IDMON'S AEGIS -Ad gloriam (2026)

 

Nie mogłem przejść obojętnie obok tej piękniej i klimatycznej okładki. W dodatku zdobi.album z kategorii epickiego heavy metalu i to zespołu, który pochodzi z Grecji, która słynie z niesamowitych płyt. Więcej argumentów nie potrzebowałem by sięgnąć po najnowsze dzieło greckiego Idmon's Aegis.„Ad Gloriam” to drugi pełnowymiarowy album zespołu, który zabiera nas w świat mitologii, bitewnych opowieści, podniosłych melodii i surowego, tradycyjnego heavy metalu. To muzyka pozbawiona nowoczesnych udziwnień, za to pełna charakteru, pasji i autentycznego zamiłowania do klasyki. Płyta ukazała się 1 października i pokazuje, że band zna się bardzo dobrze na swojej robocie. 

Największą siłą tego wydawnictwa jest umiejętne połączenie epickiego heavy metalu ,tradycyjnego metalu lat 80. oraz nieco bardziej mrocznych, momentami niemal mistycznych akcentów. Słychać tutaj ducha Manilla Road, wrathblade, wczesnego The lord  Weird Slough tego, czy też iron maiden z pierwszych płyt.  Nie jest to jednak bezmyślne kopiowanie dawnych mistrzów. Grecy mają własną tożsamość, a ich muzyka wyróżnia się wyjątkowym klimatem i mocnym zakorzenieniem w mitologicznych opowieściach. Szczególnie interesująco wypada Nick Varsamis, którego charakterystyczny, teatralny sposób śpiewania doskonale pasuje do takiej konwencji. Potrafi zarówno snuć klimatyczne, niemal rytualne opowieści, jak i wznieść kompozycje na prawdziwie epicki poziom. Wokal jest specyficzny i nie każdemu musi się przypodobać.Na uwagę zasługuje również sekcja rytmiczna, której energii i dynamiki nadaje perkusista Manos Kehagias. Produkcja zachowuje odpowiednią surowość, nie odbierając jednocześnie poszczególnym instrumentom czytelności. Całość brzmi naturalnie i organicznie, co tylko podkreśla charakter tej muzyki.

Album otwiera „March On, Metal Crusade”, czyli krótki, ale niezwykle treściwy manifest tego, czego możemy spodziewać się w dalszej części. Rasowy heavy metal, który jest mocno zakorzeniony w latach 80. Jest pokaz siły i energii zespołu. Mocny start plyty. Tytułowy „Ad Gloriam” to już prawdziwa uczta dla miłośników epickiego metalu. Monumentalny, pełen melancholii i podniosłych melodii utwór, w którym świetnie wypadają zarówno partie gitarowe, jak i wokalne. Warto podkreślić, że jego pierwotny pomysł powstał jeszcze w 1993 roku!  Jest mroczny klimat, jest epicki rozmach i hołd dla lat 80, band pokazuje w pełni swój talent.„Triple Prodigy” jest bardziej bezpośredni, dynamiczny i napędzany wyrazistymi riffami. Słychać tutaj echa Running wild z klasycznych płyt i nutkę iron maiden. Natomiast „The First Rebellion” pokazuje bardziej rozbudowane oblicze zespołu. Kompozycja rozwija się stopniowo, przechodząc od klasycznych patentów USPM do galopujących gitar i efektownego finału. To przykad,że band potrafi grać szybciej i z większą agresją.

Szczególnie interesująco prezentuje się dwuczęściowy „Act of Pythian God”, w którym zespół stawia na wielowątkowość, zmiany tempa i budowanie tajemniczej atmosfery. To kompozycja, która wymaga większego skupienia, ale odwdzięcza się bogactwem pomysłów i aranżacji. „Madness of Proetides” uderza bardziej surowym, bojowym charakterem, a jego druga część to znakomity pokaz klasycznego, epickiego heavy metalu. Prawdziwą perełką jest jednak zamykający całość „Victa Iacet Virtus”. To ponad sześć minut pełnych pięknych gitarowych melodii, klimatycznych wokali, ciekawych zmian stylistycznych i monumentalnego finału. Jeden z najmocniejszych momentów całego wydawnictwa. Grecka scena słynie z takich pięknych kompozycji.

„Ad Gloriam” to album dla tych, którzy w heavy metalu wciąż szukają magii, klimatu, gitarowych opowieści i prawdziwie epickiego ducha. Idmon's Aegis udowadniają, że klasyczne granie nie musi być jedynie nostalgiczną podróżą do przeszłości. To znakomita płyta, pełna pasji, pomysłów i kompozycyjnego rozmachu. Grecy dostarczyli materiał, który powinien szczególnie przypaść do gustu fanom Manilla Road, Brocas Hełm i starej szkoły amerykańskiego True heavy metalu..Takiego epickiego heavy metalu zdecydowanie nigdy za wiele! Kto nie słyszał, musi to nadrobić.

Ocena : 9/10

ETERNAL FORCE - Race of Evil (2026)

 

Grecka scena metalowa nie przestaje dostarczać ciekawych zespołów, a kolejnym przykładem jest Eternal Force, który w październiku 2026 roku zadebiutował pełnowymiarowym albumem „Race of Evil”. To jedenaście kompozycji utrzymanych w duchu klasycznego heavy i thrash metalu, mocno zakorzenionego w złotej erze lat 80. Już od pierwszych minut słychać, że muzycy nie zamierzają eksperymentować na siłę, lecz stawiają na sprawdzone rozwiązania, rasowe riffy, dynamiczne partie gitarowe i dużą dawkę metalowej energii. Wśród najważniejszych inspiracji można wskazać Metallica, Megadeth oraz Judas Priest, a miejscami również Iron Maiden. Nie jest to może najbardziej oryginalna propozycja na współczesnej scenie, ale słychać, że za tym materiałem stoją ludzie autentycznie zakochani w klasycznym metalu. Z pewnością jest to pozycja, która zasługuje na uwagę fanów mieszanki heavy metalu i thrash metalu.

Na szczególną uwagę zasługuje warstwa instrumentalna. Gitarowe partie Mike'a Dervosa potrafią być zarówno agresywne, jak i melodyjne, a towarzysząca im sekcja rytmiczna nadaje całości odpowiedniego ciężaru. Wokalista Antonis Obsessick dysponuje charakterystycznym, ekspresyjnym głosem, w którym można doszukać się inspiracji Bruce'em Dickinsonem i Ronnirgo Munroe z okresu Metal Church.Jego śpiew jest momentami teatralny i podniosły, co dobrze współgra z epickim charakterem niektórych kompozycji. Muzycy pokazują się z dobrej strony i jest w tym potencjał. 

Płyta zawiera 11 utworów i daje to ponad godzinny materiał.Album otwiera instrumentalne „Into the Light”, które stanowi klimatyczne wprowadzenie do znacznie bardziej dynamicznego „Rise From the Flames”. Jest mroczny klimat i nutką progresywnego heavy metalu. Wszystkim podane w klasycznej oprawie. Mocny start płyty. Bardzo dobrze wypada „Dead and Gone”, to bardziej toporna odslona wydawnictwa, który jest oparty na chwytliwych riffach i świetnej melodii. „Black Hook” przynosi więcej thrashmetalowej agresji, natomiast „Take the Power” to kolejny mocny fragment płyty, w którym nie brakuje szybkości, energii i klasycznych gitarowych zagrywek. Nutką power metalowego kopa sprawia, że to dla mnie jeden z najlepszych utworów na płycie. Nieco bardziej tradycyjny heavy metal odnajdziemy w „Evil Game” oraz „No Regrets”. Z kolei dziesięciominutowe „A Heart Given (Never Return)” wprowadza spokojniejszy, bardziej balladowy klimat, choć jego długość nie do końca przekłada się na atrakcyjność całej kompozycji. W dalszej części otrzymujemy jeszcze zadziorny „Corruption and Glory”, trochę nijaki „Escape Reality” oraz rozbudowane „Save the World”, które zamyka album w podniosłym stylu.

Race of Evil” to bardzo przyzwoity debiut zespołu, który doskonale wie, w jakim kierunku chce podążać. Nie znajdziemy tutaj rewolucji ani szczególnie odkrywczych pomysłów, ale dostajemy solidną porcję klasycznego heavy/thrash metalu, zagranego z pasją, odpowiednią techniką i szacunkiem do tradycji. Największym atutem Eternal Force jest umiejętne łączenie ciężkich riffów z melodyjnością i epickimi momentami. Oczywiście materiał mógłby być nieco bardziej zwarty, a niektóre kompozycje zyskałyby na skróceniu, jednak trudno odmówić muzykom zaangażowania i potencjału. „Race of Evil” to pozycja warta poznania dla wszystkich miłośników starej szkoły metalowego grania. Jest w tym potencjał i mam nadzieję, że kapela jesXze rozwinie skrzydła.

Ocena : 7/10

DEFENDER - Titans of fire (2026)

 Niemiecki Defender to kolejny przedstawiciel młodej fali tradycyjnego heavy metalu, który udowadnia, że klasyczne granie wciąż ma się całkiem dobrze. Po bardzo obiecującym debiucie „Dying To Live” z 2025 roku formacja z Balingen powraca z drugim albumem zatytułowanym „Titans Of Fire”. Płyta ukazała się 6 listopada i pokazuje że band zna się na rzeczy i potrafi utrzymać dostarczyć materiał godny uwagi, zwłaszcza jak się kocha klimaty stormwarrior czy hammerking.

Trzeba przyznać, że panowie doskonale wiedzą, w jakim kierunku chcą podążać. Nie szukają na siłę nowoczesnych rozwiązań, nie eksperymentują z brzmieniem, lecz stawiają na sprawdzoną receptę: soczyste gitarowe riffy, galopujące partie perkusji, efektowne solówki oraz chwytliwe refreny. Ich muzyka to przede wszystkim hołd dla niemieckiej szkoły heavy i speed metalu lat 80., w której wyraźnie pobrzmiewają echa wczesnego Helloween, Running Wild, Accept, ale ogólnie dużo tam patentów Stormwarrior czy Hammerking, co uważam za spory plus.

Na pochwałę zasługuje również produkcja, za którą ponownie odpowiada Rolf Munkes. Brzmienie jest odpowiednio mocne, selektywne i gitarowe, a instrumenty mają wystarczająco dużo przestrzeni. Duet gitarowy tworzony przez Ott/Bauer, który stawia na klasyczne Nieco kontrowersyjnie może wypaść wokal Dennisa Bauera, który ma charakterystyczną barwę i nie każdemu przypadnie do gustu, ale doskonale wpisuje się w surową estetykę zespołu. Mnie akurat bardzo pasuje, bo przypomina mi Larsa Ramcke z Stormwarrior.

Już otwierający album „Follow The Flame” pokazuje, że Defender nie zamierza brać jeńców. Jest szybko, melodyjnie i niezwykle klasycznie, z charakterystycznymi bliźniaczymi gitarami oraz refrenem, który szybko wpada w ucho. To taki ukłon w stronę najlepszych płyt Stormwarrior i mnie to bardzo cieszy. Prawdziwa petarda. "Unbeliever” kontynuuje tę ofensywę, przywołując skojarzenia z Kai Hansenem i pierwszymi dokonaniami Helloween. Band gra z pomysłem i potrafi tworzyć hity z prawdziwego zdarzenia, które na dlugo zapadają w pamięci Tytułowy „Titans Of Fire” to kolejna porcja rozpędzonego heavy metalu, w którym pierwszoplanową rolę odgrywają chwytliwe melodie i efektowne gitarowe pojedynki. Znów nie brakuje odesłań do twórczości  Stormwarrior.„Don't Play With Evil” nieco mocniej skręca w stronę klasycznego, bardziej tradycyjnego heavy metalu, ale nie brakuje mu energii i odpowiedniego pazura. Jest tutaj coś z starych płyt Accept czy Judas priest. Znakomity hołd dla lat 80. „Sinners” oraz „Thunder, Steel & Destiny” utrzymują wysokie tempo, oferując wszystko to, czego można oczekiwać od przedstawicieli starej szkoły niemieckiego metalu. Defender tylko potwierdza jak umiejętnie potrafi wykorzystać patenty starego Helloween czy Stormwarrior. Co za dawka przebojowości.W dalszej części otrzymujemy „Sea Of Tears”, czyli bardziej nastrojową, balladową odsłonę zespołu, która pozwala nieco odetchnąć od gitarowej galopady. „Soulbreaker” ponownie przywraca klasyczny, mocny heavy metalowy charakter. Brzmi to klasycznie i oddaje piękno niemieckiej sceny metalowej. Brzmi jak mieszanka hammerking i Stormwarrior. Natomiast „Blackout The Sun” podtrzymuje energetyczny klimat płyty. Całość zamyka ponad sześciominutowy „Gods Of Desire”, w którym zespół rozwija swoje kompozycyjne pomysły, serwując kolejne porcje melodyjnych gitar i szybkiego power metalu.  Epicki rozmach pokazuje, że band potrafi pozytywnie zaskoczyć i urozmaicić swój materiał.

