają w pamięć. Brakuje także elementu zaskoczenia i świeżości, które mogłyby wyróżnić album na tle konkurencji. Nie zmienia to jednak faktu, że „Invasion” pozostaje materiałem godnym uwagi.

Największą słabością płyty jest właśnie zachowawczość. Drakkar porusza się po doskonale znanym sobie terytorium i rzadko wychodzi poza sprawdzone gatunkowe schematy. Z drugiej strony właśnie tego mogą oczekiwać miłośnicy klasycznego heavy i power metalu. Zespół nie próbuje na siłę uwspółcześniać swojego brzmienia, stawiając na tradycyjne rozwiązania i solidne muzyczne rzemiosło.

Pod względem produkcyjnym „Invasion” prezentuje się bardzo dobrze. Brzmienie jest selektywne, ale nieprzesadnie sterylne. Gitary mają odpowiednią moc, sekcja rytmiczna pracuje bez zarzutu, a wokal Anderssena brzmi pewnie i przekonująco. Całość zachowuje oldschoolowy charakter, dzięki czemu album nie traci swojej autentyczności.

Płytę otwiera „To The Shores”, pełniący rolę klimatycznego wprowadzenia do świata Drakkar. Chwilę później otrzymujemy tytułowy „Invasion” – szybki i energiczny numer oparty na galopujących riffach oraz mocnym refrenie. To jeden z tych utworów, który natychmiast przywołuje skojarzenia z klasycznym Running Wild. Mocne otwarcie albumu i jeden z jego najjaśniejszych punktów.

Więcej melodyjności przynosi „Far Away”, w którym nie brakuje charakterystycznej dla niemieckiego heavy metalu surowości oraz mrocznego klimatu. Najdłuższym utworem na płycie jest „Mad Clown” – kompozycja przebojowa i nieco bardziej teatralna, momentami przywodząca na myśl klimat „Majesty” Blind Guardian. To właśnie tutaj zespół pokazuje, że potrafi urozmaicić swój materiał i wyjść poza najbardziej oczywiste rozwiązania.

Więcej ciężaru i mroku odnajdziemy w „Bloody Mary”. To solidny utwór, choć właśnie w tym miejscu album zaczyna nieco tracić impet. „Crying Out” wypada dość blado na tle wcześniejszych kompozycji i trudno odnaleźć w nim elementy, które wyróżniałyby go spośród pozostałych utworów. Podobnie jest z zamykającym album „The Everlasting Journey”. To przyzwoita kompozycja, jednak sprawia wrażenie niedostatecznie rozwiniętej i pozostawia pewien niedosyt.

„Invasion” nie jest albumem rewolucyjnym, ale z pewnością można uznać go za udane wydawnictwo. To kawał solidnego europejskiego heavy/power metalu, pełnego energii, melodyjnych gitar i klasycznego metalowego ducha. Fani Running Wild, Helloween, Tokyo Blade czy tradycyjnego speed metalu znajdą tutaj wiele powodów do zadowolenia.

Ostatecznie zabrakło nieco większej dawki przebojowości, mocniejszych refrenów oraz kilku bardziej zapadających w pamięć kompozycji. Mimo to jest to album godny uwagi, który powinien przypaść do gustu wszystkim miłośnikom klasycznego metalu.

Ocena: 7/10

DESTRUCTOR - Tales of Glory (2026)

 

Po ponad 40 latach działalności amerykański Destructor udowadnia, że tradycyjny metal wcale nie musi brzmieć jak muzealny eksponat. Zespół dorobił się siedmiu albumów studyjnych, a najnowszy z nich, zatytułowany „Tales of Glory”, ukazał się 19 czerwca. To niespełna 39 minut czystego heavy/thrashowego grania – bez nowoczesnych trików, za to z masą soczystych riffów, heroicznych refrenów i atmosferą rodem z lat 80. To propozycja skierowana przede wszystkim do fanów Exciter, Metal Church, Agent Steel czy Running Wild.

Album brzmi niczym list miłosny do amerykańskiego metalu lat 80. Nie ma tu ani grama metalcore'owych naleciałości, cyfrowych sztuczek czy przesadnie wypolerowanej produkcji. Zamiast tego otrzymujemy żywe gitary, naturalnie brzmiącą perkusję oraz wokal, który momentami jest surowy, ale właśnie dzięki temu zachowuje autentyczność.

