ELEGACY - Theory of Sin (2026)

 

Po 11 latach milczenia z nowym albumem powrócił włoski zespół Elegacy. Grupa działała od 2003 roku, by w 2017 zakończyć działalność. W 2025 doszło jednak do reaktywacji – co ważne, w niezmienionym składzie. Album „Theory of Sin” ukazał się 30 marca nakładem Elevate Records. Zespół nadal porusza się w klimatach progresywnego heavy/power metalu, wyraźnie inspirowanego twórczością Queensrÿche czy Fates Warning. Nowe wydawnictwo zdecydowanie zasługuje na uwagę, zwłaszcza dla fanów tego gatunku.

Na pochwałę zasługuje również oprawa albumu. Zarówno dopracowana, kolorystycznie przyciągająca okładka, jak i soczyste, pełne brzmienie robią bardzo dobre wrażenie. Jednym z najmocniejszych punktów zespołu pozostaje utalentowany wokalista Ivan Giannini, który znakomicie buduje napięcie i klimat. Potrafi zaskoczyć zarówno charyzmą, jak i techniką – to prawdziwy mistrz w swoim fachu. Równie dobrze wypada gitarzysta Massimo La Russa, stawiający na wyraziste riffy, różnorodność i progresywny charakter kompozycji. Całość brzmi świeżo i przemyślanie, co przekłada się na bardzo pozytywny odbiór. Te 47 minut z Elegacy mija szybko i niezwykle przyjemnie.

Album otwiera rasowy killer – „Theogenesis”. To agresywny, dynamiczny utwór z wyraźnym power metalowym pazurem. Już sam refren i główny riff pokazują klasę zespołu. Momentami można odnieść wrażenie, jakby słuchało się Masterplan – i jest to zdecydowanie komplement. Progresywny heavy/power metal wybrzmiewa także w treściwym i przebojowym „Wash Away the Blood”. Zespół prezentuje tu nowoczesne podejście i dużą świadomość kompozycyjną.

Tytułowy „Theory of Sin” to kolejny dowód na dbałość o detale – pełen smaczków i ozdobników utwór, w którym klawiszowiec Terzago wyraźnie zaznacza swoją obecność. Bardziej bezpośredni charakter ma melodyjny „Angel”, który przywołuje ducha lat 90. i klasycznego europejskiego power metalu. Do bardziej złożonych i mrocznych momentów wracamy w „The Eye of Horus”.

Nieco słabiej wypada spokojniejszy i bardziej komercyjny „Until Tomorrow Comes”, który stanowi najdelikatniejszy punkt albumu. Na szczęście poziom szybko wraca do normy za sprawą agresywniejszego i bardziej drapieżnego „My Reckoning”, gdzie zespół ponownie błyszczy w progresywnym wydaniu. Na finał otrzymujemy klimatyczny, rozbudowany „Crazy King”, który skutecznie przyciąga uwagę i zamyka płytę w bardzo dobrym stylu.

Elegacy powrócił w znakomitej formie, nagrywając – moim zdaniem – najciekawszy album w swojej dyskografii. To dopracowane wydawnictwo, pełne solidnych kompozycji, które świetnie sprawdzają się w odsłuchu. Nie brakuje tu drapieżnych riffów, pomysłowości i muzycznej dojrzałości. Choć do absolutnego ideału odrobinę zabrakło, nie zmienia to faktu, że jest to płyta zdecydowanie warta uwagi.

Ocena: 8/10

METAL CHURCH - Dead to rights (2026)

 

W historii zespołu Metal Church działo się naprawdę sporo. Była era Davida Wayne’a, później Mike’a Howe’a, a najdłużej miejsce za mikrofonem zajmował Ronny Munroe. W pewnym momencie ogłoszono nawet koniec działalności zespołu i jego swoistą „emeryturę” w 2009 roku. Później jednak grupa ponownie się reaktywowała ze składem z Munroe, aż w końcu powrócił Howe – spełniając marzenie wielu fanów Metal Church.

Album „XI” to jeden z moich ulubionych krążków w dorobku zespołu – w pełni oddaje to, co w nim najlepsze. Szkoda jedynie, że zarówno Mike Howe, jak i wcześniej David Wayne odeszli. Śmierć niestety często dotyka muzyków związanych z Metal Church.

Mimo tych tragedii zespół nie poddał się i zebrał siły na nowo. Wokalistą został Marc Lopes, z którym nagrano równie udany album „Congregation of Annihilation” (2023), przywołujący ducha dawnych wydawnictw.

W 2025 roku pojawiła się natomiast informacja, że Kurdt Vanderhoof praktycznie zebrał nowy skład. Wśród fanów wywołało to pewną konsternację – niewiele było jasne co do powodów tych zmian, które zna zapewne tylko sam Kurdt. Tak narodził się nowy rozdział Metal Church, otwierany albumem „Dead to Rights”. Pytanie brzmi: czy to powrót do korzeni, czy raczej kontynuacja dotychczasowej drogi zespołu?

Każdy z fanów wciąż po cichu liczy na powrót do poziomu debiutu czy „The Dark”. Trudno jednak dorównać perfekcji i wyjątkowej atmosferze lat 80. Metal Church często próbuje nawiązywać do tamtej estetyki – poprzez agresję i thrashmetalowe elementy. Również ostatnie płyty z Marcem Lopesem oraz najnowszy krążek idą w tym kierunku. To dobra cecha, choć jednocześnie można je zestawić z okresem Munroe, choćby z albumami „The Weight of the World” czy „Generation Nothing”.

Obecnie Metal Church brzmi jak na swoich ostatnich wydawnictwach – to mieszanka heavy metalu, thrash metalu i odrobiny power metalu. Nie brakuje mocnych riffów i chwytliwych melodii, choć momentami brakuje tego „iskrzenia geniuszu”. Mimo wszystko jest to album, na który fani czekali od dawna.

Ogromnym atutem jest tu gwiazdorski skład. Na basie pojawił się David Ellefson, który wyraźnie wzbogaca brzmienie zespołu – bas nie brzmiał tak dobrze w Metal Church od lat. Świetną robotę wykonuje również perkusista Ken Mary (Flotsam and Jetsam), wnosząc dynamikę i energię, miejscami ocierającą się o thrashmetalową furię.

Na uwagę zasługuje także wokalista Brian Allen (Vicious Rumors), który idealnie odnajduje się w stylistyce zespołu. Jego głos przypomina Davida Wayne’a, a momentami słychać w nim echa Mike’a Howe’a czy Ronneya Munroe. Wykonuje znakomitą pracę i często maskuje drobne niedociągnięcia instrumentalne. Kurdt.dwoinsienintroi, żeby album był atrakcyjny dla słuchacza pod względem riffów i partii gitarowych.

Okładka momentami sprawia wrażenie generowanej przez AI, ale nadrabia klimatem i bogactwem detali. Brzmienie płyty jest surowe, agresywne i dobrze wpisuje się w thrashmetalową estetykę.

Najbardziej cenię zespoły, które nie bawią się w wstępy i od razu przechodzą do ataku – i tutaj właśnie tak jest. Otwierający „Brainwashed Game” stawia na szybkość, agresję i thrashmetalowy pazur. Słychać w nim echa „Generation Nothing” czy „Reset”. Taki Metal Church zawsze działa na mnie najlepiej – nie dziwi więc, że ten utwór promował album.

Drugi singiel, „F.A.F.O.”, jest najbliższy pierwszym płytom zespołu – mocny riff, thrashmetalowy klimat i bezkompromisowy wokal Briana, który brzmi jak duch Davida Wayne’a. Tytułowy „Dead to Rights” również prezentuje się klasycznie – ma w sobie coś z „Hanging in the Balance”, ale też z ery Munroe. To jeden z najlepszych utworów na płycie.

„Deep Cover Shakedown” to nieco bardziej toporne połączenie heavy i thrash metalu – typowy, rozpoznawalny Metal Church. „Feet to Fire” stawia z kolei na bardziej melodyjną stronę, choć brakuje mu nieco energii znanej z wczesnych lat. Mimo to słucha się go bardzo przyjemnie.

Thrashowy charakter powraca w rozpędzonym „The Show”, który momentami przywołuje klimat „The Dark”. Z kolei „Heaven Knows” wyróżnia się świetnym wejściem Kena Mary’ego i dobrze wyważoną mieszanką energii oraz melodii.

„No Memory” to kolejny klasyczny numer w stylu Metal Church – bez większych niespodzianek, ale solidny. W „Wasted Time” pojawia się pewna powtarzalność i schematyczność znana z ostatnich lat, choć Brian Allen ponownie ratuje sytuację swoim wokalem. Finałowy „My Wrath” stawia na tempo i agresję, stanowiąc bardzo dobre domknięcie całości.

Patrząc na bogatą dyskografię Metal Church, można śmiało stwierdzić, że nowy album plasuje się wśród ich lepszych wydawnictw. Jest tu więcej thrashmetalowej energii, więcej dynamiki i ogólnej drapieżności. To wciąż Metal Church znany z ostatnich lat, ale w bardziej dopracowanej i wyrównanej formie.

Płyta jest bardzo dobra, a momentami wręcz świetna. Pozostaje jednak lekkie rozczarowanie – przy tak gwiazdorskim składzie można było oczekiwać absolutnego albumu roku. Tym razem się to nie udało.

Ocena: 9/10

MYRATH - Wilderness of mirrors (2026)

Myrath zdążył już wypracować sobie silną markę i jest doskonale znany fanom progresywnego heavy/power metalu z nutą bliskowschodniego folku. Świeżość oraz pomysłowość zawsze były znakiem rozpoznawczym tej słynnej kapeli z Tunezji. Po dwóch latach przerwy zespół powraca z siódmym albumem studyjnym zatytułowanym „Wilderness of Mirrors”, który ukazał się 27 marca nakładem earMusic. Niestety tym razem da się odczuć lekki spadek formy w porównaniu z poprzednimi wydawnictwami.

Z jednej strony wciąż słychać charakterystyczny styl, do jakiego Myrath zdążył nas przyzwyczaić. Nie brakuje intrygujących melodii i progresywnego sznytu, jednak gdzieś po drodze ulotniła się dawna przebojowość i odrobina tajemniczości. Zespół dostarcza solidny materiał, ale całość brzmi bardziej komercyjnie i zdecydowanie mniej zadziornie. Momentami można odnieść wrażenie, że muzycy celowo próbują dotrzeć do szerszego grona odbiorców. Niestety niekiedy ociera się to o kicz i brak wyrazistego charakteru.

Na gitarze wciąż czaruje Malek Ben Arbia, który potrafi wyczarować interesujące riffy i pomysłowe melodie. Wszystko brzmi bardzo estetycznie, jednak dominują tu raczej stonowane i spokojniejsze brzmienia. Owszem, budują one nastrój i mają swój klimat, ale brakuje w nich prawdziwego metalowego pazura. Za mikrofonem niezmiennie stoi Zaher Zorgati, którego wokal idealnie pasuje do takiej klimatycznej, bardziej wyważonej muzyki. Mimo to spodziewałem się materiału utrzymanego w nieco innym tonie.

Już otwierający album „The Funeral” wprowadza baśniowy nastrój, choć zastosowane chórki i liczne ozdobniki z czasem mogą nieco irytować. Sam riff i warstwa instrumentalna prezentują się jednak interesująco. W utworze „Until the End” pojawia się gościnnie Elize Ryd z Amaranthe — to rasowy hicior, który błyskawicznie wpada w ucho. Do grona ciekawszych kompozycji należy także podniosły i przebojowy „Breathing Near the Road”, w którym pojawiają się emocje, dobry klimat i pomysłowość. Na płycie znajdziemy również rytmiczny i niezwykle melodyjny „Les Enfants du Soleil”, choć i tutaj wciąż brakuje heavy metalowego ognia. Z kolei klaskanie w „Still the Dawn” może odstraszać, bo momentami przywodzi na myśl popowe schematy. To raczej zbędny utwór, który niewiele wnosi do całości. Znacznie ciekawiej wypada „The Clown” — melodyjny i pomysłowy numer pełen pozytywnej energii i drapieżności. Wreszcie zaczyna się coś dziać. Dalej mamy równie udany „The Edge of Night”, gdzie pojawia się więcej heavy metalowego pazura. To zdecydowanie jeden z najmocniejszych momentów na płycie. Końcówka albumu przynosi już klimat starego, dobrego Myrath, którego tak bardzo cenię. Podniosły i egzotyczny „Echoes of the Fallen” imponuje rozmachem, ciekawym motywem przewodnim i chwytliwym refrenem — prawdziwa klasa. Płytę zamyka równie majestatyczny i pełen smaczków „Through the Seasons”.

