SAVAGE GRACE - Underworld (2026)

 Są takie zespoły, których nazwa automatycznie przywołuje wspomnienia o złotych czasach heavy metalu, kiedy liczyły się ostre riffy, galopujące tempo i charakterystyczne, wysokie wokale. Savage Grace to dla fanów klasycznego amerykańskiego speed i power metalu przede wszystkim Master of Disguise oraz After the Fall from Grace – albumy, które na stałe zapisały się w historii podziemnej sceny lat 80. Dlatego każda nowa płyta tej formacji budzi określone oczekiwania. Band powrócił po latach za sprawą płyty "sign of the cross" który ukazał się w 2023r. To był bardzo nieudany powrót. Teraz po 3 latach przyszedł czas na czwarty studyjny album zatytułowany "underworld". Niestety, Underworld nie do końca odpowiada na nie tak, jak bym sobie tego życzył. To płyta może i lepsza od poprzedniczki, ale to nie jest to co na dwóch pierwszych płytach. Okładka odstrasza już na wstępie.

Christian Logue, czyli założyciel i główna siła napędowa zespołu, nadal potrafi wykrzesać z gitary sporo energii. Problem w tym, że tym razem Savage Grace mocno skręca w kierunku amerykańskiego hard rocka i przebojowego hair metalu. Zamiast konsekwentnie nawiązywać do klasycznego USPM, grupa miesza speedmetalowe zapędy z bardziej rockowym, momentami wręcz glamowym charakterem. Samo eksperymentowanie nie jest niczym złym, ale tutaj nie zawsze udaje się stworzyć z tego spójną całość. Na pewno zmiana składu zespołu prowadziła powiew świeżości i album brzmi lepiej jak poprzedni. Muzycy akurat mogą pochwalić się doświadczeniem. Jest Marcus Dotta na perkusji, Cristian Blade na basie i Sebastian Hauser na wokalu. Akurat zmiana wokalisty jest na plus, bo maniera i charyzma Sebastiana pasuje do stylistyki zespołu. Skład prezentuje się lepiej i to przedkłada się na jakość płyty. Nowy album jest o wiele ciekawszy i bardziej dopracowany niż poprzedni. Jednak to wciąż tylko solidne granie i nic ponadto. 

Na początek dostajemy „White Trash, White Heat”, czyli konkretny, rozpędzony kawałek, który przypomina, że Savage Grace wciąż potrafi uderzyć z odpowiednią siłą. Jest energia, mocne riffy i rasowa solówka. Otwieracz robi wrażenie i przywraca nadzieję w ten zespół. Tytułowy „Underworld” również potrafi zainteresować – jest ciężej, bardziej surowo, a nowy wokalista Sebastian Hauser nie boi się ostrzejszych, wysokich rejestrów. To wciąż bardzo dobry i przemyślany utwór utrzymany w klimacie lat 80. 

Three Ways to Heaven” przynosi bardziej przebojowe oblicze zespołu, natomiast „Destiny Damour” stawia na melodyjność i wyeksponowany wokal. Właśnie w takich momentach słychać jednak, że formacja próbuje połączyć kilka różnych pomysłów, nie zawsze znajdując dla nich wspólny mianownik.

Valley of Fire”  skreca w stronę amerykańskiego hard rocka lat 80. Niby jest dobrze, ale band stawia na bardziej komercyjne dźwięki.  Jednym z najlepszych utworów na płycie jest przebojowy "way back from", który pokazuje że band stać na dobre i wpadające w ucho kompozycje.  „Bad Day in Hell” ma odpowiedni pazur, ale prawdziwie interesujący moment przychodzi wraz z „Hard Times in Hollywood”. To jeden z mocniejszych punktów albumu – dynamiczny, bezpośredni i napędzany energią, której chciałoby się tutaj więcej.  Potem znów dawka nijakich kompozycji z nutką hard rocka, dopiero finałowy utwór ponownie przyspiesza i przypomina o metalowych korzeniach zespołu. Szkoda, że nie wszystkie kompozycje utrzymują podobny poziom

Underworld to album, który pozostawia mieszane uczucia. Z jednej strony mamy doświadczonego gitarzystę, niezłe solówki, energię i kilka utworów, które potrafią przyciągnąć uwagę. Z drugiej – nierówny materiał, stylistyczne rozdrobnienie i zbyt dużo hardrockowego luzu kosztem tego, za co pokochałem klasyczne Savage Grace. Na pewno warto posłuchać i wyrobić swoje zdanie. Jest ciekawiej niż na poprzednim wydawnictwie.

Ocena : 6/10

KAT - Death is not enough (2026)

Kat to nazwa, która w polskim heavy metalu znaczy naprawdę wiele. To zespół otoczony kultem, mający na koncie albumy, które na zawsze zapisały się w historii gatunku. Dlatego każda nowa płyta sygnowana tym szyldem automatycznie budzi zainteresowanie, ale i rodzi pewne oczekiwania. tak było kiedyś, kiedy w zespole był Roman. Od tamtego czasu sięga się po płyty Kat z ciekawości. „Death Is Not Enough” to jednak przypadek szczególny, bo trudno słuchać tego materiału bez świadomości, że pewna epoka już się skończyła. Bez Romana Kostrzewskiego Kat tracił część swojej tożsamości, a najnowsze wydawnictwo tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że nie da się tak po prostu wskrzesić dawnej magii. Oczywiście, trzeba podejść do tej płyty z otwartym umysłem i bez uprzedzeń, ale nawet wtedy trudno nie zauważyć, że czegoś tutaj brakuje. Płyta ukazała się 23 października po 6 latach przerwy od wydania "the past convoy".  Niestety to kolejne rozczarowanie.

Nie zamierzałem z góry przekreślać tej płyty tylko dlatego, że nie ma na niej Romana Kostrzewskiego. Każdy z muzyków ma prawo iść własną drogą, a Piotr Luczyk nadal może rozwijać swoją wizję zespołu. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że bez charakterystycznego głosu Romana, jego osobowości i niepowtarzalnego klimatu Kat staje się zupełnie inną formacją.Sam szyld to za mało, by odtworzyć magię, która sprawiła, że ta formacja zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiego heavy metalu.

Problem polega też na tym, że Piotr Luczyk nie potrafi stworzyć jakieś wyrazistego killera, jakiejś perełki. Niby gra heavy metal, ale to wszystko bardzo zachowawcze i pozbawione pasji, pomysłowością i świeżości. Ciężko coś wynieść z odsłuchu nowej płyty.Guilherme de Siervi w roli wokalisty to akurat słaby punkt nowej płyty. Niby potrafi śpiewać agresywnie i mrocznie. Jednak można odnieść wrażenie, że się męczy i irytuje swoją maniera. Miewa dobre momenty, ale to wg mnie trochę za mało żeby móc mówić o jakiejś wybitnej płycie. 

Okładka nie jest może tragiczna, podobnie surowe brzmienie.  Niby wszystko się zgadza, niby mamy do czynienia z metalem, ale brakuje mi tutaj autentyczności, charakteru i tego trudnego do uchwycenia pierwiastka, który odróżniał Kat od setek innych zespołów. Problem tkwi nie tylko w wokalu, czy mało pomysłowych melodiach, ale przede wszystkim  w kompozycjach.

Album rozpoczyna się mocnym uderzeniem. „Waging War” to jeden z bardziej przekonujących momentów płyty, z konkretnym riffem i refrenem, który ma szansę szybko zapisać się w pamięci. Nie powala na kolana, ale to solidne granie. "Taste of pain" kontynuuje cięższą, bardziej współczesną odsłonę zespołu. Jest metalowy ciężar i odpowiednio mocne brzmienie, ale kompozycja nie wywołuje większych emocji. Oldscholowe patenty słychać w singlowym "dark river", ale utwór jakoś specjalnie nie zapada w pamięci. Miało być mrocznie i z klimatem, ale czuć spory niedosyt. Dalej znajdziemy " haunted by you" w którym brakuje mi tutaj większej dramaturgii i wyrazistych momentów, które uzasadniałyby tak rozbudowaną formę. Troszkę lepiej wypada "Burn it down" w którym band balansuje między hard rockiem i heavy metalem. Jest mrok i toporność., ale czuć znowu niedopracowanie. Trochę lepiej jest rozpędzonym "looking for a fight" w którym coś zaczyna się w końcu dziać.  To solidny kawałek o dość banalnej formule.  Równie dobrze prezentuje się melodyjny "souless liar" który przemyca klimat lat 80. Sam riff też jest oldscholowy i w końcu wokal bardziej mi przypasował. Jest w tym duch judas priest, saxon czy innych klasycznych zespołów.Album zamyka ponad sześciominutowy „Devil”. To finał, który powinien pozostawić mocne wrażenie, jednak nie zmienia mojego ogólnego odbioru płyty.

Death Is Not Enough” to płyta, której nie chcę skreślać wyłącznie z powodu zmian personalnych. Doceniam próbę kontynuowania historii Kat-a, ale nie zamierzam też udawać, że jest dobrze i dostajemy godny uwagi album. To heavy metal zagrany poprawnie, chwilami nawet interesująco, jednak zbyt często pozbawiony autentyczności i własnej tożsamości. Niby coś tam lepiej niż ostatnie płyty Kat, ale kto szuka echa starego Kata to lepiej posłuchać Mamie czy popiór. Nowy album kat to niestety kolejne rozczarowanie.

Ocena : 5/10

CRYSTAL BALL - Reset (2026)

 

Szwajcarscy weterani melodyjnego hard rocka wracają z nową energią! Band działa od 1998 i już dawno wypracował swój styl.Crystal Ball 23 października 2026 roku wydali „Reset” – dwunasty album studyjny, który otwiera kolejny rozdział w historii zespołu. Nowy skład, świeża dawka gitarowych riffów i charakterystyczne, chwytliwe refreny mają udowodnić, że ta ekipa wciąż potrafi dostarczyć solidną porcję rockowego grania. To solidny materiał, ale do ideału trochę brakuje. 

Tytuł płyty nie jest przypadkowy. Po zmianach personalnych Crystal Ball postanawia złapać drugi oddech, ale nie wyrzeka się swojego sprawdzonego stylu. „Reset” to wciąż melodyjny hard rock z metalowym pazurem, oparty na wyrazistych gitarach, mocnym rytmie i refrenach, które szybko wpadają w ucho. Nie ma tutaj rewolucji ani prób ścigania się z nowoczesnymi trendami. Jest za to konsekwentne granie, które powinno przypaść do gustu miłośnikom klasycznego europejskiego hard rocka. Słychać wpływy Udo, Eclipse czy sinner. 

Crystal ball to przede wszystkim rockowy głos Stevena Mageney, który ma swoją charyzmę i odpowiednie technikę. Potrafi nadać całości melodyjności i przebojowego stylu.  Dobrze radzi sobie duet gitarzystów Leach/Berger, który balansuje między hard rockiem i heavy metalem. Na uwagę zasługuje również nowa sekcja rytmiczna, którą tworzą perkusista Mike „Mr. Killjoy” Fahrni i basista Chris Lauper. Za produkcję, miks i mastering odpowiada Stefan Kaufmann, znany także z działalności w świecie niemieckiego heavy metalu. Całość otrzymuje brzmienie odpowiednio mocne i czytelne, pasujące do charakteru zespołu. 

Album rozpoczyna utwór tytułowy, który od razu pokazuje, że Szwajcarzy nie zapomnieli, jak budować chwytliwe kompozycje. „I Wanna Know” podąża podobnym tropem, natomiast „Fire In Your Heels” dodaje całości więcej dynamiki i gitarowego ognia. „Good To The Bone” stawia na przystępność i stadionowy refren, choć nie każda melodia ma taką samą siłę rażenia. Początek płyty jest udany i zachęca by wysłuchać się w całość.  Słychać przede wszystkim wkład Stefana Kaufmanna. 

W dalszej części płyty znajdziemy kilka naprawdę interesujących momentów. „Revolving Door” napędzają mocniejsze gitary, a „Back To Square One” wyróżnia się swobodnym, bujającym rytmem. Prawdziwy ogień pojawia się jednak przy „Just Because You Are”, gdzie riffy nabierają ciężaru, oraz „More Is Yet To Come” – jednym z najbardziej przekonujących fragmentów albumu, łączącym melodyjność z konkretnym, metalowym uderzeniem. Niby nie ma tutaj nic odkrywczego, ale słucha się naprawdę przyjemnie. Zwłaszcza kiedy słychać pewne echa twórczości Udo. 