Titans Of Fire” to bardzo udana propozycja dla wszystkich miłośników klasycznego heavy i speed metalu. Defender  robi to, co potrafi najlepiej – gra z pasją, energią i szacunkiem do metalowej tradycji. Oczywiście momentami można odnieść wrażenie, że podobne riffy i melodie słyszeliśmy już wielokrotnie, jednak trudno odmówić Niemcom umiejętności komponowania chwytliwych, pełnych energii utworów. Jeżeli tęsknicie za klimatem wczesnego Helloween i stormwarrior zdecydowanie warto dać tej płycie szansę.  Udało się utrzymać poziom świetnego debiutu. Brawo Defender !

Ocena: 9/10

ANGEL FURY - Sworn to Avenge (2026)

 Los Angeles nie przestaje dostarczać ciekawych przedstawicieli klasycznego heavy metalu. Jednym z nich jest Angel Fury, który po dobrze przyjętej EP-ce „Majic Eyes” z 2025 roku powraca z pierwszym pełnowymiarowym albumem zatytułowanym „Sworn to Avenge”. Amerykanie stawiają na tradycyjne metalowe granie, w którym nie brakuje szybkich riffów, melodyjnych gitar, podniosłych refrenów i ducha lat 80. To muzyka skierowana przede wszystkim do fanów starej szkoły, którzy cenią sobie bezkompromisowy heavy metal i klasyczne rozwiązania kompozycyjne. Band serwuje prawdziwą podróż w czasie do lat 80. Kto kocha muzykę Chastain, Warlock czy iron maiden ten szybko pokocha debiut od Angel Fury.

Dużym atutem zespołu jest wokalistka Luna Soto, która dysponuje mocnym, wyrazistym głosem, potrafiącym nadać utworom odpowiednią drapieżność. Jej sposób śpiewania przywodzi na myśl klasyczne metalowe wokalistki, ale można doszukać się również pewnych skojarzeń z Doro Pesch. Gitarzyści Miguel Bautista i James Gilliam dbają o odpowiednią dawkę energii, soczystych riffów oraz melodyjnych solówek. Słychać tutaj zamiłowanie do tradycyjnego heavy metalu, speed metalu i NWOBHM. Wśród stylistycznych skojarzeń można wymienić iron maiden czy Warlock. Piękne są pojedynki na solówki i przypominają się takie kapele jaką iron maiden, czy Judas priest z pierwszych płyt. Co za energia i pasja. To jest potega tej płyty.

Sworn to Avenge” to osiem kompozycji, które tworzą całkiem interesującą podróż po klasycznych metalowych dźwiękach. „Racing in Your Heart” rozpoczyna album energicznie i melodyjnie. Band od razu pokazuje jaki potencjał drzemie w zespole. Natomiast „The Iron Priest” kieruje nas w stronę cięższego, bardziej mrocznego oblicza zespołu. Imponuje jak umiejętnie łączą świat heavy metalu i speed metalu.„Indulgence” oraz „Queen of Fire” rozwijają klasyczne metalowe inspiracje stawiając przy tym na szybkość i przebojowość. Angel Fury dostarcza rozrywkę na najwyższym poziomie. Tytułowy „Sworn to Avenge” stanowi jeden z najważniejszych punktów całego wydawnictwa. Nie brakuje odesłań do nwobhm. Cold and Precise”, „Flying High” oraz zamykający całość „One More Night” dopełniają materiału, w którym najważniejsze pozostają gitarowe melodie, mocny wokal i tradycyjne metalowe podejście. Każdy utwór ma prostą konstrukcję i opiera się na szybkości i przebojowości. Taka formuła się sprawdza tutaj idealnie. 

Angel Fury udowadnia, że klasyczny heavy metal wciąż ma się dobrze, a młodsze zespoły potrafią czerpać z dorobku legend gatunku. „Sworn to Avenge” to propozycja dla miłośników tradycyjnego grania, bez niepotrzebnych eksperymentów i nowoczesnych udziwnień. Nie jest to próba wymyślania metalu na nowo, lecz hołd dla jego złotej ery. Warto mieć ten zespół na radarze, bo drzemie w nim spory potencjał. 

Ocena : 8.5/10

ETERNITY'S END - Titanblood (2026)

 Na nowy album Eternity's End przyszło nam czekać kilka lat, dlatego oczekiwania miałem naprawdę spore. Christian Münzner to przecież gitarzysta, który wielokrotnie udowadniał, że potrafi tworzyć muzykę na najwyższym poziomie, łącząc neoklasyczne inspiracje, techniczny kunszt i klasyczny power metal. „Titanblood” to bez wątpienia solidna pozycja, która powinna zadowolić miłośników takiego grania, ale nie ukrywam, że liczyłem na coś więcej. Liczyłem na album na miarę poprzednika, na płytę która powalczy o tytuł płyty roku i przypomni mi poniekąd genialny Bloodorn. Nic z tych rzeczy nie nastąpiło. Dostałem bardzo dobry album, który zasługuje na uwagę fanów gatunku. Płyta ukazała się 6 listopada i jest to pierwszy album z nowym wokalistą tj Mikem Livasem. 

Eternity's End nadal imponują techniką, szybkością i umiejętnością budowania efektownych, rozbudowanych kompozycji. Jest tutaj sporo galopujących riffów, błyskotliwych solówek, klawiszowych pojedynków i charakterystycznego neoklasycznego sznytu. Słychać inspiracje takimi zespołami jak Symphony X, Helloween, Stratovarius czy twórczością Yngwiego Malmsteena. Problem polega jednak na tym, że tym razem nie wszystko działa z taką precyzją i naturalnością, jakiej oczekiwałbym od tej formacji. Niektóre partie sprawiają wrażenie nieco przekombinowanych, a kompozycjom momentami brakuje odpowiedniego wyważenia pomiędzy instrumentalnymi popisami a chwytliwością. Czasami wdziera się chaos, czasami sam pomysł na kompozycje jest daleki od tego co band prezentował na poprzedniej płycie. Czuć lekki spadek formy. 

Zmiana za mikrofonem również wnosi do muzyki nieco inny charakter. Mike Livas dysponuje mocnym głosem i bez problemu odnajduje się w wysokich rejestrach, choć jego styl nie zawsze przekonuje mnie tak samo jak wcześniejsze rozwiązania wokalne zespołu. Mike czasami za bardzo się popisuje i swoim językiem zagłusza całą resztę. Instrumentalnie nadal jest bardzo dobrze, a Christian Münzner po raz kolejny pokazuje, że należy do ścisłej czołówki gitarzystów współczesnego power metalu. Nie brakuje efektownych solówek i imponujących technicznie fragmentów, ale sama wirtuozeria nie zawsze przekłada się na równie mocne kompozycje.

Pod względem kompozycji „Titanblood” oferuje sporo interesujących momentów, choć nie wszystkie utwory mają taką samą siłę rażenia. Na początek dostajemy „The Gods of Bal Sagoth”, czyli szybką, techniczną jazdę z agresywną sekcją rytmiczną i świetnymi gitarowymi pojedynkami. Jest umiejętne budowanie klimatu i napiecia. To mocne otwarcie płyty.„Sword in the Storm” utrzymuje wysokie tempo i agresywny charakter, natomiast utwór tytułowy to prawdziwy popis neoklasycznych zagrywek i efektownych solówek. To jeden z ciekawszych utworów na plycie. Ten utwór potwierdza, że band stać na killery i pomysłowe kompozycje .Krótkie „Interstellar Transmission” stanowi instrumentalną odskocznię, w której można docenić kunszt Münznera i klawiszowe partie Jimmy'ego Pittsa. „In the Wake of the Carrion King” ponownie uderza progresywnym rozmachem, częstymi zmianami tempa i technicznymi popisami gitarzystów. Znow brawa za wykorzystanie neoklasycznych patentów.„Eternal Winter” przynosi nieco bardziej klasyczne oblicze power metalu, z ciężkimi riffami i melodyjnym refrenem. Pomysłowy riff i szybkie tempo robią tutaj robotę. Instrumentalne „Gates of Eternity” jest kolejnym polem do popisu dla muzyków. To też solidny utwór, ale nie robi takiego wrażenia jak killery z poprzedniej plyty. Bardzo ciekawie wypada „The Abyss Watchers”, rozpoczynający się melancholijnie, by później nabrać epickiego rozmachu. Wszystko niby brzmi prawidłowo, to jednak czuć niedosyt i za mało konkretów.„Ravenheart” stawia na chwytliwość i bardziej tradycyjne powermetalowe rozwiązania, natomiast zamykający „Rule the Night” to rozbudowana kompozycja pełna gitarowych fajerwerków. Nie brakuje tu dobrych pomysłów, ale mam wrażenie, że nie wszystkie utwory zapadają w pamięć równie mocno, jak te z poprzedniego albumu.

„Titanblood” to bardzo dobry album, ale tym razem Eternity's End nie wznieśli się na wyżyny swoich możliwości. Nie brakuje techniki, świetnych solówek i melodyjnego power metalu, jednak zabrakło mi kompozycyjnej perfekcji i jakości znanej z poprzedniego wydawnictwa. Solidny materiał, choć bez większego efektu wow. Szkoda, bo to mogła być płyta roku.

Ocena : 8.5/10

IN VAIN - Architects of Mayhem (2026)

 To miał być pewniak i kandydat do płyty roku. Niestety zarówno In Vain jak Eternity's End nie udało się powtórzyć sukcesu poprzedniej płyty i nagrać kolejne arcydzieło w swojej dyskografii. Zespoły nagrały dobre albumy, ale w porównaniu z poprzednim wydawnictwem to czuć spadek formy. 

Hiszpańska formacja In Vain powraca z siódmym albumem studyjnym zatytułowanym „Architects of Mayhem”. Panowie z Madrytu od ponad dwóch dekad konsekwentnie rozwijają swoją mieszankę klasycznego heavy metalu, speed metalu, thrashu oraz melodyjnego power metalu. Nowy krążek jest kolejnym potwierdzeniem, że zespół doskonale odnajduje się w takim połączeniu. Nie brakuje tutaj szybkich gitarowych riffów, efektownych melodii, chwytliwych refrenów i odpowiedniej dawki epickiego charakteru. To muzyka skierowana przede wszystkim do miłośników klasycznego europejskiego metalu, którzy cenią sobie zarówno agresję, jak i melodyjność. Płyta ukazała się 5 listopada nakładem fighter Records. Duży minus dla zespołu za paskudną okładkę, która wygląda jak wytwór sztucznej inteligencji.

Warto wspomnieć również o obecnym składzie zespołu. Za wokale i gitarę odpowiada Daniel Cordón, drugą gitarę obsługuje Julio Abadía, za perkusję Teo Seoane, natomiast na basie debiutuje na płycie Manel Avrillon. To właśnie jego pierwszy album nagrany z In Vain. Muzycy tym razem jakoś grają swoje, ale za brakło na killery wysokiej klasy i powiew świeżości. To mocny materiał, ale czuć lekki spadek jakości. Cieszy fakt, że zespół wciąż zachwyca energią, agresja i melodyjnością. 

Już otwierający album „Spit on the Dead” pokazuje bardziej thrashowe oblicze zespołu. Jest szybko, ostro i bez zbędnego kombinowania. Sam kawałek nieco przypomina dokonania Persuader i ta mieszanka agresji i melodyjności jest godna podziwu. „Winds of Fire” to z kolei znacznie bardziej powermetalowa kompozycja, w której pojawia się gościnny występ samego Ralfa Scheepersa z Primal Fear. Jego charakterystyczny, wysoki głos doskonale uzupełnia partie wokalne Daniela Cordóna. To prawdziwy hymn, który mocno czerpie z Primal Fear czy Gamma Ray. Co za hit i co za świetny refren. Jeden z najlepszych utworów na płycie. „Eyes of the Underdog” zachwyca dynamiką, zmianami tempa i bardzo chwytliwymi melodiami. Można doszukać się wpływów  running Wild co jest akurat sporym atutem.„Jack Deliverance” pojawiają się folkowe i pirackie akcenty, które przywodzą na myśl dokonania Running Wild. To dobry utwór, ale nie powala na kolana.