Największą siłą Destructor pozostaje umiejętność łączenia klasycznego heavy metalu z thrashową agresją. Riffy są szybkie, zadziorne i pełne energii, ale jednocześnie nie brakuje im melodyjności. To w dużej mierze zasługa zgranego duetu gitarowego – Pata Rabida „Hellhounda” i Dave'a „Overkilla” Hoovera. Muzycy doskonale wiedzą, jak budować napięcie za pomocą agresywnych riffów, dynamicznych przejść i klasycznych heavy metalowych zagrywek. Problem w tym, że nie proponują niczego szczególnie odkrywczego. Materiał jest bardzo sprawnie zagrany, ale momentami sprawia wrażenie wtórnego i opartego na doskonale znanych schematach.

Kolejnym mocnym punktem jest wokal Dave'a „Overkilla” Hoovera. Nie próbuje on rywalizować z młodszymi wokalistami pod względem skali czy agresji. Zamiast tego stawia na doświadczenie, charakter i odpowiednią interpretację. Jego głos idealnie współgra z tekstami opowiadającymi o wojownikach, bitwach i heroicznych czynach.

Produkcja prezentuje bardzo wysoki poziom, choć świadomie zachowano jej oldschoolowy charakter. Gitary mają odpowiednią moc, bas nie ginie w miksie, a perkusja brzmi naturalnie i dynamicznie. Nie jest to może poziom sterylnej selektywności współczesnych nagrań, ale właśnie dzięki temu album posiada własny charakter i energię. Na pochwałę zasługuje również okładka, która doskonale oddaje klimat klasycznych metalowych wydawnictw z lat 80.

Płyta zawiera dziesięć utworów i trwa niespełna 38 minut. Całość rozpoczyna klimatyczne intro, po którym następuje agresywny i rozpędzony „Shadow Magic”. Utwór czerpie pełnymi garściami z dokonań Liege Lord, wczesnego Helloween czy Exciter. Już tutaj słychać, że Destructor doskonale odnajduje się w tej stylistyce. Brzmienie gitar i niektóre zagrywki przywodzą na myśl również twórczość Running Wild.

Wpływy wczesnego Exciter oraz Overkill są jeszcze bardziej słyszalne w „Harbinger of Death”, gdzie zespół stawia na mocniejszy, bardziej thrashowy charakter. To bardzo udany numer, choć ponownie trudno mówić o jakimkolwiek elemencie zaskoczenia.

Na płycie znajdziemy także zadziorny i speedmetalowy „Wolves at Your Door”, który tylko potwierdza fascynację zespołu klasycznym brzmieniem Running Wild. Z kolei „Death Screams” nadrabia przebojowością i chwytliwymi melodiami, skutecznie równoważąc cięższe momenty albumu.

Elementy speed i thrash metalu odnajdziemy również w dynamicznym „Fall to Your Knees”. To utwór, którego słucha się z dużą przyjemnością, choć i tutaj trudno oprzeć się wrażeniu, że zespół porusza się wyłącznie po dobrze znanych ścieżkach.

Destructor znakomicie odnajduje się w bardziej agresywnej stylistyce, czego dowodem jest „Answers in Blood”. To jeden z najmocniejszych punktów albumu – szybki, bezkompromisowy i bardzo dobrze skonstruowany utwór.

W dalszej części otrzymujemy chwytliwy i drapieżny „Rise to the Call”, który dzięki mocnemu refrenowi na długo zapada w pamięć. Zespół nie zwalnia tempa i na zakończenie serwuje „Victorious Warrior” – mocny, rasowy thrashmetalowy numer oparty na klasycznych patentach gatunku. To utwór pełen pasji i energii, stanowiący bardzo udane zwieńczenie całego wydawnictwa.

„Tales of Glory” to album niezwykle równy pod względem kompozycyjnym. Nie ma tutaj utworów, które można byłoby uznać za wypełniacze. Niektórym słuchaczom może zabraknąć większej liczby eksperymentów czy bardziej zaskakujących rozwiązań, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że Destructor wcale nie miał takiego celu. Chodziło raczej o stworzenie płyty, która mogłaby stanąć obok klasycznych wydawnictw amerykańskiego power i thrash metalu z lat osiemdziesiątych – i pod tym względem zadanie zostało wykonane wzorowo.