Nieco spokojniejsze „Valley Of Tears” i „For Better Or Worse” wprowadzają chwilę wytchnienia, ale niekoniecznie pozostawiają po sobie największe wrażenie. Z kolei „Rotten To The Core” zamyka całość mocnym, energicznym akcentem.  To wszystko jest dobre, ale na kolana nie powala. 

Nie wszystkie kompozycje trzymają jednakowo wysoki poziom, a momentami przydałoby się więcej drapieżności i mocniejszych riffów. Mimo tego Crystal Ball dostarcza solidną porcję gitarowego grania, z kilkoma naprawdę udanymi momentami. To dobry powrót po zmianach personalnych, choć nie każda kompozycja zostaje w pamięci na dłużej. Niestety czuć spory niedosyt.

Ocena : 6/10

ARMORY - Echoes of the Astrolight (2026)

 Są takie płyty, które przypominają, że klasyczny speed metal wciąż ma w sobie ogromną moc rażenia. Szwedzki Armory powraca z czwartym albumem studyjnym, „Echoes of the Astrolith”, i tym razem nie zamierza brać jeńców. Dziesięć utworów, kosmiczna otoczka, galopujące riffy, techniczne solówki i wokalne popisy, które przywołują najlepsze tradycje metalowych lat 80. Album ukazał się 23 października 2026 roku nakładem Dying Victims Productions. Armory to specjaliści od speed metalu i cały czas trzymają wysoki poziom, a ich najnowsze dzieło to jeden z ich najlepszych albumów w dyskografii.

Piękna jest ta mroczna, nieco doom metalowa czy Black metalowa okładka. Brawa za wykonanie i klimat. Pięknie to współgra z drapieżnym brzmieniem i pomysłową zawartością. Najważniejszą zmianą jest nowy wokalista, C. Rostoff, który wnosi do muzyki sporo charakteru. Jego wysokie rejestry, ekspresja i umiejętność przechodzenia do niższych partii świetnie współgrają z gitarową nawałnicą. Zespół postawił również na cięższe, mroczniejsze brzmienie, nie rezygnując przy tym z melodii i zawrotnego tempa. Zmiana o dziwo na plus i wnosi sporo świeżości.  Wokalista potrafi wnieść na wysokie rejestry i momentami potrafi ocierać się o styl Kinga Diamonda. Strzał w dziesiątkę. Nie można zapomnieć o diecie gitarowy tworzonym przez Sundin/ Ingelman . Panowie stawiają na szybkość, klasyczne patenty, drapieżność i melodyjność. Nie ma tu słabych momentów i brzmi to perfekcyjnie. Wciąż w ich muzyce słychać choćby agent steel czy helstar.

Już otwierający „Return of the True Godz” uderza z siłą rozpędzonego statku kosmicznego. Szybkie riffy, galopująca sekcja rytmiczna i wysokie wokale natychmiast przywołują skojarzenia z Agent Steel oraz Judas Priest. To doskonałe otwarcie dla fanów starej szkoły. Przypominają się klasyki speed metalu lat 80. Mam ciarki i chce więcej. „Interceptor Squadron” to kolejny mocny punkt programu. Dynamiczne zmiany tempa, melodyjne partie gitar i chwytliwy refren sprawiają, że utwór ma wszystko, czego można oczekiwać od rasowego speed metalu.  Band utrzymuje wysoki poziom. . Z kolei „Cosmic Dreams” pokazuje bardziej mroczne oblicze zespołu. Cięższe riffy i niepokojąca atmosfera udowadniają, że Armory nie musi nieustannie pędzić na złamanie karku, aby utrzymać uwagę słuchacza.

„Frequencies of Terror” ponownie podkręca obroty. Techniczne zagrywki, świetnie zharmonizowane gitary i efektowne solówki tworzą prawdziwą ucztę dla miłośników gitarowego rzemiosła.  Ten utwór przybliża nas do thrash metalowej stylistyki. To kolejny killer na płycie. Instrumentalne „Omens” pozwala natomiast docenić umiejętności muzyków i ich zamiłowanie do rozbudowanych melodii. Jakieś pewne echa Running wild można wyłapać w tej kompozycji. Na szczególną uwagę zasługuje „Sanity Disposed”, w którym zespół skręca w stronę bardziej agresywnego, thrashmetalowego grania. Czuć tutaj ducha wczesnego Slayera, ale Armory zachowuje własną tożsamość. 

The Final Invention” rozwija bardziej złożone pomysły, łącząc ciężkie riffy z futurystycznymi elementami i mroczniejszym klimatem. To jeden z ciekawszych momentów albumu. Pomysłowość zespołu imponuje na każdym kroku. Instrumentalne „Spaceworkz” daje chwilę wytchnienia, choć nie każdemu przypadnie do gustu jego spokojniejsza forma. Na szczęście „Astrolith (Rising)” ponownie dostarcza potężnej dawki energii, a zamykający całość „Pillars of Fire” jest prawdziwym popisem gitarzystów. Oj dużo dobrego się dzieje, a band zaskakuje zgraniem i świetnymi pomysłami.

Echoes of the Astrolith” to solidna porcja oldschoolowego metalu, w której szybkość idzie w parze z melodyjnością i technicznym kunsztem. Nowy wokalista dobrze odnalazł się w zespole, a mroczniejsze brzmienie nadało kompozycjom dodatkowej głębi.  Każdy utwór to uczta dla fanów speed metalu. Armory to specjaliści w kategorii speed metalu.

Ocena : 9.5/10

AFTER INFINITY -Beyond eternity (2026)

 Fiński power metal od lat potrafi dostarczyć zarówno wielkich melodii, jak i odrobiny symfonicznego przepychu. After Infinity na swoim drugim albumie postanawia jednak nie ograniczać się do jednego schematu. Lider grupy tj Zsolt Szilagyi przygotował materiał, w którym klasyczne powermetalowe granie spotyka się z progresją, rockową przebojowością i bardziej nastrojowymi momentami. "Beyond Eternity" to płyta różnorodna, a za sprawą licznych gości wokalnych niemal każdy utwór ma własną tożsamość. Nie brakuje tutaj ciekawych pomysłów, choć nie wszystko jest na równie wysokim poziomie. Płyta ukazała się 23 października i jest skierowana do fanów dreamtale, stratovarious czy sonata arctica.

Beyond Eternity pokazuje, że Zsolt Szilagyi ma pomysł na rozwijanie swojego projektu. Różnorodność wokalistów działa na korzyść albumu, a połączenie melodyjnego power metalu z progresywnymi i rockowymi elementami sprawia, że materiał nie staje się monotonny. Zsolt jest zdolny, co już nie raz pokazał w Dreamtale, a i tutaj robi dobrą robotę.  Płyta zawiera 9 kompozycji co daje 50 minut muzyki. W zamian za nasz cenny czas dostajemy klasyczny power metal, który został skrojony na wzór lat 90. Jest do rzęs to zagrane, tylko nie wszystkie kompozycje są wysokich lotów.

Otwierający „Crooked Carnival” to teatralny, pełen rozmachu power metal, w którym złowieszcza melodia wprowadza nas w klimat osobliwego, muzycznego przedstawienia. Aitor Arrastia wnosi do kompozycji odpowiednią dawkę ekspresji, a gitarowe partie dobrze współgrają z symfonicznym tłem. Nie da się ukryć, że to jedna z najlepszych kompozycji na płycie. Jest magia i prawdziwy hołd dla klasyki gatunku. Infinite Feeling” zmienia nieco kierunek, stawiając na bardziej rockową przebojowość i chwytliwy refren. Duet Nitte Valo oraz Leonarda F. Guillana dodaje utworowi uroku, a całość pokazuje, że After Infinity nie zamierza kurczowo trzymać się klasycznych powermetalowych schematów. To całkiem lekki i przyjemny utwór, który nieco wzoruje się na dokonaniach Battle beast czy Avantasia. 

„King With No Crown” to ukłon w stronę bardziej tradycyjnego, melodyjnego power metalu. Mocniejsze gitary, podniosły charakter i rozbudowane partie wokalne przywołują skojarzenia z neoklasycznym graniem. Paolo Ribaldini dobrze odnajduje się w tej stylistyce, nadając kompozycji odpowiednią siłę. To kolejny mocny punkt na płycie.  Jest jeszcze Maybe She's Crying”, czyli znacznie spokojniejsza odsłona albumu. Fortepian i emocjonalny śpiew wysuwają się tutaj na pierwszy plan. To przyjemna, romantyczna ballada, choć jej konstrukcja nie zaskakuje szczególnie oryginalnymi rozwiązaniami. Jak dla mnie mogłoby nie być tej kompozycji. Niestety trochę wieje nudą.

 Warty uwagi jest też everlasting Mark” , czyli jeden z najciekawszych utworów na płycie. Sara Strömmer pokazuje tutaj szeroki wachlarz możliwości, przechodząc od melodyjnego śpiewu do bardziej agresywnych partii. Gitary są ostrzejsze, aranżacja nabiera energii, a solówka stanowi dodatkowy atut. To właśnie takich kompozycji chciałoby się usłyszeć więcej. Jest przebojowość i podniosłość, dzięki czemu utwór nabiera przebojowego charakteru. „Eternal Resentment” stawia na szybkość, mocniejszy rytm i bardziej bezpośrednie uderzenie. Nitte Valo wypada tutaj znacznie drapieżniej niż w „Infinite Feeling”, a utwór powinien przypaść do gustu miłośnikom dynamicznego grania w stylu Dreamtale, czy stratovarious. Mocna rzecz i szkoda, że płyta nie ma więcej tego typu perełek. Z kolei „Whisper in the Air” przynosi wyciszenie. Mika Tauriainen nadaje kompozycji bardziej rockowy, melancholijny charakter, a fortepian i skrzypce budują subtelny klimat. Znów wieje nudą i za brakło ciekawego pomysłu.

Na finał otrzymujemy niemal dwunastominutowy „Hands of Time”. To najbardziej rozbudowana kompozycja na płycie, w której After Infinity pozwala sobie na progresywne rozwinięcia i zmiany nastroju. Aitor Arrastia prowadzi utwór przez kolejne muzyczne etapy, a rozbudowane aranżacje pozwalają wybrzmieć zarówno gitarom, jak i symfonicznym dodatkom. Nie wszystkie fragmenty wymagają aż tak długiej formy, ale ambicji i rozmachu temu zakończeniu odmówić nie można.

After Infinity dostarcza solidną porcję melodyjnego metalu, w którym nie brakuje chwytliwych refrenów, ciekawych głosów i symfonicznego rozmachu. Nie jest to album pozbawiony słabszych momentów, ale jego różnorodność i kilka naprawdę mocnych kompozycji sprawiają, że warto dać mu szansę. Fani Sonata Arctica, Helloween czy Symphony X powinni znaleźć tutaj coś dla siebie.

Ocena : 7/10

IOMMI - From the dark (2026)

 Są w muzyce takie nazwiska, które zawsze wywołują u mnie szybsze bicie serca. Tony Iommi, czy Jorn  Lande to nie są dla mnie zwykli muzycy, lecz prawdziwi giganci, których twórczość od lat zajmuje szczególne miejsce w moim muzycznym świecie. Dlatego "from The Dark"to album, na który patrzę nie tylko przez pryzmat samych kompozycji, ale również z perspektywy fana, któremu właśnie spełnia się jedno z muzycznych marzeń. Bo przyznaję szczerze: od dawna zastanawiałem się, jak brzmiałby Jorn Lande w Black Sabbath. Po tym, co pokazał w Heaven & Hell, taka wizja działała na wyobraźnię wyjątkowo mocno. I oto Tony Iommi wraca z solowym materiałem, a za mikrofonem staje właśnie ten norweski wokalny gigant! Minęło trochę czasu od ostatniej płyty solowej czy też płyty Black Sabbath czy płyty Heaven and Bell, ale w końcu  23 października przyszedł czas na długo wyczekiwany krążek. Dla fanów ciężkiego brzmienia jest to prawdziwe święto. 

