BORN AGAIN - New metal breed (2026)

 

Francuski Born Again postawił w tym roku na okładkę utrzymaną w klimacie „Terminatora” i był to bardzo trafiony ruch. Przyciągnie ona uwagę słuchaczy, którzy wcześniej nie mieli styczności z twórczością zespołu. New Metal Breed to trzeci studyjny album grupy, wydany 6 czerwca nakładem Steel Shark Records. Jest to pozycja skierowana przede wszystkim do miłośników heavy i speed metalu spod znaku lat 80. W muzyce Born Again wyraźnie słychać inspiracje takimi zespołami jak Grave Digger, Accept, Judas Priest, Agent Steel czy Exciter. Nie znajdziemy tutaj niczego rewolucyjnego, ale bez wątpienia jest to album godny uwagi.

Największym atutem Born Again pozostaje charyzmatyczny wokalista Thierry, który wyraźnie czerpie inspiracje z manier wokalnych Udo Dirkschneidera i Chrisa Boltendahla. Śpiewa zadziornie, z odpowiednią dawką agresji i charakteru, dzięki czemu nadaje materiałowi własną tożsamość. Za partie gitarowe oraz solidne solówki odpowiada Steff Dupont. Na albumie dominuje mroczny klimat i surowa, nieco toporna motoryka riffów. Gitarzysta stawia na proste, sprawdzone rozwiązania, mocno zakorzenione w klasyce gatunku. Całość brzmi dopracowanie, a słuchacz otrzymuje porcję rasowego heavy/speed metalu. Miłym ukłonem w stronę Judas Priest i złotej ery gatunku jest cover „Riding on the Wind”.

Na płycie nie brakuje również interesujących kompozycji. Bardzo dobrze prezentuje się utwór tytułowy „New Metal Breed” – prosty, zadziorny i pełen energii heavy/speedmetalowy numer. To prawdziwy hołd dla lat 80. i niemieckiej sceny heavy metalowej. Fani Grave Digger i Accept powinni być usatysfakcjonowani. Następnie otrzymujemy „Preu or the Devil”, który ponownie odwołuje się do klasycznych wzorców spod znaku Judas Priest, Accept czy Paragon. To mocny kawałek, doskonale oddający styl oraz jakość zespołu.

Grupa nie zwalnia tempa również w „Strike of Sinner”. Nie ma tutaj miejsca na eksperymenty – Born Again konsekwentnie bazuje na sprawdzonych patentach, ale robi to z pasją i autentycznym oddaniem dla heavy metalu. Zespół świetnie odnajduje się także w szybszych fragmentach, czego dowodem jest „Heroes in the Dark” – niezwykle żywiołowy i przebojowy utwór.

Na pochwałę zasługuje również umiejętność tworzenia chwytliwych kompozycji. Takie utwory jak „Dawn of Steel” czy „Hail to the King” tylko to potwierdzają. Zespół znakomicie balansuje pomiędzy heavy a speed metalem, zachowując przy tym ducha lat 80. Finał albumu przynosi bardziej rozbudowaną i klimatyczną kompozycję „Made in Hell / The Last Stand”, która stanowi godne zwieńczenie całości.

New Metal Breed to album skierowany do fanów tradycyjnego heavy metalu, którzy cenią szybkie tempa, wyraziste riffy i futurystyczną tematykę. Born Again nie próbuje rewolucjonizować gatunku, ale udowadnia, że klasyczny heavy metal wciąż może brzmieć świeżo, energetycznie i przekonująco. To płyta nagrana z pasji do gatunku i miłości do klasycznego grania w duchu Grave Digger, Accept oraz Judas Priest. Warto po nią sięgnąć.

Ocena: 7,5/10

SINNER - Boom bang goodbye (2026)

 Po ponad czterech dekadach działalności niemiecka legenda hard rocka i heavy metalu, Sinner, żegna się z fanami albumem „Boom Bang Goodbye”. Już sam tytuł sugeruje, że nie jest to kolejna pozycja w dyskografii zespołu, lecz świadomie zaplanowane pożegnanie z historią rozpoczętą w 1982 roku przez Mata Sinnera. Ostatnie wydawnictwa grupy, a zwłaszcza „Brotherhood”, okazały się bardzo udane, dlatego byłem ciekaw, czy Matowi uda się utrzymać podobny poziom i ponownie trafić w mój gust. Płyta ukaże się 31 lipca i z pewnością każdy fan Sinner będzie chciał przekonać się, w jaki sposób Mat Sinner żegna się ze swoimi słuchaczami.

Największym atutem albumu jest imponująca lista gości. W nagraniach udział wzięli m.in. Ronnie Romero, Michael Sadler, Björn Strid, Erik Mårtensson oraz Michael Bormann. Tak szeroka reprezentacja wokalistów i muzyków sprawia, że „Boom Bang Goodbye” staje się nie tylko pożegnaniem zespołu, ale również swoistym hołdem dla europejskiej sceny melodyjnego metalu i hard rocka.

Trochę szkoda, że zaproszeni goście momentami przyćmiewają samego Mata Sinnera. Jego wokalu jest tu stosunkowo niewiele, przez co główny bohater tego pożegnania schodzi chwilami na dalszy plan. W składzie zespołu doszło również do zmian personalnych. W 2025 roku do grupy dołączył gitarzysta Jim Müller oraz klawiszowiec Lisa Müller. Muzycy wykonują swoje zadania solidnie, jednak nie wnoszą do materiału nic szczególnie zaskakującego. Brakuje nieco świeżości i dodatkowego zastrzyku energii, choć mimo wszystko udało się stworzyć naprawdę interesujący album.