Kingdom in the Sun” oraz „Fortune Teller” kierują nas w stronę tradycyjnego heavy metalu. Jest tutaj sporo klasycznych gitarowych zagrywek, melodyjnych solówek i solidnych refrenów. To solidne i melodyjne kompozycje, ale też za brakło mi tej pomysłowości i jakości z której słynął do tej pory In vain. Queen of the Swarm” ponownie przyspiesza, łącząc thrashową agresję z bardziej melodyjnymi fragmentami. To mocno kompozycja i na pewno robi wrażenie. Na uwagę zasługuje również ponad sześciominutowy „After the Storm”, który rozpoczyna się spokojniej, by następnie rozwinąć się w rozbudowaną, epicką kompozycję z powermetalowym charakterem. 

Nimue” wnosi kolejną porcję melodyjności, natomiast „Freedom Fighter” to rasowy, koncertowy killer z refrenem, który aż prosi się o wspólne śpiewanie. Całość zamyka „Coming Home”, czyli kolejna dłuższa kompozycja, w której zespół umiejętnie buduje napięcie i stopniowo zwiększa intensywność. To solidne i chwytliwe kompozycje, ale In vain stać na więcej.

Architects of Mayhem” to bardzo solidna propozycja dla fanów klasycznego heavy, speed i power metalu. Słychać tutaj inspiracje takimi zespołami jak Gamma Ray, Helloween, Running Wild, Rage czy Persuader .Największą zaletą albumu jest różnorodność – od thrashowych ataków, przez klasyczne heavy metalowe granie, aż po bardziej epickie i melodyjne fragmenty. Nie wszystkie utwory mają jednakową siłę rażenia, ale całość trzyma naprawdę dobry poziom. Jeżeli ktoś tęskni za takim tradycyjnym, gitarowym graniem, w którym liczą się riffy, solówki i chwytliwe refreny, powinien zainteresować się tym wydawnictwem. Szkoda tylko, że sam album na tle bogatej dyskografii zespołu wypada słabo.

Ocena : 8/10

SKANNERS - Midnight Call (2026)

 Włoska szkoła heavy metalu wciąż żyje i ma się całkiem dobrze! Skanners to formacja, która pamięta początki lat 80. i od ponad czterech dekad pozostaje wierna klasycznemu metalowemu graniu. Po wydanym w 2019 roku „Temptation” zespół powraca z nowym materiałem zatytułowanym „Midnight Call”. Dziewięć kompozycji wydanych przez Punishment 18 Records to kolejny ukłon w stronę tradycyjnego heavy metalu, w którym najważniejsze są gitarowe riffy, chwytliwe melodie i charakterystyczna metalowa energia. Band znam i bardzo lubię, a "Factory of Steel* skradł moje serce. Teraz w końcu band wraca do formy i stylu z tej płyty. Skanners wziąż pokazuje, że to band który mocno wzoruje się na Primal Fear. Album ukazał się cyfrowo 30 października 2026 roku, a wydanie fizyczne zaplanowano na 27 listopada. 

Obecny skład Skanners tworzą doświadczeni muzycy, na czele z wokalistą Claudio Pisonim, który od lat nadaje zespołowi charakterystyczny styl. Na gitarach grają Fabio Tenca i Walther Unterhauser, którzy potrafią oczarować swoją grą. Za partie basowe odpowiada Tomas Valentini, natomiast za perkusją zasiada Christian Kranauer. To zestawienie muzyków kontynuujących tradycję włoskiego heavy metalu, stawiających na klasyczne brzmienie, gitarową energię i przywiązanie do metalowych korzeni. Lata mijają, a wciąż pierwsze skrzypce w zespole gra utalentowany wokalista Claudio, który brzmi jak brat Ralfa Sheepersa z Primal Fear. Co za talent.

Warto docenić sam fakt, że po tylu latach działalności Włosi nadal podtrzymują swoją obecność na metalowej scenie. Nie próbują na siłę podążać za współczesnymi trendami, lecz pozostają wierni tradycji, która ukształtowała europejski heavy metal. 

Band zadbał o klimatyczną okładkę, która odrazu przyciąga uwagę potencjalnego słuchacza. Do tego dochodzi mocne i zadziorne brzmienie. Materiał jest zróżnicowany i każdy znajdzie coś dla siebie. Na pierwszy ogień idzie agresywny i niezwykle energiczny "Lords of Fear" który pokazuje w jak świetnej formie jest zespół. Riff wgniata w fotel i przypominaj się klasyczne płyty Primal Fear. Taki heavy/power metal i to w takim wydaniu to ja uwielbiam. Mocne otwarcie płyty. Płyta wypełniona jest hitami i znakomicie to potwierdza prosty i niezwykle chwytliwy "Galactica". Nutką hard rockowego pazura dodaje temu kawałkowi tylko uroku. Skanners pokazuje agresję i mroczny klimat w rozpędzonym "my one and All" w którym znów jest nawiązanie do Primal Fear. "Up and down" to utwór o rockowym zabarwieniu, ale wciąż pokazujący talent Włochów do tworzenia przebojów. Band przyspiesza w "digger" który stawia na klasyczne patenty i pozytywną energię.  Nieco bardziej toporny charakter ma " Undertaker is back" który brzmi jak mieszanka Grave digger, Accept i Primal Fear. To kolejna dawka klasycznego grania i to w znakomitym wydaniu. Na taki skanners czekałem. Trochę tempo i jakość siada w "Together we'll win" który już niczym się nie wyróżnia. Solidny utwór, ale już nie ma takiego kopa i świeżości. Trochę nijaki jest też stonowany i przekombinowany "Midnight Call".  Całość zamyka solidny " run with The sun".

Midnight Call” to interesująca propozycja dla miłośników klasycznego heavy metalu i zespołów, które od lat pielęgnują tradycyjne metalowe brzmienie. Skanners udowadniają, że ponad czterdzieści lat na scenie nie musi oznaczać końca muzycznej aktywności. Płyta o wiele ciekawsze niż poprzednia, ale do "Factory of Steel" trochę brakuje.

Ocena : 8/10

HOT MACHINE - Comin in hot (2026)

 Australijskie zespoły hardrockowe mają w sobie coś wyjątkowego. Surowość, bezkompromisowość, brudne gitarowe riffy i rock'n'rollowa energia to elementy, które od lat stanowią wizytówkę tamtejszej sceny. Do tego grona coraz śmielej dołącza Hot Machine – pięcioosobowa formacja z Melbourne, która swoim debiutanckim albumem „Comin' In Hot” udowadnia, że klasyczny hard rock wciąż może dostarczać mnóstwo frajdy. To muzyka bez zbędnego kombinowania, nastawiona na moc, chwytliwe riffy i przede wszystkim dobrą zabawę. Sama okładka przypomina nieco hard rockowe okładki lat 80 i panie zachęcają żeby sięgnąć po debiutancki album.

Zespół wyraźnie inspiruje się klasyką australijskiego rocka, przede wszystkim AC/DC, ale można tutaj również wychwycić ducha takich formacji jak Girlschool, Rose Tattoo czy klasycznego hard rocka lat 80. Nie ma mowy o nowoczesnych eksperymentach ani przesadnym wygładzaniu brzmienia. Jest za to gitarowy konkret, mocna sekcja rytmiczna i charakterystyczny rock'n'rollowy pazur. Co ważne, Hot Machine nie próbuje jedynie odtwarzać dawnych wzorców, lecz podchodzi do nich z dużą świeżością i młodzieńczą energią. Najlepsze jest to że przez ten album przemawia pasją, hard rockowe szaleństwo j hołd dla lat 80. To czysta rozrywka. 

Za mikrofonem stoi Samantha O'Keefe, której głos doskonale odnajduje się w takim repertuarze. Towarzyszą jej gitarzystki Sarsha Marsden i Jess Turner, basistka Brittany Britten oraz perkusistka Jessica Maio. To właśnie współpraca całej piątki stanowi jeden z największych atutów albumu. Szczególnie dobrze wypadają gitarowe pojedynki, mocne partie basu i dynamiczna perkusja. Panie wcale nie brzmią jak debiutanci i grają z zaangażowaniem i pasją. Czuć to miłość do hard rocka i heavy metalu lat 80. Ta pozytywna energia zaraza od pierwszych dźwięków.

Jeśli chodzi o poszczególne kompozycje, album rozpoczyna się od „Gone In A Flash”, czyli prawdziwego rock'n'rollowego strzału. Jest szybko, głośno i z odpowiednią dawką gitarowej bezczelności. „Sweet Lick” kontynuuje tę stylistykę, oferując chwytliwy riff i mnóstwo pozytywnej energii. „Shots Fired” to kolejny mocny punkt, w którym pojawiają się świetne partie gitarowe oraz efektowne chórki. Nieco cięższy charakter ma „Burnt”, gdzie zespół stawia na bardziej tłuste brzmienie i wyrazisty groove. Każdy z utworów to rasowe hity i nie brakuje w tym wpływów AC/DC co dodaje uroku całości.

8 Ball Blues” przynosi więcej bluesującego rock'n'rolla, natomiast „Rough Ridin' Rebels” szczególnie mocno przywołuje skojarzenia z AC/DC i ich klasycznym okresem. Bardzo dobrze wypada również „Night Rider”, oparty na ciężkich riffach i mocnej sekcji rytmicznej. Całość zamyka „Speed Machine” – rozpędzona kompozycja, która idealnie podsumowuje charakter całego wydawnictwa. Nie brakuje tutaj dynamiki, gitarowych popisów i prawdziwego hardrockowego ognia.  Każdy utwór trzyma równi poziom i album od początku do końca dostarcza sporo pozytywnych emocji. 

Comin' In Hot” to bardzo udany debiut długogrający. To album krótki, konkretny, pozbawiony wypełniaczy i nastawiony na czystą rock'n'rollową przyjemność. Jeśli ktoś tęskni za czasami, kiedy muzyka opierała się przede wszystkim na mocnych riffach, chwytliwych melodiach i bezkompromisowej energii, powinien dać tej australijskiej ekipie szansę. Bardzo obiecujący zespół, któremu warto się przyglądać!

Ocena : 8/10

ARMAGELION - Armagelion (2026)

 

Są takie zespoły, które już samym wizerunkiem potrafią przyciągnąć uwagę, ale na szczęście Armagelion udowadnia, że za efektowną otoczką kryje się również całkiem konkretna muzyka. Amerykanie z Dallas postanowili wskrzesić ducha lat 80., serwując nam mieszankę melodyjnego heavy metalu, hard rocka, glam metalu i AOR-u, podaną w nieco kosmicznej, fantastycznej konwencji. Ich debiutancki album zatytułowany po prostu „Armagelion” to prawdziwa podróż do czasów, kiedy liczyły się chwytliwe refreny, charakterystyczne riffy, efektowne solówki i wielkie rockowe melodie. Plyta ukaże się 27 listopada 2026 r i jest to pozycja obowiązkowa dla fanów takiego grania.

Na szczególną uwagę zasługuje wokalista Armagelion,który jest nie tylko frontmanem, ale również centralną postacią całego projektu. Towarzyszą mu Johann Strode i Deyvid Sinister na gitarach, Eddie Slaughter na basie oraz Logan Storm za perkusją. Zespół mocno stawia na teatralność, futurystyczną stylistykę i własną mitologię, co momentami może kojarzyć się z takimi formacjami jak Kiss czy Lordi. Muzycznie jest jednak znacznie bliżej klasycznego amerykańskiego hard rocka i melodyjnego glam metalu z lat 80.  Każdy element tworzy razem spójną całość. 

Armagelion nie tworzy niczego odkrywczego, stawiając na sprawdzone patenty i chyba właśnie w tym tkwi jego największa zaleta. To muzyka pełna nostalgii, przebojowości i zamiłowania do klasycznego rockowego rzemiosła. Słychać tutaj inspiracje takimi wykonawcami jak Bon jovi, Def Leppard, Kids czy Survivor. Można też coś znaleźć .dynazty, foreigner czy Scorpions, a także odrobinę teatralności charakterystycznej dla glammetalowej sceny lat 80. Oczywiście nie wszystkie kompozycje mają równie dużą siłę rażenia, a momentami można odnieść wrażenie, że zespół zbyt mocno polega na sprawdzonych rozwiązaniach. Nie zmienia to jednak faktu, że album jest bardzo przyjemny w odbiorze. To prawdziwa kopalnia hitów. 