Za From The Dark stoi prawdziwa metalowa ekstraklasa! Za gitarowe riffy odpowiada oczywiście legendarny Tony Iommi,  który jest w bardzo dobrej formie.  Za mikrofonem staje jeden z moich ulubionych wokalistów tj Jorn Lande,  którego potężny głos idealnie pasuje do mrocznego klimatu kompozycji. Tego pana nie trzeba nikomu przedstawiać. Sekcję rytmiczną tworzą basistka Becky Baldwin i perkusista Karl Brazil, a za klawisze odpowiada Mike Exeter. Dodatkową atrakcją jest gościnny występ Briana Maya z Queen w utworze „Death Wake”. Takie nazwiska to gwarancja wyjątkowego spotkania muzycznych osobowości i prawdziwej uczty dla fanów ciężkiego grania! To wszystko działa na zmysły i czyni ten album  jeszce bardziej atrakcyjnym. 

Płyta zawiera 8 utworów i daje to 42 minuty muzyki.Już otwierający album „Over The Violent Sun” pokazuje, że nie ma tutaj miejsca na delikatne wprowadzenie. Tony od razu serwuje ciężki, obniżony riff, który przypomina, kto położył fundamenty pod cały gatunek. Do tego dochodzi potężny głos Jorna, pełen mocy, dramatyzmu i charakterystycznej chrypki. To połączenie, które od pierwszych minut daje mnóstwo satysfakcji. Przypomina mi się poniekąd album formacji Heaven and Hell. Brzmi to obłędnie i na takie petardy właśnie czekałem. Black Times” podtrzymuje ten mroczny klimat, stawiając na masywne gitary i wyrazisty wokal. Tutaj jest więcej miejsca na zadumę i mrok. Trochę za brakło mi tutaj większej energii i drapieżności, choć ma to swój urok.  Więcej takiej energii i przebojowości ma w sobie " World Alone" i nic dziwnego że ten utwór został wybrany na singla.

„Beyond The Dead” pokazuje nieco inne oblicze tego wydawnictwa. Jest bardziej posępnie, majestatycznie i filmowo, a ciężkie riffy przeplatają się z rozbudowanymi aranżacjami. Iommi doskonale wie, jak budować napięcie, nie tracąc przy tym własnego charakteru. Czuć tu rozmach, epickość i podniosłość. Niektóre zagrywki tutaj przypominają ostatni album Black Sabbath. Z kolei „Stormwatcher” to kompozycja, w której monumentalność spotyka się z melodyjnością. Lande czuje się w takim materiale znakomicie, potrafiąc nadać każdej frazie odpowiedni ciężar emocjonalny. To właśnie w takich momentach najmocniej doceniam jego talent – nie tylko imponuje skalą głosu, ale przede wszystkim potrafi nadać muzyce osobowość.  Utwór zachwyca mocnym i melodyjnym riffem i czuć ten błysk geniuszu. 

Death Wake” to kolejny mocny punkt albumu, a dodatkową atrakcją jest gościnny występ Briana Maya. Spotkanie dwóch tak charakterystycznych gitarzystów to coś, co samo w sobie zasługuje na uwagę. Miło jest usłyszeć znów tych dwóch genialnych gitarzystów razem. Tom kolejna kompozycja nastawiona na klimat, emocje i mrok. Tutaj właśnie emocje grają pierwsze skrzypce. „Return Of The Arbalist” podkręca tempo i dostarcza kolejnej porcji gitarowego ognia, natomiast finałowe „Legacy” zamyka całość w bardziej rozbudowany, epicki sposób. To odpowiednie zakończenie albumu, który od początku do końca opiera się na sile kompozycji, charakterystycznym brzmieniu i osobowości muzyków.

From The Dark to dla mnie coś więcej niż powrót legendy. To spotkanie moich muzycznych idoli, spełnienie marzenia o usłyszeniu Jorna Lande w świecie Tony'ego Iommiego i album, który przypomina, dlaczego pokochałem heavy metal. Nie potrzeba tutaj zbędnych fajerwerków ani nowoczesnych sztuczek – wystarczą potężne riffy, wielki głos i muzycy, którzy doskonale wiedzą, co robią. Dostajemy prawdziwe heavy metalowe święto, które smakuje tym lepiej, że stoi za nim człowiek współtworzący historię tego gatunku. Jedno z moich marzeń muzycznych się spełniło. Warto było czekać.

Ocena : 9.5/10

STREAMER - Into the void (2026)

 

Hiszpańska scena tradycyjnego heavy metalu ma się coraz lepiej, a kolejnym dowodem na jej potencjał jest katalońska formacja STREAMER. „Into The Void” to trzeci album grupy, który ukazał się 16 października 2026 roku nakładem High Roller Records. Dziesięć kompozycji wypełnionych klasycznymi riffami, melodyjnymi solówkami i mroczną atmosferą pokazuje, że muzycy doskonale rozumieją ducha złotej ery heavy metalu. Nie ma tutaj rewolucji, ale jest autentyczna pasja i sporo grania, które powinno przypaść do gustu miłośnikom starej szkoły. Płyta ukazała się 16 października nakładem high roller records. Fani Iron maiden, judas priest, enforcer, a przede wszystkim lat 80 powinni tego posłuchać.  

Na uwagę zasługuje przede wszystkim wokal Edu Halena, który swobodnie porusza się w wysokich rejestrach i nadaje kompozycjom odpowiednią dawkę teatralności. Dużym atutem pozostaje praca gitarzystów – pojedynki, solówki i klasyczne harmonizowane melodie stanowią jeden z filarów tego wydawnictwa. Anhelloty i Cabezas radzą sobie bardzo dobrze w roli gitarzystów. Brzmienie jest odpowiednio surowe, a zarazem czytelne, dzięki czemu album zachowuje oldschoolowy charakter bez utraty przejrzystości.

Już otwierający album „Almanzor” buduje tajemniczy klimat za sprawą nastrojowego wstępu, przygotowując grunt pod właściwą metalową ucztę. „The Day That Barchinona Died” rozwija ten pomysł za pomocą klasycznych gitarowych harmonii, chwytliwych riffów i wysokich partii wokalnych. Słychać tu wyraźne przywiązanie do brytyjskiej szkoły heavy metalu, ale nie brakuje również epickiego charakteru. Pięknie band nawiązuje do lat 80.

Jednym z mocniejszych punktów płyty jest „No Turning Back”, gdzie cięższe riffy spotykają się z mroczną atmosferą i bardziej rozbudowaną konstrukcją. To właśnie w takich momentach Streamer pokazuje, że potrafi wyjść poza proste odtwarzanie sprawdzonych patentów. „Never Said Goodbye” stawia na melodyjność, klasyczne prowadzenie gitar i wyrazisty refren, natomiast „Falling Again” dostarcza kolejnej porcji dynamicznego grania, w którym pierwsze skrzypce odgrywają gitarzyści i ich efektowne solówki. To wszystko jest solidne i miłe w odsłuchu,ale nie ma tutaj nic odkrywczego.

Nieco inną twarz zespołu prezentuje „Rock All Around” – bardziej bezpośredni, rock'n'rollowy numer, który rozluźnia atmosferę i dodaje całości przebojowości. Nie jest to jednak najbardziej interesujący moment albumu. Znacznie lepiej wypada „Insane World”, gdzie Streamer wraca do mroczniejszych klimatów, rozbudowanych partii instrumentalnych i bardziej epickiego podejścia do kompozycji. To jeden z utworów, w których najlepiej słychać umiejętności instrumentalistów. Band dobrze się prezentuje i sprawdzają się w takie granie.

„Wanted Head” przyspiesza tempo i dostarcza konkretnej dawki klasycznego heavy metalu z energicznymi riffami oraz chwytliwymi melodiami. Te speed metalowa propozycja robi wrażenie „Liar's End” kontynuuje tę dobrą passę, umiejętnie łącząc dynamikę z melodyjnym charakterem. Całość zamyka tytułowe „Into The Void” – kompozycja podkreślająca zamiłowanie zespołu do tradycyjnego metalu, z wyraźnymi wpływami amerykańskiej szkoły heavy metalu. Band  idealnie podsumowuje całość.

Streamer udowadnia, że klasyczny heavy metal wciąż ma się dobrze. „Into The Void” to bardzo udany album dla fanów starej szkoły, który może nie odkrywa nowych lądów, ale dostarcza mnóstwo solidnego grania i kilka naprawdę mocnych momentów.

Ocena : 7.5/10

CHAOS CONTROL - Chaos Control (2026)

 

Japońska scena metalowa nie raz udowadniała, że potrafi zaskakiwać rozmachem, techniką i niezwykłym wyczuciem melodii. Chaos Control doskonale wpisuje się w tę tradycję, a najnowszy album to prawdziwy pokaz siły, w którym melodyjność ściera się z agresją, a metalowa energia spotyka się z kompozytorskim rozmachem. To materiał, obok którego trudno przejść obojętnie – szczególnie jeśli w power metalu szuka się czegoś więcej niż tylko sprawdzonych schematów.

"Chaos Control” to trzeci album studyjny i udowadnia, że japońska scena metalowa wciąż potrafi dostarczyć materiału pełnego energii, melodii i rozmachu. Zespół, poruszający się na pograniczu power metalu i metalcore’u, przygotował dwanaście kompozycji, a nowym wokalistą formacji został Jinn. Premiera płyty odbyła się 21 października za sprawą repentless records. Sam band tym albumem pozytywnie zaskoczył.   Muzycznie przypomina trochę Bloodorn, Persuader czy Primal Fear. 

 wydawnictwo, które przyciąga uwagę już samym zestawieniem melodyjnego podejścia z cięższym, bardziej agresywnym obliczem metalu. Chaos Control nie musi wybierać między chwytliwymi melodiami a gitarową mocą – właśnie w połączeniu tych elementów tkwi największy potencjał zespołu. Słychać tu kierunek atrakcyjny dla fanów europejskiego power metalu, ale z charakterystyczną dla japońskich wykonawców dbałością o rozbudowane partie instrumentalne i efektowne rozwiązania.

To wydawnictwo, które przyciąga uwagę już samym zestawieniem melodyjnego podejścia z cięższym, bardziej agresywnym obliczem metalu. Chaos Control nie musi wybierać między chwytliwymi melodiami a gitarową mocą – właśnie w połączeniu tych elementów tkwi największy potencjał zespołu. Słychać tu kierunek atrakcyjny dla fanów europejskiego power metalu, ale z charakterystyczną dla japońskich wykonawców dbałością o rozbudowane partie instrumentalne i efektowne rozwiązania. Chaos Control to przede wszystkim znakomicie zgrany duet gitarzystów.  Tamotsu i Kaneko stawiają na agresję, drapieżność i przebojowość. Jest w tym pasją i pomysłowość.  Całość spina charyzmatyczny wokal Jinn.  

Na płycie znajdziemy 12 kompozycji i płyta kryje sporo killerów. "Into the Void”  otwarcie, które idealnie pasuje do budowania atmosfery i wprowadzenia słuchacza w świat zespołu. Band startuje od mocnego uderzenia.  Szybko wkracza singlowy "after the call", który pokazuje potencjał tej grupy. Jak to świetnie brzmi i praca gitar imponuje od początku. Więcej mroku i topornego charakteru znajdziemy w "Evil eyes". Chaos Control specjalizuje się w szybkim, drapieżnym power metalu i to potwierdza  killer w postaci "the sign".  Przepiękne wejście perkusji i pomysłowe partie gitarowe. Kocham taki power metal. Trochę tempo siada przy spokojniejszym "fading away", który jest najsłabszym ogniwem.  Pewne echa gamma Ray czy Primal Fear można wyczuć w agresywniejszym "tides of Time". Miłym dodatkiem są tutaj pewne elementy progresywne.  Główny motyw "other side of me" mocno nawiązuje do thrash metalowej stylistyki. Band zaskakuje techniką i talentem. Chaos Control pokazuje jak świetnie łączy agresję i przebojowość. Utwór ma coś z Persuader. 

Jest jeszcze klasycznie brzmiący " lost Universe", który mocno wzoruje się  na dokonaniach Gamma Ray, Helloween czy wczesnego dragonforce.  Znalazło się miejsce na bardziej rozbudowany utwór i "all is one" świetnie sprawdza się w tej roli. Band zaskakuje jak może i nie ma miejsce na nudę.  Pełen agresji power metal z nutką thrash metalu wraca w "hollow" i brzmi to obłędnie. Jest w tym świeżość i dbałość o detale. Mocna rzecz. Podobne emocje wzbudza  energiczny "until the end" , który w pełni oddaje piękno power metalu. Całość zamyka melodyjny i agresywny "World of insanity" , który nie kryje zapędów do thrash metalu. Świetne podsumowanie całości.