Produkcja Jacoba Hansena gwarantuje nowoczesne, selektywne brzmienie bez utraty klasycznego charakteru Sinner. Album zawiera jedenaście utworów, a jego dużą zaletą jest różnorodność materiału. Każdy powinien znaleźć tutaj coś dla siebie. Fanom heavy i power metalu, a także sympatykom twórczości Primal Fear, do gustu może przypaść otwierający album „Dreams Can Come True”. To kompozycja oparta na sprawdzonych rozwiązaniach charakterystycznych dla Sinner. Nie wnosi niczego nowego, ale nadrabia chwytliwością, energią i przebojowym charakterem. Pierwszy singiel „Wait” pokazuje grupę z najbardziej melodyjnej strony. Utwór opiera się na chwytliwym refrenie, klasycznych gitarowych riffach i pozytywnej energii. To rasowy hardrockowy przebój, do jakiego Mat Sinner przyzwyczaił swoich fanów przez lata. Słucha się go bardzo dobrze, choć pewien niedosyt pozostaje.

Zupełnie inne emocje przynosi spokojniejszy „Leave All Behind”. Utwór urzeka klimatem i doskonale oddaje piękno hardrockowej stylistyki. Świetnie odnalazł się tutaj Ronnie Romero, którego wokal dodaje kompozycji dodatkowej głębi. To jeden z tych numerów, które zostają ze słuchaczem na długo po zakończeniu odsłuchu. Miłośnicy połączenia Dokken i Judas Priest bez problemu odnajdą się w „All Night Long”. To kolejny solidny punkt programu, choć podobnych kompozycji na rynku nie brakuje. Zabrakło nieco bardziej wyrazistej melodii i charakterystycznego motywu przewodniego.

Bardziej pogodny „Are You Ready” ewidentnie powstał z myślą o radiowych playlistach. To prosty, chwytliwy i bardzo przystępny numer, który jednak nie oferuje nic ponad sprawdzone schematy. Podobne odczucia wywołuje przebojowy i zadziorny „Born To Run”, będący udanym układem w stronę hard rocka lat osiemdziesiątych.

Znacznie cięższe oblicze zespołu poznajemy w „Hellbreaker”. Tutaj wyraźnie słychać wpływy Primal Fear oraz współczesnego heavy/power metalu. To agresywniejsza, bardziej dynamiczna kompozycja, która wnosi na płytę sporo energii. Szkoda, że takich utworów nie znalazło się na albumie więcej.

Prawdziwą perełką okazuje się „Turn The Page”. Refren jest wręcz znakomity i stanowi kwintesencję rasowego hard rocka. To utwór, który równie dobrze sprawdzi się w samochodzie, radiu czy podczas spokojnego wieczornego odsłuchu. Takie kompozycje są dziś na wagę złota. Michael Bormann błyszczy z kolei w „Road To Remember”. To jeden z najmocniejszych punktów programu, pełen mocy, melodii i przebojowości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Mat Sinner serwuje tutaj słuchaczom prawdziwą kolekcję potencjalnych hitów. Oczywiście nie każdy utwór prezentuje identycznie wysoki poziom, ale całość trzyma bardzo dobrą formę. "Under The Moonlight” to kolejny udany mariaż hard rocka i heavy metalu. Album zamyka natomiast „Power” – rasowy heavy metalowy hymn, wyraźnie nawiązujący do stylistyki Primal Fear i niemieckiej szkoły power metalu. To jeden z najlepszych utworów na płycie i doskonały przykład tego, za co od lat cenię twórczość Mata Sinnera – za niezwykłą umiejętność pisania chwytliwych, zapadających w pamięć kompozycji.

„Boom Bang Goodbye” zamyka ważny rozdział w karierze Mata Sinnera. Przez lata realizował swoją muzyczną wizję pod szyldem Sinner, tworząc zespół, który odcisnął wyraźne piętno na niemieckiej scenie heavy metalowej. Grupa szybko stała się jednym z istotnych graczy gatunku, nagrywając wiele znakomitych albumów i z powodzeniem balansując między hard rockiem a heavy metalem. Bywały również momenty, gdy stylistycznie zbliżała się do Primal Fear.

Nadszedł jednak czas pożegnania. Mat Sinner robi to za pomocą albumu, który może nie jest dziełem idealnym i któremu brakuje kilku elementów, by osiągnąć status klasyka, ale mimo wszystko wypada bardzo dobrze. Nie ma tu rewolucji, zaskoczeń ani prób odkrywania gatunku na nowo. Jest za to solidna porcja melodyjnego hard rocka i heavy metalu, przygotowana z klasą i szacunkiem dla własnej historii. "Boom Bang Goodbye” to godne zakończenie działalności Sinner – album, który z pewnością usatysfakcjonuje wieloletnich fanów zespołu.