Nowy album Myrath ma swoje znakomite momenty i szkoda, że cały materiał nie utrzymuje poziomu zbliżonego do finałowej części płyty. Niestety pojawiają się także słabsze fragmenty, niepotrzebny kicz i zbyt wyraźne ukłony w stronę komercji. Mimo wszystko warto dać tej płycie szansę, choć nie jest to już ten sam wysoki poziom, do którego zespół zdążył nas przyzwyczaić. Na minus zaliczyłbym również okładkę, która wygląda jak wygenerowana przez sztuczną inteligencję.

Ocena: 7/10

ABORCJA - Do krzyża abarotem (2026)

 Czas na kolejne wydawnictwo z polskiej sceny metalowej. Tym razem na tapet trafia debiutancki album pochodzącej z Rzeszowa formacji Aborcja. Od 2022 roku zespół publikował dema i single, aż w końcu przyszedł czas na pełnometrażowy materiał. „Do krzyża abarotem” ukazał się 26 marca i jest propozycją skierowaną przede wszystkim do maniaków oldschoolowego thrash metalu w duchu takich zespołów jak Sodom, Kreator czy Slayer. Grupa stawia na klasyczne patenty, agresję oraz dużą dawkę dynamiki, budując solidne fundamenty pod udany thrashmetalowy album.

Kluczową rolę w Aborcji odgrywa Michał Szafran, odpowiedzialny za agresywne i drapieżne partie wokalne. Jego sposób śpiewania jest brutalny, bezpośredni i mocno zakorzeniony w estetyce klasycznego thrashu. Z kolei Wojciech Bendarczyk i Kacper Szymczycha odpowiadają za potężne riffy, pełne energii solówki oraz charakterystyczne gitarowe zagrywki. Dzięki nim płyta nabiera drapieżności, jest dopracowana i stosunkowo łatwo wpada w ucho. Momentami można odczuć brak większego urozmaicenia czy elementu zaskoczenia, jednak w obranej przez siebie formule zespół wypada naprawdę solidnie. Warto też podkreślić, że muzycy sami odpowiadają za miks, wydanie płyty i całą resztę produkcyjnych obowiązków – za to należą im się duże brawa.

Klimatyczna okładka bardzo dobrze oddaje charakter i zawartość albumu – już na pierwszy rzut oka wiadomo, że mamy do czynienia z rasowym thrash metalem.

 Płyta jest zwarta i konkretna: dziewięć utworów zamyka się w około 35 minutach muzyki. Zespół od początku nie bierze jeńców. Już na starcie dostajemy agresywny i dynamiczny „Nietuzinkowa afera grabarska”, który oferuje ciekawe przejścia, mroczny klimat oraz wyraźne odwołania do klasyki gatunku. Echa Kreatora czy Sodoma pobrzmiewają w rozpędzonym „Kazamaty”. To proste, niewyszukane granie, ale jednocześnie niezwykle satysfakcjonujące. Zespół potrafi też sięgnąć po bardziej melodyjne rozwiązania i zahaczyć o speedmetalową estetykę, co dobrze słychać w „Ciosy mistrza karata”. W takim wydaniu formacja prezentuje się naprawdę przekonująco. Prostolinijny, przystępny thrash metal otrzymujemy również w energicznym „Strażniku”. Nutę grozy wprowadza „Lalkarz”, który mimo bardziej mrocznego klimatu wciąż stawia na szybkość i brutalność. W dalszej części albumu pojawiają się jeszcze szybki „Samosąd” oraz bardziej melodyjny „Świński lament”. Finał płyty przynosi kolejny solidny i drapieżny numer – „Zabić pozera”. W niektórych momentach daje się jednak odczuć pewna wtórność i schematyczność kompozycji.

Debiutancki album Aborcji to propozycja skierowana przede wszystkim do zagorzałych fanów thrash metalu. Zespół stawia na agresję, wysokie tempo i klasyczne rozwiązania gatunkowe. Być może momentami jest to muzyka nieco naiwna i prosta w swojej konstrukcji, ale jednocześnie dostarcza sporo czystej frajdy. Słychać w tym wszystkim autentyczną miłość do thrashu oraz ogromne zaangażowanie młodych muzyków. Zdecydowanie warto dać im szansę.

Ocena: 8/10

NERVOSA - Slave machine (2026)

 

Moja przygoda z brazylijskim zespołem Nervosa zaczęła się od albumu Perpetual Chaos z 2021 roku. Wówczas czteroosobowy skład, złożony wyłącznie z kobiet, skradł moje serce. Zespół znakomicie łączy elementy thrash metalu i death metalu, stawiając przede wszystkim na agresję, szybkość i melodyjność. Potrafią postawić na świeżość i pomysłowość, nie tracąc przy tym na atrakcyjności ani nowoczesności brzmienia. Nie boją się czerpać z klasyki gatunku, ale jednocześnie wypracowały własny, rozpoznawalny styl.

Nervosa to również zespół, który dość często przechodzi zmiany personalne. W 2025 roku do składu dołączyła basistka Emmelie Herwegh, a w 2026 roku powróciła perkusistka Michaela Naydenova. W takim zestawieniu personalnym zespół prezentuje światu album Slave Machine. Szósta płyta studyjna ukazała się 3 kwietnia nakładem Napalm Records. To kolejny bardzo mocny punkt w dyskografii grupy. Nervosa nie zwalnia tempa i dostarcza materiał najwyższej próby. Na taki album fani z pewnością czekali.

Tradycyjnie zespół zadbał o przyciągającą wzrok okładkę, utrzymaną w mrocznym, wręcz deathmetalowym klimacie. Również samo brzmienie stoi na bardzo wysokim poziomie i jest dopracowane w każdym detalu. Świetnie współgra z zawartością muzyczną płyty. Na albumie znajdziemy wszystko to, do czego Nervosa zdążyła już przyzwyczaić swoich słuchaczy. Zespół nie eksperymentuje na siłę i konsekwentnie podąża swoją ścieżką. Stylistycznie balansuje między melodyjnym death metalem a thrash metalem. Słychać tutaj wpływy takich formacji jak Arch Enemy, Sodom, Destruction czy Holy Moses.

Nervosa nadal prezentuje bardzo wysoki poziom, a pięć utalentowanych kobiet daje prawdziwy popis swoich umiejętności. Lata mijają, skład się zmienia, lecz Nervosa to przede wszystkim Prika Amaral, która odpowiada za partie wokalne. Jej wokal jest pełen agresji i mroku – idealnie pasuje do takiego grania. Nowy album to kolejny udany przykład świetnej współpracy w partiach gitarowych. Amaral i Helena Kotina potrafią porwać słuchacza i dostarczyć mu mnóstwo muzycznej satysfakcji. Panie doskonale wiedzą, jak grać na wysokim poziomie. Wyraźnie słychać między nimi muzyczną chemię, która przekłada się na jakość kompozycji.

Cały album wypełniony jest intrygującymi solówkami oraz zapadającymi w pamięć riffami – prawdziwa klasa sama w sobie. Sekcja rytmiczna również nie pozostaje w tyle i odpowiada za dynamikę całej płyty. Każda z muzyczek wykonuje świetną robotę, a razem tworzą zespół, który wydaje się nie do zatrzymania.

Jeśli ktoś ma jeszcze jakiekolwiek wątpliwości, powinien po prostu włączyć tę płytę i samemu przekonać się o talencie zespołu. Album zawiera aż 12 utworów, choć całość trwa zaledwie 42 minuty. Otwierający “Impending Doom” buduje napięcie i wprowadza tajemniczy klimat. To zróżnicowany i niezwykle agresywny utwór. Zespół nie bierze jeńców – a to dopiero początek.

Tytułowy “Slave Machine” to rasowy killer i właśnie w takim wydaniu Nervosa prezentuje się najlepiej. Tutaj wszystko brzmi perfekcyjnie – brawo Nervosa. Nowoczesny charakter można wychwycić w deathmetalowym “Ghost Notes”, który jest nieco bardziej stonowany i cięższy w odbiorze. Agresja oraz mieszanka death metalu i thrash metalu napędzają pomysłowy “Beast of Burden”.

Nutka heavy metalu pojawia się w stonowanym i ciekawie zaaranżowanym “You Are Not a Hero”. Takie urozmaicenie jest na tej płycie bardzo potrzebne. Zespół potrafi również postawić na chwytliwe melodie i bardziej przebojowy charakter, co znakomicie potwierdza “Hate”. To bardzo mocny numer, a praca gitar zasługuje na szczególne uznanie.

Dalej zespół serwuje kolejne killery w postaci “The New Empire” oraz “30 Seconds”. Bardzo dobrze wypada również zadziorny i dopracowany “Crawling for Your Pride”. Prawdziwą perełką jest “The Call”, gdzie dostajemy rozpędzony thrashmetalowy utwór w melodyjnej odsłonie – prawdziwa petarda. Na zakończenie pojawia się nieco przekombinowany i mroczny “Speak in Fire”. Niestety brakuje mu odpowiedniej mocy i jako finał albumu wypada trochę zbyt mało wyraziście.

Nervosa utrzymuje wysoką formę i ponownie wydała znakomity album z pogranicza thrash metalu i death metalu. Muzyczki doskonale znają swoją wartość i potrafią stworzyć świetny, dopracowany materiał. To nie pierwszy raz, gdy Nervosa pokazuje klasę i talent do komponowania znakomitych utworów. Brawo Nervosa – oby tak dalej. Oby jak najwięcej takich płyt.

Ocena: 9/10

LIONS SHARE - Inferno (2026)

 To jedna z tych płyt, na które czekałem od dłuższego czasu. Szwedzki Lions Share istnieje od 1987 roku, a ich poprzedni album ukazał się w 2009 r. „Dark Hours” to w swoim gatunku płyta niemal idealna – prawdziwa perełka i, moim zdaniem, najlepszy album w dorobku zespołu. To kopalnia hitów i rasowych metalowych killerów. Po jego wydaniu zespół na długi czas zamilkł, publikując jedynie pojedyncze utwory. Na nowy pełnowymiarowy album trzeba było czekać bardzo długo. W końcu 27 marca ukazał się najnowszy krążek zatytułowany „Inferno”.

Nie jest to jednak wielka niespodzianka, ponieważ album w dużej mierze zbiera utwory publikowane przez zespół w ostatnim czasie. To solidna płyta, choć momentami bardziej przypomina materiał z solowej kariery Nilsa Patrika Johanssona niż klasyczny album Lions Share. W porównaniu z wcześniejszymi wydawnictwami czuć pewien niedosyt i rozczarowanie. To już nie ten sam poziom i klasa, co na „Dark Hours”.

Skład zespołu uległ pewnym zmianom. Na szczęście nadal obecny jest wokalista Nils Patrik Johansson, który potrafi budować mroczny klimat i momentami przywodzi na myśl charyzmę oraz styl śpiewania Ronniego Jamesa Dio. Niestety można też odczuć lekki spadek formy. Za gitarę wciąż odpowiada Lars Chriss – jego partie są solidne i profesjonalne, jednak brakuje w nich elementu zaskoczenia. Całości brakuje pomysłowości i takiej dawki przebojowości, jaką znamy z „Dark Hours”. Miejscami słychać raczej inspiracje solową twórczością Nilsa czy klimatem Dio niż charakterystycznym stylem Lions Share. Trochę za mało Lions Share w Lions Share.