Od początku do końca jest to materiał spójny, energetyczny i wypełniony solidnymi kompozycjami. Dla miłośników klasycznego heavy, speed i thrash metalu będzie to jedna z ciekawszych premier tego roku.

Ocena: 8/10

BORN AGAIN - New metal breed (2026)

 

Francuski Born Again postawił w tym roku na okładkę utrzymaną w klimacie „Terminatora” i był to bardzo trafiony ruch. Przyciągnie ona uwagę słuchaczy, którzy wcześniej nie mieli styczności z twórczością zespołu. New Metal Breed to trzeci studyjny album grupy, wydany 6 czerwca nakładem Steel Shark Records. Jest to pozycja skierowana przede wszystkim do miłośników heavy i speed metalu spod znaku lat 80. W muzyce Born Again wyraźnie słychać inspiracje takimi zespołami jak Grave Digger, Accept, Judas Priest, Agent Steel czy Exciter. Nie znajdziemy tutaj niczego rewolucyjnego, ale bez wątpienia jest to album godny uwagi.

Największym atutem Born Again pozostaje charyzmatyczny wokalista Thierry, który wyraźnie czerpie inspiracje z manier wokalnych Udo Dirkschneidera i Chrisa Boltendahla. Śpiewa zadziornie, z odpowiednią dawką agresji i charakteru, dzięki czemu nadaje materiałowi własną tożsamość. Za partie gitarowe oraz solidne solówki odpowiada Steff Dupont. Na albumie dominuje mroczny klimat i surowa, nieco toporna motoryka riffów. Gitarzysta stawia na proste, sprawdzone rozwiązania, mocno zakorzenione w klasyce gatunku. Całość brzmi dopracowanie, a słuchacz otrzymuje porcję rasowego heavy/speed metalu. Miłym ukłonem w stronę Judas Priest i złotej ery gatunku jest cover „Riding on the Wind”.

Na płycie nie brakuje również interesujących kompozycji. Bardzo dobrze prezentuje się utwór tytułowy „New Metal Breed” – prosty, zadziorny i pełen energii heavy/speedmetalowy numer. To prawdziwy hołd dla lat 80. i niemieckiej sceny heavy metalowej. Fani Grave Digger i Accept powinni być usatysfakcjonowani. Następnie otrzymujemy „Preu or the Devil”, który ponownie odwołuje się do klasycznych wzorców spod znaku Judas Priest, Accept czy Paragon. To mocny kawałek, doskonale oddający styl oraz jakość zespołu.

Grupa nie zwalnia tempa również w „Strike of Sinner”. Nie ma tutaj miejsca na eksperymenty – Born Again konsekwentnie bazuje na sprawdzonych patentach, ale robi to z pasją i autentycznym oddaniem dla heavy metalu. Zespół świetnie odnajduje się także w szybszych fragmentach, czego dowodem jest „Heroes in the Dark” – niezwykle żywiołowy i przebojowy utwór.

Na pochwałę zasługuje również umiejętność tworzenia chwytliwych kompozycji. Takie utwory jak „Dawn of Steel” czy „Hail to the King” tylko to potwierdzają. Zespół znakomicie balansuje pomiędzy heavy a speed metalem, zachowując przy tym ducha lat 80. Finał albumu przynosi bardziej rozbudowaną i klimatyczną kompozycję „Made in Hell / The Last Stand”, która stanowi godne zwieńczenie całości.

New Metal Breed to album skierowany do fanów tradycyjnego heavy metalu, którzy cenią szybkie tempa, wyraziste riffy i futurystyczną tematykę. Born Again nie próbuje rewolucjonizować gatunku, ale udowadnia, że klasyczny heavy metal wciąż może brzmieć świeżo, energetycznie i przekonująco. To płyta nagrana z pasji do gatunku i miłości do klasycznego grania w duchu Grave Digger, Accept oraz Judas Priest. Warto po nią sięgnąć.