Ocena: 8/10

EDU FALASCHI - Mi'raj (2026)

Po świetnie przyjętych „Vera Cruz” i „Eldorado” przyszła pora na finał epickiej trylogii Edu Falaschiego. „Mi'raj" to album wyjątkowy nie tylko dlatego, że zamyka wielowątkową historię rozpoczętą pięć lat temu, ale również dlatego, że pokazuje brazylijskiego wokalistę i kompozytora w niezwykle dojrzałej formie. To dzieło ambitne, rozbudowane i emocjonalne, które udowadnia, że były frontman Angra wciąż należy do ścisłej czołówki światowego power metalu. Płyta ukazała się 12 czerwca i jest pozycją skierowaną do fanów progresywnego power metalu oraz twórczości Edu Falaschiego.

Trzy lata minęły od poprzedniego wydawnictwa artysty i w tym czasie doszło do zmian personalnych w składzie. W 2024 roku do zespołu dołączył perkusista Jean Gardinalli, a rok później gitarzysta Victor Franco. Nowi muzycy szybko wpisali się w stylistykę grupy, choć nie udało się w pełni osiągnąć poziomu „Vera Cruz”. Franco i Mafra stawiają przede wszystkim na rozbudowane aranżacje, wyszukane melodie oraz emocjonalne budowanie nastroju. Momentami daje to znakomity efekt, jednak zdarzają się fragmenty, w których pojawia się wrażenie przerostu formy nad treścią.

Ogromnym atutem albumu pozostają partie instrumentalne. Gitary Victora Franco imponują zarówno techniką, jak i wyczuciem melodii. Solówki są efektowne, lecz nie popadają w pustą wirtuozerię. Warto również wspomnieć o gościnnych występach Rafaela Bittencourta oraz legendy power metalu — Roya Khana — którzy znacząco podnoszą prestiż całego projektu. Płyta jest dobra i zdecydowanie godna uwagi, choć nie powala na kolana. To solidne, ambitne wydawnictwo, które momentami zachwyca, ale nie zawsze utrzymuje równy poziom.

Wokalnie Edu Falaschi prezentuje się bardzo dobrze. Choć jego głos z wiekiem uległ naturalnym zmianom względem czasów klasycznych nagrań z Angra, nadal potrafi przekazać emocje i tworzyć zapadające w pamięć linie melodyczne. Co istotne, nie próbuje za wszelką cenę udowadniać swoich możliwości technicznych — zamiast tego stawia na ekspresję, klimat i narracyjność, co doskonale współgra z charakterem albumu.

Muzycznie „Mi'raj" rozwija pomysły znane z dwóch poprzednich albumów, jednocześnie poszerzając ich brzmieniową formułę. Obok charakterystycznego power metalu pojawiają się elementy rocka progresywnego, muzyki symfonicznej oraz orientalne motywy inspirowane kulturą Bliskiego Wschodu. Monumentalne orkiestracje, bogate aranżacje i filmowy rozmach sprawiają, że słuchacz ma wrażenie uczestnictwa w rozbudowanej muzycznej podróży. Ma to swoje niewątpliwe atuty, choć momentami brakuje mocniej zarysowanych, chwytliwych melodii i wyrazistych „hitów”.

Już otwierający album „Watchers Of The Light” pokazuje skalę przedsięwzięcia i daje pełne wyobrażenie o kierunku nowego materiału. Potężne chóry, rozbudowane harmonie i charakterystyczny styl Falaschiego natychmiast przywołują skojarzenia z jego najlepszymi momentami. „Here I Stand” oraz „Echoes Of Vows” kontynuują ten kierunek, oferując mieszankę przebojowości, technicznego kunsztu i emocjonalnej głębi. To solidne, dobrze skonstruowane kompozycje, choć niekoniecznie natychmiast zapadające w pamięć.

Jednym z najciekawszych momentów albumu jest tytułowy „Mi'raj". Utwór zachwyca orientalnym klimatem, licznymi zmianami nastroju oraz znakomitym gościnnym udziałem Veroniki Bordacchini. To kompozycja niezwykle widowiskowa, która doskonale oddaje koncepcyjny charakter całego wydawnictwa. Świetnie wykorzystano tu power metalowe patenty — nie brakuje ciężaru, energii i subtelnej agresji. To mocny, dopracowany utwór. Znnacznie bardziej progresywny i eksperymentalny charakter ma „Unchained”. To kompozycja złożona, pełna zmian tempa i nieoczywistych rozwiązań aranżacyjnych. Słychać w niej odwagę i chęć wyjścia poza schemat, jednak nie do końca przekonuje — momentami bardziej imponuje niż angażuje. Dużo lepiej wypada energetyczny i agresywniejszy „Circle of Dust”, który w pełni oddaje najlepsze cechy twórczości Falaschiego. Pojawia się tu duch dawnych lat Angra — są mocne riffy, wyrazista motoryka i bardzo dobre wyczucie melodii. To jeden z najmocniejszych momentów na płycie.

Na albumie znajduje się również nastrojowa ballada „On Your Own”, która wyróżnia się pięknym, rockowym feelingiem oraz subtelnymi aranżacjami, w tym delikatnymi chórami w tle. Utwór buduje atmosferę i pokazuje bardziej intymne oblicze zespołu. Fani klasycznego power metalu z pewnością docenią „Wrath Into The War”. To dynamiczny, dobrze skonstruowany utwór z chwytliwym riffem, solidną melodią i dopracowanymi aranżacjami. Gdyby na albumie znalazło się więcej kompozycji na tym poziomie, całość byłaby zdecydowanie bardziej porywająca.