Już otwierający album „Welcome to the Show” pokazuje, w jakim kierunku podąża ta formacja. Dostajemy chwytliwy, energetyczny hard rock z przebojowym refrenem i charakterystycznym klimatem lat 80. Sam riff przypomina trochę twórczość Scorpions.  Czuć klimat lat 80 i brzmi to naprawdę świetnie. Fallen Angel” to kolejny mocny punkt, w którym pojawia się nieco więcej metalowego pazura, ale bez rezygnowania z melodyjności.  To ukłon w stronę melodyjnego metalu spod znaku Dynazty. Captive Hearts” kontynuuje tę stylistykę, stawiając na przestrzenne aranżacje i łatwo wpadające w ucho partie wokalne. Z kolei „Playin' With Fire” to rasowy, rockowy numer z odpowiednią dawką energii, który spokojnie mógłby znaleźć się na soundtracku któregoś z filmów akcji z lat 80. Znakomity hołd dla lat 80 i tutaj wszystko się zgadza. Co za hicior. 

Take Me to the Top” oraz „Lie to Me” podtrzymują wysoki poziom, oferując solidne gitarowe granie, atrakcyjne melodie i refreny, które szybko zostają w głowie.  Nie brakuje również bardziej romantycznego oblicza zespołu. „Too Late for Love” i „Say You Love Me Again” wprowadzają nieco więcej emocji i melodyjnego rockowego klimatu. „Toxic” ponownie podkręca tempo, natomiast „Sweet Pain” zamyka całość w bardzo charakterystycznym dla tej stylistyki stylu, łącząc gitarową energię z klawiszowymi ozdobnikami.

Warto podkreślić, że część materiału, w tym „Welcome to the Show”, „Playin' With Fire”, „Lie to Me”, „Sweet Pain” i „Say You Love Me Again”, była już wcześniej prezentowana na EP-ce zespołu z 2024 roku. Pełnowymiarowy album rozszerza więc tamten materiał o kolejne kompozycje.

Armagelion” to bardzo udany debiut pełnowymiarowy i pozycja, która powinna przypaść do gustu miłośnikom melodyjnego hard rocka oraz glam metalu. Jeżeli ktoś tęskni za klimatem lat 80., wielkimi refrenami i gitarowym graniem bez niepotrzebnego kombinowania, powinien dać Amerykanom szansę. Nie jest to może materiał rewolucyjny, ale zdecydowanie ma swój charakter, pomysł na siebie i sporo rockowej energii. Płyta na pewno zasługuje na uwagę.

Ocena : 8/10

MŁOT NA CZAROWNICE - W sidłach złudzeń (2026)

 

Polska scena heavy metalowa wciąż potrafi pozytywnie zaskakiwać, a najnowsze wydawnictwo Młota Na Czarownice jest tego bardzo dobrym przykładem. „W Sidłach Złudzeń” to drugi album formacji z Pionek, która po latach powraca z materiałem pokazującym, że klasyczny heavy metal wcale nie musi być jedynie nostalgiczną podróżą do lat 80. Muzycy doskonale rozumieją ducha tamtej epoki, ale nie ograniczają się do odtwarzania sprawdzonych schematów. Jest tutaj odpowiednia dawka ciężaru, mroku, melodyjności i charakterystycznego, nieco teatralnego klimatu. Słychać przywiązanie do tradycji, ale również ambicję, żeby rozwijać własną tożsamość. Debiut był bardzo udany, ale w " w sidłach złudzeń" to już inna liga. Bez wątpienia jedna z najciekawszych płyt na polskim rynku ostatnich lat. Płyta ukazała się 30 października i warto było czekać 11 lat na nowy materiał.

Warto również wspomnieć o zmianach personalnych, które wpłynęły na obecne oblicze zespołu. Do składu dołączyli gitarzysta Michał Michalczewski oraz perkusista Tomasz Śwital, natomiast dotychczasowy perkusista Paweł Wilcan przeszedł za instrumenty klawiszowe. To właśnie ta ostatnia zmiana okazała się szczególnie interesująca, ponieważ klawisze wprowadzają do muzyki więcej przestrzeni, tajemniczości i mrocznego klimatu. Trzon formacji pozostaje jednak niezmienny – Dawid „Dejff” Siwecki, Krzysztof Kuśmierz i Dominik Niemirski nadal odpowiadają za tożsamość Młota Na Czarownice. Duet gitarowy Kuśmierz/ Michalczewski imponuje zgranie , techniką i pomysłowością. Najlepsze w tym jest, że nie ma mowy o graniu na jedno kopyto.

Na szczególną uwagę zasługuje również kierunek obrany przez zespół w kwestii aranżacji. W porównaniu z debiutanckimi „Popiołami Wiar” otrzymujemy bardziej urozmaicony i dojrzalszy materiał. Nowością są partie instrumentów klawiszowych, które nie dominują nad gitarami, lecz subtelnie budują atmosferę i dodają kompozycjom odpowiedniej głębi. Teksty również zasługują na uwagę. Nie mamy tutaj typowego koncept albumu, ale poszczególne utwory łączy temat ludzkich słabości, iluzji, zabobonów i manipulacji. To ciekawy pomysł, który nadaje całemu wydawnictwu dodatkowego charakteru. To pokazuje, jak ambitnie podszedł do żądania Młot na czarownice. 

W muzyce Młot na czarownice słychać ducha klasycznego Kat, odrobinę NWOBHM, tradycyjnego heavy metalu spod znaku Turbo,Destroyed, Judas Priest, a także mroczniejsze, bardziej teatralne oblicze znane z Mercyful Fate. Młot Na Czarownice nie próbuje jednak bezrefleksyjnie kopiować swoich idoli. Łączy te wpływy z własną słowiańską tożsamością, polskimi tekstami i charakterystyczną, momentami niemal diaboliczną atmosferą. Klawisze dodatkowo wzbogacają brzmienie, nadając mu bardziej tajemniczego charakteru. Band bardzo się rozwinął i zaskakuje forma i stylem.

Już otwierająca album „Amanita Muscaria” wprowadza nas w nieco tajemniczy, hipnotyczny świat zespołu. Mocne wejście, gdzie od razu wita nas energiczny riff  i można doszukać się wpływów Mercyful Fate, turbo, Black sabbath czy kat. Brzmi to obłędnie i już od razu słychać, że czeka nas ambitne dzieło. „Prawa Ręka Zbawcy” oraz utwór tytułowy to kolejne mocne punkty, w których klasyczne metalowe riffy spotykają się z ciekawymi aranżacjami. Band pokazuje, że sporą rolę w ich muzyce odgrywa mroczny klimat i wyszukane motywy gitarowe. Jestem w tym hołd dla klasyki, a zarazem  powiew świeżości. "De Non Existentia Dei” pokazuje bardziej rozbudowaną stronę twórczości grupy i mocno nawiązuje do twórczości Kat, ale jest też coś z Turbo. Uroku dodaje nieco bardziej rockowy feeling utworu.  Natomiast ponad sześciominutowe „Nawałnice Klątw” pozwala zespołowi rozwinąć skrzydła i zbudować odpowiednio mroczny klimat. Piękna partia basu na początku robi robotę. Bojowy i zarazem bardziej przebojowy "Lilith" to ukłon w stronę bardziej klasycznego heavy metalu. Co za klasa!  Klasyczny heavy metal z lat 80 wybrzmiewa w energicznym "Bożek Opój", który przemyca elementy Turbo czy nawet iron maiden. Jest moc. "Mgła” i „Pustkowia Tworów Mglistych” podtrzymują tajemniczą atmosferę i ukłon w stronę klasyki gatunku. Całość zamyka „Tęsknota”, czyli kompozycja, która stanowi bardzo dobre zwieńczenie tej muzycznej podróży.

„W Sidłach Złudzeń” to dla mnie bardzo pozytywne zaskoczenie i jeden z ciekawszych tegorocznych polskich albumów z kręgu klasycznego heavy metalu. Młot Na Czarownice udowadnia, że ma pomysł na siebie, potrafi czerpać z najlepszych tradycji gatunku, a jednocześnie nie boi się wzbogacać swojego brzmienia o nowe elementy. To muzyka dla tych, którzy cenią tradycyjne metalowe granie, mocne riffy, mroczniejszą atmosferę i kompozycje z charakterem. Zdecydowanie warto dać tej płycie szansę. Bardzo udany powrót i mocny kandydat do czołówki polskich wydawnictw 2026 roku!

Ocena : 9/10

MICHAEL SCHINKEL'S ETERNAL FLAME - Man or God (2026)

 Są takie muzyczne klimaty, do których człowiek zawsze chętnie wraca, niezależnie od panujących trendów i zmieniającej się metalowej mody. Przyznam, że ostatnio mocno stęskniłem się za takim klasycznym graniem, w którym hardrockowa przebojowość spotyka się z melodyjnym heavy metalem, a wszystko doprawione jest neoklasycznymi zagrywkami, wirtuozerskimi solówkami i charakterystycznym klimatem lat 80. Uwielbiam wracać do płyt Yngwiego Malmsteena, Iron Mask czy legendarnego Rainbow, bo właśnie w takim podejściu do muzyki odnajduję coś wyjątkowego. 

To jest właśnie ten rodzaj heavy metalu, który trafia w moje gusta niemal idealnie! Michael Schinkel wraz ze swoim Eternal Flame przygotował album, który jest prawdziwą ucztą dla miłośników klasycznego, melodyjnego metalu, hard rocka i neoklasycznych gitarowych popisów. „Man Or God” to materiał niezwykle dopracowany, pełen świetnych melodii, podniosłych refrenów, kapitalnych riffów i solówek, które przypominają, za co tak bardzo cenimy złotą erę heavy metalu. Nie ma tutaj kombinowania na siłę ani niepotrzebnego eksperymentowania. Jest za to szczerość, pasja i ogromne przywiązanie do klasycznych metalowych wartości. Płyta swoją premierę miała 30 października i jest to jedna z największych niespodzianek roku 2026.

Za mikrofonem stoi Mark Boals, znany między innymi ze współpracy z Yngwie Malmsteenem, i jest to zdecydowanie mocny punkt całego wydawnictwa. Jego charakterystyczny, wysoki głos świetnie odnajduje się w tej stylistyce. Uwielbiam jego głos i mimo swoich lat wciąż brzmi genialnie. Sam Schinkel również pokazuje, że jest gitarzystą z dużym doświadczeniem i technicznymi umiejętnościami. Nie brakuje klasycznych zagrywek, neoklasycznych pasaży i gitarowych pojedynków z klawiszami. Ten due jest dla siebie stworzony.  Piękną atmosferę tworzy klawiszowiec Helmut Kohlpaintner i współgra z listem zespołu. Ci muzycy to prawdziwi czarodzieje

Pod względem kompozytorskim album jest dość różnorodny. Otwierający „Run” to energiczny heavy metal z mocnym gitarowym wejściem, dynamiczną perkusją i łatwo wpadającym w ucho refrenem. Ten utwór ma wszystko i oddaje hołd dla najlepszych lat Yngwie Malmsteena, Iron mask czy Rainbow. Prawdziwa petarda i przydałoby się więcej tego typu kompozycji.  Brawa za pomysłowy motyw przewodni i Schinkel pokazuje klasę. "Lord Of Flies” jest cięższy, bardziej mroczny i epicki.  Tutaj band zabiera nas w rejony klasycznych płyt Dio czy Black Sabbath z czasów Tony Martina. Mam ciary i band wznosi się na wyżyny możliwości. W „So Strong So Wrong” zespół skręca w stronę klasycznego hard rocka, a dodatkowego kolorytu nadaje mu gościnny występ Görana Edmana. Można tutaj doszukać się elementów Rainbow i ten komercyjny aspekt tutaj zdaje egzamin. Lost And Alone” to z kolei nastrojowa ballada, w której pojawia się Alessandro Del Vecchio, tworzący ciekawy wokalny duet z liderem. Co za emocje i budowanie nastroju. 