Chaos Control” to album, który zasługuje na uwagę fanów melodyjnego, dynamicznego metalu. Japońska formacja kontynuuje swoją drogę, stawiając na połączenie powermetalowej melodyjności z cięższymi gitarami i nową jakością wokalną. Zmiana wokalisty mogła stanowić wyzwanie, ale nowy rozdział w historii zespołu zapowiada się obiecująco. Brawa za pomysłowe i godne zapamiętania partie gitarowe. Jedna z najlepszych płyt roku 2026 i prawdziwa uczta dla fanów power metalu.

Ocena :9.5/10

BOGUSŁAW BALCERAK'S CRYLORD - Birds of Steel (2026)

 Bogusław Balcerak powraca z kolejnym albumem swojego projektu Crylord. „Birds of Steel” to dwanaście nowych kompozycji, w których polski gitarzysta ponownie stawia na neoklasyczne inspiracje, melodyjny heavy metal oraz wirtuozerskie solówki. Za mikrofonem znów pojawia się Mark Boals, doskonale znany ze współpracy z Yngwiem Malmsteenem. Skład uzupełnia perkusista Rob Wroblewski.  Płyta ukazała się 14 października i tym razem czuję rozczarowanie.

Jeżeli ktoś tęskni za czasami, gdy neoklasyczny heavy metal oznaczał galopujące riffy, pojedynki gitarowe i podniosłe melodie, nowa propozycja Crylord powinna zwrócić jego uwagę. Bogusław Balcerak nie ukrywa swoich fascynacji Yngwiem Malmsteenem, ale nie ogranicza się do samego popisywania techniką. W jego muzyce najważniejsze pozostają gitarowe melodie, klasyczne metalowe harmonie i umiejętne budowanie napięcia. Tak to wszystko się zgadza, tylko partie gitarowe są niższej jakości jak te z ostatnich płyt. Zabrakło tej magii i przebojowości. Mimo pewnych wad to wciąż solidny materiał. 

Dużym atutem albumu jest Mark Boals. Jego charakterystyczny, mocny i wysoki głos idealnie pasuje do takiego repertuaru. Wokalista potrafi nadać kompozycjom odpowiedni rozmach, nie odbierając przy tym miejsca gitarze, która pozostaje główną bohaterką całego wydawnictwa. W takim graniu głos Marka sprawdza się znakomicie. 

Na „Birds of Steel” nie brakuje szybkich partii, efektownych solówek oraz bardziej rozbudowanych fragmentów. Balcerak pokazuje świetną technikę, ale jego gra jest mocno osadzona w tradycji lat 80. Słychać tu ducha neoklasycznego metalu, melodyjnego power metalu i klasycznego heavy metalu. To muzyka skierowana przede wszystkim do słuchaczy, którzy cenią kunszt instrumentalny i nie potrzebują nowoczesnych produkcyjnych sztuczek, by dobrze się bawić. Tylko tym razem czuję składek formy, bowiem materiał nie jest równy i nie powala tak na kolana. 

Okładka nie zachwyca i można wyczuć wpływ sztucznej inteligencji. Samo brzmienie też momentami jakieś takie sztuczne i pozbawione tej magii z poprzedniej płyty. Materiał godzinę czasu, co też może wymęczyć słuchacza na dłuższą metę. 

Płytę otwiera " Walking the Edge of the Time " i to jest otwarcie w klasycznym stylu, z wyraźnymi wpływami metalowej szkoły lat 80. i gitarą wysuniętą na pierwszy plan. Od razu wiadomo co nas czeka. Dalej mamy "Follow the Moonlight"  melodyjny numer, w którym liczą się chwytliwość i charakterystyczny wokal Boalsa. Postawiono tutaj na drapieżny riff i taki nieco rockowy feeling. Nie do końca przemawia do mnie nijaki i mało wyrazisty "bridges into Paradise". Progresywne patenty w tytułowym utworze też nie do końca się sprawdzają. Czuć niedosyt.

Fate Worse Than Death to ponad sześć minut muzyki, co daje przestrzeń na bardziej rozbudowaną kompozycję i instrumentalne popisy. Znów wg mnie przerost formy nad treścią. Jednym z najciekawszych utworów na płycie jest rozpędzony "Rise of Immortal Soul " . Jego atuty to  podniosły, epicki charakter, idealnie wpisujący się w estetykę power metalu. Chwilę spokoju przynosi ballada " last goodbye", ale też za brakło pomysłu na ciekawy motyw przewodni. Potem bywa różnie raz lepiej raz gorzej. Emocje wracają przy zamykającym "Live again".

Birds of Steel” to kolejny rozdział w historii Crylord, konsekwentnie podążającego ścieżką neoklasycznego heavy i power metalu. Największym atutem projektu pozostaje gitarowy kunszt Bogusława Balceraka, wsparty przez świetnie pasujący do tej stylistyki głos Marka Boalsa. To propozycja dla fanów Yngwiego Malmsteena, klasycznego power metalu i gitarowego grania, w którym technika idzie w parze z melodią. Niestety same kompozycje nie mają tej przebojowości i mocy co utwory z poprzednich płyt. Solidna płyta, ale czuć niedosyt.

Ocena: 6.5/10

GLORYHAMMER - Space 1993 : Wrath of Kor Virliath (2026)

 

14 lat wystarczyło, by nazwa Gloryhammer stała się znaczącą w świecie power metalu. Band szybko stał się prawdziwą gwiazdą młodego pokolenia. Kapela została założona w 2012r przez Christophera Bowesa, który stoi za sterami Alestorm i to był strzał w dziesiątkę. Zrodziła się nowa gwiazda, która postanowiła prezentować podniosły symfoniczny power metal w stylu rhapsody, czy Twilight Force. "Space 1993: Wrath of Kor-Virliath "to piąty album szkockich bohaterów kosmicznego power metalu, który ukazał się 16 października 2026 roku nakładem Napalm Records. To bezpośrednia kontynuacja Space 1992: Rise of the Chaos Wizards, ponownie zabierająca słuchacza w absurdalnie epicką podróż pełną galaktycznych bitew, magii i bohaterskich czynów.  Jak dla mnie to jeden z ich najlepszych albumów.

Już sam tytuł sugeruje, że nie będzie tu miejsca na subtelności – i całe szczęście! Gloryhammer doskonale wie, na czym polega magia tego zespołu. Chwytliwe melodie, podniosłe refreny, klawiszowe pasaże, galopujące gitary i charakterystyczna teatralność ponownie tworzą mieszankę, której trudno odmówić uroku. Tym razem grupa sięga również po bardziej zróżnicowane wpływy, od klasycznego power metalu, przez bardziej agresywne akcenty, aż po rozbudowane, filmowe aranżacje. Momentami można poczuć się jak na seansie nowego filmu ze świata Gwiezdnych Wojen. Bardzo dobrze obrazuje to choćby instrumentalne intro.  

Okładka rodem z płyt iron savior czy dopieszczone i mocne brzmienie to tylko kolejne atuty nowej płyty gloryhammer. Ten band nie byłby sobą gdyby nie przepięknie i chwytliwe partie klawisze Bowesa. Nie można też pominąć świetnej formy gitarzysty Paul Templinga. Zaskakuje pomysłowością i techniką .Każdy riff czy solówka jest na wagę złota. Bazuje na klasycznych patentach, ale jest w tym przestrzeń na świeżość i pomysłowość. Nie można też pominąć wysokiej klasy wokalisty, jakim jest Sozos Michael. Idealny głos do tego typu muzyki. 

Na płycie znajduje się 11 utworów i całość dane nam 50 minut muzyki.  Intro szybko mija i wkracza "Ultimate Sacrifice". Potężna dawka epickiego power metalu. Dynamiczne partie gitarowe, rozbudowane aranżacje i podniosły charakter sprawiają, że to jeden z mocniejszych punktów albumu. Kwintesencja symfonicznego power metalu. Przypominają się klasyki rhapsody, power quest czy nawet gamma Ray. Dalej mamy "On a Quest for Aberdeen" który jest kolejnym wielkim hitem na płycie. Utwór pełen przygody, energii i charakterystycznego dla zespołu poczucia humoru. Melodyjność oraz chwytliwy refren sprawiają, że szybko wpada w ucho. Gloryhammer w najlepszym wydaniu. 

"Die with a Sword in My Hand – Wojenny hymn, w którym nie brakuje bojowego ducha i chóralnych zaśpiewów. Gloryhammer pokazuje tutaj, jak stworzyć numer, który aż prosi się o wspólne śpiewanie podczas koncertów. Utwór brzmi znajomo, bowiem band nie boi się czerpać z dokonań rhapsody, Helloween czy beast in Black.  Więcej słodkości i kiczu znajdziemy w "silver talon". To krótki, dynamiczny kawałek nastawiony na szybkość i melodyjne prowadzenie gitar. Konkretna dawka power metalu bez niepotrzebnego przeciągania. 

Klimat filmów Star Wars wraca przy okazji" Starfighters of Leuchars  "Bardziej rozbudowana kompozycja, w której kosmiczna tematyka idealnie współgra z rozmachiem instrumentalnym. To propozycja dla fanów przygodowego, pełnego melodii grania. Jest jeszcze energetyczny "Warriors of Auchtermuchty . To kolejny dynamiczny hymn, łączący galopujące tempo z podniosłym refrenem. Wszystko jest tutaj podporządkowane chwytliwości i budowaniu epickiego klimatu. Słychać w tym wpływy Sabaton czy bloodbound. "Pax Galactica " to utwór wyróżniający się rozmachem i bardziej przestrzennym charakterem. Zespół udowadnia, że potrafi wyjść poza typowy, szybki power metal, nie tracąc przy tym własnej tożsamości. Słychać w tym wpływy Powerwolf, zwłaszcza jak wsłuchamy się w motyw przewodni. Dyskotekowy i nieco kiczowaty "demonic devotion", który przywołuje na myśl beast in Black. "Hammer of Fate" to  powrót do sprawdzonych patentów: melodyjne gitary, podniosła atmosfera i energia napędzająca całość. Idealny wstęp do wielkiego finału.

"The Celestial Warhost of the Dundonian Empire Marches to Space Against the Dark Sorcerer: Final Assault on Battlemoon X-22"  to monumentalny finał trwający niemal trzynaście minut, podzielony na cztery części. To kulminacja całej kosmicznej historii, pełna teatralnego rozmachu i charakterystycznej dla zespołu przesady, która w tym przypadku stanowi jeden z jego największych atutów. Prawdziwy epicki finał.

Space 1993: Wrath of Kor-Virliath to Gloryhammer w najlepszym wydaniu – epickie, melodyjne i pełne fantazji. Zespół nie próbuje na siłę odcinać się od swojego charakterystycznego stylu, lecz rozwija go, dodając nieco większą różnorodność aranżacyjną i jeszcze więcej filmowego rozmachu. Nie wszystkie pomysły muszą być równie świeże, a przy takiej dawce patosu można czasami odnieść wrażenie, że niektóre rozwiązania są już dobrze znane. Nie zmienia to jednak faktu, że album dostarcza mnóstwo znakomitych melodii i przypomina, dlaczego power metal potrafi być tak cholernie ekscytujący. To jeden z ich najlepszych albumów.

Ocena : 9.5/10

TEMPERANCE - Arcani (2026)

 

Jedno spojrzenie na kolorystyczną i magiczną okładkę nowej płyty Temperence i od razu na myśl przychodzi okładka "Tarot" Dark Moor. Nic różnego, bo obie płyty poruszają sprawy związane z kartami tarota. Najlepsze jest w tym to że na obydwu płytach pojawia się wokale damsko- męskie. Włoski Temperance to zespół z wielkim potencjałem, ale dopiero nowy album tej grupy mną pozamiatał i stał się z miejsca ich najlepszym wydawnictwem. "Arcani" ukazał się 16 października nakładem Napalm Records. Zespół ponownie łączy melodyjny power metal z symfonicznym rozmachem, rozbudowanymi harmoniami wokalnymi i nowoczesnymi aranżacjami.  Jedna z najmilszych niespodzianek roku 2026.