Po takim finale pozostaje jednak pewien niedosyt. „Mi'raj” mógł być albumem na poziomie „Vera Cruz”, ale ostatecznie nie do końca się to udało. Mimo to nie jest to próba kopiowania dawnych sukcesów ani odtworzenia klasycznego brzmienia Angra. To wciąż dojrzałe, ambitne i pełne muzycznej wyobraźni wydawnictwo, które momentami naprawdę imponuje. Jeśli „Vera Cruz” było początkiem wielkiej przygody, a „Eldorado” jej rozwinięciem, to „Mi'raj” stanowi jej godne i emocjonalne zwieńczenie. Edu Falaschi nagrał album wartościowy, przemyślany i zdecydowanie warty uwagi.

Ocena: 8/10

IRON KOBRA - Eternal Dagger (2026)

 

Po jedenastu latach od wydania „Might & Magic” niemieccy strażnicy tradycyjnego heavy metalu z Iron Kobra wracają z trzecim pełnowymiarowym albumem „Eternal Dagger”. Zespół nie zamierza gonić za współczesnymi trendami, zamiast tego serwując słuchaczom surową mieszankę klasycznego heavy metalu, speed metalu oraz ducha NWOBHM. To muzyka, która brzmi jak szczery list miłosny do lat osiemdziesiątych.

Iron Kobra wyraźnie inspiruje się takimi zespołami jak Enforcer czy Heavy Load. Nie brakuje również odniesień do twórczości Iron Maiden oraz wczesnego Helloween. Fani heavy i speed metalu spod znaku lat 80. z pewnością będą zachwyceni najnowszym wydawnictwem niemieckiej formacji. Premiera albumu odbyła się 19 czerwca nakładem Dying Victims Productions.

Zaryzykuję stwierdzenie, że jest to najlepszy album w dorobku Iron Kobra. Zespół brzmi dojrzale i pewnie, doskonale wiedząc, w jakim kierunku chce podążać. „Eternal Dagger” to materiał dopracowany, pełen energii, pomysłowości i autentycznej miłości do klasycznego heavy i speed metalu. Każdy utwór emanuje pasją oraz szacunkiem do gatunku.

Największym atutem albumu są gitary. Duety riffów i solówek przywołują skojarzenia z wczesnym Iron Maiden czy Running Wild, ale nie sprawiają wrażenia zwykłego naśladownictwa. Słychać również wpływy Enforcer oraz pierwszych płyt Helloween. Duet gitarzystów Russell/Serpent w ogromnym stopniu odpowiada za melodyjny i przebojowy charakter materiału. Panowie prezentują najwyższą klasę, serwując rasową szkołę heavy i speed metalu. Równie dobrze wypada Eli, którego wokal idealnie wpisuje się w konwencję albumu. Nie jest przesadnie wygładzony ani nowoczesny — brzmi szorstko, naturalnie i autentycznie, co dodatkowo wzmacnia oldschoolowy klimat wydawnictwa. Produkcja zachowuje znakomity balans pomiędzy przejrzystością a surowością, dzięki czemu muzyka nie traci swojej naturalnej energii. Wokal Eli nadaje całości odpowiednią drapieżność i charakter.

Jak na klasyczny album z lat 80. przystało, otrzymujemy dziewięć utworów i zaledwie 35 minut muzyki. To jednak w zupełności wystarcza, ponieważ nie znajdziemy tutaj ani jednego zbędnego wypełniacza. Od początku do końca mamy do czynienia z intensywną jazdą bez trzymanki na bardzo wysokim poziomie.

Album otwiera „Trembling Dungeons” — utwór pełen energii, galopujących riffów i znakomitych melodii, który od razu wyznacza kierunek całemu wydawnictwu. Brzmi klasycznie, a jednocześnie świeżo i z odpowiednim rozmachem. Słychać, że zespół doskonale odrobił lekcję z historii gatunku. Następnie pojawiają się dynamiczne „Forbidden Fruits” oraz „Fliehen”, podkreślające zamiłowanie grupy do szybkich temp, chwytliwych refrenów i efektownych partii gitarowych. To prawdziwa uczta dla fanów speed metalu.

Bardzo interesująco wypada również „Shibuya Nights”, w którym Iron Kobra dodaje odrobinę hardrockowego luzu do swojego klasycznego metalowego szkieletu. To prawdziwa gratka dla miłośników Dokken i amerykańskiego hard rocka lat osiemdziesiątych. Moim osobistym faworytem szybko został „Silver Strings and Iron Wings”. Już sam riff oraz motoryka utworu przywodzą na myśl Helloween z czasów „Walls of Jericho”, natomiast znakomite solówki stanowią wyraźny ukłon w stronę Iron Maiden z ery Paula Di’Anno. Całość brzmi wręcz obłędnie — niczym zaginiony klasyk sprzed czterech dekad. To bez wątpienia najlepszy utwór na płycie. Tytułowy „Eternal Dagger” oraz „Unchained & Untamed” pokazują zespół w szczytowej formie — agresywny, melodyjny i pełen entuzjazmu. To kolejne potencjalne hity oraz udana próba nawiązania do stylistyki Enforcer. Z kolei finałowe „Mountains of Madness” zamyka album w bardziej epickim stylu, pozostawiając słuchacza z poczuciem obcowania z dziełem stworzonym przez fanów metalu dla fanów metalu. Zespół odsłania tutaj swoje bardziej monumentalne oblicze, co stanowi znakomite zwieńczenie całego wydawnictwa.