Right Back To You” przywraca bardziej metalowe oblicze zespołu, natomiast „There Was A Time” rozwija się w kierunku podniosłego, melodyjnego grania z ciekawą rolą instrumentów klawiszowych. Ponury i bardziej mroczny "Bleeding Colors" to znów wariacja na temat twórczości Black Sabbath z Tonym Martinem i Rainbow z pierwszych płyt. Wiele emocji niesie ze sobą bardziej rozbudowany "man or God". Micheal Schinkel czaruje swoją grą, pasją i techniką. Prawdziwe cudo i jedną z największych atrakcji na płycie. Into Eternity” przynosi nieco melancholii, a „No Return” stawia na monumentalny refren i charakterystyczny klimat melodyjnego metalu. Całość podstawowego materiału zamyka instrumentalny „In Trance”, będący przede wszystkim popisem gitarowego kunsztu lidera. Na wydaniu CD znajdziemy jeszcze bonus w postaci „Lady Of The Lake” z repertuaru Rainbow. 

„Man Or God” to dla mnie jedna z najmocniejszych pozycji tego roku. Album, który pokazuje, że klasyczny heavy metal wciąż ma ogromną siłę i nie potrzebuje żadnych nowoczesnych udziwnień, aby zachwycać. Każdy utwór ma tutaj swój charakter, melodie zostają w głowie na długo, a partie gitarowe potrafią wywołać prawdziwe ciarki. Być może nie jest to muzyczna rewolucja, ale w tym przypadku zupełnie nie o to chodzi. Liczy się jakość, klimat i kompozycje, do których chce się wracać. Dla mnie niemal perfekcyjny album i zdecydowanie pozycja obowiązkowa dla fanów klasycznego heavy metalu!

Ocena : 9.5/10

SMOULDER - Witch wife is alien World (2026)

 Kanadyjski Smoulder powraca z trzecim albumem studyjnym zatytułowanym „Witch Wife In An Alien World”. Po bardzo dobrze przyjętym „Violent Creed Of Vengeance” oczekiwania były spore, tym bardziej że zespół zdążył już wyrobić sobie całkiem mocną pozycję na współczesnej scenie epickiego heavy metalu. Niestety, tym razem mam mieszane odczucia. Płyta ukazała się 9 października i wciąż skierowana jest do fanów epickiego heavy metalu. Płyta skierowana do fanów eternal champion, visigoth czy manilla road.

Nowy materiał pokazuje grupę, która nie boi się eksperymentować i szukać nowych środków wyrazu, ale nie wszystkie te pomysły okazują się trafione. Smoulder odchodzi nieco od swojego charakterystycznego połączenia epickiego heavy i doom metalu, kierując się w stronę bardziej nieprzewidywalnego, momentami wręcz dziwacznego grania. Wkracza chaos i brak pomysłu na ciekawe melodie. Album boryka się brakiem hitów i pomysłowych riffów. To wszystko jest solidne, ale nie wykracza poza ramy przyzwoitości. Brak dobrych kompozycji, które by zostały w pamięci powoduje że album przelatuje bez większego echa czy refleksji. 

Największe zastrzeżenia mam jednak do wokalu Sarah Ann. Jej charakterystyczna maniera zawsze była jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów Smoulder, ale tym razem momentami jest jej po prostu za dużo. Przesadne vibrato, teatralne zaśpiewy i niektóre melodie sprawiają, że zamiast podkreślać epicki charakter kompozycji, wokal zaczyna zwyczajnie przeszkadzać. Nie pomaga również dość surowe, momentami mało selektywne brzmienie, przez które poszczególne instrumenty nie zawsze układają się w przekonującą całość. Duet gitarowy Vincent/ Wolf  też tym razem nie zachwyca swoją grą i brakuje trochę zaangażowania i pomysłowości w tym wszystkim.

Album rozpoczyna się od „Water Wars”, który dzięki szybkim gitarom i dynamicznej sekcji rytmicznej stanowi całkiem obiecujące otwarcie. Jest tutaj sporo energii, klasycznego heavy metalu i odpowiednio podniosłego charakteru. „Shadow Of The Vulture” to z kolei bardziej chwytliwa propozycja, oparta na marszowym rytmie i refrenie, który łatwo wpada w ucho. W „Noitien Loitsu” zespół pokazuje swoje bardziej tajemnicze i eksperymentalne oblicze, natomiast „Crush The Neophytes” wprowadza cięższe, momentami wręcz ekstremalne fragmenty. Niestety, właśnie w takich kompozycjach najbardziej odczuwam problem z odpowiednim wyważeniem poszczególnych pomysłów. „Empathy’s Wrath” przynosi powrót do bardziej tradycyjnego oblicza grupy i jest jednym z najmocniejszych punktów wydawnictwa. Dobrze wypada również „Their Name Lives On”, choć nie jest to kompozycja, która szczególnie zapada w pamięć. „Cathedral Of The Trees” kontynuuje eksperymenty z mroczniejszymi brzmieniami, ale nie do końca przekonuje mnie swoim rozwinięciem. Na zakończenie otrzymujemy siedmiominutowy „Smouldering Remains”, który momentami przypomina o dawnych atutach zespołu i stanowi całkiem udane zwieńczenie całości.

„Witch Wife In An Alien World” to bez wątpienia album solidny, nagrany przez muzyków wiedzących, jak poruszać się w świecie epickiego heavy metalu, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że tym razem zabrakło odpowiedniego wyczucia i kilku naprawdę mocnych kompozycji. Poprzednik miał więcej charakteru, lepszą przebojowość i zdecydowanie mocniej trafiał w moje gusta. Nowa płyta nie jest żadną katastrofą, ale w moim odczuciu stanowi wyraźny krok wstecz. Liczyłem na kolejną porcję epickiego metalu z prawdziwego zdarzenia, a dostałem wydawnictwo, które pozostawia spory niedosyt. Ogólnie rozczarowanie.

Ocena : 6/10

SCARBLADE - Guardians of Time (2026)

 Szwedzki Scarblade powraca po dziesięciu latach od wydania debiutanckiego „The Cosmic Wrath” i trzeba przyznać, że jest to powrót całkiem udany. „Guardians of Time” to drugi pełnowymiarowy album formacji z Göteborga, która postanowiła przypomnieć słuchaczom, że tradycyjny heavy metal wciąż ma sporo do zaoferowania. Nie znajdziemy tutaj żadnej rewolucji ani prób wywracania gatunku do góry nogami. Zamiast tego otrzymujemy dziewięć kompozycji opartych na klasycznych riffach, melodyjnych refrenach, gitarowych solówkach i wyrazistym wokalu. To muzyka mocno zakorzeniona w latach 80., ale podana z odpowiednią energią i współczesnym brzmieniem. Płyta ukazała się 30 października i jest skierowana do fanów Acid, Warlock  czy chastain. 

Za muzycznym obliczem Scarblade stoi przede wszystkim klasyczny heavy metal z domieszką melodyjnego power metalu. Słychać tutaj inspiracje takimi wykonawcami jak Judas Priest, Iron Maiden czy warlock. Momentami pojawiają się również bardziej epickie i symfoniczne akcenty. Zespół nie próbuje jednak nikogo kopiować jeden do jednego. Największą siłą tej muzyki jest umiejętne łączenie chwytliwych melodii z tradycyjnym metalowym pazurem. Szczególnie dobrze wypadają gitarowe partie, które potrafią zarówno rozpędzić utwór, jak i zbudować odpowiednio podniosły klimat. Robią to bardzo dobrze, aczkolwiek nie ma tutaj niczego odkrywczego.

Na szczególną uwagę zasługuje wokalistka Alicke Kostopoulou, która jest jednocześnie założycielką zespołu. Jej głos jest mocny, wyrazisty i dobrze odnajduje się w klasycznym heavy metalowym repertuarze. Nie próbuje przesadnie popisywać się możliwościami wokalnymi, ale potrafi nadać kompozycjom odpowiedniego charakteru. Warto również wspomnieć o gitarzystach, których praca stanowi jeden z najmocniejszych punktów albumu. Całość uzupełniają klawisze Johana Bernspånga, perkusja Viktora Heinesona oraz bas Jorgego B'Atza. Każdy z muzyków wkłada serce w to co robi i dlatego taki dobry mamy efekt. 

Na płycie znajdziemy 9 kompozycji, co daje 38 minut muzyki. Zabawa jest przednia i w kategorii rozgrywki album sporo zyskuje. Album otwiera tytułowy „Guardians of Time”, który od pierwszych chwil pokazuje, w jakim kierunku podąża zespół. Jest melodyjnie, dynamicznie i z odpowiednią dawką klasycznego metalu.  Mocniejszy riff, tajemniczy klimat i zapędy w stronę Judas priest działają tutaj na korzyść. Band pokazuje, że te 10 lat oczekiwania na nową muzykę nie zostało zmarnowane. The Walls” kontynuuje ten kierunek, oferując chwytliwe partie gitarowe i bardzo przyjemną solówkę. Klimatyczne partie klawisze dodają uroku i trochę przypominają rainbow z czasów Dio. 

Prawdziwym ukłonem w stronę lat 80. jest „Ready for Action” – bezpośredni, przebojowy kawałek, który szybko wpada w ucho. To taki ukłon w stronę Dio, Accept czy dokken.Craving Heart” przyciąga napędzającym rytmem i bardzo udaną linią refrenu. Znów mocniejszy riff napędza utwór i pokazuje potencjał grupy. Natomiast „Alive” podkręca tempo i dostarcza kolejnej porcji energetycznego heavy metalu.

Ciekawiej robi się przy „Judas Kiss the Serpent”, gdzie pojawia się nieco mroczniejszy klimat i bardziej rozbudowane, momentami symfoniczne podejście do kompozycji. „Damnation” to z kolei bardziej stonowana propozycja, oscylująca wokół średniego tempa z interesującym rozwinięciem w środkowej części. Na wyróżnienie zasługuje również „A Sign of Heaven”, rozpoczynający się spokojniej, niemal balladowo, by następnie przerodzić się w melodyjny, podniosły hymn z wyraźnymi nawiązaniami do klasycznego metalu. To jeden z moich ulubionych utworów na płycie. Całość zamyka „Blind”, czyli kolejny dynamiczny numer, w którym nie brakuje szybkich riffów, energii i chwytliwych melodii.

Guardians of Time” to solidna propozycja dla wszystkich miłośników tradycyjnego heavy metalu, którzy cenią sobie melodyjność, klasyczne gitarowe riffy i charakterystyczny klimat lat 80. Scarblade nie sili się na oryginalność za wszelką cenę, ale doskonale wykorzystuje sprawdzone metalowe patenty, tworząc materiał, którego słucha się z przyjemnością. Nie wszystkie kompozycje zapadają w pamięć równie mocno, a miejscami przydałoby się nieco więcej drapieżności i świeżości, jednak całość broni się dobrym wykonaniem i konsekwencją stylistyczną. To udany powrót szwedzkiej formacji i płyta, która powinna przypaść do gustu fanom klasycznego heavy metalu. Gorąco polecam!

Ocena: 8.5/10

LORD GALLERY - Insurrection (2026)

 Francuski Lord Gallery to formacja, która nie zamierza szukać nowoczesnych patentów ani na siłę odświeżać klasycznego heavy metalu. Na swoim pierwszym pełnowymiarowym albumie „Insurrection” muzycy stawiają na tradycyjne rozwiązania, gitarowe pojedynki, melodyjne riffy i ducha lat 80. To muzyka skierowana przede wszystkim do tych, którzy w heavy metalu najbardziej cenią szczerość, energię i klasyczne brzmienie. Band próbuje sił w bardziej epickiej odmianie heavy metalu i robią to całkiem dobrze. Debiutancki album ukazał się 30 października i zasługuje na uwagę fanom takiego grania.

Zespół tworzą Fabien „Lord” Fadelli (wokal, gitara), Titi „Le Roy” Rat's (gitara), Vincent „Nécromancien” Potéreau (bas) oraz Sergueï „Bourreau” (perkusja). Muzycy wyraźnie inspirują się takimi wykonawcami jak Iron Maiden, Accept, Riot, Manowar,Angel Witch czy Satan. Nie ukrywają swoich fascynacji klasyczną sceną, a zamiast kopiować współczesne trendy, wolą pielęgnować tradycję starej szkoły. Do tego nieco surowe i mocno wzorowane na latach 80 brzmienie. Duży plus za miłą dla oka okładkę.