Na basie pojawia się Andreas Loos, który wcześniej współpracował z zespołem, lecz tym razem występuje jako muzyk sesyjny. Podobną rolę pełni Nils Fredrik Johansson, syn wokalisty, który odpowiada za partie perkusji. Sam skład nie stanowi jednak problemu – większym mankamentem jest jakość kompozycji i aranżacji. Całość brzmi dobrze i solidnie, ale brakuje błysku geniuszu oraz tej potężnej energii, którą słychać było na „Dark Hours”.

Pewne niedopracowanie można odczuć również w brzmieniu, a sama okładka sprawia wrażenie nieco kiczowatej. Można było przygotować ją zdecydowanie lepiej.

Album otwiera mroczny i agresywny „Pentagram” – udany numer, choć już tutaj można zauważyć lekki spadek formy. Zespół utracił część dawnego blasku i świeżości. O wiele ciekawiej wypada przebojowy „We Are What We Are”, oparty na zadziornym riffie i chwytliwym refrenie. To prawdziwy hit w duchu poprzednich płyt. Fanom Dio z pewnością przypadnie do gustu „We Will Rock” – już sam tytuł sugeruje, czego można się spodziewać. To udany utwór, który stylistycznie mógłby znaleźć się na płytach Astral Doors.

Bardzo dobrze wypada również stonowany, bujający „The Lion’s Trial”, który przenosi słuchacza w klimaty Dio i Black Sabbath. To kolejny mocny punkt albumu. Z kolei ponury i ciężki „Baptized in Blood” jest poprawny, ale nie wzbudza większych emocji – brakuje mu wyrazistości. Znacznie lepiej prezentuje się chwytliwy „Live Forever”, który łatwo wpada w ucho. Do takiego grania Lions Share zdążyli już swoich fanów przyzwyczaić i właśnie takich utworów mogłoby być tutaj więcej.

Bardzo dobrze wypada również energiczny „Chain Child”, utrzymany w klimatach Dio – z ostrym riffem, szybkim tempem i wyraźną pasją. Za takie momenty właśnie kocham Lions Share. Na płycie znajdziemy też przebojowy „Another Desire”, którego klimat przywodzi na myśl ostatnie wydawnictwa zespołu. Refren jest świetnie dopracowany i z pewnością sprawdzi się na koncertach. Gdyby cały album utrzymany był na takim poziomie, trudno byłoby narzekać. Całość zamyka nastrojowy, bardziej rozbudowany i stonowany „Run for Your Life”.

Lions Share niejednokrotnie udowadniali, że potrafią nagrywać wielkie albumy i tworzyć znakomite kompozycje. Dwie poprzednie płyty były prawdziwą ucztą dla fanów heavy i power metalu. Duet Nils / Lars dawał nadzieję, że nowy materiał dorówna tamtemu poziomowi. Nie jest źle – to wciąż bardzo dobry album – jednak wyraźnie słychać spadek formy. W efekcie, mimo solidnego poziomu, pozostaje pewien niedosyt.

Ocena: 8/10

IRON SAVIOR - Awesome anthems of the Galaxy (2026)

 

Iron Savior ostatnio wyraźnie się rozdrabnia i wydaje coraz więcej niezbyt potrzebnych wydawnictw. Najpierw pojawiła się składanka „Reforged”, a teraz przyszedł czas na album z coverami zatytułowany „Awesome Anthems of the Galaxy”. Tym razem zespół sięgnął po przeróbki przebojów z lat 80., dobrze znanych z radiowych playlist. Trudno jednak nie zadać sobie pytania: komu właściwie potrzebne są metalowe wersje utworów balansujących na granicy popu i dance?

Album traktować można raczej jako jednorazową ciekawostkę. Szkoda trochę, że zespół poświęca czas i energię na takie przedsięwzięcia, zamiast skupić się na tworzeniu nowego, autorskiego materiału. Płyta ukazała się 27 marca nakładem wytwórni Perception i zawiera aż 17 utworów, z których większość doskonale znamy ze stacji radiowych. Pojawia się więc pytanie o sens przerabiania popowych hitów na metalowe aranżacje. W wielu momentach brzmi to dość komicznie i sprawia wrażenie projektu zrealizowanego bardziej dla zabawy niż z artystycznej potrzeby.

Na plus można zaliczyć możliwość usłyszenia Pieta Sielcka w nieco innym repertuarze – trzeba przyznać, że wokalnie radzi sobie całkiem dobrze. Zespół zadbał również o atrakcyjną oprawę graficzną oraz solidne, dopracowane brzmienie. Niestety, mimo tych elementów całość nie robi większego wrażenia.

Na płycie znalazły się m.in. takie utwory jak „Take On Me” zespołu A-ha, „Maniac” Michaela Sembello czy „Forever Young” Alphaville. Słucha się tego bez większego bólu, jednak szybko dochodzi się do wniosku, że lepiej wrócić do oryginałów – autentycznych i najlepiej oddających klimat tych kompozycji. Nie wszystko da się przekonująco przerobić na heavy czy power metal. W efekcie powstaje momentami kiczowaty i mało przekonujący twór.

Szkoda, że Iron Savior, będący obecnie w bardzo dobrej formie, marnuje swój potencjał na takie projekty. Można tego posłuchać z czystej ciekawości, ale raczej na jednym odsłuchu się skończy. To wydawnictwo skierowane głównie do najbardziej oddanych fanów zespołu – kolekcjonerów, którzy chcą mieć w swojej dyskografii każdy album ulubionej formacji.

Ocena: 3/10

HELLRIPPER - Coronach (2026)

 

 Odkąd po raz pierwszy usłyszałem album  „Warlocks Grim & Withered Hags”, stałem się fanem twórczości brytyjskiego Hellrippera oraz talentu Jamesa McBaina. Trzeba przyznać, że potrafi on w niezwykle umiejętny sposób łączyć elementy black metalu, heavy metalu i speed metalu. Buduje mroczny, sugestywny klimat, tworzy chwytliwe kompozycje i wciągające melodie – wszystko zagrane z wyczuciem, pomysłem i dbałością o detale. Nie brakuje tu epickiego rozmachu ani świeżości. Hellripper już wcześniej powalił mnie na kolana, a poprzeczka została wysoko zawieszona w 2023 roku. Teraz najnowszy album, zatytułowany „Coronach”, który ukazał się 27 marca, okazuje się jeszcze ciekawszy, bardziej urozmaicony i dopracowany.

Wyraźnie słychać rozwój Jamesa w stosunku do poprzedniego wydawnictwa. Brzmienie jest soczyste, pełne mocy i agresji. Do tego dochodzi piękna, nastrojowa okładka – bogata paleta kolorów i dbałość o szczegóły sprawiają, że zapada ona w pamięć na długo. McBain po raz kolejny imponuje talentem. Sposób, w jaki operuje wokalem i buduje mroczny nastrój, naprawdę zasługuje na uznanie. W warstwie gitarowej również dzieje się wiele dobrego – jest agresywnie, dynamicznie, a zarazem niezwykle melodyjnie. Od pierwszej do ostatniej minuty coś się dzieje: pojawia się zróżnicowanie, zmiany tempa i element zaskoczenia. Płyta praktycznie nie ma słabych punktów. Miłym dodatkiem są także gościnne występy – choćby Marianny, która wspiera Jamesa wokalnie, dodając całości jeszcze więcej klimatu i mrocznej atmosfery.

Na albumie znalazło się osiem utworów, które łącznie dają około 44 minut muzyki na bardzo wysokim poziomie. Całość otwiera rozpędzony „Hunderprest” – energetyczna mieszanka thrashu, speed metalu i blackmetalowego klimatu, która doskonale pokazuje talent McBaina. Przebojowy „Kinchyle” imponuje agresywnym riffem, momentami przywodzącym na myśl twórczość Running Wild, oraz świetną dynamiką. To Hellripper w znakomitej formie. Z kolei „The Art of Resurrection” otacza słuchacza tajemniczym, niemal mistycznym klimatem, oferując przy tym wiele interesujących przejść i zmian tempa.

Dalej otrzymujemy agresywny i pędzący „Baobhan Sith”, w którym przenikają się elementy black metalu ze speedowo-thrashową energią. To świetnie skonstruowany kawałek, wręcz kipiący energią. Podobne emocje wywołuje żywiołowy „Blackk Satanik Fvkkstorm” – w takim wydaniu Hellripper sprawdza się wręcz idealnie. „Sculptor’s Cave” oraz „Mortercheyn” to kolejne dwa szybkie, bezkompromisowe killery. Finałem albumu jest rozbudowany i klimatyczny „Coronach”, który prezentuje wszystko, co w Hellripperze najlepsze. Pojawiają się tu również wyraźne wpływy heavy metalu, a nieco bardziej stonowane tempo działa na korzyść kompozycji. To naprawdę piękne zwieńczenie płyty.

Sposób, w jaki brytyjski Hellripper interpretuje i rozwija stylistykę black metalu, budzi duży podziw. Mieszanka heavy metalu, black metalu, speed metalu i thrashu została tu zrealizowana niemal bezbłędnie. Nowy album jest dojrzały, dopracowany i niezwykle melodyjny. Nie brakuje mu przebojowości, pomysłowości ani świeżości. Słychać oczywiście inspiracje takimi zespołami jak Venom, Sodom czy Slayer, jednak Hellripper konsekwentnie buduje własny, rozpoznawalny styl.

Ten album po prostu trzeba znać.

Ocena: 10/10

DARK HEART - Evolution (2026)

 

Brytyjski Dark Heart powrócił na dobre. Początki zespołu sięgają 1983 roku – już rok później ukazał się debiutancki album z muzyką osadzoną w kręgu NWOBHM. Grupa reaktywowała się w 2017 roku, jednak z czasem oddaliła się od klasycznego heavy metalu, kierując się bardziej w stronę nowoczesnego hard rocka.

27 marca ukazał się trzeci album studyjny zatytułowany „Evolution”. To wydawnictwo skierowane przede wszystkim do miłośników hard rocka w brytyjskim klimacie.

Od 2017 roku skład zespołu pozostaje niezmieniony. Na wokalu występuje Alan Clark, który znakomicie odnajduje się w rockowej stylistce. Przyciąga uwagę zarówno barwą głosu, jak i solidną techniką wokalną, nadając kompozycjom odpowiednią drapieżność i charakter. Gitarzysta Nick Catterick dba natomiast o właściwą hardrockową oprawę – buduje klimat, a jego brzmienie, choć nowoczesne, wyraźnie nawiązuje do klasyki lat 80. W muzyce zespołu można usłyszeć wpływy takich formacji jak Dokken, Demon czy Voodoo Circle, a momentami pobrzmiewają także echa Black Sabbath z okresu Tony’ego Martina.

Na uwagę zasługuje również okładka albumu – efektowna i sugestywna, idealnie oddaje charakter muzyki zespołu i od razu sugeruje, z jakim stylem mamy do czynienia.

Album rozpoczyna się bardzo mocnym akcentem – zadziornym „Light the Flame”, które od razu ujawnia potencjał grupy oraz jej zamiłowanie do hard rocka. Brzmienie jest klasyczne, a jednocześnie dopracowane w detalach. Bardziej stonowany, nieco radiowy „Cold Winter” pokazuje inne, łagodniejsze oblicze zespołu. Z kolei mroczny, lekko balladowy „End of Tomorrow” zachwyca klimatem i wyraźnie nawiązuje do patentów znanych z twórczości Black Sabbath z czasów Tony’ego Martina.

Melodyjny hard rock z dużą dawką AOR odnajdziemy w „Spread Your Wings”, gdzie Dark Heart świetnie odnajduje się w bardziej przystępnej, melodyjnej konwencji. Elementy heavy metalu pojawiają się w drapieżnym „Ride the Highway” – dynamicznym i przebojowym utworze o wyrazistej konstrukcji. Zespół potrafi tworzyć chwytliwe kompozycje, które łatwo zapadają w pamięć – świetnym przykładem jest „Life to Crucify”, prawdziwa perełka tego albumu.