„Eternal Dagger” to szczera, pełna pasji dawka klasycznego heavy metalu, która udowadnia, że Iron Kobra po latach przerwy nadal potrafi komponować chwytliwe, energetyczne i zapadające w pamięć utwory. Album od początku do końca utrzymuje wysoki poziom i dostarcza mnóstwo satysfakcji. To prawdziwa kopalnia metalowych hymnów oraz jeden z najciekawszych albumów 2026 roku.

Ocena: 9/10

TIMELESS RAGE - My Kingdom come (2026)

 

Niemiecki Timeless Rage wyraźnie inspiruje się twórczością Kamelot, Epiki czy Myrath. Formacja od początku działalności postawiła na rozwijanie własnej wizji symfonicznego heavy/power metalu wzbogaconego o elementy progresywnego metalu. Po udanym debiucie muzycy wracają po czterech latach z drugim albumem studyjnym zatytułowanym My Kingdom Come. Grupa pochodząca z Villingen-Schwenningen od początku stawiała na połączenie melodyjnego power metalu z symfonicznym rozmachem oraz nieco mroczniejszą atmosferą. Na nowym wydawnictwie rozwija tę formułę, prezentując materiał bardziej dojrzały, ambitniejszy i zdecydowanie bardziej różnorodny niż na debiucie. Album ukazał się 27 marca 2026 roku nakładem Metalapolis Records.

Warto wspomnieć, że od czasu wydania pierwszej płyty skład zespołu uległ zmianom. W 2023 roku do Timeless Rage dołączył wokalista Nicolaj Ruhnow, natomiast dwa lata później szeregi grupy zasilił basista Daniel Wengle. Nicolaj stara się nadać kompozycjom odpowiedni rozmach, emocjonalność i power metalowy pazur. Ze swojej roli wywiązuje się poprawnie, choć trudno uznać go za wokalistę wybitnego. Jego występ stoi na solidnym poziomie, jednak nie wyróżnia się szczególnie na tle wielu innych frontmanów działających w gatunku.

Bardzo dobrze prezentuje się natomiast duet gitarzystów Michaela Benka i Christiana Pircha. Muzycy dbają o urozmaicenie materiału, często sięgając po wyszukane melodie, rozbudowane harmonie oraz ciekawe rozwiązania aranżacyjne. Nie wszystkie ich pomysły okazują się jednak równie trafione. Słychać wyraźnie, że zespół chce zaskoczyć słuchacza bardziej ambitnym podejściem do kompozycji, choć nie zawsze przekłada się to na równie przekonujący efekt końcowy.

Płyta zawiera dziesięć premierowych utworów. Każdy fan melodyjnego metalu znajdzie tutaj coś dla siebie, choć warto pamiętać, że mamy do czynienia raczej z solidnym rzemiosłem niż dziełem z najwyższej półki. To przyjemny materiał z licznymi przebłyskami talentu, któremu momentami brakuje większej pewności siebie, wyrazistszych refrenów i kompozycji mogących aspirować do miana gatunkowych hitów.

Bardzo dobrze wypada otwierający album „My Kingdom Come”, oparty na klasycznych power metalowych fundamentach. W jego stylistyce można doszukać się pewnych podobieństw do twórczości Insanii. Elementy progresywne dochodzą do głosu w singlowym „The Seed of Fear”, który skutecznie eksponuje potencjał zespołu. Utwór przyciąga uwagę klimatem, pomysłowością i ciekawie rozwijaną narracją.

Sporo podniosłości, chwytliwości i bogatych aranżacji przynosi „The Devil's Masquerade”. To bez wątpienia jeden z najmocniejszych punktów programu. Nie mniej interesująco prezentuje się epicki „Moonbite Serenade”, w którym nie brakuje pięknych melodii i starannie dopracowanych detali aranżacyjnych.

Na uwagę zasługuje również energiczny i przebojowy „The Enemy of You”, będący znakomitym przykładem talentu zespołu do tworzenia atrakcyjnych i angażujących kompozycji. Wątki progresywne odnajdziemy także w bardziej złożonym „We All Shall Fall”, podczas gdy „The Pale Death” imponuje podniosłym klimatem i dużą dawką melodyjności. W takich momentach Timeless Rage pokazują swój potencjał i udowadniają, że potrafią skutecznie zainteresować słuchacza.

My Kingdom Come to album, który potwierdza, że Timeless Rage nie zamierzają być jedynie kolejnym zespołem na zatłoczonej scenie power metalu. Niemcy umiejętnie łączą melodyjność, symfoniczny rozmach i mroczniejszą atmosferę, tworząc materiał dojrzały, ambitny i pełen emocji. Grupa ma własny pomysł na siebie i stara się budować własną tożsamość zamiast bezrefleksyjnie kopiować dokonania największych gwiazd gatunku. Nie jest to może kandydat do tytułu płyty roku, ale bez wątpienia jest to wartościowe i godne uwagi wydawnictwo, które powinno zainteresować fanów symfonicznego i progresywnego power metalu.