Płyta zawiera 9 kompozycji, co daje 43.minuty muzyki. Płytę otwiera klimatyczne intro zatytułowane właśnie "Insurrection". Pięknie budują napięcie i wprowadzają w klasyczny klimat płyty. Mocny riff i epicki rozmach można poczuć w bojowym  "by the bayonet". Niby nic odkrywczego, a słucha się tego bardzo przyjemnie.  Stonowane tempo, ponury klimat i epicki charakter napędzają "Serpent woman" który staje się mocnym punktem tej płyty.  Echa lat 80 można usłyszeć w prostym i melodyjnym " demonic ride".  To nie jedyny utwór, który trwa ponad 6 minut. Jest jeszcze bowiem "werewife" który opiera się zadziornym riffie. Można wyłapać pewne echa grave digger, accept czy running Wild. Kto kocha miks lat 70 czy 80 ten polubi " grasla".  Jest jeszcze bardziej energiczny i przebojowy „Don't Come to Kill Us”, który pokazuje potencjał tej formacji. Fanom accept czy grave digger może spodobać się nieco toporny "ripoche". Finał płyty to bardziej emocjonalny i nastrojowy " victorine".

Lord Gallery to propozycja dla słuchaczy tęskniących za klasycznym heavy metalem, w którym liczą się gitarowe melodie, wyraziste riffy i odpowiednia dawka metalowego charakteru. „Insurrection” pokazuje, że francuska scena wciąż ma coś do zaoferowania miłośnikom tradycyjnego grania. Bez przesadnego kombinowania i oglądania się na aktualne trendy – po prostu heavy metal w starym stylu. Warto posłuchać co ma do zaoferowania francuski Lord Gallery.

Ocena : 8/10

CRYSTAL EYES - Thunder god (2026)

 Najnowszy album szwedzkiego Crystal Eyes zatytułowany „Thunder God” ukazał się 30 października 2026 roku nakładem Massacre Records. To dziewiąty album studyjny zespołu i zarazem powrót po siedmiu latach przerwy od „Starbourne Traveler”. Już sam tytuł sugeruje, że nie będzie tutaj miejsca na muzyczne eksperymenty, a raczej na hołd dla klasycznego heavy i power metalu. I dokładnie to dostajemy – dużo melodyjnych gitar, chwytliwych refrenów, podniosłych melodii i oldschoolowego klimatu lat 80.  Poprzednie albumy trzymały wysoki poziom i zespół ma u mnie duży plus za wpływy running Wild, który tak kocham. Może nowy album nie jest najlepszy w historii grupy, ale to wciąż płyta godna polecenia.

Crystal Eyes od początku pozostaje wierny swojej stylistyce, czerpiąc inspiracje z takich legend jak Judas Priest, Iron Maiden, Accept,Helloween czy Running Wild. Szczególnie słychać to w gitarowych harmoniach, klasycznych riffach i sposobie budowania refrenów. Stawiają na klasyczne rozwiązania i to ich spory atut. Szkoda tylko że jakoś mniej patentów Running Wild i za dużo hard rockowych wstawek. 

Za mikrofonem, gitarą i klawiszami stoi Mikael Dahl, któremu towarzyszą Jonatan Hallberg na gitarze, Claes Wikander na basie oraz Henrik Birgersson za perkusją. To zgrany skład, który doskonale rozumie, na czym polega granie tradycyjnego metalu. Niby skład ten co na poprzednim albumie, a jednak czuć spadek formy.

Na płycie znajdziemy dziewięć kompozycji. Otwierający „Whirlwind of Doom” to dynamiczny, rozpędzony power metal z podwójną stopą i epickim rozmachem. „We Came, We Saw, We Conquered” oraz „Follow the Storm” powinny przypaść do gustu fanom Running Wild – jest tutaj odpowiednia dawka szybkości, bojowego charakteru i gitarowych melodii. Nie da się ukryć, że to najlepszy moment na płycie. Powinno być więcej tego typu utworów. 

Kids of Rock 'n' Roll” to z kolei bardzo chwytliwy, niemal stadionowy hymn, w którym nie brakuje rock'n'rollowej energii.  Taki lekki radiowy hit o zabarwieniu hard rockowy. Przez takie kompozycje album sporo traci. The Battle Will Be Won” przyspiesza tempo i dostarcza klasycznych heavy metalowych emocji. To taki ukłon w stronę klimaty Iron maiden czy heavy load. Shadows of the Night” nieco zmienia nastrój, ale nadal pozostaje w tradycyjnej metalowej stylistyce. Brawo za pomysłowy i chwytliwy motyw gitarowy. Takich hitów tutaj trzeba. „Metal Bound” to kolejny mocny punkt albumu, z bardzo nośnym refrenem i wyraźnym ukłonem w stronę klasycznego heavy metalu. Dużo tutaj wpływów accept czy Hammerfall. To kolejny mocny punkt tej płyty. Całość zamyka „A Silent Farewell”, który stanowi bardziej refleksyjne i emocjonalne zakończenie tej muzycznej podróży. 

Thunder God” to udany powrót Crystal Eyes. Nie ma tutaj rewolucji, nie ma prób podążania za modą ani niepotrzebnego kombinowania. Jest za to szczery, melodyjny heavy/power metal, który czerpie garściami z najlepszych wzorców lat 80. Szczególnie doceniam gitarowe pojedynki, chwytliwe refreny i oldschoolową atmosferę. Może nie każdy utwór zostanie metalowym hymnem na lata, ale jako całość album prezentuje naprawdę solidny poziom. Jednak czuć spadek formy i spodziewałem się bardziej zadziornej i energicznej płyty.

Ocena : 7/10

AVALAND - Chemical Poetry (2026)

 Francuski Avaland powraca z trzecim albumem zatytułowanym „Chemical Poetry”, ponownie zabierając nas do swojego teatralnego świata metalowej opery. Nie brakuje tutaj rozbudowanych kompozycji, symfonicznych aranżacji, podniosłych chórów i licznych gościnnych wokalistów. Na papierze wszystko wygląda naprawdę obiecująco, ale po kilku przesłuchaniach mam jednak spory niedosyt. Premiera płyty miała miejsce 30 października i na pewno nie dla  jednego fana Avantasia, Fairyland czy Kamelot ta premiera mogłam okazać się wielkim wydarzeniem.

Przede wszystkim album jest dla mnie jakiś taki za spokojny, zbyt ugrzeczniony i pozbawiony odpowiedniego metalowego pazura. Owszem, pojawiają się szybsze fragmenty, mocniejsze riffy i typowo power metalowe zagrywki, ale mam wrażenie, że często giną one pod natłokiem klawiszy, orkiestracji i teatralnych partii wokalnych. Brakuje mi większej dawki energii, charakterystycznego kopa i melodii, które zostają w głowie na dłużej. Jest nacisk na podniosłość i operowe ozdobniki, a za mało konkretów. 

Za całym przedsięwzięciem stoi przede wszystkim Adrien G. Gzagg, będący głównym kompozytorem, autorem tekstów i pomysłodawcą Avaland. Na „Chemical Poetry” towarzyszą mu wokaliści Jeff Kanji, Tom S. Englund (Evergrey), Madie, Helle Bohdanova (Ignea) oraz Marcela Bovio (Ayreon, ex-Stream of Passion). Za gitarowe partie odpowiada Lucas Martinez, a sekcję rytmiczną uzupełniają Camille Souffron na basie i Léo Mouchonay za perkusją. Dodatkowe klawisze i produkcję powierzono Joostowi van den Broekowi. Trzeba przyznać, że zaproszono tutaj naprawdę ciekawych gości, a różnorodność wokalnych barw jest jednym z mocniejszych punktów albumu. Tym bardziej szkoda, że tak interesujący skład nie przełożył się na bardziej energetyczny i metalowy materiał.

Pod względem kompozytorskim „Chemical Poetry” to materiał dość różnorodny, choć nie wszystkie utwory trafiają w moje gusta. Album otwiera „When the Night Comes Alive”, który wprowadza nas w teatralny, symfoniczny klimat, gdzie położono nacisk na emocje i melancholię. Słychać wyraźne wpływy Avantasia.„Destiny Calls” oferuje nieco więcej klasycznego power metalu, z szybszymi gitarami i chwytliwym refrenem, i tak powinna brzmieć cała płyta. To ukłon w stronę gamma Ray czy helloween. Natomiast „Alchemy” skręca w stronę łagodniejszych, niemal musicalowych melodii. „Beauties and Beasts” zaskakuje skocznymi rytmami i jazzowymi wstawkami, co jest ciekawym pomysłem. To coś innego i potrafi zapaść w pamięci. Brawo za pomysłowość. „To Fool a Witch” stawia na mroczniejszą atmosferę, chóry i symfoniczny rozmach, a „Fate” przynosi wreszcie więcej gitarowego ciężaru i power metalowej energii. Krótkie „Ascension” pełni rolę nastrojowego przerywnika, po którym otrzymujemy „Sail On” – kompozycję rozwijającą się dość powoli, ale z mocniejszymi akcentami w drugiej części. „Face the Eternal” wyróżnia się cięższymi riffami i growlem Helle Bohdanovej, dzięki czemu wnosi nieco więcej drapieżności. Najbardziej rozbudowane, ponad dwunastominutowe „Trinity” to prawdziwa metalowa opera, pełna zmian nastroju, orkiestracji i wokalnych popisów. Później przychodzi spokojniejsze, melancholijne „Fallen Leaves”, a całość zamyka „Faded Away”, który mimo bardziej energicznego refrenu nie pozostawia mnie z poczuciem wielkiego finału. Jest tu sporo pomysłów i ciekawych aranżacji, ale zdecydowanie zbyt dużo łagodnych, teatralnych fragmentów, a za mało rasowego, rozpędzonego power metalu. 

Problem w tym, że momentami więcej tutaj musicalu i symfonicznego przedstawienia niż rasowego heavy/power metalu. Niektóre kompozycje są po prostu zbyt łagodne, a całość nie wywołuje takich emocji, jakich oczekiwałbym od tego typu wydawnictwa.

„Chemical Poetry” to album poprawny, dopracowany i niewątpliwie ambitny, ale nie do końca trafiający w moje gusta. Doceniam pomysł, wykonanie i zaproszonych gości, jednak zabrakło mi ognia, większej dynamiki i metalowej zadziorności. Nie jest to zła płyta, ale też nie taka, do której będę często wracał. Tym razem Avaland mnie nie przekonał w 100%. Szkoda bo był tu ogromny potencjał.

Ocena : 6.5/10

VIOLET ETERNAL - Azure stardust (2026)

 Japońsko-włoski Violet Eternal powraca z drugim albumem studyjnym i pokazuje, że w melodyjnym power metalu wciąż można znaleźć sporo świeżości, pomysłowości i pięknych melodii. „Azure Stardust” to następca dobrze przyjętego debiutu „Reload the Violet” z 2024 roku. Tym razem zespół rozwija swoją formułę, stawiając na większą różnorodność, bardziej rozbudowane kompozycje i jeszcze mocniej zaakcentowaną gitarową stronę muzyki.pkyta ukazała się 23 września i jest skierowana do fanów Angela, galneryus, czy stratovarious.

Już od pierwszych dźwięków słychać, że fundamentem pozostaje europejski power metal, ale z wyraźną japońską melodyjnością. Można tutaj wychwycić echa najlepszych czasów Stratovariusa, Helloween czy Sonata Arctica. Jest szybkość, podniosłość, chwytliwe refreny, techniczne solówki i charakterystyczny klimat, który powinien przypaść do gustu miłośnikom klasycznego, melodyjnego grania. Słychać, że stawiają na klasyczne patenty. 

Dużą rolę odgrywa oczywiście Ivan Giannini. To wokalista dysponujący mocnym, wysokim głosem, który świetnie odnajduje się zarówno w szybkich, power metalowych fragmentach, jak i bardziej emocjonalnych momentach. Jego interpretacje nadają kompozycjom odpowiedniego rozmachu i charakteru. Właściwy człowiek na właściwym miejscu.

Warto podkreślić, że Violet Eternal to już nie tylko projekt dwóch muzyków, ale pełnoprawny zespół. Obok Ivana Gianniniego i gitarzysty Jiena Takahashiego występują Andrea Cappellari na gitarze, Ollie Bernstein na basie oraz YAMATO za perkusją. Za brzmienie albumu odpowiada Dennis Ward, znany ze współpracy między innymi z Helloween i Angrą. Każdy z muzyków potrafi zaskoczyć forma i wyszkoleniem technicznym. To wszystko przedkłada się na jakość.