Uwagę przyciąga także klimatyczny i melodyjny „Eyes of Light”, w którym ponownie pojawiają się wpływy hard rocka z nutą AOR. Całość zamyka chwytliwy i dobrze zaaranżowany „Burned”, stanowiący solidne zwieńczenie płyty.

Dark Heart po raz kolejny udowadnia, że ich powrót był trafną decyzją. Zespół odnalazł się w nowej rzeczywistości, stawiając na bardziej melodyjny rock z elementami AOR. Kluczową rolę odgrywają tu klimat, pomysłowe riffy oraz dbałość o przebojowość utworów. Efektem jest solidny, godny uwagi materiał, który z pewnością przypadnie do gustu fanom klasycznie brzmiącego hard rocka.

Ocena: 7/10

A HERO FOR THE WORLD - G.o.a.t (2026)

 

Od 14 lat działa projekt muzyczny A Hero for the World, prowadzony przez Jacoba Kaasgaarda. To radosny, podniosły power metal z wyraźnymi symfonicznymi akcentami. W muzyce słychać inspiracje takimi zespołami jak Avantasia, Majestica, Fellowship czy wczesny Helloween. Jacob nagrał już sporo płyt – wszystkie utrzymane na solidnym, rzemieślniczym poziomie, choć dalekie od perfekcji. Jak na projekt jednoosobowy i tak prezentuje się to całkiem przyzwoicie.

Niedawno ukazał się nowy album zatytułowany „G.O.A.T.”, zawierający premierowy materiał. Okładka, jak zwykle, jest przyjemna dla oka i doskonale oddaje stylistykę power metalu. Również brzmienie pozostaje spójne z konwencją gatunku. Jacob odpowiada zarówno za wokal, jak i całą warstwę instrumentalną. Do swojej pracy podchodzi starannie i wyraźnie stara się, aby materiał był możliwie atrakcyjny dla słuchacza.

Na płycie znajdziemy mieszankę różnych elementów – od power metalu, przez melodyjny heavy metal, aż po bardziej rockowe fragmenty. Rasowy power metal w duchu Helloween pojawia się w rozpędzonym „Year of the Dragon”. Może nie jest to nic odkrywczego, ale utwór słucha się całkiem przyjemnie i przywołuje skojarzenia z power metalem lat 90. Z kolei singlowy „The Greatest of All Time” to słodkawy, melodyjny heavy metal – solidny numer, choć trudno doszukiwać się w nim czegoś wyjątkowego.

Bardziej lekki i rockowy charakter ma „Unite”. To już zdecydowanie bardziej komercyjne granie, co zapewne wywoła narzekania wśród ortodoksyjnych fanów power metalu. Skoczny i pogodny „Playing with Fire” również ma w sobie pewną energię, choć do ideału sporo mu brakuje.

Na albumie znalazło się także sporo wolniejszych, spokojniejszych kompozycji. Więcej klasycznego power metalu powraca w utworze „Freedom”. Zamykający płytę „The Place Where Oceans Meet” potrafi zaskoczyć szybszym tempem i epickim klimatem – wreszcie pojawia się tu więcej mocy i rozmachu. Niestety jako całość album wypada dość przeciętnie i pozostawia pewien niedosyt.

Jacob realizuje swoje muzyczne marzenia i konsekwentnie tworzy własną muzykę – raz z lepszym, raz ze słabszym rezultatem. W tym przypadku mam jednak wrażenie przerostu formy nad treścią. Brakuje naprawdę wyróżniających się utworów, a większość materiału sprawia wrażenie pozbawionej energii i charakteru. Być może następnym razem będzie lepiej. Ten album można jednak bez większego żalu pominąć.

Ocena: 3/10

POWER PALADIN - Beyond the Reach of the enchantment (2026)

 

Pochodzący z Islandii Power Paladin rośnie w siłę. Debiutancki album tej młodej kapeli grającej power metal był dopracowany i dostarczał słuchaczom mnóstwo frajdy. Była to prawdziwa uczta dla fanów starego Helloween, Edguy czy Rhapsody. Apetyt rośnie w miarę jedzenia, dlatego miałem ogromne oczekiwania wobec drugiego wydawnictwa zespołu. Teraz, 27 marca, po czteroletniej przerwie, band wydał swój drugi album studyjny zatytułowany „Beyond the Reach of Enchantment”. To ponownie prawdziwa uczta dla miłośników power metalu w stylu lat 90. Okładka sugeruje klimaty znane z twórczości Blind Guardian, choć w muzyce wciąż dominują inspiracje Rhapsody, Twilight Force czy Helloween.

Jedno jest pewne – Power Paladin nabiera coraz większej pewności w tym, co robi. Wyraźnie słychać rozwój, a muzycy pokazują jeszcze więcej swoich możliwości. Pod względem kompozycyjnym album wypada nawet lepiej niż debiut. Zespół wykonuje kolejny krok naprzód. Jest tu miejsce zarówno na klimat fantasy, jak i na szybkie, pełne energii riffy. Oprócz tego band zadbał o agresywne motywy gitarowe, zróżnicowanie i dużą dawkę pomysłowości. Nie ma miejsca na nudę – od początku do końca album zachwyca stylem, jakością i znakomitą formą.

Filarem zespołu jest duet gitarowy tworzony przez Johanssona i Borrisona. Panowie imponują aranżacjami, świetną współpracą oraz kreatywnością w budowaniu partii gitarowych. Na płycie dzieje się naprawdę sporo, a wszystko podane jest z wyraźnym szacunkiem dla klasyki gatunku. Wokalista Atli brzmi na nowym albumie jeszcze lepiej niż wcześniej. Słychać w jego głosie pewność siebie oraz ogromną miłość do klasycznego power metalu. Wychował się na klasyce gatunku i wyraźnie słychać inspiracje Gamma Ray, Helloween czy Rhapsody. Zespół zdecydowanie stanął na wysokości zadania i stworzył naprawdę znakomite wydawnictwo.

Okładka płyty to wyraźny ukłon w stronę legendarnych ilustracji zdobiących albumy Blind Guardian czy Rhapsody. Już na pierwszy rzut oka wiadomo, z jakim klimatem będziemy mieli do czynienia. Singlowy „Sword Vigor” to prawdziwy killer – rozpędzony numer z agresywnym riffem wyraźnie inspirowanym twórczością Gamma Ray. Na taki power metal zawsze czekam z utęsknieniem. Rewelacja!

Klasyczne patenty Helloween dostajemy w pędzącym „Glade Lords of Athel Loren”. Zespół znakomicie balansuje tutaj między melodyjnością a agresją, tworząc rasowy power metal rodem z lat 90. Bardzo dobrze wypada również bardziej drapieżny i zadziorny „The Royal Road”, w którym ponownie słychać wpływy Gamma Ray i Helloween. Na szczególną uwagę zasługują tu znakomite partie solowe.

Więcej radosnego power metalu w klimacie starego Helloween pojawia się w przebojowym „The Arcane Tower”. Dalej mamy dynamiczny i rozpędzony „Aegis of Eternity”, który doskonale pokazuje potencjał i talent Power Paladin. Na płycie nie brakuje chwytliwych momentów i prawdziwego power metalowego kopa, co świetnie potwierdza pomysłowy i łatwo wpadający w ucho „Camelot Rock City”.

Wpływy Gamma Ray słychać także w zadziornym „Keeper of the Crimson Dungeon” – to rasowy power metal w starym stylu, w którym wyraźnie czuć ducha lat 90. Finałem albumu jest rozbudowany i epicki „Valediction”. To dziesięć minut power metalu w najlepszym wydaniu. Zespół zadbał o to, aby utwór był zróżnicowany i ani przez chwilę nie nużył słuchacza.

Power Paladin wyrasta na nową gwiazdę power metalowej sceny. Zespół czerpie pełnymi garściami z klasyki gatunku i wcale się z tym nie kryje. Jednocześnie tworzy muzykę świeżą, pomysłową i stojącą na bardzo wysokim poziomie. Stawia na klimat fantasy oraz power metal inspirowany złotą erą lat 90. Nowy album jest jeszcze ciekawszy niż debiut.

Brawo, Power Paladin!

Ocena: 9.5/10

CRUEL FORCE - Haneda (2026)

 

"Dawn of the Axe” był prawdziwym pokazem mocy i talentu niemieckiego zespołu Cruel Force. To jedna z najlepszych płyt wydanych w 2023 roku. Band zaprezentował klasę, ogromny potencjał oraz wielką miłość do heavy i speed metalu z domieszką thrashu. Cruel Force skradł moje serce, dlatego z niecierpliwością wypatrywałem następcy „Dawn of the Axe”.

Album „Haneda” ukazał się 26 marca nakładem Shadow Kingdom Records. Cruel Force wyrasta na nową gwiazdę speed metalu, a najnowsze wydawnictwo tylko potwierdza ich wysoką formę. Na takie płyty zdecydowanie warto czekać.

Już sama okładka przyciąga wzrok – egipski motyw prezentuje się znakomicie i świetnie współgra z charakterem muzyki. Równie dobrze wypada produkcja: brzmienie jest dopieszczone, ostre niczym brzytwa i idealnie pasuje do stylistyki zespołu. Wokalista Michael Dall daje się poznać jako rasowy heavy/speedmetalowy frontman, który nadaje kompozycjom odpowiednią ekspresję i charakter. Gitarzysta ukrywający się pod pseudonimem Slaughter stawia na sprawdzone rozwiązania – agresywne riffy, dynamiczne partie gitarowe oraz pełne finezji i świeżości solówki. Jest się czym zachwycać, bo Slaughter w wyraźny sposób oddaje hołd złotej erze lat 80. Do tego dochodzi energiczna, znakomicie pracująca sekcja rytmiczna. Każdy element, każda cząstka muzyki Cruel Force wydaje się dopracowana w najdrobniejszych szczegółach.

Album otwiera instrumentalne intro „The Cross”, które w bardzo klimatyczny sposób buduje napięcie i pokazuje muzyczne umiejętności zespołu. Apetyt rośnie błyskawicznie, a zaraz potem wkracza dobrze znany singiel „Whips A Swinging”. To prawdziwa eksplozja agresji i dynamiki, z wyraźnymi zapędami w stronę thrash metalu. Cruel Force w najlepszej formie – do tego świetne przejścia i znakomite solówki.

W podobnych klimatach utrzymany jest rozpędzony „Savage Gods”, kolejny killer na tej płycie. Wszystko brzmi perfekcyjnie i trudno znaleźć jakiekolwiek słabe punkty. Co ważne, zespół unika monotonii i nie gra według jednego schematu, co stanowi jego ogromny atut.

Rozpędzony „Sword of Iron” przywołuje skojarzenia ze speed metalem z pierwszych płyt Blind Guardian czy Helloween z czasów „Walls of Jericho”. Egipski klimat z okładki powraca w instrumentalnym „Crystal Skull” – to bardziej heavy metalowa kompozycja z wyraźnymi wpływami Iron Maiden. Zespół błyszczy tu kreatywnością, a momentami wręcz geniuszem.

Ten nastrój płynnie przechodzi w kolejny utwór – „Warlords”. Wejście syntezatorów i epicki rozmach sprawiają, że kompozycja robi ogromne wrażenie. Sześć minut mija tu błyskawicznie, a zespół świetnie bawi się konwencją.

Nie brakuje też bardziej bezpośrednich, energetycznych momentów – takim numerem jest przebojowy „Black Talon”, kolejna wariacja na temat speed/thrash metalu, w której Cruel Force czuje się jak ryba w wodzie. Emocji dostarcza również rozpędzony „Titans Awakening”, a całość zamyka monumentalny „Haneda”. Kto by się spodziewał, że zespół potrafi stworzyć tak rozbudowany, a jednocześnie atrakcyjny utwór w stylistyce speed/thrash metalowej? Efekt jest znakomity – to jeden z najciekawszych numerów w dorobku Cruel Force i finał w naprawdę wielkim stylu.