Ocena: 8/10

SEVEN METAL SINS - Legacy of chaos (2026)

 

Na rynku muzycznym pojawił się debiut francuskiej formacji Seven Metal Sins, działającej od 2024 roku. Zespół postawił sobie za cel tworzenie zadziornego i przebojowego heavy/power metalu, w którym wyraźnie słychać inspiracje takimi grupami jak Grave Digger, Primal Fear czy Paragon. Debiutancki album zatytułowany Legacy of Chaos to wydawnictwo dojrzałe, dopracowane i przemyślane, bez wątpienia warte uwagi każdego fana gatunku.

Zespół został założony przez byłych muzyków Manigance – Stéphane’a Lacoude’a i Patricka Sorię – a ich doświadczenie jest słyszalne od pierwszych minut płyty. Szczególnie dobrze wypada duet gitarzystów Antton Iriart i Frédéric Auclerc, których solówki łączą techniczną biegłość z dużą dawką melodyjności. Muzycy stawiają na drapieżność, klasyczne metalowe patenty oraz chwytliwość, co bezpośrednio przekłada się na jakość materiału i jego przystępność. Wokalista Claw-G. wnosi do utworów odpowiednią porcję charakteru i teatralności, nie popadając przy tym w przesadę. To właśnie dzięki niemu materiał zyskuje własną tożsamość i wyróżnia się na tle wielu debiutujących zespołów power metalowych. Charyzma oraz lekko zachrypnięta barwa głosu przywodzą na myśl dokonania takich formacji jak Grave Digger czy Paragon.

Legacy of Chaos jest albumem mocno zakorzenionym w tradycji melodyjnego heavy i power metalu, ale jednocześnie pozbawionym przesadnej pompatyczności, która często ciąży współczesnym produkcjom tego gatunku. Materiał opiera się na chwytliwych riffach, dynamicznej sekcji rytmicznej i wyrazistych refrenach. Kompozycje są zwarte, pełne energii i nie pozwalają słuchaczowi na chwilę znużenia, nawet w spokojniejszych fragmentach. Słychać pasję oraz zaangażowanie muzyków, co wyraźnie przekłada się na końcowy efekt.

Na pochwałę zasługuje również klimatyczna, pełna detali okładka albumu. Produkcja stoi na bardzo wysokim poziomie. Brzmienie jest nowoczesne, selektywne i odpowiednio ciężkie tam, gdzie wymaga tego kompozycja, a jednocześnie zachowuje klarowność charakterystyczną dla klasycznego europejskiego metalu. Każdy instrument ma swoje miejsce w miksie, a całość brzmi profesjonalnie i dojrzale. Nie brakuje mocy, agresji oraz odpowiedniej dawki metalowego pazura.

Płyta zawiera 11 kompozycji, które składają się na 46 minut muzyki dostarczającej sporo satysfakcji od początku do końca. Album otwiera klimatyczne i melodyjne intro „The Fall”, które od razu sugeruje, że mamy do czynienia z interesującym wydawnictwem. Fanom Judas Priest czy Grave Digger z pewnością przypadnie do gustu zadziorny i klasycznie brzmiący „Scars of Injustice”. To mocne otwarcie, które doskonale prezentuje możliwości zespołu.

Następnie otrzymujemy prosty, lecz pełen energii „No Sanctuary”. Co prawda grupa nie proponuje tutaj niczego odkrywczego, jednak sprawne operowanie sprawdzonymi zagrywkami i chwytliwymi melodiami przynosi bardzo dobre rezultaty. W dynamicznym „Hypocrisy” wyraźnie słychać wpływy niemieckiej szkoły metalu. Formuła może i jest dobrze znana, ale zespół nadrabia szczerością oraz autentycznym zaangażowaniem.

Na albumie nie brakuje energicznych i zadziornych kompozycji czerpiących pełnymi garściami z klasyki gatunku. Do tego grona należy również „Eternal Downfall”, który idealnie wpisuje się w stylistykę płyty. Nieco słabiej prezentuje się „Feel the Steel”. Utwór utrzymany jest co prawda w charakterystycznym stylu zespołu, jednak nie robi już tak dużego wrażenia jak wcześniejsze kompozycje.

Bardzo dobrze wypada natomiast bujający „Wolves of the Last Dawn”, podczas gdy „Beyond the Breaking Point” stawia na cięższy riffing i rozwiązania bliskie twórczości Primal Fear czy Rage. W takim repertuarze Seven Metal Sins prezentują się wyjątkowo przekonująco. Podobne emocje wywołuje zadziorny „Sun Eaters” – to heavy/power metal grany na wysokich obrotach. Wśród najmocniejszych punktów programu warto wymienić także przebojowy i pełen energii „Rise of the Phoenix”, w którym zespół mocniej akcentuje power metalowy charakter swojej twórczości.

Album zamyka „King of Sorrow”. To najbardziej rozbudowana i ambitna kompozycja na płycie, zawierająca więcej progresywnych elementów. Niestety, mimo interesujących założeń, utworowi brakuje wyrazistości i nie pozostawia tak silnego wrażenia jak wcześniejsze fragmenty albumu.

Największą zaletą Legacy of Chaos jest konsekwencja. Seven Metal Sins nie próbują na siłę rewolucjonizować gatunku, lecz koncentrują się na tworzeniu solidnych, dobrze napisanych utworów. Dla części słuchaczy może to oznaczać brak większych niespodzianek, jednak fani tradycyjnego heavy i power metalu z pewnością docenią tę bezpośredniość oraz uczciwe podejście do gatunku.