Na szczególną uwagę zasługuje otwierający album „The World Beyond the Door”, który wprowadza nas w świat melodyjnego, rozbudowanego metalu. To naprawdę mocne wejście, które odsyła do klasyki gatunku. Duży plus za elementy neoklasyczne.Prawdziwą petardą jest jednak „Azure Explosion” – utwór rozpędzony ,pełen galopujących riffów, efektownych solówek i kapitalnej energii. To właśnie takie granie przypomina, dlaczego power metal potrafi tak bardzo uzależniać. Gdyby cały album taki był to byłoby idealnie. Niestety zdarzają się słabsze momenty. Ten utwór też potrafi przemycić patenty iron mask czy Yngwie malmsteena.

Nie brakuje również bardziej urozmaiconych momentów. „Into the Deep Blue” i „I Can Hear Your Heart” stawiają na melodyjność i emocje, natomiast „Singularity” pokazuje nieco cięższe, bardziej stonowane oblicze zespołu. „Techno Optimist” i „Mars” wprowadzają kolejne odcienie brzmienia, a „Arianne” daje przestrzeń na bardziej rozbudowane melodie. Prawdziwym finałowym akcentem jest ponad ośmiominutowy „RE:Gradational Sky”, w którym zespół pozwala sobie na bardziej progresywne rozwiązania i rozbudowaną konstrukcję. 

Azure Stardust” to album, który powinien szczególnie zainteresować fanów melodyjnego power metalu, ceniących zarówno szybkość, jak i piękne melodie oraz gitarową wirtuozerię. Nie jest to próba wymyślania gatunku na nowo, ale bardzo udane rozwinięcie sprawdzonej formuły. Violet Eternal pokazuje, że można czerpać z klasyków, jednocześnie zachowując własną tożsamość. Mamy tutaj mocne kawałki, jak i kilka słabszych momentów, ale całościowo płyta jest dobra i godna uwagi, zwłaszcza jak się kocha klasyczny power metal.

Ocena : 7/10

XENTRIX - Allure with enemy (2026)

 

Brytyjski thrash metal ma w swojej historii kilka nazw, które powinny być wymieniane jednym tchem obok największych przedstawicieli amerykańskiej sceny. Xentrix to właśnie jeden z takich zespołów. Choć nigdy nie zdobyli takiej popularności jak Metallica, Testament czy Exodus, od lat udowadniają, że potrafią tworzyć muzykę najwyższej próby. Album „Allied With The Enemy” to kolejny dowód na to, że weterani z Wielkiej Brytanii nie zamierzają odcinać kuponów od przeszłości. Co więcej, mam wrażenie, że z każdym kolejnym wydawnictwem coraz pewniej czują się we własnej skórze. Oldscholowa okładka nawiązuje do kultowego "for whose advantage" i faktycznie album robi wrażenie i brzmi klasycznie.

Skład zespołu tworzą Jay Walsh (wokal, gitara), Kristian Havard (gitara), Chris Shires (bas) oraz Dennis Gasser (perkusja). To doświadczeni muzycy, którzy doskonale rozumieją, na czym polega siła klasycznego thrash metalu. Słowa uznania dla Jay za drapieżny i agresywny wokal. Od strony partii gitarowych i solówek album robi duże wrażenie i pokazuje że band jest w świetnej formie i przeżywa drugą młodość.

Na osobne słowa uznania zasługuje produkcja Andy'ego Sneapa. Brzmienie jest selektywne, mocne i odpowiednio ciężkie. Każdy instrument ma swoje miejsce, gitary brzmią potężnie, a sekcja rytmiczna nie pozostawia żadnych złudzeń. Nie ma tutaj przesadnego wygładzania ani nowoczesnych eksperymentów, które odbierałyby muzyce charakter. Jest za to prawdziwy metal!

Już otwierający „Rip Saw” daje jasno do zrozumienia, z czym będziemy mieli do czynienia. Ostre riffy, dynamiczna sekcja rytmiczna i odpowiednia dawka agresji. Xentrix nie bawi się w sentymenty, tylko od pierwszych sekund rusza do ataku. Tytułowy „Allied With The Enemy” to prawdziwa perełka. Krótki, konkretny, niezwykle chwytliwy i oparty na riffach, które natychmiast zostają w głowie. Tak właśnie powinien brzmieć rasowy thrash metal! Mocne otwarcie płyty. 

„Killer Unknown” pokazuje bardziej techniczne oblicze zespołu. Jest tutaj sporo ciekawych zmian tempa, świetnej pracy gitar i charakterystycznego dla brytyjskiej sceny metalowej pazura. „On Burned Remains” rozpoczyna się spokojniej, by później przejść w znacznie cięższe, bardziej agresywne rejony. To kompozycja, która udowadnia, że Xentrix potrafi budować napięcie, a nie tylko zasypywać słuchacza kolejnymi riffami. To tylko pokazuje elastyczność zespołu.

Jednym z najmocniejszych punktów jest „Nil By Mouth”. Utwór pełen energii, świetnych gitarowych zagrywek i odpowiednio szorstkiego wokalu Jaya Walsha. Z kolei „Doomsday Hook” zachwyca dynamiką oraz melodyjnymi zagrywkami gitarowymi. Nie brakuje tutaj świetnych solówek, a całość ma odpowiednią chwytliwość, bez utraty thrashowego charakteru. Xentrix wciąż ma w sobie to "coś"

Na pewno na tle całości wyróżnia  się „The Dark Eternal”. To jedna z bardziej rozbudowanych kompozycji na płycie, w której zespół pokazuje nieco inne oblicze. Jest melancholijnie, klimatycznie, momentami wręcz epicko, ale kiedy trzeba, muzyka ponownie nabiera ciężaru i agresji. 

„Snake In Waiting” ponownie przyspiesza tempo i dostarcza solidnej porcji gitarowego mięsa. „No Bridges Left To Burn” to kolejny mocny punkt, w którym ciężar i melodyjność zostały świetnie wyważone. Całość zamyka „We Drink The Same Poison” – instrumentalny bonus, który pozwala jeszcze raz docenić warsztat muzyków.

„Allied With The Enemy” to dla mnie jeden z najmocniejszych thrash metalowych albumów 2026 roku. Xentrix nie próbują na siłę udowadniać, że potrafią grać szybciej od młodszych zespołów. Stawiają na znakomite riffy, przemyślane kompozycje, odpowiedni ciężar i charakterystyczny klimat. To muzyka dojrzała, ale pozbawiona jakiejkolwiek zachowawczości. Xentrix podtrzymuje wysoka formę i band przeżywa drugą młodość. 

Ocena : 9/10

DAWN OF DESTINY - Ashes over tommorow (2026)

 Dziesięć albumów studyjnych na koncie to naprawdę imponujący wynik, szczególnie jeśli mówimy o zespole, który nigdy nie należał do największych gwiazd europejskiej sceny metalowej. Niemiecki Dawn of Destiny powraca z płytą „Ashes Over Tomorrow” i udowadnia, że wciąż ma sporo do zaoferowania miłośnikom melodyjnego, rozbudowanego power metalu. Tym razem jednak przygotowano coś więcej niż tylko kolejną porcję symfonicznych melodii i podniosłych refrenów. To materiał, w którym nie brakuje emocji, dramatyzmu i naprawdę interesujących kompozycji. Płyta ukazała się 30 października i  jest to jedna z ich najlepszych płyt. Na pewno odnajdą się tutaj fani Visions of Atlantis, magica, kamelot czy ancient bards.

Muzycznie otrzymujemy połączenie symphonic power metalu z klasycznym heavy metalem, momentami ocierające się o bardziej gotycki klimat. Charakterystycznym elementem pozostaje dwugłos Jeanette Scherff i Jensa Fabera. Ich odmienne barwy głosu dobrze się uzupełniają, nadając poszczególnym utworom dodatkowej głębi. Jeanette potrafi zarówno zaśpiewać delikatnie i emocjonalnie, jak i pokazać większą siłę, natomiast Jens wnosi nieco mroku i ciężaru. To akurat mocny atut tej płyty.  Warto pochwalić współpracę Jensa Febera i Veitha Offenbachera, którzy są zgranym duetem gitarowym. Stawiają na urozmaicenie, przebojowość i chwytliwe melodie. Słychać rozwój względem ostatnich płyt.

Ciekawa okładka i mocne brzmienie robią robotę, ale siłą tej płyty jest zawartość. Już otwierający „Still Here” pokazuje, że nie będzie to wyłącznie festiwal szybkich gitar i efektownych refrenów. To kompozycja budowana stopniowo, pełna emocji i świetnie wykorzystująca wokalny dialog. „Too Weak” jest bardziej bezpośredni, natomiast „Chasing Dreams” to jeden z najbardziej przystępnych momentów płyty. Nie bez znaczenia jest tutaj gościnny udział Fabio Lione, którego charakterystyczny głos doskonale odnajduje się w tej power metalowej kompozycji.

Tytułowy Ashes Over Tomorrow” to kolejny mocny punkt wydawnictwa. Rozbudowana kompozycja, w której nie brakuje klimatycznych przejść, symfonicznych akcentów i chwytliwych melodii. Z kolei „Above The Noise” z udziałem Ralfa Scheepersa z Primal Fear wnosi więcej metalowej agresji i zdecydowania. To bardzo udane połączenie, które pokazuje nieco cięższe oblicze zespołu. To tylko pokazuje w jak dobrej formie jest band i tym razem dopracował swój materiał. 

.„Leave Me Now” to emocjonalny, świetnie rozwijający się utwór, w którym zespół potrafi umiejętnie budować napięcie. To ciekawy utwór, ale trochę czuć przerost formy nad treścią. Prawdziwą perełką jest natomiast „When The World Ends Quietly”. Ponad dziewięć minut muzycznej podróży, w której nie chodzi o bezmyślne popisy instrumentalne, ale o atmosferę, odpowiednie dawkowanie emocji i przemyślaną konstrukcję. To zdecydowanie jeden z najciekawszych momentów całego albumu. Piękny kolos z epickim rozmachem.

Those Moments” czy „One Small Lie” są przyzwoite, ale nie pozostawiają aż tak dużego wrażenia. Przy niemal 67 minutach materiału można również odnieść wrażenie, że niektóre fragmenty można było nieco skrócić. Nie zmienia to jednak faktu, że Dawn of Destiny potrafi komponować interesujące, wielowątkowe utwory.

Jeżeli lubicie połączenie melodyjnego power metalu, symfonicznego rozmachu i emocjonalnych kompozycji, Dawn of Destiny powinien znaleźć się na waszej liście do sprawdzenia. Solidna porcja europejskiego metalu, która zasługuje na uwagę. Band w końcu pokazał swój potencjał i na co ich stać. Jedna z ich najlepszych płyt.

Ocena : 8.5/10

FORBIDDEN - Forbidden (2026)

 Są zespoły, które po długiej przerwie wracają wyłącznie po to, by przypomnieć o swojej dawnej chwale. Są też takie, które mimo upływu lat wciąż mają coś do udowodnienia i nie zamierzają odcinać kuponów od przeszłości. Właśnie do tej drugiej kategorii należy amerykański Forbidden, który w 2026 roku powraca z albumem zatytułowanym po prostu „Forbidden”. To pierwsza studyjna płyta grupy od wydanego w 2010 roku „Omega Wave” i jednocześnie odważne otwarcie nowego rozdziału w historii zespołu. Album ukazał się 23 października nakładem BLKIIBLK.  Ten album potwierdza, że ten powrót po latach miał sens, a band mimo zmian personalnych ma sporo do powiedzenia. Płyta skierowana do  fanów exodus, czy testament.

Forbidden od zawsze należał do tych formacji, które w thrash metalu szukały czegoś więcej niż tylko szybkości, agresji i bezlitosnego ataku gitar. Oczywiście, fundamentem pozostaje klasyczne brzmienie amerykańskiej szkoły, ale równie ważne są tutaj technika, rozbudowane kompozycje, nieoczywiste rozwiązania i umiejętne łączenie brutalności z melodią. Nowy album potwierdza, że Craig Locicero i jego koledzy nie zamierzają zamykać się w nostalgicznej kapsule z końca lat 80. To jest właśnie atut nowej płyty.  Jest hołd dla wcześniejszych płyt i jednocześnie powiew świeżości. Brzmi to naprawdę bardzo dobrze.

Trzeba jednak pamiętać, że nie jest to powrót w klasycznym składzie. Za mikrofonem stoi Norman Skinner, na gitarze obok Locicero gra Jeremy Von Epp, sekcję rytmiczną tworzą basista Matt Camacho i perkusista Chris Kontos. To właśnie ten skład odpowiada za nowe oblicze Forbidden. Z klasycznego składu został Craig i Matt. Nowe nabytki wpasowały się w styl grupy i przywrócili ten band do życia. 