Nie jest to propozycja dla zwolenników surowego, klasycznego heavy metalu. Temperance stawia na efektowność, chwytliwe refreny i bogate partie wokalne, przywodzące na myśl dokonania takich zespołów jak Nightwish czy Visions of Atlantis. Największym atutem pozostaje tutaj współpraca trzech głosów – Kristin Starkey, Michele Guaitoliego i Marco Pastorino – które nadają kompozycjom teatralnego charakteru. Właśnie te pojedynków wokalne, to budowanie świata Temperance i to jest mocny atut tej formacji.

Pięknie układa się współpraca gitarzysty Pastorino z partiami klawiszowymi Guaitoli. Panuje między nimi chemia i tworzą coś wyjątkowego. To przedkłada się na jakość zawartości. Płyta zawiera 13 utworów i jest to prawie godzinny materiał. Jest zróżnicowanie, jest pasją i miłość do melodyjnego power metalu. Pełno tutaj pięknych melodii i emocji.

Płytę otwiera przebojowy "the fool". To bardzo mocne otwarcie, w którym podniosły rytm, rozpędzone zwrotki i nośny refren tworzą efektowną wizytówkę albumu. Już na wstępie czuć, że czeka nas wyjątkowa płyta. Drugi utwór to "The Magician: Into the Fire” i jest to bardziej dynamiczna odsłona zespołu, z męskim wokalem na pierwszym planie i wyraźnie powermetalowym charakterem. Ten podniosły charakter jest uroczy.  Moim faworytem z miejsca stał się bardziej emocjonalny i nastrojowy "Death: Right Before We Die”. To spokojniejsza, emocjonalna kompozycja, w której najważniejszą rolę odgrywają melodie wokalne i stopniowo budowane napięcie. Prawdziwy pokaz talentu i geniuszu muzyków. 

Na uwagę zasługuje "The Tower: Lean Into Fear” – mroczniejszy, mocniej osadzony w hard rocku utwór, dający Kristin Starkey okazję do zaprezentowania mocniejszej strony głosu. To taki stadionowy hymn, który rozgrzeje każdy koncert. Pełno tutaj hitów i The Devil: Sin, Sin, Sin”  to znakomity tego przykład . Jeden z najbardziej przebojowych utworów na płycie. Chwytliwy refren i wielogłosowe partie wokalne sprawiają, że utwór ma spory potencjał koncertowy. Więcej symfonicznego charakteru dostajemy w The "chariot: Alla Ricerca dell’America” – wyróżnia się wykorzystaniem języka włoskiego oraz bardziej operowym podejściem do wokali.

Justice: Shame & Glory” to  kolejna porcja triumfalnych melodii i symfonicznego rozmachu. Band idzie droga emocjonalnego melodyjnego metalu i to zdaje egzamin. Można pochwalić za "The Star: Surrender Control” , który pokazuje bardziej nowoczesne oblicze grupy, łącząc syntezatorowe brzmienia z rockowym refrenem. Utwór wpada w ucho. Kolejna petarda na płycie to "wheel of Fortune: Come and Call Me” . To szybki, energiczny numer, który wyróżnia się rozbudowanymi harmoniami wokalnymi i mocnym refrenem. W takiej stylizacji band wypada bezbłędnie. 

Jest jeszcze "The Moon: The Man of Moonlight” – melodyjny utwór o symfonicznym charakterze, przywołujący skojarzenia z bardziej przebojowym obliczem Nightwish. Nad potrafi też tworzyć rozbudowane i pełne smaczków kompozycje. Potwierdza to The Hanged Man: Petrichor” . To kompozycja, w której akustyczne fragmenty przeplatają się z cięższymi riffami, operowymi wokalami i dynamiczną perkusją. Całość wieńczy akustyczny i trochę nijaki " the World".

„Arcani” to bez wątpienia najlepsze wydawnictwo w dorobku Temperance! Album zachwyca chwytliwymi melodiami, świetnymi refrenami i znakomitymi partiami wokalnymi. Włoska formacja pokazuje się tutaj z najlepszej strony, dostarczając power metal na najwyższym poziomie!

Ocena : 9.5/10

SIGNUM REGIS - Beyond Spacetime (2026)

 Pochodzący ze Słowacji Signum Regis powraca po 3 latach przerwy z nowym materiałem. Beyond Spacetime” to ósmy album studyjny słowackiej formacji, a zarazem wydawnictwo wyróżniające się imponującą obsadą gości. Wśród wokalistów znaleźli się Tim „Ripper” Owens, Matt Smith z Theocracy, Ralf Scheepers z Primal Fear oraz Johnny Gioeli znany z Hardline i zespołu Axela Rudiego Pella. Za gitarowe popisy na „Throne of Gold” odpowiada również Victor Smolski.  To już czyni ten album godnym uwagi premiera płyty była 9 października. 

Największą zaletą „Beyond Spacetime” jest umiejętne połączenie galopujących gitar, melodyjnych refrenów, neoklasycznych ozdobników oraz bardziej progresywnych fragmentów. Zespół nie rezygnuje ze swoich power metalowych korzeni, ale stara się nadać kompozycjom bardziej rozbudowany charakter. Słychać nacisk na technikę, monumentalne partie wokalne i aranżacje, które nie zawsze podążają najprostszą drogą do refrenu. Band ma pomysł na siebie i jest w tym potencjał.

Wśród potencjalnych punktów odniesienia można wymienić Stratovarius, Theocracy czy Primal Fear, choć Signum Regis zachowuje własną tożsamość. To muzyka dla fanów europejskiego power metalu, którzy lubią zarówno prędkość, jak i bardziej wyszukane rozwiązania instrumentalne.

Nie wszystko jednak działa idealnie. Rozbudowane aranżacje bywają przeładowane, a częsta zmiana wokalistów może sprawiać wrażenie, że słuchamy kilku różnych odsłon zespołu zamiast jednej konsekwentnej płyty. Czuć brak konsekwencji i dopracowania by powstało coś wielkiego. Niby jest dobrze, ale zabrakło ostatecznego szlifu aby powstało coś wyjątkowego. Wielkie nazwiska i kilka świetnych pomysłów to za mało, żeby powstal album idealny.

Nowy album zawiera 51 minut muzyki rozpisanej na 13 kompozycji.  Na pierwszy ogień idzie bardzo udany "Time to pay"".Mocne otwarcie z Timem „Ripperem” Owensem za mikrofonem. Jego charakterystyczny, wysoki i agresywny głos idealnie pasuje do szybkiego power metalu. To utwór, który od początku ustawia wysoko poprzeczkę pod względem energii.  Dalej jest "back to zero" , o nieco hard rockowym zacięciu. To bardziej wyważona kompozycja, w której istotną rolę odgrywa chwytliwy refren. Zamiast nieustannego pędu dostajemy nieco więcej przestrzeni dla melodii.

Jednym z moich ulubionych utworów na płycie jest " Free again" i szkoda że cała album nie ma takiej energii i świeżości. Powrót do szybszego tempa i klasycznej power metalowej energii. Jota Fortinho wnosi inną barwę niż Owens, a łagodniejsze linie melodyczne refrenu kontrastują z mocniejszym instrumentalnym podkładem.  W końcu dostajemy power metal wysokich lotów.  Trochę słabszy jest bardziej progresywny "Throne of gold" który nie wywołuje już takich emocji. 

Band wraca na właściwe tory przy okazji rozpędzonego "Beyond spacetime". Utwór tytułowy rozwija kosmiczny, podniosły charakter albumu. To właśnie tutaj najbardziej pasuje skojarzenie z melodyjnym power metalem spod znaku Stratovarius: szybkie partie, przestrzenne melodie i bazowanie na klasycznych patentach. Oj przypominają się złote lata 90.  Z kolei więcej progresji i nowoczesnych ozdobników znajdziemy w "Into the rabbit hole". Kolejny mocny punkt płycie to oldscholowy "demon lord", który w pełni oddaje charakter zespołu i piękno power metalu. Band próbuje nieco na siłę tworzyć bardziej progresywne kompozycje i to pokazuje "morning dawn".Rozbudowana kompozycja, w której kontrastują szybsze fragmenty i spokojniejsze melodie. Ralf Scheepers wnosi mocny, rozpoznawalny wokal, a bardziej kręta konstrukcja sprawia, że utwór nie jest wyłącznie kolejnym prostym power metalowym galopem.

Beyond Spacetime” to solidna porcja melodyjnego power metalu, w której nie brakuje kilku ciekawych przebłysków. Niestety, nie wszystkie kompozycje trzymają równy poziom, a całość nie pozostawia po sobie większego niedosytu. Przyzwoity album, ale bez fajerwerków.

Ocena : 6/10

ALFAR QUEST - The face Beyond Time (2026)

 Àlfar Quest to międzynarodowy projekt założony w 2025 roku, który stawia na epicki power metal, rozbudowaną oprawę symfoniczną i opowieści rodem z świata fantasy. Debiutancki album "The Cave Beyond Time"  ukazał się 9 października i jest to propozycja skierowana przede wszystkim do fanów power metalu, którzy zamiast surowości i ulicznego brudu wolą rozmach, fantastyczną atmosferę oraz melodie przywodzące na myśl wielkie przygody. Fani Rhapsody, Twilight Force, czy Dark Moor.

Najważniejszym punktem odniesienia jest tutaj europejska szkoła symfonicznego power metalu. Słychać inspiracje kierunkiem wyznaczonym przez Rhapsody, a także bardziej współczesnym, baśniowym podejściem znanym z Twilight Force. Do tego dochodzą melodyjność Stratovarius, techniczny szlif Angra oraz pewne ozdobniki rodem z wczesnego dark Moor. To właśnie takie połączenie stanowi fundament muzycznej tożsamości grupy. Na szczególną uwagę zasługuje udział Fabio Lione, jednego z najbardziej rozpoznawalnych wokalistów związanych z włoskim power metalem. Jego obecność w utworach „The Mage”, „The Cleric, Pt. 1” oraz „Into the Crystal Deep” jest mocnym atutem całego przedsięwzięcia.  Idealnie sprawdza się w takim graniu i jest nie lada gratką dla fanów power metalu. 

Alfar quest to przede wszystkim utalentowany wokalista Max Cruz, który potrafi budować klimat fantasy. Ma charyzmę, odpowiednią technikę, a jego specjalnością są wysokie rejestry. Warto też pochwalić zgrany duet gitarowy w postaci Cruz/Guerra , który stawia na klasyczne patenty, podniosłość i przebojowość. 

Band przygotował 13 kompozycji, co daje nam 54 minuty. Zaczyna się od klimatycznego intra. Prawdziwa zabawa uczta zaczyna się przy utworze "into the crystal deep".  Riff rodem z klasycznych płyt Stratovarious, Rhapsody czy Dark Moor. Piękne ozdobniki, duża dawka energii i pomysłowe rozwiązania na aranżację. Rasowy power metal w najlepszym wydaniu. Dalej dwie części "The cleric", który stanowi hołd dla power metalu lat 90.  Świetnie prezentuje się ten utwór z gościnnym udziałem Fabio Lione. Podobne emocje wywołuje rozbudowany i pełen smaczków " the thief" który przemyca patenty znane choćby z dark Moor. Jest pomysłowość i jakość. Nastrojowy jest "The mage" i czuć magiczny klimat. Znalazło się też miejsce na bardziej rozbudowany i złożony "the great Coral tree". To kwintesencja symfonicznego power metalu. W ucho wpada przebojowy "Diggy Diggy hole" z repertuaru The Yoagcast. 

The Cave Beyond Time to projekt, który stawia przede wszystkim na opowieść, świat fantasy i charakterystyczną dla europejskiego power metalu skłonność do rozbudowanych konceptów. Àlfar Quest czerpie z tradycji Rhapsody, a udział Fabio Lione dodatkowo podkreśla ten kierunek. Fani symfonicznego power metalu powinni tego posłuchać.

Ocena : 8/10

CRIMSON COVEN - I the Forge (2026)

 Mroczny klimat, epicki rozmach, a wszystko oparte na znakomitej mieszance klasycznego heavy metalu i doom metalu.to.wlasnie Crimson Coven w pigułce. Crimson Coven to hiszpańska formacja, która działa od 2023r.i właśnie po 3 latach przyszedł czas na debiutancki album zatytułowany " I the Forge", który ukazał się 9 października roku 2026.Crimson Coven udowadnia, że wciąż można czerpać z klasycznych wzorców i tworzyć muzykę, która ma własny charakter. To pozycja z pewnością godna uwagi.