Cruel Force rośnie w siłę, a marka zespołu budzi coraz większy respekt. Niemcy po raz kolejny nagrali album praktycznie bezbłędny, który trzyma w napięciu od początku do końca. Świetne instrumentalne wstawki, mnóstwo killerów i epicki finał sprawiają, że „Haneda” to płyta obowiązkowa dla fanów speed i thrash metalu. Wygląda na to, że na scenie wyrosła nam nowa gwiazda tego gatunku – i zdecydowanie warto mieć ten album na swojej półce.

Ocena: 10/10

ATARAXIA - Dance by the storm (2026)

 

Jeżeli ktoś lubi ostatnie płyty Metalliki czy Megadeth, czyli mieszankę heavy i thrash metalu, powinien zwrócić uwagę na najnowsze dzieło szwedzkiej formacji Ataraxia. Album "Dance by the Storm" ukazał się 17 marca. Zespół dopiero stawia swoje pierwsze kroki w branży metalowej i choć nie oferuje jeszcze rewolucji, ich płyta przyciąga uwagę i sprawdza się jako solidna, energetyczna rozrywka.

Na plus zasługują mocne riffy, chwytliwe melodie i klasyczne zagrywki, które sprawiają, że trudno przegapić ten materiał. Okładka wyróżnia się przyjemną kolorystyką, która łatwo zapada w pamięć. W kwestii produkcji i brzmienia nie ma wielkich niespodzianek – wszystko jest solidne, dopracowane i pełne energii. Band potrafi grać i dostarcza zróżnicowanej muzyki, choć momentami można poczuć brak ostatecznego szlifu. Mimo pewnych niedociągnięć, "Dance by the Storm" to pozycja obowiązkowa dla fanów klasycznego heavy/thrash metalu.

W składzie Ataraxii znajdziemy zgrany duet gitarowy: Ostmana i Andre. Panowie stawiają na klasyczne zagrywki, agresję i charakterystyczną zadziorność. Partie wokalne powierzono Myrvoldowi – nie jest to wokalista pierwszoligowy o niezwykłej technice, ale nadrabia charyzmą i umiejętnością budowania klimatu, co świetnie pasuje do muzyki zespołu.

Album rozpoczyna się od mocnego uderzenia w tytułowym "Dance by the Storm" – solidnej mieszanki heavy i thrash metalu. Brakuje tu może nieco świeżości, ale riffy i konstrukcja utworu są zdecydowanym atutem. Łatwo wpadające w ucho kompozycje znajdziemy w "As Black Star Rise", w którym dzieje się naprawdę dużo – kawałek zapada w pamięć i buja słuchaczem od początku do końca. Thrash w agresywnej odmianie otrzymujemy w szybkim i dynamicznym "The Night of Frozen Tears", pełnym chwytliwych melodii.

Rozbudowany "Sonder" pokazuje wyraźne inspiracje Metalliką i jest całkiem udaną balladą. Z kolei "Storm of Sorrow to agresywna kompozycja, w której można doszukać się wpływów Megadeth, także w warstwie wokalnej. Zespół radzi sobie świetnie w stricte thrashowych numerach, czego przykładem jest "Cycle of Revenge" – refren momentami wydaje się nieco niedopracowany, ale całość działa. Równie dobrze wypada "Slaves of Times", bardziej rozbudowany i z heavy metalowym charakterem, pokazujący złożoną formę kompozycji.

"Dance by the Storm" to solidnie skrojony album thrash metalowy z wyraźnymi wpływami heavy metalu. Choć nie znajdziemy tu błysku geniuszu ani nowatorskich rozwiązań, płyta dostarcza przyjemnej, energetycznej rozrywki i warto poznać, co Ataraxia ma do zaoferowania.

Ocena: 6,5/10

SCARLET HORIZON - Genesis of the end (2026)

 

Brazylijski zespół Scarlet Horizon po niemal 22 latach działalności wreszcie wydaje swój debiutancki album. „Genesis of the End” ukazał się 20 marca i jest to pozycja skierowana przede wszystkim do fanów takich zespołów jak Angra, Almah, Vision Divine czy Labyrinth. Można tu również odnaleźć wpływy Avantasia, Helloween czy Blind Guardian. Zespół stawia na klasyczne rozwiązania, ale jednocześnie na pomysłowość, świeżość i dbałość o detale. Scarlet Horizon jest głodny sukcesu i długo kazał czekać na swój pierwszy pełnowymiarowy album. W tym czasie muzycy jednak nie próżnowali – przygotowali coś naprawdę wyjątkowego.

Już sama okładka przyciąga uwagę – pełna jest smaczków, ukrytych motywów i potrafi oddziaływać na wyobraźnię, kusząc klimatem. Zespół dopracował ten aspekt równie starannie jak samo brzmienie płyty. Produkcja jest nowoczesna, mocna i selektywna, dzięki czemu każdy dźwięk nabiera odpowiedniej mocy. Atutem tej kapeli jest zgrany skład oraz utalentowani muzycy, którzy imponują swoimi umiejętnościami. Wokalista Caio Alexandre śpiewa z pazurem i bez trudu operuje wysokimi rejestrami. To rasowy power metalowy frontman, który potrafi zrobić prawdziwe show. Wtóruje mu uzdolniony klawiszowiec Thales Guimaraes, nadający muzyce odpowiedni klimat i melodyjny charakter. Z kolei za energię, drapieżność i progresywny sznyt odpowiada gitarzysta Daniel do Valle. Dużym plusem jest jego zamiłowanie do urozmaiconych, pomysłowych partii gitarowych. Jest się czym zachwycać, zwłaszcza jeśli gustuje się w power metalu i progresywnym heavy metalu. Wszystko jest tu na swoim miejscu, a zawartość płyty dostarcza sporo frajdy i rozrywki na bardzo wysokim poziomie.

Album otwiera klimatyczne intro, po którym następuje pomysłowy i klasycznie brzmiący „Worst Awakening”. To utwór oddający wszystko to, co najpiękniejsze w power metalu, a przy tym wyraźnie inspirowany dokonaniami Stratovarius, Sonata Arctica czy Helloween. Brzmi to bardzo obiecująco i zachęca do dalszego odkrywania muzyki Scarlet Horizon. W nastrojowym „Hope Dies First” można wyłapać wpływy Blind Guardian. Zespół bawi się tu konwencją i ciekawymi motywami, a moment, w którym tempo nagle przyspiesza, robi ogromne wrażenie – prawdziwa power metalowa petarda. Elementy rockowe i progresywne pojawiają się w nieco lżejszym „Train to the Pit”. Kolejnym mocnym punktem płyty jest „Crossroads Riverside” – piękny pokaz emocji i epickiego rozmachu. Utwór przesiąknięty jest symfonicznymi ozdobnikami, które nadają mu wyjątkowego charakteru.

„Forever Prisoner” rozwija się dość powoli, ale z czasem nabiera mocy i mrocznego klimatu, choć w tej formie wydaje się nieco zbyt rozbudowany. Z kolei „Aurora Borealis” momentami sprawia wrażenie lekkiego przerostu formy nad treścią – utwór jest nieco przekombinowany. Progresywny charakter zespołu można natomiast wyraźnie poczuć w rockowym „Delusion”. Wykonanie stoi na bardzo wysokim poziomie i słucha się tego z dużą przyjemnością. Klasyczny power metal powraca z pełną siłą w rozpędzonym „Forbidden Sacrament”. Solówki stoją tu na najwyższym poziomie i potrafią przyprawić o dreszcze. Momentami ocierają się nawet o klimaty neoklasyczne, co jest zdecydowanie dużym atutem. Zespół nie zwalnia tempa – agresywny „Crush Down the Throne” to kolejny dynamiczny i niezwykle przebojowy numer. Płytę zamyka podniosły i klimatyczny „Down to Hades”, który stanowi idealne podsumowanie całości oraz pokaz możliwości zespołu.

Scarlet Horizon długo kazał czekać na swój pełnowymiarowy debiut, ale zdecydowanie było warto. Ten czas nie został zmarnowany – zespół przygotował dojrzały i dopracowany album z pogranicza progresywnego power metalu. Słychać tu pasję, talent muzyków oraz dużą pomysłowość kompozytorską. To bardzo mocny start Scarlet Horizon i zdecydowanie warto obserwować dalsze poczynania tej kapeli.

Ocena: 8,5/10

ASSIGNMENT - With the end comes silence (2026)

 

Assignment to niemiecki odpowiednik takich kapel jak Ayreon, Savatage czy Symphony X. Formacja specjalizuje się w progresywnej odmianie power metalu. Po sześciu latach przerwy powracają z szóstym albumem studyjnym zatytułowanym „With the End Comes Silence”. Zespół potrafi oczarować słuchacza i zaimponować interesującym materiałem. Dużym atutem jest również głos Diego Valdeza – wokalisty doskonale znanego z takich zespołów jak Iron Mask czy Heller, prawdziwego specjalisty w swoim fachu.

Ten doświadczony band działa już od 1994 roku i przez ten czas zdążył wypracować sobie rozpoznawalną markę. Nic więc dziwnego, że nową płytę zdobi dopracowana, klimatyczna okładka. Również w kwestii brzmienia muzycy stanęli na wysokości zadania – materiał jest mocny, selektywny i bardzo czytelny. Każdy dźwięk wybrzmiewa klarownie, a sami muzycy imponują umiejętnościami. Wszystko to przekłada się na dojrzały album pełen interesujących detali i muzycznych smaczków.

Na płycie znajdziemy bardziej rozbudowane motywy gitarowe, złożone melodie oraz kompozycje wyraźnie osadzone w progresywnym charakterze. Zespół wykazuje się zarówno techniką, jak i pomysłowością. Na szczególne wyróżnienie zasługuje gitarzysta Goran Panic, który pokazuje się tutaj jako niezwykle utalentowany muzyk. Stawia na różnorodność, świeżość i bardziej wyszukane melodie, dzięki czemu jego partie nadają materiałowi wyjątkowego charakteru. Wokalista Diego Valdez prezentuje natomiast najwyższą klasę – jego potężny głos potrafi momentami przywodzić na myśl Ronniego Jamesa Dio czy Jo Amore z francuskiego Nightmare.

Album zawiera dziesięć utworów, które łącznie wypełniają około godzinę muzyki. Materiał jest przemyślany i pełen ciekawych momentów. Płytę otwiera klimatyczny „Fallen”, który momentami przywodzi na myśl twórczość Ayreon. Już tutaj Diego Valdez pokazuje pełnię swoich możliwości wokalnych, a jego barwa chwilami przypomina Jo Amore z najlepszych lat Nightmare.

Dużą dawkę melodyjności i przebojowości przynosi „Nothing to Say”, natomiast „Beyond Recognition” wprowadza nieco mroczniejszy nastrój. Zespół konsekwentnie stawia na wyszukane melodie i dopracowane motywy. Więcej agresji oraz power metalowej energii pojawia się w zadziornym „Those World’s”, gdzie muzycy pokazują bardziej dynamiczne oblicze.

Jednym z największych atutów tej płyty jest umiejętność budowania klimatu i odpowiedniego nastroju. Ponad siedmiominutowy „The Tower” znakomicie to potwierdza. Z kolei „Call for Heaven” to utwór bardziej przystępny i łatwo wpadający w ucho, oparty na klasycznych zagrywkach i dobrze znanych heavy metalowych patentach.

Power metalowa stylistyka powraca w bardziej agresywnym „Angel of Berlin” – tutaj zespół błyszczy pełnią możliwości. Szkoda jedynie, że na płycie nie ma nieco więcej tak bezpośrednich i energetycznych „killerów”. Mimo to kompozycja imponuje pasją, świeżością i pomysłowością.