Ocena: 7,5/10

SINNER - Boom bang goodbye (2026)

 Po ponad czterech dekadach działalności niemiecka legenda hard rocka i heavy metalu, Sinner, żegna się z fanami albumem „Boom Bang Goodbye”. Już sam tytuł sugeruje, że nie jest to kolejna pozycja w dyskografii zespołu, lecz świadomie zaplanowane pożegnanie z historią rozpoczętą w 1982 roku przez Mata Sinnera. Ostatnie wydawnictwa grupy, a zwłaszcza „Brotherhood”, okazały się bardzo udane, dlatego byłem ciekaw, czy Matowi uda się utrzymać podobny poziom i ponownie trafić w mój gust. Płyta ukaże się 31 lipca i z pewnością każdy fan Sinner będzie chciał przekonać się, w jaki sposób Mat Sinner żegna się ze swoimi słuchaczami.

Największym atutem albumu jest imponująca lista gości. W nagraniach udział wzięli m.in. Ronnie Romero, Michael Sadler, Björn Strid, Erik Mårtensson oraz Michael Bormann. Tak szeroka reprezentacja wokalistów i muzyków sprawia, że „Boom Bang Goodbye” staje się nie tylko pożegnaniem zespołu, ale również swoistym hołdem dla europejskiej sceny melodyjnego metalu i hard rocka.

Trochę szkoda, że zaproszeni goście momentami przyćmiewają samego Mata Sinnera. Jego wokalu jest tu stosunkowo niewiele, przez co główny bohater tego pożegnania schodzi chwilami na dalszy plan. W składzie zespołu doszło również do zmian personalnych. W 2025 roku do grupy dołączył gitarzysta Jim Müller oraz klawiszowiec Lisa Müller. Muzycy wykonują swoje zadania solidnie, jednak nie wnoszą do materiału nic szczególnie zaskakującego. Brakuje nieco świeżości i dodatkowego zastrzyku energii, choć mimo wszystko udało się stworzyć naprawdę interesujący album.

Produkcja Jacoba Hansena gwarantuje nowoczesne, selektywne brzmienie bez utraty klasycznego charakteru Sinner. Album zawiera jedenaście utworów, a jego dużą zaletą jest różnorodność materiału. Każdy powinien znaleźć tutaj coś dla siebie. Fanom heavy i power metalu, a także sympatykom twórczości Primal Fear, do gustu może przypaść otwierający album „Dreams Can Come True”. To kompozycja oparta na sprawdzonych rozwiązaniach charakterystycznych dla Sinner. Nie wnosi niczego nowego, ale nadrabia chwytliwością, energią i przebojowym charakterem. Pierwszy singiel „Wait” pokazuje grupę z najbardziej melodyjnej strony. Utwór opiera się na chwytliwym refrenie, klasycznych gitarowych riffach i pozytywnej energii. To rasowy hardrockowy przebój, do jakiego Mat Sinner przyzwyczaił swoich fanów przez lata. Słucha się go bardzo dobrze, choć pewien niedosyt pozostaje.

Zupełnie inne emocje przynosi spokojniejszy „Leave All Behind”. Utwór urzeka klimatem i doskonale oddaje piękno hardrockowej stylistyki. Świetnie odnalazł się tutaj Ronnie Romero, którego wokal dodaje kompozycji dodatkowej głębi. To jeden z tych numerów, które zostają ze słuchaczem na długo po zakończeniu odsłuchu. Miłośnicy połączenia Dokken i Judas Priest bez problemu odnajdą się w „All Night Long”. To kolejny solidny punkt programu, choć podobnych kompozycji na rynku nie brakuje. Zabrakło nieco bardziej wyrazistej melodii i charakterystycznego motywu przewodniego.

Bardziej pogodny „Are You Ready” ewidentnie powstał z myślą o radiowych playlistach. To prosty, chwytliwy i bardzo przystępny numer, który jednak nie oferuje nic ponad sprawdzone schematy. Podobne odczucia wywołuje przebojowy i zadziorny „Born To Run”, będący udanym układem w stronę hard rocka lat osiemdziesiątych.

Znacznie cięższe oblicze zespołu poznajemy w „Hellbreaker”. Tutaj wyraźnie słychać wpływy Primal Fear oraz współczesnego heavy/power metalu. To agresywniejsza, bardziej dynamiczna kompozycja, która wnosi na płytę sporo energii. Szkoda, że takich utworów nie znalazło się na albumie więcej.