Hiszpanie nie próbują ścigać się z nowoczesnymi odmianami heavy metalu. Nie znajdziemy tu przesadnej ilości elektronicznych dodatków ani plastikowego, przesłodzonego brzmienia. Zamiast tego dostajemy mięsiste riffy, klasyczne gitarowe pojedynki i kompozycje, które rozwijają się bez niepotrzebnego pośpiechu. To metal, który ma ciężar i odpowiednią dramaturgię.

W muzyce Crimson Coven można wychwycić ducha wczesnego Manowar i Candlemass, ale również mroczniejsze inspiracje kojarzące się z Sorcerer,może nawet mercyful fate. Zespół łączy epicki heavy metal z doomowym ciężarem, a całość podaje w konwencji, która powinna szczególnie przypaść do gustu miłośnikom podziemnej sceny tradycyjnego metalu. Tajemnicza jest tożsamość muzyków, ale trzeba pochwalić charyzmatycznego wokalistę o pseudonimie J. Potrafi budować mroczny klimat i w pełni oddać charakter doom metalu. Za partie gitarowe odpowiada duet V/M i stawiają na klasyczne patenty i to zdaje egzamin. 

Płyta zawiera 9 kompozycji i daje nam to 47 minut. Najpierw wita nas krótkie intro, a potem mamy perełkę w postaci "Crimson Coven". Band pokazuje swoją pomysłowość i dbałość o detale. Mroczna atmosfera robi swoje i wciąga słuchacza w świat Crimson Coven. Dobrze prezentuje się "Sacrament of shame"który stawia na prosty i zadziorny riff.  Ten mroczny klimat i zadziorne partie gitarowe przywołują na myśl takie kapele jak Candlemass czy nawet Manilla road. Wszystko rozegrane jest z pomysłem. "The Birth of the Serpents" to jeden z utworów, w których najlepiej sprawdza się epicka formuła grupy. Rozbudowana kompozycja i ciężar gitar tworzą klimat , który napędza ten utwór i staje się kolejnym mocnym punktem na płycie. Najlepszy na albumie jest bez wątpienia"lockheed electra".Jeden z najmocniejszych punktów albumu. Na pierwszy plan wysuwają się gitarowe partie i klasyczna konstrukcja utworu. To właśnie tutaj słychać, że Crimson Coven potrafi przekuć znajome inspiracje w przekonującą kompozycję, zamiast ograniczać się do odtwarzania cudzych pomysłów. Słychać w tym utworze wpływy Candlemass, Manowar czy też Black Sabbath. Klasa sama w sobie.

Dalej mamy również atrakcyjne i epicki " children of the same sun".Ciężki, marszowy charakter i refren stworzony do wspólnego śpiewania. Kompozycja dobrze oddaje epicką stronę zespołu i pokazuje, że nie trzeba grać szybko, by budować napięcie i wzbudzać emocje. W "crowns of greed" band stawia  na monumentalność i emocje. Wciąż pozostajemy w stylistyce doom metalu. Finał płyty to "unleash the Kraken" i to kolejna wartościową kompozycja. Ponad siedmiominutowy finał, w którym zespół stawia na epickość, ciężar i wyrazistą melodykę. 

I – The Forge to bardzo udany debiut pełnowymiarowy zespołu, który wie, w jakiej stylistyce chce się poruszać.To propozycja dla fanów tradycyjnego metalu, którzy wolą szczere gitarowe granie od plastikowego, przesadnie wygładzonego power metalu. Crimson Coven ma jeszcze przestrzeń do rozwoju, ale już teraz pokazuje, że na scenie klasycznego heavy metalu jest miejsce dla kolejnych zespołów wiernych tradycji.

Jeśli cenisz Manowar, wczesny Candlemass, Atlantean Kodex czy Grand Magus, warto dać tej płycie szansę. Nie jest to album przełomowy, ale ma odpowiedni ciężar, atmosferę i kilka naprawdę mocnych momentów.

Ocena : 8.5/10

FALLEN SANCTUARY - The gathering of dreams (2026)

 Są takie albumy, które przypominają, dlaczego człowiek pokochał heavy metal i dlaczego mimo setek nowych wydawnictw wciąż czeka na ten jeden krążek, który od pierwszych sekund wywoła gęsią skórkę. „The Gathering of Dreams” to właśnie taki przypadek. Fallen Sanctuary powraca z drugim albumem studyjnym, udowadniając, że melodyjny power metal może być jednocześnie pełen energii, emocji i kompozytorskiego kunsztu. Dla miłośników europejskiej szkoły gatunku to prawdziwa uczta.  Były obawy, czy uda się utrzymać wysoki poziom debiutu i powtórzyć wyczyn z pierwszej płyty. To był objaw geniuszu i podobnie jest tym razem. Płyta ukazała się 18nwrzesnia i z miejsca staje się jednym z najciekawszych wydawnictw w kategorii power metalu. 

Marco Pastorino i Georg Neuhauser doskonale wiedzą, jak połączyć metalową dynamikę z przebojowością, która nie ma nic wspólnego z banalnym, radiowym graniem. Gitarowe riffy, rozpędzona sekcja rytmiczna, klawiszowe tło i potężne partie wokalne tworzą tutaj spójną całość. Nie chodzi wyłącznie o technikę czy szybkość, ale przede wszystkim o umiejętność pisania utworów, które trafiają prosto w serce. Mają ten talent, że tworzy hity, które potrafią porwać i na długo zapaść w pamięci. To nie tylko jakiś słodki i nijaki power metal, to prawdziwa dawka emocji. Neuhauser swoim głosem potrafi nadać całości klimatu i emocjonalnego ładunku. Oj czaruje swoim głosem. Z kolei Pastorino to człowiek odpowiedzialny za warstwę instrumentalną i robi to z wyczuciem i pomysłem. Razem tworzą zgrany duet. 

Słychać tu ducha Helloween, dynazty i melodyjnego Stratovariusa, ale Fallen Sanctuary nie sprawia wrażenia zespołu, który jedynie odtwarza cudze pomysły. Muzycy wykorzystują sprawdzone rozwiązania, nadając im własny charakter. To właśnie ta równowaga między klasycznym podejściem a nowoczesnym brzmieniem stanowi jedną z największych zalet albumu. 

Płyta zawiera 11 utworów dających 47 muzyki. Na pierwszy ogień idzie "nothing can keep us Apart"  i od pierwszych chwil otrzymujemy melodyjny power metal w najlepszym europejskim wydaniu. Dynamiczne gitary, energiczny perkusja i refren, który wręcz prosi się o śpiewanie razem z zespołem. To kompozycja chwytliwa, ale niepozbawiona metalowego pazura. Idealna wizytówka albumu i jeden z jego najmocniejszych punktów.  Co dawka emocji i pięknego nastroju. Dalej mamy przepiękny i przebojowy "into my life" i mam ciarki na plecach. Refren ma w sobie tę charakterystyczną dla dobrego power metalu szlachetność, dzięki której utwór pozostaje w pamięci po zakończeniu odsłuchu. Tytułowy utwór stanowi serce całego wydawnictwa. Jest w nim podniosłość, rozmach i atmosfera, która doskonale pasuje do nazwy albumu. Fallen Sanctuary pokazuje, że potrafi budować epicki nastrój bez niepotrzebnego komplikowania aranżacji. Wszystko podporządkowane jest melodii, a ta broni się znakomicie. To kolejna piękna perełka na płycie i cała jest taka płyta. "Damn with no return"  to kompozycja o bardziej dramatycznym zabarwieniu, w której melodyjny charakter muzyki spotyka się z większą dawką emocji. Mocne partie wokalne i wyraziste gitarowe motywy nadają całości odpowiednią dynamikę.  Ta lekkość i taki romantyczny feeling to jest znak rozpoznawczy fallen sanctuary.

Klasyczne patenty i dawny blask power metalu spod znaku stratovarious czy Helloween uświadczymy w melodyjnym i przebojowym " i remain i wont Die". Idealnie trafiają w mój gust i brzmi to dla mnie idealnie.  Motyw przewodni "never give up" brzmi nieco jak Sabaton, ale band tutaj dalej utrzymuje estetykę dynazty. Lekkość, a zarazem power metalowa dynamika i spora dawka emocji i przebojowości. Cudo.  Zaskakuje na pewno lekki i nieco komercyjny "Amen". To kompozycje nastawiona na emocje, romantyczny feeling i trzeba przyznać że pasuje to do fallen sanctuary. Band stać też na power metalowe petardy mocno wzorowane na dokonaniach Helloween czy stratovarious i dobrze to obrazuje "Shadows of Love". Energiczny riff, chwytliwa melodia i duża dawka przebojowości. Brzmi jak zaginiony klasyk z lat 80 czy 90. Podobnie można napisać o rozpędzonym " Falling Deeper" .Szybsze tempo, nieustająca energia i znakomity potencjał melodyjny sprawiają, że trudno przejść obok tej kompozycji obojętnie. To power metal, który nie potrzebuje zbędnych ozdobników — wystarczy odpowiedni riff, mocny wokal i refren, który wbija się w pamięć.  Nie ma słabych kompozycji i każda to czysta perfekcja.  

Jednym z moich ulubionych utworów na płycie jest "Time wont wait" i to rasowy hicior w najlepszym wydaniu. Ten utwór łączy bardziej refleksyjny charakter z typową dla zespołu melodyjną siłą. To jeden z tych momentów, w których power metal pokazuje swoją bardziej uczuciową stronę, nie tracąc przy tym swojej tożsamości.  Całość wieńczy power metalowa perełka w postaci "restless storm" i tutaj znajdziemy wszystko to za co kochamy ten zespół. Brak słów, żeby opisać to piękno i emocje jakie dostarcza fallen sanctuary.

The Gathering of Dreams” to album, który trafia w samo serce melodyjnego power metalu. Fallen Sanctuary pokazuje, że można tworzyć muzykę pełną pasji, energii i podniosłych melodii bez popadania w przesadny patos czy niepotrzebne eksperymenty. To wydawnictwo dla tych, którzy kochają klasyczne podejście do gatunku, ale oczekują również współczesnego brzmienia i wysokiego poziomu wykonawczego. Udało się powtórzyć sukces i jakość debiutu. Jedna z najlepszych płyt roku 2026.

Ocena: 10/10

TUNGSTEN - Ashes (2026)

 

Tak jak kocham heavy/ power metal, nawet jeśli jest podany z nutką hard rocka tak wciąż nie mogę się przekonać w pełni do szwedzkiego Tungsten. Poprzednie płyty miałem.swoje momenty i potrafiły dostarczyć pewne ciekawe kompozycje, który w pewnym stopniu potrafiły do mnie trafić. Tungsten to zespół, który od początku swojej działalności próbuje połączyć melodyjny power metal z nowoczesnym brzmieniem, elektroniką i przebojowością. Na poprzednich albumach Szwedzi potrafili znaleźć dla siebie całkiem interesującą przestrzeń, choć ich twórczość nie zawsze trafiała w gusta miłośników bardziej tradycyjnego heavy metalu. „Ashes” pokazuje, że kapela konsekwentnie rozwija obrany kierunek, ale dla mnie jest to kolejny krok w stronę muzyki, która bardziej stawia na efektowność niż na autentyczną metalową siłę. To już piąty album studyjny kapeli, która działa od 2019r. Premiera płyty odbyła się 9 października.

Największym problemem tego materiału jest nadmierne kombinowanie. Tungsten lubi doprawiać swoje kompozycje nowoczesnymi rozwiązaniami, rozbudowanymi aranżacjami i klawiszowymi ozdobnikami. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby wszystkie te elementy służyły przede wszystkim gitarom. Tymczasem mam wrażenie, że zespół momentami zapomina, co powinno stanowić fundament jego muzyki. Zamiast postawić na wyraziste riffy, odpowiedni ciężar i drapieżność, próbuje przyciągać uwagę kolejnymi dodatkami. W rezultacie brzmienie staje się zbyt wygładzone, a metalowy charakter traci na wyrazistości. Te ozdobniki, elektronika i cała ta otoczka przytłacza to co najważniejsze w heavy/power metalu.

Nie zamierzam jednak całkowicie przekreślać dokonań muzyków. Mike Andersson to wokalista dysponujący odpowiednimi możliwościami, a Nick Johansson potrafi zadbać o gitarową stronę materiału. Brzmienie nowoczesne, a okładka trochę w innym klimacie jak te poprzednie. Sam materiał raczej rozczarowuje niż zachwyca.