Tytułowy „With the End Comes Silence” ukazuje progresywne oblicze zespołu. Podniosły, epicki charakter oraz liczne pomysłowe motywy sprawiają, że przez ponad osiem minut dzieje się tu naprawdę dużo interesujących rzeczy. Całość zamyka ponad sześciominutowy „the curtain Falls”, który stanowi świetne podsumowanie albumu. To udany miks melodyjnego heavy/power metalu oraz progresywnego heavy metalu. Wyraźnie czuć tu doświadczenie zespołu oraz ogromną dbałość o detale.

Assignment nagrał bardzo wartościowy album, który ma naprawdę wiele do zaoferowania. Mocne, wyraziste i podkręcone melodie oraz chwytliwe riffy stanowią jego siłę napędową. Słychać tu dbałość o szczegóły, różnorodność oraz wyjątkowy klimat. Zespół potrafi oczarować słuchacza i dostarczyć materiał godny uwagi.

To płyta skierowana przede wszystkim do fanów progresywnego heavy metalu oraz wymagających słuchaczy, którzy cenią kunszt i piękno muzyki. Osobiście dorzuciłbym jeszcze dwa szybsze utwory – momentami brakuje też nieco większej konsekwencji. Mimo tych drobnych niedociągnięć album robi bardzo dobre wrażenie.

Ocena: 8/10

SANCTUM PYRE - He who remains (2026)

 

Szwedzki wokalista Rob Lundgren to niezwykle zapracowany muzyk. Pojawia się na wielu wydawnictwach — raz jako główny wokalista, innym razem jako gość. Z pewnością nie może narzekać na brak zajęć. W tym roku można go usłyszeć na debiutanckim albumie formacji Sanctum Pyre. Płyta „He Who Remains”, która ukazała się 20 marca, skierowana jest do miłośników epickiego heavy metalu z domieszką power metalu. W końcu coś, co potrafi wywołać prawdziwe ciarki emocji.

Trzeba przyznać, że zespół sprawia sporą niespodziankę. Nie stawia bowiem na agresję, zawrotne tempo ani łatwo wpadające w ucho hity. Zamiast tego skupia się na monumentalności, epickim klimacie i narracyjności. Kompozycje są rozbudowane, a partie gitarowe — bardziej złożone i dopracowane. W każdym utworze dzieje się naprawdę dużo dobrego. Sanctum Pyre opiera swoją siłę na pięknych melodiach i poruszających dźwiękach. To prawdziwy pokaz talentu i muzycznej wrażliwości.

Rob Lundgren to doświadczony i uznany artysta. Towarzyszy mu klawiszowiec Nikos Tzouannis, znany z Battle Symphony, który dodaje subtelnych ozdobników i wzmacnia klimat kompozycji. Największą pracę wykonuje jednak nieco tajemniczy Mike G., odpowiedzialny za gitary, bas oraz perkusję. Wyraźnie zna się na rzeczy i zadbał o wysoki poziom instrumentalny. Partie gitarowe przesiąknięte są wpływami takich zespołów jak Arrayan Path, Manilla Road czy Crimson Glory. Pomysłowość, świeżość oraz dbałość o detale znacząco podnoszą jakość całego albumu. Trzech muzyków stworzyło dzieło pełne magii — prawdziwą ucztę dla duszy.

Już od pierwszych chwil płyta uderza energią za sprawą utworu „Break Thy Chains”, pełnego power metalowych rozwiązań. To swoista zmyłka — dostajemy epicki, przystępny hicior, który zachwyca dynamiką i podniosłym charakterem. Monumentalność oraz bardziej zróżnicowane partie gitarowe pojawiają się w melodyjnym „Ride Through Fire”, gdzie zespół wyraźnie pokazuje kierunek, w jakim chce podążać. Utwór ma niesamowity klimat i potrafi poruszyć.

„Behold the Thrones” ponownie czaruje epickim rozmachem i naciskiem na atmosferę. To doskonały przykład na to, że nie zawsze trzeba grać szybko i agresywnie — dbałość o szczegóły, klimat i piękne melodie potrafią zdziałać cuda. Wpływy Arrayan Path słychać wyraźnie w nieco progresywnym „Pay the Price”. Z kolei „The Hammer and the Cross” to kwintesencja nastrojowego, epickiego heavy metalu — utwór płynie, hipnotyzuje i zachwyca klimatem. Podobne emocje przynosi marszowy i stonowany „The oath”, którego refren stanowi esencję gatunku.

Dalej otrzymujemy spokojniejszy, lekko rockowy „She Was a Flame”, wyróżniający się ciekawymi zmianami tempa i nastroju. Punktem kulminacyjnym albumu jest utwór tytułowy „He Who Remains” — pełen epickiego rozmachu, z gregoriańskimi chórami i wyjątkową atmosferą. To moment, w którym zespół pokazuje pełnię swojego potencjału.

Na zakończenie dostajemy bardziej energiczny „Daughter of the Wind”, w którym powraca power metalowa żywiołowość. Orientalne motywy przywodzą na myśl Arrayan Path, a neoklasyczne zagrywki mogą kojarzyć się z Iron Mask. To znakomite zwieńczenie całości.

Sanctum Pyre to niezwykłe doświadczenie i dowód na to, że heavy metal może być piękny bez konieczności uciekania się do ostrych riffów czy chwytliwych, prostych melodii. Siła tej muzyki tkwi w emocjach, nastroju i subtelnych dźwiękach. To album, który na długo pozostaje w pamięci.

Ocena: 9.5/10

MORBID DEATH - Veil od ashes (2026)

W okresie 1990–2024 portugalski Morbid Death prowadził aktywną działalność, nagrywając cztery albumy i udowadniając, że potrafi umiejętnie łączyć elementy thrash metalu z melodyjnym death metalem. W ich muzyce wyraźnie słychać inspiracje dokonaniami takich legend jak Death czy Morbid Angel. W 2025 roku wokalista i basista Ricardo Santos reaktywował zespół, kompletując zupełnie nowy skład. Efektem tej decyzji jest świeży materiał, a album „Veil of Ashes” ukazał się 13 marca.

Ricardo Santos to utalentowany wokalista, którego głos idealnie wpisuje się w stylistykę melodyjnego death i thrash metalu. Bardzo dobrze wypada również nowy duet gitarzystów – Raposo i Pinheiro. Choć nie otrzymujemy tu nic przełomowego, dostajemy solidną dawkę thrash metalu z wyraźną domieszką death metalu. Całość jest dopracowana, pełna agresji, chwytliwości i dbałości o szczegóły. 

Już od pierwszych sekund płyty atakuje nas energiczny i bezkompromisowy „Evil Remains”. To imponujący pokaz mocy – agresja i pomysłowość stoją tu na bardzo wysokim poziomie. Utwór stanowi znakomitą mieszankę death i thrash metalu. Z kolei tytułowy „Veil of Ashes” to kompozycja bardziej przebojowa i melodyjna, w której zespół wyraźnie eksponuje swoje inklinacje do melodyjnego death metalu. „Vanity” przyciąga uwagę świetnym wejściem basu i ponownie ukazuje potencjał zespołu – muzycy nie biorą jeńców, a ta stylistyczna mieszanka wypada niezwykle przekonująco. Całość dopełnia soczyste, potężne brzmienie, które podkreśla jakość kompozycji. Nieco bardziej ponury i stonowany „Hole Worm” zdradza wpływy heavy metalu. To utwór, który dostarcza sporo satysfakcji i pokazuje talent zespołu do tworzenia chwytliwych numerów. „Souls of Trauma” brzmi świeżo i nowocześnie – tutaj zespół kładzie większy nacisk na technikę i złożoność aranżacji. Kolejnym mocnym punktem jest melodyjny i łatwo wpadający w ucho „World of Lies”. Wszystko brzmi tu dokładnie tak, jak powinno – trudno znaleźć jakiekolwiek słabe strony. Więcej thrashowego charakteru odnajdziemy w zamykającym album „Death Row” – mocny riff, mroczny klimat i wyraźne nawiązania do klasyki gatunku. Słychać, że zespół czerpie ogromną radość z grania, a ta energia udziela się słuchaczowi.

To mój pierwszy kontakt z Morbid Death i muszę przyznać, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczony. Zespół imponuje zgraniem, pomysłowością i konsekwencją stylistyczną. „Veil of Ashes” to około 40 minut dopracowanej, intensywnej muzyki – pełnej zarówno chwytliwych momentów, jak i potężnych riffów. Trudno tu mówić o nudzie. To zdecydowanie pozycja obowiązkowa dla fanów takiego grania.

Ocena: 8.5/10

LORD FRANCIS SOTO - Battle royal(2026)

 

Niemcy to kraj, który kryje wielu utalentowanych muzyków poruszających się w różnych odmianach ciężkiego grania. Jednym z takich artystów jest wokalista Francis Soto. Kojarzony przede wszystkim z występów w Ivory Tower, dał się poznać jako niezwykle wszechstronny i utalentowany frontman. Jego elektryzujący głos potrafi nadać wyjątkowego klimatu każdej kompozycji, a sam artysta świetnie odnajduje się zarówno w rocku, jak i metalu.

Po latach działalności w różnych zespołach Francis Soto w końcu wydaje swój pierwszy solowy album. Płyta ukazała się 20 marca, a „Battle Royale” skierowana jest przede wszystkim do fanów melodyjnego heavy metalu i hard rocka.

Zarówno okładka, jak i brzmienie sprawiają wrażenie nieco „wygenerowanych”, jakby powstały przy udziale sztucznej inteligencji – i niestety w pewnym stopniu odbija się to na odbiorze całości. Na szczęście same kompozycje bronią się bardzo dobrze: są chwytliwe, pomysłowe i pełne energii. Materiał łączy świeżość z klasyczną formułą, co daje bardzo satysfakcjonujący efekt. Soto czaruje swoim wokalem – mimo upływu lat wciąż zachował charakterystyczną barwę i ekspresję.

Za partie gitarowe odpowiadają Francis Soto oraz Timothy Reid. Muzycy oferują proste, ale niezwykle sugestywne i wpadające w ucho motywy. Na płycie panuje znakomity balans między melodyjnym heavy metalem a hard rockiem. Słychać inspiracje takimi wykonawcami jak H.E.A.T czy Axel Rudi Pell. Całość obfituje w przebojowe refreny i zadziorne riffy – naprawdę dużo dobrego dzieje się na tym albumie.

Niech nie przeraża liczba utworów – 12 kompozycji to sporo, ale pomysłów zdecydowanie nie zabrakło. Materiał nie nuży i utrzymuje wysoki poziom od początku do końca. Lekki i przyjemny „Take Me Into the Flames” stanowi świetne wprowadzenie i zapowiedź tego, co czeka słuchacza. Klimat hard rocka lat 80. wyraźnie pobrzmiewa w stonowanym i nastrojowym „While the Night Still Knows My Name”, który wypada bardzo przekonująco.

Nieco bardziej komercyjny „My Soul Is Black” buja i przyciąga uwagę, zachowując przy tym rockowy pazur. Singlowy „One Night in Tokyo” brzmi jak potencjalny hit w stylu Axela Rudi Pella – to świetny wybór na singiel. Na szczególną uwagę zasługuje również energiczny „The Devil Is a Banger”, który szybko zapada w pamięć dzięki chwytliwemu refrenowi. Z kolei cięższy i mroczniejszy „Thunderroad" wnosi do albumu potrzebne urozmaicenie.

Kolejnym mocnym punktem jest „Heart of the Storm”, utrzymany w klimacie szwedzkiego hard rocka. „Stormbreaker” z kolei zdradza inspiracje twórczością Def Leppard, dodając płycie nieco bardziej radiowego charakteru. Tytułowy „Battle Royale” to prawdziwy majstersztyk – melodyjny heavy metal najwyższej próby, który pozostawia bardzo dobre wrażenie i pokazuje pełnię możliwości artysty.