Prawdziwą perełką okazuje się „Turn The Page”. Refren jest wręcz znakomity i stanowi kwintesencję rasowego hard rocka. To utwór, który równie dobrze sprawdzi się w samochodzie, radiu czy podczas spokojnego wieczornego odsłuchu. Takie kompozycje są dziś na wagę złota. Michael Bormann błyszczy z kolei w „Road To Remember”. To jeden z najmocniejszych punktów programu, pełen mocy, melodii i przebojowości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Mat Sinner serwuje tutaj słuchaczom prawdziwą kolekcję potencjalnych hitów. Oczywiście nie każdy utwór prezentuje identycznie wysoki poziom, ale całość trzyma bardzo dobrą formę. "Under The Moonlight” to kolejny udany mariaż hard rocka i heavy metalu. Album zamyka natomiast „Power” – rasowy heavy metalowy hymn, wyraźnie nawiązujący do stylistyki Primal Fear i niemieckiej szkoły power metalu. To jeden z najlepszych utworów na płycie i doskonały przykład tego, za co od lat cenię twórczość Mata Sinnera – za niezwykłą umiejętność pisania chwytliwych, zapadających w pamięć kompozycji.

„Boom Bang Goodbye” zamyka ważny rozdział w karierze Mata Sinnera. Przez lata realizował swoją muzyczną wizję pod szyldem Sinner, tworząc zespół, który odcisnął wyraźne piętno na niemieckiej scenie heavy metalowej. Grupa szybko stała się jednym z istotnych graczy gatunku, nagrywając wiele znakomitych albumów i z powodzeniem balansując między hard rockiem a heavy metalem. Bywały również momenty, gdy stylistycznie zbliżała się do Primal Fear.

Nadszedł jednak czas pożegnania. Mat Sinner robi to za pomocą albumu, który może nie jest dziełem idealnym i któremu brakuje kilku elementów, by osiągnąć status klasyka, ale mimo wszystko wypada bardzo dobrze. Nie ma tu rewolucji, zaskoczeń ani prób odkrywania gatunku na nowo. Jest za to solidna porcja melodyjnego hard rocka i heavy metalu, przygotowana z klasą i szacunkiem dla własnej historii. "Boom Bang Goodbye” to godne zakończenie działalności Sinner – album, który z pewnością usatysfakcjonuje wieloletnich fanów zespołu.

Ocena: 8/10

EDU FALASCHI - Mi'raj (2026)

Po świetnie przyjętych „Vera Cruz” i „Eldorado” przyszła pora na finał epickiej trylogii Edu Falaschiego. „Mi'raj" to album wyjątkowy nie tylko dlatego, że zamyka wielowątkową historię rozpoczętą pięć lat temu, ale również dlatego, że pokazuje brazylijskiego wokalistę i kompozytora w niezwykle dojrzałej formie. To dzieło ambitne, rozbudowane i emocjonalne, które udowadnia, że były frontman Angra wciąż należy do ścisłej czołówki światowego power metalu. Płyta ukazała się 12 czerwca i jest pozycją skierowaną do fanów progresywnego power metalu oraz twórczości Edu Falaschiego.

Trzy lata minęły od poprzedniego wydawnictwa artysty i w tym czasie doszło do zmian personalnych w składzie. W 2024 roku do zespołu dołączył perkusista Jean Gardinalli, a rok później gitarzysta Victor Franco. Nowi muzycy szybko wpisali się w stylistykę grupy, choć nie udało się w pełni osiągnąć poziomu „Vera Cruz”. Franco i Mafra stawiają przede wszystkim na rozbudowane aranżacje, wyszukane melodie oraz emocjonalne budowanie nastroju. Momentami daje to znakomity efekt, jednak zdarzają się fragmenty, w których pojawia się wrażenie przerostu formy nad treścią.

Ogromnym atutem albumu pozostają partie instrumentalne. Gitary Victora Franco imponują zarówno techniką, jak i wyczuciem melodii. Solówki są efektowne, lecz nie popadają w pustą wirtuozerię. Warto również wspomnieć o gościnnych występach Rafaela Bittencourta oraz legendy power metalu — Roya Khana — którzy znacząco podnoszą prestiż całego projektu. Płyta jest dobra i zdecydowanie godna uwagi, choć nie powala na kolana. To solidne, ambitne wydawnictwo, które momentami zachwyca, ale nie zawsze utrzymuje równy poziom.