Mamy 11 utworów i już na dzień dobry dostajemy przekonbinwoana "Joker". Broni się przebojowość i melodyjny aspekt tej kompozycji. Jednak styl w jakim obraca się band i forma podania tego nie do końca przemawia do mnie. W "Bite my tongue" jest ciężej, mroczniej i bardziej industrialnie. Gitary mają tutaj więcej do powiedzenia, pojawiają się też ostrzejsze partie wokalne i efektowne solówki. Niestety, elektroniczne dodatki nadal odciągają uwagę od metalowego rdzenia kompozycji. Mimo wszystko to jeden z ciekawszych utworów na płycie. "Fuego Del sol" to kompozycja, w której zespół skręca w stronę latynoskich rytmów, tanecznej energii i hiszpańskojęzycznego refrenu. To utwór, który ma przede wszystkim bawić i wpadać w ucho, lecz dla miłośnika klasycznego heavy metalu może być trudny do zaakceptowania. Właśnie przez takie kompozycje nie mogę przekonać się do Tungsten. Jakiś taki dziecinny jest "supernova" i nawet nie pomaga przebojowy charakter tej kompozycji. Pazur i więcej heavy/power metalowego charakteru dostajemy w "happy". Niestety utwór też na siłę próbuje być nowoczesny i przemycać patenty industrialne.Potencjał na mocny heavy metal jest, lecz nie zostaje w pełni wykorzystany. Kiczem wieje w radosnym " Ted The Exorcist" ale duży plus za przebojowość i melodyjny motyw przewodni. Utwór potrafi w paść w ucho. Najlepszy na płycie jest " the north will rise" i w końcu jest power metal na jaki czekałem. Gościnnie pojawia się Tony Kakko z Sonata Arctica, co z pewnością przyciągnie uwagę fanów melodyjnego power metalu. Utwór wyróżnia się mocniejszym riffem na początku, większą energią i podniosłym charakterem. To jeden z najbardziej obiecujących momentów albumu, choć nawet tutaj nie wszystkie aranżacyjne pomysły muszą przekonywać. Współpraca z Kakko dodaje kompozycji atrakcyjności, ale nie rozwiązuje wszystkich problemów związanych z brzmieniem zespołu. "For tree" to radosny, melodyjny utwór z folkowym, celtyckim zabarwieniem. Niestety, ale kicz i przekonbinwoana forma wraca w "Ruin". Całość zamyka "The Forge" który podtrzymuje to co band prezentuje na tej płycie. Niby nie jest to zły utwór, bo przecież jest ciekawy motyw przewodni, ale za mało tutaj power metalu.

„Ashes” to album pełen kontrastów, ale dla mnie tych nietrafionych pomysłów jest zbyt wiele. Tungsten próbuje połączyć power metal, elektronikę, industrial, folk i taneczną przebojowość. Różnorodność sama w sobie nie jest wadą, jednak tutaj często odbywa się kosztem gitarowej drapieżności. Zamiast konsekwentnie budować mocne kompozycje, zespół próbuje urozmaicać je kolejnymi dodatkami. Tungsten stawia na nowoczesność, elementy industrialnie i z dodatkiem elektroniki. Dalej nie mogę się w pełni przekonać do tej kapeli.

Ocena : 4/10

HAUNT - Setting curse (2026)

 Amerykański Haunt to jeden z tych projektów, które nie zamierzają zwalniać tempa. Dowodzony przez Trevora Williama Churcha zespół z Fresno konsekwentnie dostarcza kolejne porcje tradycyjnego heavy metalu, czerpiąc z klasycznych wzorców lat 80. Album „Setting Course” to kolejny rozdział tej historii i zarazem dwunasty pełnowymiarowy krążek grupy w ciągu dziewięciu lat działalności. Odnoszę wrażenie, że Haut idzie w ilość płyt, a nie jakość. Bardzo często wydają płyty, ale żadna z nich nie stała się jakimś wielkim hitem. Grać potrafią i znają się na rzeczy, dlatego zawsze z ciekawością posłucham co tam nowego mają do zaoferowania. Nowy album premierę miał  2 października.

Haunt nie próbuje na siłę modernizować swojego brzmienia. Tutaj najważniejsze pozostają melodyjne partie gitar, chwytliwe riffy, klasyczne solówki i charakterystyczny, lekko nostalgiczny klimat starej szkoły metalu. Ważnym elementem pozostaje styl Trevora Williama Churcha. Jego podejście do komponowania opiera się na prostocie, melodyjności i umiejętnym budowaniu gitarowych motywów. Nie ma tu potrzeby przesadnego komplikowania aranżacji ani popisywania się techniką dla samego popisywania. Zamiast tego dostajemy klasyczny metal, który stawia na naturalny przepływ melodii i odpowiednią dynamikę. W ich muzyce słychać wpływy Angel witch, Night Demon czy iron maiden. HAUNT to przede wszystkim Trevor, ale nie można zapominać o solidnej sekcji rytmicznej, czy o dobrym duecie gitarowym tworzonym przez Bibiano/Lei. To wszystko jest dobre, ale nie ma błysku geniuszu i czegoś co porwało słuchacza. Wszystko jest zagrane bardzo bezpiecznie. Warto wspomnieć, że Filip Bibiano dołączył do zespołu w 2026r.

Najciekawiej robi się wtedy, gdy Haunt pozwala gitarom przejąć inicjatywę. W utworze tytułowym „Setting Course” zespół stawia na energię i wyraziste melodie, natomiast "The wrong way" stawia na mroczniejszy klimat i hard rockowy styl. Dalej mamy nijaki "Simple life" który nic nie wnosi do całości. Singlowy "Like whispers" to singlowy kawałek, który też jest oklepanymi wtórny. Burried Treasure” wprowadza chłodniejszy, bardziej tajemniczy nastrój. „Shadow Within” z kolei celuje w podniosłość i chwytliwe refreny.  Cały materiał jest do posłuchania, ale nie wywołuje większych emocji. Szkoda, bo Haunt stać na więcej.

Nowe dzieło Haunt jest przewidywalne i nie zawiera kompozycji, które by zapadły w pamięci. Band idzie w ilość płyt i gdzieś zaniedbuje jakość. Jest niby klimat lat 80,  mamy klasyczne patenty, ale brakuje hitów i godnych uwagi melodii. Niestety tym razem rozczarowanie.

Ocena : 5/10

RAM - Against (2026)

 

Siedem lat kazali na siebie czekać szwedzcy metalowcy z Ram, ale powrót z  najnowszym albumem zatytułowanym „Against” pokazuje, że nie zapomnieli, jak nagrywać wciąż bardzo udane wydawnictwa. Po „The Throne Within” z 2019 roku zespół wraca z materiałem bardziej bezpośrednim, konkretnym i nastawionym na klasyczny, bezkompromisowy heavy metal. Bez zbędnego kombinowania, bez podążania za modą i bez prób przypodobania się współczesnym trendom. Tutaj liczą się riffy, mocny wokal, chwytliwe refreny i odpowiednia dawka metalowej agresji. Premiera płyty przypada na 9 października i każdy fan takich kapel jak Wolf, enforcer czy Judas priest powinien posłuchać co Ram ma do powiedzenia.

Ram od lat konsekwentnie pielęgnuje tradycję starej szkoły, a na „Against” słychać, że muzycy doskonale rozumieją, na czym polega siła tego gatunku. Nie chodzi wyłącznie o odtwarzanie patentów z lat 80., lecz o umiejętne połączenie klasycznych inspiracji z własnym charakterem. Zespół nie musi nikomu udowadniać, że potrafi grać szybko i ciężko. Wystarczy kilka gitarowych zagrywek, mocna sekcja rytmiczna i charakterystyczny głos Oscara Carlquista, by poczuć klimat prawdziwego heavy metalu. Jego głos to ważna część muzyki Ram i nadaje jej charakteru.

Brzmienie albumu jest organiczne, mocne i pozbawione przesadnego wygładzania. Gitary mają odpowiedni ciężar, bas i perkusja tworzą solidny fundament, a wokal Carlquista nadaje całości indywidualny charakter. Za produkcję odpowiada Johan Reiven, współpracujący z zespołem już przy „Lightbringer”. Do tego dochodzi klimatyczna k mroczna okładka, która idealnie pasuje do zawartości.

Nowy to porcja 11 kompozycji i 42 minuty klasycznego heavy metalu. Płytę otwiera klimatyczne intro, a potem wkracza „Ghost Emperor” . To jeden z najmocniejszych punktów programu. Mroczny klimat, wyraziste partie gitar i wokal oscylujący między klasycznym heavy metalem a charakterystyczną manierą Oscara tworzą kompozycję, która od razu przykuwa uwagę. Z kolei „One Vs. All” stawia na bojowy charakter i chwytliwy refren. To kawałek wręcz stworzony do wspólnego śpiewania pod sceną. Czuć klimat lat 80 i wpływy judas priest. 

Jeśli jednak ktoś czeka na prawdziwe przyspieszenie, powinien zwrócić uwagę na rozpędzony „Abattoir”. Tutaj Ram pokazuje ostrzejsze oblicze, zahaczające o speed metal. Gitary tną bez litości, a całość napędza bezkompromisowa energia. W takim wydaniu band wypada korzystnie.„Out of Control” utrzymuje wysoką temperaturę, choć mocniej opiera się na rytmicznym, hardrockowym motywie. To pokazuje, że materiał jest zróżnicowany.

Warto wyróżnić również „Leaving”, czyli wolniejszą, bardziej melancholijną kompozycję.  Dostajemy tutaj więcej doom metalu i patentów z twórczości Black Sabbath. Tytułowy „Against” to kolejna porcja zdecydowanego, gitarowego grania.  To dobry utwór, ale trochę brakuje dopracowania w tym wszystkim. Night Blade” udowadnia, że czasami najprostszy riff wystarczy żeby stworzyć ciekawy utwór. Całość zamyka "the final hour" który zamyka ten album, ale pozostawia też niedosyt. To dobra kompozycja, ale bez fajerwerków.

Against” to udany powrót szwedzkiej załogi po siedmiu latach przerwy. RAM postawił na konkrety: mocne riffy, chwytliwe melodie, rasowy wokal i kompozycje, które nie potrzebują nowoczesnych sztuczek, żeby robić wrażenie. Nie wszystkie utwory muszą zostać metalowymi klasykami, a część bardziej tradycyjnych fragmentów może zlewać się po kolejnych przesłuchaniach. Nie zmienia to jednak faktu, że album trzyma dobry poziom i dostarcza dokładnie tego, czego oczekuje się od Ram. Nie jest to ich najlepsze wydawnictwo, ale zasługuje na uwagę. 

Ocena : 7.5/10

LIVEWIRE - Steel surpasses Flesh (2026)

 Australijski Livewire to jeden z tych zespołów, które przypominają, że klasyczny heavy metal wciąż może być szybki, agresywny i pełen młodzieńczej energii. Formacja z Sydney powraca w 2026 roku z drugim pełnowymiarowym albumem Steel Surpasses Flesh, który ukazał się 26 października.  W ich muzyce słychać wpływy exciter, enforcer, judas priest czy riot. Płyta skierowana do maniaków heavy/speed metalu dla których liczy się dobra zabawa, a nie oryginalność.

Livewire nie ukrywa swoich inspiracji. Fundamentem pozostaje klasyczny heavy metal, ale Australijczycy bardzo chętnie przyspieszają, sięgając po rozwiązania charakterystyczne dla speed metalu. W gitarach można odnaleźć ducha takich zespołów jak Riot, Exciter, Agent Steel czy wczesny enforcer, natomiast sposób budowania kompozycji pokazuje, że muzycy doskonale czują również klasyczną szkołę NWOBHM. Nie jest to jednak granie pozbawione własnej energii. Livewire przede wszystkim stawia na dynamikę, świetne riffy i bardzo żywiołowe wykonanie.

Livewire brzmi jak zespół, który przede wszystkim chce dobrze się bawić metalem i zarazić tym słuchacza. Steel Surpasses Flesh jest dynamiczny, energetyczny i bardzo oldschoolowy. To muzyka dla fanów skórzanych kurtek, gitarowych solówek, szybkich riffów i klasycznego heavy metalu, który nie potrzebuje dodatkowych ozdobników. Stawiają na sprawdzone patenty i riffy, co przedkłada się na solidny materiał. 