Choć formalnie jest to debiut solowy, w rzeczywistości stanowi on swoisty punkt kulminacyjny kariery doświadczonego wokalisty. Francis Soto stworzył album energiczny, dojrzały i przemyślany. „Battle Royale” to prawdziwa kopalnia hitów – płyta zdecydowanie warta uwagi.

Ocena: 8,5/10

ALKINE - No more life (2026)

 

„No More Life” to debiutancki album szwedzkiej formacji Alkine. Zespół działa od 2023 roku i stawia na mieszankę heavy metalu oraz thrash metalu. Wyraźnie słychać, że muzycy inspirują się nowszymi dokonaniami Metalliki – podobieństwa są momentami bardzo wyczuwalne. Płyta ukazała się 13 marca i zdecydowanie jest to pozycja warta uwagi. Nie jest to materiał bez wad, ale zapewnia całkiem solidną dawkę rozrywki.

Pod względem gitarowym album prezentuje się przyzwoicie. Duet Starcevski/Karambatdakidis robi wszystko, by nadać kompozycjom melodyjności i energii. Riffy są stosunkowo proste i przystępne, co sprawia, że utwory łatwo wpadają w ucho. Nie brakuje tu chwytliwości ani charakteru, choć inspiracje Metalliką są aż nadto wyraźne. Niestety, wokal nie stoi na równie wysokim poziomie – Robin Starcevski momentami próbuje naśladować Jamesa Hetfielda, jednak efekt końcowy pozostawia sporo do życzenia. To zdecydowanie najsłabszy element zespołu. Szkoda również, że okładka albumu jest dość nijaka, a produkcja brzmi raczej standardowo, bez większego wyróżnika.

Alkine postawił na zwięzły materiał trwający około 37 minut. Album otwiera „Freedom of Speech”, który zaczyna się spokojnie, by po chwili nabrać mocy i agresji. To dynamiczny numer z solidnym riffem – bardzo udane otwarcie. Więcej mroku i heavy metalowego pazura przynosi „Dire Distress” – to dobry utwór, choć niezbyt zaskakujący. Tytułowy „No More Life” wypada znacznie lepiej – to dopracowana kompozycja, w której połączenie thrashu i heavy metalu brzmi szczególnie przekonująco. Energia i pomysłowość stoją tu na wysokim poziomie.

Na uwagę zasługuje również rytmiczny „Last Reside”, który przyjemnie buja i dobrze wpisuje się w konwencję albumu. „Demoralized” to z kolei rasowy, agresywny thrash metal – w takim wydaniu Alkine wypada naprawdę korzystnie. Podobne klimaty słychać w „Into the Unknown”, gdzie ponownie pojawiają się wyraźne wpływy nowszych płyt Metalliki. Album zamyka „Chronus Chase” – solidne połączenie heavy i thrash metalu z interesującymi partiami gitarowymi, choć i tutaj wokal pozostaje pewnym mankamentem.

Szwedzki Alkine dopiero stawia pierwsze kroki na scenie metalowej, ale już pokazuje spory potencjał. Zespół potrafi tworzyć energiczne i chwytliwe utwory, w których nie brakuje szybkości, agresji i melodyjności. Wymagają jeszcze dopracowania aranżacje oraz – przede wszystkim – warstwa wokalna, która obecnie stanowi najsłabsze ogniwo. Mimo tych niedociągnięć jest to debiut, na który warto zwrócić uwagę.

Ocena: 6.5/10

EXODUS - Goliath (2026)

 

Kiedy w 2014 roku do Exodus wrócił Steve „Zetro” Souza, byłem przeszczęśliwy — wreszcie do zespołu powrócił mój ulubiony wokalista tej formacji. Rob Dukes nie jest złym frontmanem, jednak zdecydowanie bardziej przemawia do mnie styl śpiewania i sceniczna charyzma Souzy. Zespół rozpoczął prace nad nowym materiałem po reaktywacji, lecz w 2025 roku jego miejsce ponownie zajął Dukes. To właśnie z nim nagrano album „Goliath”, który miał premierę 20 marca nakładem Napalm Records.

Zespół wciąż serwuje solidną dawkę thrash metalu, jednak w porównaniu do dwóch ostatnich płyt z Souzą czuję spore rozczarowanie. Exodus stać na znacznie więcej — tutaj nie wykorzystano w pełni drzemiącego w nich potencjału. Momentami słychać wrażenie wymuszonego tworzenia, pozbawionego wyraźnej koncepcji. Album jest nierówny, a niektóre fragmenty wyraźnie odstają poziomem. To wciąż solidna, thrashowa płyta, ale to za mało jak na zespół tej klasy.

Rob Dukes wykonuje swoją pracę poprawnie, lecz nie wnosi niczego wyjątkowego — brakuje mu tej magnetycznej siły, którą emanował Souza. Owszem, dobrze wpisuje się w stylistykę thrash metalu, jednak nie potrafi nadać utworom dodatkowej głębi. Gitarzyści Lee Altus i Gary Holt robią, co mogą, aby materiał był atrakcyjny, lecz nie wszystkie pomysły zostały dopracowane. Wyraźnie zabrakło spójnej wizji i świeżych inspiracji.

Również okładka albumu sprawia wrażenie kiczowatej i nie zachęca do sięgnięcia po całość. Na szczęście zespół zadbał o mocne, selektywne brzmienie — to zdecydowanie jeden z największych atutów tej płyty.

Singlowy „3111” to niezwykle agresywny numer, w pełni oddający charakter Exodus — robi dobre wrażenie i skutecznie zachęca do dalszego odsłuchu. Następnie pojawia się bardziej pokręcony i energetyczny „Hostis Humani Generis”, który nadrabia szybkością, choć nie jest wolny od niedociągnięć. Sześciominutowy „The Changing Me” wyróżnia się melodyjnością i przebojowością — to jeden z ciekawszych momentów na płycie, gdzie zespół nawiązuje do heavy metalowych inspiracji.

Nieco punkowy „Promise You This” sprawia wrażenie chaotycznego i niedopracowanego. Z kolei ponury „Goliath” wypada dość ospale i pozbawiony jest energii — równie dobrze mógłby nie znaleźć się na albumie. Znacznie lepiej prezentuje się „Beyond the Event Horizon” — prawdziwy killer, oddający wszystko to, co najlepsze w Exodus i thrash metalu. Gdyby cały materiał trzymał taki poziom, odbiór płyty byłby zdecydowanie lepszy.

Niestety, w „Violence Works” znów pojawia się niepotrzebny chaos i pewna doza kiczu, które nie trafiają w mój gust. Na szczęście na zakończenie dostajemy „The Dirtiest of the Dozen” — agresywny, a jednocześnie melodyjny utwór, który stanowi dobre podsumowanie mocniejszych stron albumu.

Całość wyraźnie cierpi na brak spójności — obok solidnych momentów pojawia się sporo zbędnych pomysłów i nie do końca przemyślanych rozwiązań. Brakuje mi głosu Souzy, który przez lata wyznaczał wysoki poziom zespołu. Dwa ostatnie albumy były naprawdę znakomite, czego niestety nie można powiedzieć o „Goliath”.

Płyta ma swoje momenty, jednak jako całość pozostawia niedosyt. Exodus zdecydowanie stać na więcej — dla mnie to rozczarowanie.

Ocena: 6/10

NUCLEAR WARFARE - All hail to the liberator (2026)

 

Florian Bernhard to muzyk kojarzony przede wszystkim z formacją Stormhunter, grającą heavy/power metal z wyraźnymi wpływami Running Wild. Artysta udziela się również w thrashmetalowej ekipie Nuclear Warfare. Ten niemiecki zespół działa już od 25 lat i ma na koncie siedem albumów studyjnych. Grupa wyraźnie inspiruje się klasyką niemieckiego thrashu – słychać tu echa Exumer, Sodom czy Kreator.

19 marca ukazał się ich najnowszy album „All Hail to the Liberator” i bez wątpienia jest to wydawnictwo godne polecenia. Już sama okładka przyciąga uwagę – klimatyczna, dopracowana kolorystycznie, pełna detali, od razu zdradza, że mamy do czynienia z rasowym thrash metalem.

Brzmienie płyty to kwintesencja niemieckiej szkoły gatunku – surowe, agresywne i bezkompromisowe. Florian, co może niektórych zaskoczyć, doskonale odnajduje się w tej stylistyce, stawiając na drapieżność i charakterystyczną toporność. To zdecydowanie właściwy człowiek na właściwym miejscu. Gitarzysta Sebastian Listl dwoi się i troi, by materiał był maksymalnie energetyczny i nasycony gitarowym ogniem. Nie brakuje tu pasji ani autentycznej miłości do thrash metalu.

Album jest krótki, ale treściwy – 43 minuty czystej, intensywnej jazdy. Otwierający „Nuclear War” świetnie wprowadza w klimat i od razu pokazuje potencjał zespołu. Rozpędzony „Rough Day” to kolejna dawka energii i agresji, okraszona chwytliwością. W „United by Thrash” pojawia się nieco więcej melodii, a zespół momentami ociera się o stylistykę Kreator – bardzo mocny punkt programu. Szybki „Power of War” idealnie wpisuje się w teutoński kanon thrashu.

„With Sword and Cross” wprowadza mroczniejszy, bardziej ponury nastrój, z wyczuwalnymi wpływami doom metalu. Miłośnicy klasycznego, szybkiego thrashu rodem z lat 90. docenią dynamiczny „The Stricker”. Nieco słabiej wypada „Trouble in the World”, który jest najmniej wyrazistym fragmentem płyty. Na szczęście „What I Really can "ponownie podnosi poziom – to kolejny żywiołowy numer, dający sporo frajdy mimo braku większej oryginalności. Całość zamyka bardziej rozbudowany „All Hail to the Liberator”, w którym zespół prezentuje się najkorzystniej, wyraźnie czerpiąc z klasyki gatunku.

Nuclear Warfare to doświadczona formacja, która doskonale zna się na swoim fachu. Potrafią stworzyć solidny, wartościowy album thrashmetalowy – szybki, agresywny i jednocześnie chwytliwy. „All Hail to the Liberator” to płyta zdecydowanie warta uwagi.

Ocena: 8/10

PHANTOM - Conquering Time (2026)

 

Amerykański zespół Phantom działa od 2019 roku i dopiero stawia swoje pierwsze kroki na scenie heavy metalowej. To grupa młodego pokolenia, głodna sukcesu i zdeterminowana, by znaleźć swoje miejsce na rynku muzycznym, który obfituje w nowe wydawnictwa w tym gatunku. Aby się przebić, potrzeba nie tylko talentu, ale też silnej osobowości scenicznej.

Debiutancki album „Conquering Time” ukazał się 13 marca i oscyluje między klasycznym heavy metalem, thrash metalem a groove metalem. Zespół stara się brzmieć współcześnie i z pazurem. Daleko tu do ideału, ale płyta zdecydowanie zasługuje na uwagę. Mroczna okładka, soczyste brzmienie i muzycy, którzy potrafią grać – to jej największe atuty.

Na czele grupy stoi Matthew Byerlee, wokalista i gitarzysta, który stawia na zadziorność i śpiew w stylu Matthew Tuck z Bullet for My Valentine czy Jamesa Hetfielda. Nie jest to techniczne mistrzostwo, ale jego sposób śpiewania pasuje do charakteru muzyki zespołu. Razem z Bradem White’em tworzą zgrany duet gitarowy, stawiając na proste, a zarazem agresywne partie gitarowe. Efektem jest całkiem udany miks thrash metalu, groove metalu i klasycznego heavy metalu. Nie ma w tym nic rewolucyjnego ani przełomowego, a brakuje także wyrazistych hitów, które mogłyby nadać albumowi bardziej chwytliwą dynamikę. Całość momentami sprawia wrażenie utrzymanej w jednej tonacji, bez większych emocjonalnych szczytów. Mimo to słychać solidne rzemiosło.