Legacy of Chaos to bardzo udany debiut, który pokazuje, że Seven Metal Sins mają potencjał, by w przyszłości stać się jednym z ciekawszych przedstawicieli europejskiej sceny melodyjnego metalu. To album pełen energii, dobrze skomponowanych utworów i autentycznej muzycznej pasji, który powinien zainteresować wszystkich miłośników klasycznego heavy i power metalu.

Ocena: 8,5/10

ATOMIC TERROR - Acts of violence (2026)

Po zeszłorocznym Live Aggression wielu mogło przypuszczać, że Atomic Terror utknęli w klasycznym, choć dość przewidywalnym thrashmetalowym schemacie. Acts of Violence szybko burzy jednak te założenia — to album bardziej dopracowany, szybszy i zdecydowanie pewniejszy siebie. Ten młody i ambitny amerykański zespół udowadnia, że thrash metal wciąż może być agresywny, dynamiczny, pełen pasji i autentycznych emocji. Nowe wydawnictwo brzmi tak, jakby mogło ukazać się w złotej erze gatunku, gdzieś na początku lat 90.

Grupa ma już na koncie dwa udane albumy, jednak tym razem postawiła na jeszcze wyższą jakość kompozycji i większą pomysłowość. Muzycy nie boją się czerpać inspiracji z dokonań Kreator czy Slayera. Na płycie nie brakuje agresji, surowości i naturalności, które stanowią fundament jej charakteru.

Thomas Brower prezentuje agresywny, chropowaty styl wokalny, ale jednocześnie potrafi zaskoczyć różnorodnością środków wyrazu. Od klasycznych thrashowych wrzasków po hardcore’owe i bardziej ekstremalne partie – wszystko to nadaje materiałowi głębi i sprawia, że nie popada on w monotonię. To bez wątpienia jeden z największych atutów Atomic Terror.

Równie mocnym filarem zespołu są gitarzyści Brower i King, którzy doskonale wiedzą, jak przyciągnąć uwagę słuchacza. Potrafią zaskakiwać ciekawymi aranżacjami, chwytliwymi riffami oraz interesującymi rozwiązaniami kompozycyjnymi. To właśnie dzięki nim album emanuje energią, agresją i przebojowością. Owszem, zespół bazuje głównie na sprawdzonych patentach gatunku, ale robi to z wyczuciem i odpowiednią dawką świeżości.

Na Acts of Violence znalazło się dziesięć utworów będących kwintesencją tego, co najlepsze w thrash metalu. Już otwierający album „The Beast Within” pokazuje, że zespół postawił na większą precyzję i intensywność. Riffy są zwarte i bezkompromisowe, a sekcja rytmiczna pracuje z niemal chirurgiczną dokładnością, nie tracąc przy tym charakterystycznego brudu i energii. Produkcja pozostaje przejrzysta, ale nieprzesadnie wygładzona — nadal wyczuwalny jest garażowy pazur doskonale współgrający z tematyką materiału.

Zadziorny „Into the Storm” brzmi wyjątkowo oldschoolowo i doskonale ukazuje potencjał grupy. Jeszcze większą dawkę agresji przynosi „Death’s Head Revisited”, wyraźnie inspirowany twórczością Death Angel i Kreator. To jeden z najmocniejszych punktów programu, pokazujący pełnię możliwości zespołu.

Nieco więcej heavy metalowego charakteru odnajdziemy w masywnym i topornym „Inquisition”. Chwilę później zespół ponownie przyspiesza, atakując słuchacza rozpędzonym utworem tytułowym „Acts of Violence”. To thrash metal w najczystszej postaci — bez kompromisów, za to z ogromną energią i skutecznością.

Do najjaśniejszych punktów albumu należy również „Reptilian Lineage”, który przywołuje wspomnienia najlepszych lat Kreator i Destruction. Podobne emocje wzbudza zadziorny „Caricature”. Charakterystyczna praca gitar i klasycznie brzmiące riffy doskonale eksponują najmocniejsze strony Atomic Terror. Nawiązania do niemieckiej szkoły thrash metalu są również wyraźnie słyszalne w mrocznym „Night Flier”. Całość wieńczy „To Rule Them All” — kolejna thrashmetalowa petarda, która stanowi godne zakończenie albumu.

Nie wszystko jest jednak idealne. Niektóre solówki sprawiają wrażenie nieco chaotycznych, a część przejść między utworami pełni bardziej funkcję praktyczną niż pozostaje w pamięci na dłużej. Są to jednak drobne mankamenty, które nie wpływają znacząco na końcowy odbiór wydawnictwa.

Acts of Violence to wyraźny krok naprzód w karierze Atomic Terror. Album jest dojrzalszy, lepiej skomponowany i zwyczajnie bardziej angażujący niż poprzednie dokonania zespołu. Nie rewolucjonizuje gatunku, ale w bardzo przekonujący sposób pokazuje, że grupa rozwija się we właściwym kierunku i potrafi utrzymać wysoką intensywność przez cały czas trwania płyty.

Ocena: 9/10

BAKKEN - Consent to deception (2026)

 

Okładka najnowszej płyty brytyjskiego Bakken nie zachęca do sięgnięcia po to wydawnictwo. Wygląda dość amatorsko i trudno doszukać się w niej czegoś szczególnie interesującego. Warto jednak przełamać pierwsze wrażenie, ponieważ zespół po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi łączyć świat thrash metalu z heavy i power metalem. Nietrudno usłyszeć inspiracje takimi grupami jak Iced Earth, Mystic Prophecy, Gamma Ray czy Metallica, a wpływy tych formacji wyraźnie pobrzmiewają na najnowszym albumie zatytułowanym „Consent to Deception”. Płyta ukazała się 12 czerwca i bez wątpienia jest pozycją wartą uwagi.