Motorem napędowym zespołu jest wokalista Nick Wilks , który ma ciekawą barwę głosu i pasuje do tego rodzaju heavy metalu. Nadaje całości drapieżności i klimatu lat 80. Puglia i Lerardo stworzyli zgrany i dobrze rozumiejący się duet gitarowy.  Nie znajdziemy tutaj nic nowego, tylko znane i oklepane motywy. Brakuje elementu zaskoczenia i powiewu świeżości. Brakuje też jakiś wielkich hitów, które rzuciłyby na kolana

Już otwierający album" all consuming nightmare" pokazuje, że będzie szybko. Gitary pracują niemal bez przerwy, sekcja rytmiczna nadaje całości odpowiedniego rozpędu, a wokal prowadzi kompozycje wysoko i agresywnie. Nie ma tutaj długiego wprowadzania słuchacza w klimat – zespół od razu rzuca go w sam środek metalowej zawieruchy. Mocny start i dostajemy udany miks heavy/ speed metalu.

W podobnym tonie utrzymany jest " Demon witch" i tutaj band stawia znów na szybkość i zadziorny riff. Proste, oldscholowy granie. Jednym z moich ulubionych utworów na płycie jest rozpędzony "epinephrine attack". Właśnie w takim wydaniu band sporo zyskuje. Dalej mamy singlowy "fast mean killing machine" który zabiera nas w rejony bliższe hard rockowi. 

Bardzo dobrze wypada także „Lightspeed Crazy”, który jeszcze mocniej podkreśla zamiłowanie zespołu do szybkości. Nie jest to jednak bezmyślne pędzenie przed siebie. Australijczycy potrafią budować chwytliwe partie gitarowe i dorzucać melodyjne solówki, dzięki czemu utwory nie zlewają się ze sobą. Klasyczne patenty band serwuje nam w dynamicznym i chwytliwym ",pathway to ruin"..

W podobnym kierunku idzie „Speed Kills” – tutaj tytuł również mówi właściwie wszystko. To kawałek, w którym heavy metalowa melodyjność zostaje połączona z prędkością speed metalu. Gitary prowadzą utwór do przodu, a rytm sprawia, że trudno spokojnie usiedzieć przy słuchaniu. Warto też pochwalić, za melodyjny i dobrze zagrany tytułowy  kawałek, który bardzo dobrze oddaje charakter livewire.

Steel Surpasses Flesh nie jest arcydziełem ani albumem przełomowym, ale jest bardzo solidną porcją tradycyjnego heavy/speed metalu, która potrafi skutecznie rozruszać słuchacza. Jeśli ktoś tęskni za czasami, kiedy metal był przede wszystkim szybki, głośny i pełen gitarowych riffów, powinien dać tej płycie szansę. Niby nie ma nic odkrywczego, a słucha się tego całkiem przyjemnie.

Ocena : 7/10

ASOMVEL - Set your World on fire (2026)

 Jeśli ktoś tęskni za starym dobrym Motorhead ten może śmiało sięgnąć po nowe dzieło brytyjskiej formacji o nazwie Asomvel. "Your World On Fire" to piąty album brytyjskiej formacji i kolejna porcja bezpośredniego, brudnego oraz głośnego rock’n’rolla, w którym hard rock spotyka się z heavy i speed metalem. Jeśli ktoś zna wcześniejsze dokonania zespołu, doskonale wie, czego się spodziewać. Jeżeli jednak oczekujecie oryginalności za wszelką cenę, możecie się rozczarować. Płyta ukazała się 1 października i przypadnie do gustu fanom hard rocka spod znaku Motorhead czy ac/dc.

Najbardziej oczywistym punktem odniesienia pozostaje Motörhead. Słychać to w charakterystycznych riffach, motorycznej pracy basu, prostych, chwytliwych strukturach oraz zachrypniętym wokalu Ralpha Robinsona. Nie jest to jednak bezmyślne kopiowanie Lemmy’ego i spółki. Asomvel dokładają do tego elementy klasycznego heavy metalu, speed metalu, a momentami także bardziej melodyjnego hard rocka. Można wychwycić również ducha Tank, Thin Lizzy czy bardziej współczesnego Airbourne. Najważniejsze jest jednak to, że Brytyjczycy potrafią z tych inspiracji stworzyć bardzo charakterystyczną mieszankę.

Asomvel to przede wszystkim Ralph Robinson , który potrafi zauroczyć mocnym i zadziornym wokalem. Słychać, że inspiruje się świętej pamięci Lemmym Kilmisterem. Duet Stel Robinson / Lenny Robinson odpowiada za partie gitarowe i tutaj dostajemy hard rockowe szaleństwo, które mocno zakorzenione jest w latach 80. Trochę brakuje elementu zaskoczenia czy powiewu świeżości. 

Okładka kiczowata, a i brzmienie takie dalekie od ideału i tak naprawdę zostaje nam zawartość, która jest solidna. Band działa w końcu od 1993 to więc doświadczenie robi swoje..Album rozpoczyna się od „King of the World” i już pierwsze sekundy pokazują, że tutaj nie będzie miejsca na spokojne wejście. Jest szybko, głośno i bezpośrednio. Oj czuć te wpływy Motorhead. Lone Wolf” podkręca tempo jeszcze bardziej, oferując świetne riffy oraz mocną pracę sekcji rytmicznej. Tytułowy „Set Your World On Fire” to jeden z najbardziej reprezentatywnych utworów na płycie – ciężki, dynamiczny i oparty na prostym, bardzo skutecznym refrenie. Gitary Lenny’ego i Stela Robinsonów tworzą prawdziwą ścianę dźwięku, a solówki mają odpowiednią dawkę klasycznego metalowego szaleństwa.

„Back From The Dead (It’s Your Funeral)” to kolejny krótki i niezwykle energetyczny numer. W takim wydaniu Asomvel  wypada naprawdę dobrze i ta mieszanka hard rocka i rock'n rolla jest tutaj urocza. Słabszym momentem jest spokojniejszy " World at war" który nie wiele wnosi do całości. Zabrakło tutaj pomysłu na ciekawy motyw przewodni. Potem Asomvel ponownie odkręcają wzmacniacze. „Blood Runs Cold”, „Eye Of The Storm” i „Your Worst Nightmare” tworzą bardzo mocny środkowy fragment płyty.

Jednym z moich faworytów jest „Into The Fire”, w którym szczególnie mocno wychodzą speedmetalowe zapędy zespołu. Utwór jest szybki, mroczniejszy i posiada świetną pracę basu oraz bardzo dobre partie gitarowe. Piękny hołd dla twórczości Motorhead.W końcówce albumu „Take You To Hell” ponownie przyspiesza, natomiast „Light ’Em Up” efektownie zamyka całość.

Set Your World On Fire nie jest płytą dla osób oczekujących eksperymentów, progresywnych struktur czy stylistycznych rewolucji. Asomvel doskonale wiedzą, co chcą grać, i konsekwentnie realizują ten pomysł. Największą zaletą albumu jest właśnie jego szczerość – nie ma tu kalkulowania ani próby przypodobania się komukolwiek. Jest za to brudny rock’n’roll, ciężkie riffy, szybkość, energia i oldschoolowy charakter. Nie jest to najlepsza hard rockowa płyta w tym roku, ale zasługuje na uwagę.

Ocena : 7/10

CRYSTAL THRONE - Chantry of sacrifice (2026)

 Crystal Throne wraca po pięciu latach od debiutanckiego albumu z płytą zdecydowanie bardziej ambitną, rozbudowaną i dojrzalszą. „Chantry of Sacrifice” to konceptualny album, który porusza się w świecie science-fiction i fantasy.  Najnowszy album ukazał się 2 października i jest skierowana do fanów progresywnego heavy/ power metalu  zwłaszcza spod znaku Queensryche, Crimson Glory, czy iron maiden. Potencjał był na coś ciekawego, ale nie udało się w pełni wykorzystać.

Największym problemem „Chantry of Sacrifice” jest jednocześnie jego największa zaleta. Crystal Throne ma mnóstwo pomysłów. Gitary są pełne technicznych zagrywek, utwory zmieniają tempa, pojawiają się partie progresywne, chóry, narracja i różne nastroje. Momentami jest tego jednak trochę za dużo. Niektóre kompozycje mogłyby być krótsze i bardziej konkretne. Przy ponad godzinie muzyki pod koniec albumu koncentracja nieco spada.

Okładka wieje kiczem, a samo brzmienie trochę jest przybrudzone,  Crystal throne to przede wszystkim charyzmatyczny wokalista Terry Defire, który nadaje całości drapieżności i klimatu. Trochę brakuje tutaj jeszcze idealnego wyszkolenia technicznego. Za partie gitarowe odpowiada duet Waynn /Lemoine, który stawia na klasyczne rozwiązania, ale czasami za dużo chcą umieścić w utworze i brakuje trochę pomysłów na chwytliwe melodie czy przeboje. To wszystko jest solidne, ale brakuje tego czegoś co by wyróżniło ten album na tle innych. Sam klimat i historia to nie wszystko.

Już otwierający „A Hero's Call” pełni funkcję krótkiego, filmowego prologu. Narracja, narastające gitary i atmosfera oczekiwania przygotowują słuchacza na właściwe uderzenie. To przychodzi wraz z „Children of the Ruins” – ponad ośmiominutową kompozycją, która bardzo dobrze pokazuje kierunek obrany przez Francuzów. Jest ciężko, melodyjnie i technicznie, ale bez popisywania się dla samego popisywania. Gitary Maxa Waynna i Johna L. mają tutaj sporo przestrzeni, a mocny wokal Terry'ego DeFire'a świetnie odnajduje się zarówno w cięższych fragmentach, jak i bardziej podniosłych refrenach. To jeden z ciekawszych utworów na płycie. 

„Tides of Ages” przyspiesza i wprowadza więcej power-metalowej energii. To jeden z najbardziej przystępnych numerów na płycie, choć nadal nie brakuje tutaj charakterystycznych dla zespołu zmian tempa, harmonii gitarowych i technicznych solówek. Momentami można odnieść wrażenie, że słucha się zagubionego gdzieś pomiędzy Queensrÿche, Crimson Glory i Helloween ogniwa łączącego klasyczny heavy metal z amerykańskim power metalem. To również udany i warty uwagi utwór.

Jeszcze bardziej progresywny charakter ma „Electrical Savior”. Kompozycja jest wielowątkowa, rytmicznie bardziej poszarpana i wymaga od słuchacza większego skupienia. Crystal Throne pokazuje tutaj, że nie chce być kolejnym zespołem grającym po prostu melodyjny power metal.  W takim wydaniu band mnie nie przekonuje i dla mnie to jakieś łagodne i bardziej komercyjne. 

„Walls of Silent Mourn” to bardziej ponury i atmosferyczny fragment albumu. Wolniejsze tempo pozwala wyeksponować wokal oraz gitarowe partie budujące napięcie. Trochę brakuje tutaj mocy i bardziej wpadającego w ucho motywu. Czuję niedosyt.

Następny „Antagonists” ponownie podkręca tempo. Ostre riffy, zmiany rytmu i techniczne partie gitar sprawiają, że jest to jeden z bardziej metalowych momentów albumu. Utwór postawiony na połamane melodie i techniczne zagrywki.

Podobnie jest w „Insurgent Outcry”, trwającym niemal dziewięć minut. To najbardziej wymagający utwór na płycie, z licznymi zmianami tempa i bardzo efektownymi partiami gitarowymi. Szczególnie imponują techniczne zagrywki oraz praca sekcji rytmicznej.  To jeden z najciekawszych utwór na płycie, który pokazuje potencjał tej formacji. Francuzi w natarciu.

Na koniec dostajemy ponad dziewięciominutowy „Sleeping in the Void”. To rozbudowany epilog, w którym pojawiają się również bardziej symfoniczne i chóralne elementy. Jest epickość i rozmach, co daje w efekcie Wielki finał.

„Chantry of Sacrifice” to zdecydowanie krok naprzód względem debiutu. Nie wszystko jest tutaj idealne, a miejscami przydałoby się więcej dyscypliny w komponowaniu, ale potencjał Crystal Throne jest ogromny. To płyta dla tych, którzy lubią, kiedy heavy metal ma nie tylko mocne riffy i refreny, ale również historię, klimat i odrobinę progresywnego szaleństwa. Płyta mimo pewnych niedociągnięć ma spory potencjał i może przypaść do gustu fanom progresywnego heavy/power metalu.

Ocena: 8/10