Wokalnie Edu Falaschi prezentuje się bardzo dobrze. Choć jego głos z wiekiem uległ naturalnym zmianom względem czasów klasycznych nagrań z Angra, nadal potrafi przekazać emocje i tworzyć zapadające w pamięć linie melodyczne. Co istotne, nie próbuje za wszelką cenę udowadniać swoich możliwości technicznych — zamiast tego stawia na ekspresję, klimat i narracyjność, co doskonale współgra z charakterem albumu.

Muzycznie „Mi'raj" rozwija pomysły znane z dwóch poprzednich albumów, jednocześnie poszerzając ich brzmieniową formułę. Obok charakterystycznego power metalu pojawiają się elementy rocka progresywnego, muzyki symfonicznej oraz orientalne motywy inspirowane kulturą Bliskiego Wschodu. Monumentalne orkiestracje, bogate aranżacje i filmowy rozmach sprawiają, że słuchacz ma wrażenie uczestnictwa w rozbudowanej muzycznej podróży. Ma to swoje niewątpliwe atuty, choć momentami brakuje mocniej zarysowanych, chwytliwych melodii i wyrazistych „hitów”.

Już otwierający album „Watchers Of The Light” pokazuje skalę przedsięwzięcia i daje pełne wyobrażenie o kierunku nowego materiału. Potężne chóry, rozbudowane harmonie i charakterystyczny styl Falaschiego natychmiast przywołują skojarzenia z jego najlepszymi momentami. „Here I Stand” oraz „Echoes Of Vows” kontynuują ten kierunek, oferując mieszankę przebojowości, technicznego kunsztu i emocjonalnej głębi. To solidne, dobrze skonstruowane kompozycje, choć niekoniecznie natychmiast zapadające w pamięć.

Jednym z najciekawszych momentów albumu jest tytułowy „Mi'raj". Utwór zachwyca orientalnym klimatem, licznymi zmianami nastroju oraz znakomitym gościnnym udziałem Veroniki Bordacchini. To kompozycja niezwykle widowiskowa, która doskonale oddaje koncepcyjny charakter całego wydawnictwa. Świetnie wykorzystano tu power metalowe patenty — nie brakuje ciężaru, energii i subtelnej agresji. To mocny, dopracowany utwór. Znnacznie bardziej progresywny i eksperymentalny charakter ma „Unchained”. To kompozycja złożona, pełna zmian tempa i nieoczywistych rozwiązań aranżacyjnych. Słychać w niej odwagę i chęć wyjścia poza schemat, jednak nie do końca przekonuje — momentami bardziej imponuje niż angażuje. Dużo lepiej wypada energetyczny i agresywniejszy „Circle of Dust”, który w pełni oddaje najlepsze cechy twórczości Falaschiego. Pojawia się tu duch dawnych lat Angra — są mocne riffy, wyrazista motoryka i bardzo dobre wyczucie melodii. To jeden z najmocniejszych momentów na płycie.

Na albumie znajduje się również nastrojowa ballada „On Your Own”, która wyróżnia się pięknym, rockowym feelingiem oraz subtelnymi aranżacjami, w tym delikatnymi chórami w tle. Utwór buduje atmosferę i pokazuje bardziej intymne oblicze zespołu. Fani klasycznego power metalu z pewnością docenią „Wrath Into The War”. To dynamiczny, dobrze skonstruowany utwór z chwytliwym riffem, solidną melodią i dopracowanymi aranżacjami. Gdyby na albumie znalazło się więcej kompozycji na tym poziomie, całość byłaby zdecydowanie bardziej porywająca.

Po takim finale pozostaje jednak pewien niedosyt. „Mi'raj” mógł być albumem na poziomie „Vera Cruz”, ale ostatecznie nie do końca się to udało. Mimo to nie jest to próba kopiowania dawnych sukcesów ani odtworzenia klasycznego brzmienia Angra. To wciąż dojrzałe, ambitne i pełne muzycznej wyobraźni wydawnictwo, które momentami naprawdę imponuje. Jeśli „Vera Cruz” było początkiem wielkiej przygody, a „Eldorado” jej rozwinięciem, to „Mi'raj” stanowi jej godne i emocjonalne zwieńczenie. Edu Falaschi nagrał album wartościowy, przemyślany i zdecydowanie warty uwagi.

Ocena: 8/10