Album składa się z ośmiu kompozycji. Otwierający „Throne” to prawdziwa petarda – przemyślany, dynamiczny i chwytliwy utwór, który pokazuje potencjał zespołu. Szkoda, że reszta płyty nie utrzymuje takiego poziomu. Dobrze wypada też prosty, zadziorny „Beg for Mercy”, który ukazuje doskonałe porozumienie muzyków. W rozpędzonym „Blood Oath” zespół prezentuje bardziej agresywne oblicze, a thrash metalowa energia wypada naprawdę przekonująco.

W „Truth Never Dies” uwagę przyciąga piękne wprowadzenie organów kościelnych, a kompozycja kładzie większy nacisk na klimat i bardziej złożoną strukturę. Z kolei „Web of Madness” jest typowym thrash metalowym chaosem, który miejscami traci na spójności. Więcej melodyjnego charakteru i heavy metalowego pazura pojawia się w „Dark Dreams Within”, choć utwór nie wnosi zbyt wiele nowego do całości. 10-minutowy „Whispering Winds” zawiera ciekawe momenty, ale na dłuższą metę męczy wydłużoną formułą. Finałowy „Conquering Time” to melodyjny i przystępny kawałek, w którym zespół prezentuje się korzystnie.

Debiutancki album amerykańskiego Phantom nie rzuca na kolana i nie pretenduje do miana płyty roku. Zespół stawia niepewne, pierwsze kroki, ale wyraźnie słychać, że muzycy potrafią grać i mają ogromny entuzjazm. Mimo kilku niedociągnięć jest to solidne, heavy metalowe rzemiosło z nutką thrashu. Każdy fan gatunku powinien samodzielnie się przekonać i wyrobić własne zdanie.

Ocena: 6/10

BATTLEROAR - Petrichor (2026)

 

Jedna z największych greckich formacji heavy metalowych powraca z nowym albumem, który z pewnością ucieszy fanów epickiego grania. Zespół tej klasy jak zwykle zadbał zarówno o dopracowaną szatę graficzną, jak i potężne, charakterystyczne brzmienie. W składzie pojawiły się nowe twarze, które wniosły do muzyki świeżą energię.

Za mikrofonem stanął Michalis Karasoulis, który nadaje utworom epickiego rozmachu, drapieżności oraz rycerskiego klimatu. Jego interesująca barwa głosu i sceniczna charyzma sprawiają, że kompozycje potrafią oczarować słuchacza i wciągnąć go w wykreowany przez zespół świat. Do składu dołączył także nowy gitarzysta Zack Kotsikis, znany z formacji Thelmite. Wraz z Kostas Tzortzis tworzy on znakomicie zgrany duet gitarowy, który z powodzeniem oddaje piękno epickiego heavy metalu. W ich grze słychać wyraźny hołd dla klasyki gatunku, a jednocześnie świeżość i pomysłowość w podejściu do kompozycji. Warto również wspomnieć, że w 2023 roku do zespołu dołączył basista Loukas Libertos. Cała ekipa daje z siebie maksimum energii.

Album zespołu Battleroar zawiera dziewięć utworów i każdy z nich potrafi porwać słuchacza oraz przenieść go do świata magii, heroizmu i melancholii. Płytę otwiera nastrojowe intro „The Last Mythkeeper”, które od razu buduje klimat i zapowiada epicką muzyczną podróż. Szczególnie pięknie wypada „The Missing Note”, przywodzący na myśl dokonania takich zespołów jak Manowar czy Triumpher. Monumentalny motyw przewodni oraz mroczny klimat robią ogromne wrażenie, a epicki rozmach tylko potęguje siłę tego utworu.

Kolejnym punktem programu jest rozbudowany i wielowątkowy „Ate, Hybris, Nemesis”. Z kolei w „Legacy of Suffering” można wyczuć ponurą aurę i wpływy doom metalu. Zespół świetnie radzi sobie z budowaniem melancholijnego, refleksyjnego klimatu, co doskonale potwierdza „The Earth Remembers, The Rain Forgives”. W tym utworze muzycy w pełni ukazują swój potencjał i kompozytorski talent.

Większą dawkę energii i klasycznego heavy metalowego pazura przynosi przebojowy „What Is Best in Life?”. Z kolei motyw przewodni w klimatycznym „Chaosbane” robi ogromne wrażenie i z powodzeniem mógłby znaleźć się na płycie z pogranicza epickiego i symfonicznego heavy metalu. To naprawdę potężna kompozycja. Bardzo dobrze wypada również „Wield the Myth”, który ponownie oddaje piękno epickiego metalu i pozwala słuchaczowi zanurzyć się w mrocznym, heroicznym klimacie kreowanym przez zespół. Całość w znakomity sposób domyka utrzymany w podobnej stylistyce „Storm Inside”.

Battleroar to klasa sama w sobie. Długa przerwa w działalności oraz zmiany personalne nie zdołały powstrzymać zespołu przed dalszym rozwijaniem i gloryfikowaniem epickiego heavy metalu. Greckie zespoły potrafią oczarować słuchacza swoją muzyką, a ten album jest tego kolejnym potwierdzeniem. Chwała Battleroar za powrót w wielkim stylu – w końcu pojawiła się w tym roku naprawdę wartościowa płyta, bo jak dotąd na scenie dominowała raczej przeciętność.

Ocena: 9/10

ANGUS MCSIX - And the all seeing astral eye (2026)

Formację Angus McSix do życia powołał Thomas Winkler. Debiut tej kapeli był solidną dawką słodkiego power metalu, utrzymanego w klimatach DragonForce, Gloryhammer, Beast in Black czy Victorius. Składu z debiutu nie udało się jednak utrzymać i w 2025 roku zespół przeszedł poważne zmiany personalne. Na wokalu pojawił się znany z Manimal tj. Samuel Nyman, za perkusją zasiadł Gerit Lamm, a partiami gitarowymi zajął się Jasmine Pabst. Efektem pracy nowego składu jest drugi album studyjny zatytułowany „Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye”, którego premiera odbyła się 13 marca nakładem Napalm Records.

Debiut był kiczowaty, ale potrafił błysnąć kilkoma ciekawymi momentami. Drugi album to niestety spore rozczarowanie i przykład tego, jak nie powinno się grać power metalu. Owszem, jest słodko i baśniowo, jednak same kompozycje sprawiają wrażenie dziecinnych i pozbawionych metalowego pazura. Momentami można wręcz odnieść wrażenie, że zamiast heavy metalu dostajemy mieszankę disco, techno i przesadnie cukierkowej estetyki.

Problemem jest nie tylko stylistyka, ale również same aranżacje. W wielu utworach panuje chaos, a nadmiar ozdobników i elektronicznych dodatków przytłacza zamiast budować klimat. Zmiana składu nie wyszła zespołowi na dobre. Nowy wokalista potrafi śpiewać i dysponuje solidnym głosem, jednak często nie ma zbyt wiele materiału, na którym mógłby w pełni rozwinąć skrzydła. Partie gitarowe brzmią momentami nijako, jakby były pozbawione charakteru, a całość sprawia wrażenie stylistycznej papki. Również brzmienie albumu wydaje się płaskie i mało wyraziste. Okładka natomiast przypomina plakat do filmu Marvela – krzykliwa, przesadzona i ocierająca się o tandetę.

Na szczęście płyta nie jest całkowicie pozbawiona zalet. Już pierwsze minuty albumu dają pewną nadzieję. Otwierający „6666” miewa przebłyski i brzmi jak radosny, podniosły power metalowy hymn. Tutaj jeszcze można wyczuć energię i metalowe zacięcie. Nowy wokalista pokazuje też swoje możliwości w „The Fire of Yore”, który jest jednym z najlepszych momentów na albumie – mocny riff i chwytliwy refren robią swoje. Radosny „I Am Adam McSix” to z kolei pozytywny, melodyjny numer nastawiony na łatwo wpadające w ucho motywy gitarowe. Owszem, jest banalnie, ale utwór spełnia pewne gatunkowe standardy. Niestety później poziom zaczyna wyraźnie spadać. Kicz wchodzi na najwyższy poziom, a domieszka techno i elektroniki staje się męcząca oraz irytująca. „Techno Men” to przykład utworu, który zupełnie nie pasuje do koncepcji albumu. Na szczęście podniosły i chwytliwy refren w „Starlight Stronghold” jeszcze jakoś się broni. Słodycz jednak nie ma końca i wkracza kolejny przesadzony, kiczowaty „Let the Search Begin”. Dopiero dynamiczny i bardziej agresywny „ The Power of Metal” przywraca wiarę w potencjał zespołu – i właśnie tak powinien brzmieć cały album

„Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye” należy więc rozpatrywać przede wszystkim w kategoriach rozczarowania. Nowy skład nie dokonał cudów, a zamiast solidnej dawki power metalu otrzymujemy mieszankę chaosu, przesady i kiczowatych pomysłów. W efekcie metalu jest tu zdecydowanie za mało, a disco i cukierkowej estetyki – zdecydowanie za dużo.

Ocena: 4/10

MEGA COLOSSUS - Watch out (2026)

 Fanom Judicator, Ancient Empire, Brocas Helm, Skull Fist, Enforcer czy Iron Maiden można śmiało polecić najnowszy album amerykańskiej formacji Mega Colossus. „Watch Out!” to czwarty album studyjny zespołu, który działa od 2016 roku, a płyta ukazała się 6 marca. Niezależnie od tego, co kto ma na co dzień w duszy, ten krążek zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Tym razem zespół zaskakuje swoją – moim zdaniem – najlepszą okładką, utrzymaną w klimatach fantasy. Grafika robi duże wrażenie i od razu przyciąga wzrok. Również brzmienie zostało dopracowane – nastawione jest na klimat, dynamikę i drapieżność. Słychać tu dbałość o detale oraz charakterystyczny, amerykański feeling. Trzon zespołu stanowi duet gitarzystów millard / Fischer, którzy wyraźnie inspirują się stylistyką lat 80. Muzyka to przede wszystkim mieszanka heavy metalu, epickiego rozmachu, hard rocka i power metalu. Zespół stawia na różnorodność oraz chwytliwe melodie. Z kolei wokalista Sean Buchanan dysponuje charakterystycznym głosem i sporą charyzmą. W jego śpiewie słychać rockową energię i umiejętność budowania odpowiedniego nastroju. W tej kapeli zdecydowanie drzemie spory potencjał.

Płyta jest zwarta i konkretna – otrzymujemy 44 minuty muzyki, w których każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Pozytywnie zaskakuje zadziorny i przebojowy „The Bad Thing”. Już na początku utworu pojawia się efektowne wejście gitar, które natychmiast przyciąga uwagę. Epicki, wręcz rycerski charakter wyraźnie słychać w energicznym „Battlefront” – pobrzmiewają tu skojarzenia z Enforcer czy Iron Maiden. Klasyczny heavy metal w takim wydaniu zawsze jest w cenie.

Bardzo dobrze wypada również przebojowy „Tag Your Friend” – szybkie tempo, ostry riff i duża dawka melodyjności to główne atuty tej kompozycji. Na płycie znalazło się też bardziej rozbudowane „Good Haunting”, w którym zespół zahacza o bardziej progresywne motywy. Nieco słabiej prezentuje się natomiast bardziej rockowy „Here Lies You” – to jeden z tych utworów, bez których album mógłby się obyć. Finał płyty stanowi ośmiominutowy „Bloodless”. To solidny numer pokazujący potencjał zespołu, choć momentami sprawia wrażenie nieco sztucznie wydłużonego.

„Watch Out!” to kawał solidnego heavy metalu opartego na klasycznych motywach, melodyjności i mroczniejszym klimacie. Zespół niewątpliwie potrafi grać, choć wciąż brakuje mu odrobiny kompozytorskiego geniuszu i większego dopracowania w samej konstrukcji utworów. Mimo pewnych niedociągnięć zdecydowanie warto sięgnąć po najnowsze dzieło Mega Colossus.

Ocena: 6.5/10