Już otwierający „Single Point Failure” pokazuje, że Amerykanie nie zapomnieli, jak pisać rasowe thrashmetalowe kompozycje. Jest szybko, technicznie i agresywnie, a gitarowe pojedynki przypominają, dlaczego Forbidden od lat cieszy się uznaniem fanów bardziej wyrafinowanej odmiany gatunku. Norman Skinner prezentuje szeroki wachlarz możliwości wokalnych, choć jego styl różni się od charakterystycznego śpiewu Russa Andersona. Jednak początek jest  obiecujący.

Burning The Lungs Of Earth” to kolejny mocny punkt programu. Pędzące riffy, rozbudowane partie instrumentalne i tekstowa refleksja nad niszczeniem planety tworzą kompozycję, która łączy klasyczną thrashową energię z bardziej współczesnym podejściem do aranżacji. Jest melodyjnie i z nutką heavy/speed metalowej motoryki.  To kolejny killer na płycie. 

DCLXVI” zwalnia, stawia na cięższy, niemal doomowy klimat i pokazuje mroczniejszą stronę zespołu. Z kolei „Psyclops” opiera się na masywnym basie, gęstym riffowaniu i hipnotycznym rytmie. Nie jest to thrash nastawiony wyłącznie na zawrotną prędkość, lecz muzyka, która potrafi przygnieść ciężarem. To tylko pokazuje, że band stawia na urozmaicenie. To akurat nieco słabszy moment płyty. 

Jednym z najbardziej zaskakujących momentów jest „Jisei”. Zamiast kolejnego gitarowego ataku dostajemy bardziej nastrojową, niemal balladową kompozycję. To odważne rozwiązanie, chociaż nie każdemu przypadnie do gustu. Podobnie jest z „Sycophantasy”, w którym gościnnie pojawia się Brann Dailor z Mastodon. Utwór wyróżnia się ciężkim pulsem i bardziej industrialnym charakterem.

Na szczególną uwagę zasługują również agresywny  „Mutually Assured Dysfunction” oraz rozpędzony „The Burden”. Pierwszy to prawdziwy pokaz siły zespołu, z dynamiczną sekcją rytmiczną i bezkompromisowym riffowaniem. Drugi umiejętnie łączy agresję z melodyjnymi partiami gitarowymi. „Sol Grave” pokazuje natomiast, że muzycy potrafią budować napięcie bez nieustannego przyspieszania.Całość zamyka „Flower Of Life (Chaos By Design)”, trwający niemal dziesięć minut rozbudowany finał.

Forbidden przypomina, że prawdziwy thrash metal nie musi być muzealnym eksponatem. Może być agresywny, techniczny, melodyjny i jednocześnie poszukiwać nowych środków wyrazu. Ta płyta nie jest pozbawiona słabszych momentów, ale pokazuje, że legenda Bay Area wciąż ma coś do powiedzenia. Płyta na pewno godna uwagi dla fanów thrash metalu.

Ocena : 8/10

SAVAGE GRACE - Underworld (2026)

 Są takie zespoły, których nazwa automatycznie przywołuje wspomnienia o złotych czasach heavy metalu, kiedy liczyły się ostre riffy, galopujące tempo i charakterystyczne, wysokie wokale. Savage Grace to dla fanów klasycznego amerykańskiego speed i power metalu przede wszystkim Master of Disguise oraz After the Fall from Grace – albumy, które na stałe zapisały się w historii podziemnej sceny lat 80. Dlatego każda nowa płyta tej formacji budzi określone oczekiwania. Band powrócił po latach za sprawą płyty "sign of the cross" który ukazał się w 2023r. To był bardzo nieudany powrót. Teraz po 3 latach przyszedł czas na czwarty studyjny album zatytułowany "underworld". Niestety, Underworld nie do końca odpowiada na nie tak, jak bym sobie tego życzył. To płyta może i lepsza od poprzedniczki, ale to nie jest to co na dwóch pierwszych płytach. Okładka odstrasza już na wstępie.

Christian Logue, czyli założyciel i główna siła napędowa zespołu, nadal potrafi wykrzesać z gitary sporo energii. Problem w tym, że tym razem Savage Grace mocno skręca w kierunku amerykańskiego hard rocka i przebojowego hair metalu. Zamiast konsekwentnie nawiązywać do klasycznego USPM, grupa miesza speedmetalowe zapędy z bardziej rockowym, momentami wręcz glamowym charakterem. Samo eksperymentowanie nie jest niczym złym, ale tutaj nie zawsze udaje się stworzyć z tego spójną całość. Na pewno zmiana składu zespołu prowadziła powiew świeżości i album brzmi lepiej jak poprzedni. Muzycy akurat mogą pochwalić się doświadczeniem. Jest Marcus Dotta na perkusji, Cristian Blade na basie i Sebastian Hauser na wokalu. Akurat zmiana wokalisty jest na plus, bo maniera i charyzma Sebastiana pasuje do stylistyki zespołu. Skład prezentuje się lepiej i to przedkłada się na jakość płyty. Nowy album jest o wiele ciekawszy i bardziej dopracowany niż poprzedni. Jednak to wciąż tylko solidne granie i nic ponadto. 

Na początek dostajemy „White Trash, White Heat”, czyli konkretny, rozpędzony kawałek, który przypomina, że Savage Grace wciąż potrafi uderzyć z odpowiednią siłą. Jest energia, mocne riffy i rasowa solówka. Otwieracz robi wrażenie i przywraca nadzieję w ten zespół. Tytułowy „Underworld” również potrafi zainteresować – jest ciężej, bardziej surowo, a nowy wokalista Sebastian Hauser nie boi się ostrzejszych, wysokich rejestrów. To wciąż bardzo dobry i przemyślany utwór utrzymany w klimacie lat 80. 

Three Ways to Heaven” przynosi bardziej przebojowe oblicze zespołu, natomiast „Destiny Damour” stawia na melodyjność i wyeksponowany wokal. Właśnie w takich momentach słychać jednak, że formacja próbuje połączyć kilka różnych pomysłów, nie zawsze znajdując dla nich wspólny mianownik.

Valley of Fire”  skreca w stronę amerykańskiego hard rocka lat 80. Niby jest dobrze, ale band stawia na bardziej komercyjne dźwięki.  Jednym z najlepszych utworów na płycie jest przebojowy "way back from", który pokazuje że band stać na dobre i wpadające w ucho kompozycje.  „Bad Day in Hell” ma odpowiedni pazur, ale prawdziwie interesujący moment przychodzi wraz z „Hard Times in Hollywood”. To jeden z mocniejszych punktów albumu – dynamiczny, bezpośredni i napędzany energią, której chciałoby się tutaj więcej.  Potem znów dawka nijakich kompozycji z nutką hard rocka, dopiero finałowy utwór ponownie przyspiesza i przypomina o metalowych korzeniach zespołu. Szkoda, że nie wszystkie kompozycje utrzymują podobny poziom

Underworld to album, który pozostawia mieszane uczucia. Z jednej strony mamy doświadczonego gitarzystę, niezłe solówki, energię i kilka utworów, które potrafią przyciągnąć uwagę. Z drugiej – nierówny materiał, stylistyczne rozdrobnienie i zbyt dużo hardrockowego luzu kosztem tego, za co pokochałem klasyczne Savage Grace. Na pewno warto posłuchać i wyrobić swoje zdanie. Jest ciekawiej niż na poprzednim wydawnictwie.

Ocena : 6/10

KAT - Death is not enough (2026)

Kat to nazwa, która w polskim heavy metalu znaczy naprawdę wiele. To zespół otoczony kultem, mający na koncie albumy, które na zawsze zapisały się w historii gatunku. Dlatego każda nowa płyta sygnowana tym szyldem automatycznie budzi zainteresowanie, ale i rodzi pewne oczekiwania. tak było kiedyś, kiedy w zespole był Roman. Od tamtego czasu sięga się po płyty Kat z ciekawości. „Death Is Not Enough” to jednak przypadek szczególny, bo trudno słuchać tego materiału bez świadomości, że pewna epoka już się skończyła. Bez Romana Kostrzewskiego Kat tracił część swojej tożsamości, a najnowsze wydawnictwo tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że nie da się tak po prostu wskrzesić dawnej magii. Oczywiście, trzeba podejść do tej płyty z otwartym umysłem i bez uprzedzeń, ale nawet wtedy trudno nie zauważyć, że czegoś tutaj brakuje. Płyta ukazała się 23 października po 6 latach przerwy od wydania "the past convoy".  Niestety to kolejne rozczarowanie.

Nie zamierzałem z góry przekreślać tej płyty tylko dlatego, że nie ma na niej Romana Kostrzewskiego. Każdy z muzyków ma prawo iść własną drogą, a Piotr Luczyk nadal może rozwijać swoją wizję zespołu. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że bez charakterystycznego głosu Romana, jego osobowości i niepowtarzalnego klimatu Kat staje się zupełnie inną formacją.Sam szyld to za mało, by odtworzyć magię, która sprawiła, że ta formacja zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiego heavy metalu.

Problem polega też na tym, że Piotr Luczyk nie potrafi stworzyć jakieś wyrazistego killera, jakiejś perełki. Niby gra heavy metal, ale to wszystko bardzo zachowawcze i pozbawione pasji, pomysłowością i świeżości. Ciężko coś wynieść z odsłuchu nowej płyty.Guilherme de Siervi w roli wokalisty to akurat słaby punkt nowej płyty. Niby potrafi śpiewać agresywnie i mrocznie. Jednak można odnieść wrażenie, że się męczy i irytuje swoją maniera. Miewa dobre momenty, ale to wg mnie trochę za mało żeby móc mówić o jakiejś wybitnej płycie. 

Okładka nie jest może tragiczna, podobnie surowe brzmienie.  Niby wszystko się zgadza, niby mamy do czynienia z metalem, ale brakuje mi tutaj autentyczności, charakteru i tego trudnego do uchwycenia pierwiastka, który odróżniał Kat od setek innych zespołów. Problem tkwi nie tylko w wokalu, czy mało pomysłowych melodiach, ale przede wszystkim  w kompozycjach.

Album rozpoczyna się mocnym uderzeniem. „Waging War” to jeden z bardziej przekonujących momentów płyty, z konkretnym riffem i refrenem, który ma szansę szybko zapisać się w pamięci. Nie powala na kolana, ale to solidne granie. "Taste of pain" kontynuuje cięższą, bardziej współczesną odsłonę zespołu. Jest metalowy ciężar i odpowiednio mocne brzmienie, ale kompozycja nie wywołuje większych emocji. Oldscholowe patenty słychać w singlowym "dark river", ale utwór jakoś specjalnie nie zapada w pamięci. Miało być mrocznie i z klimatem, ale czuć spory niedosyt. Dalej znajdziemy " haunted by you" w którym brakuje mi tutaj większej dramaturgii i wyrazistych momentów, które uzasadniałyby tak rozbudowaną formę. Troszkę lepiej wypada "Burn it down" w którym band balansuje między hard rockiem i heavy metalem. Jest mrok i toporność., ale czuć znowu niedopracowanie. Trochę lepiej jest rozpędzonym "looking for a fight" w którym coś zaczyna się w końcu dziać.  To solidny kawałek o dość banalnej formule.  Równie dobrze prezentuje się melodyjny "souless liar" który przemyca klimat lat 80. Sam riff też jest oldscholowy i w końcu wokal bardziej mi przypasował. Jest w tym duch judas priest, saxon czy innych klasycznych zespołów.Album zamyka ponad sześciominutowy „Devil”. To finał, który powinien pozostawić mocne wrażenie, jednak nie zmienia mojego ogólnego odbioru płyty.

Death Is Not Enough” to płyta, której nie chcę skreślać wyłącznie z powodu zmian personalnych. Doceniam próbę kontynuowania historii Kat-a, ale nie zamierzam też udawać, że jest dobrze i dostajemy godny uwagi album. To heavy metal zagrany poprawnie, chwilami nawet interesująco, jednak zbyt często pozbawiony autentyczności i własnej tożsamości. Niby coś tam lepiej niż ostatnie płyty Kat, ale kto szuka echa starego Kata to lepiej posłuchać Mamie czy popiór. Nowy album kat to niestety kolejne rozczarowanie.

Ocena : 5/10