Trzeba przyznać, że jest to album dojrzały, pokazujący zarówno talent, jak i muzyczny rozwój zespołu. Bakken umiejętnie łączy ciężkie riffy z nowoczesną produkcją, nie tracąc przy tym surowej energii charakterystycznej dla swoich wcześniejszych dokonań. Jednym z największych atutów materiału jest jego spójność – utwory naturalnie się ze sobą łączą, tworząc zwartą i przemyślaną całość. Zespół sprawnie balansuje pomiędzy agresją a chwytliwymi melodiami, dbając jednocześnie o przebojowość i odpowiednią dawkę emocji. Kompozycje są dopracowane i świadczą o dużej muzycznej dojrzałości, dzięki czemu albumu słucha się z prawdziwą przyjemnością.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje warstwa wokalna. Frank Levi znakomicie odnajduje się zarówno w bardziej agresywnych fragmentach, jak i w melodyjnych partiach, dzięki czemu nawet najcięższe utwory zachowują swoją przystępność. Produkcja brzmi nowocześnie, ale nie jest przesadnie wygładzona – pozostawia miejsce na emocje, dynamikę i naturalne brzmienie instrumentów.

W składzie zespołu doszło w ostatnich latach do kilku zmian. Perkusista Neil McGrutty powrócił do grupy w 2025 roku, basista Thomas Alford ponownie zasilił szeregi Bakken w 2026 roku, natomiast gitarzysta Ciaran Taggart dołączył do zespołu już w 2024 roku. Od poprzedniego albumu minęło sześć lat i słychać, że muzycy nie zmarnowali tego czasu. Efektem jest materiał dopracowany, dojrzały i pełen ciekawych pomysłów.

Bardzo dobrze wypada duet gitarzystów Pickett/Taggart, który stawia na różnorodność, mocne riffy oraz atrakcyjne melodie. W ich grze słychać pasję i kreatywność, dzięki czemu album ani przez chwilę nie nuży. Dodatkowym atutem jest długość wydawnictwa – 45 minut to czas w zupełności wystarczający, a materiał nie sprawia wrażenia sztucznie wydłużonego.

Album otwiera zadziorny i nowocześnie brzmiący „Consent to Deception”. Tytułowy utwór pełni rolę wizytówki całego wydawnictwa i wywiązuje się z niej znakomicie. To niezwykle mocna i agresywna kompozycja, która od pierwszych minut pokazuje potencjał zespołu. Zupełnie inny charakter ma marszowy, bardziej stonowany i przesycony mrocznym klimatem „Demon in You”. To świetny przykład na to, że Bakken nie zamyka się w jednym schemacie i potrafi skutecznie zaskakiwać słuchacza.

Jednym z najmocniejszych punktów programu jest „Snakes”, który sprawdza się jako rasowy metalowy przebój. Motyw przewodni może przywoływać skojarzenia z utworem „Fever” niemieckiego Orden Ogan. Umiejętne połączenie elementów thrash metalu i klasycznego heavy metalu słychać z kolei w „Crazy Wolf”. Bardziej progresywny charakter prezentuje „The Pride Before the Fall”, zachwycający rozbudowanymi partiami gitar oraz podniosłą atmosferą.

Więcej power metalowej energii przynosi rozpędzony „War of Attrition”, który imponuje dynamiką i dostarcza sporo satysfakcji. Równie dobrze wypada „Follow”, urzekający ciężarem i potężnym brzmieniem. Jego bardziej stonowany, wręcz toporny charakter okazuje się dużym atutem. Kolejnym przebojowym momentem albumu jest chwytliwy „Trail of Tears”, natomiast całość wieńczy rozbudowany i pełen ciekawych pomysłów „Dark Sacrifice”.

„Consent to Deception” nie jest albumem rewolucyjnym, ale stanowi wyraźny krok naprzód w rozwoju zespołu. To propozycja dla słuchaczy ceniących połączenie ciężkiego brzmienia z dopracowanymi kompozycjami i ambitniejszym podejściem do pisania utworów.Bakken po raz kolejny potwierdza swój talent do tworzenia przemyślanego, dojrzałego materiału, wypełnionego świetnymi utworami. To wybuchowa mieszanka thrash metalu oraz heavy/power metalu, która powinna przypaść do gustu fanom obu tych stylistyk.

Ocena: 8,5/10

WINTERFALL - Silent heavens (2026)

 

Perkusista Thiago Caeiro ma za sobą niezwykle pracowity rok. Najpierw dał o sobie przypomnieć za sprawą udanego albumu Enorion, na którym wyraźnie nawiązywał do stylistyki Dark Moor. Następnie pojawił się na dobrze przyjętym krążku Storia, gdzie zespół postawił na symfoniczny heavy/power metal. Na tym jednak nie koniec. Muzyk dołożył swoją cegiełkę również do debiutanckiego albumu brazylijskiej formacji Winterfall zatytułowanego Silent Heavens.

Płyta ukazała się 6 marca 2026 roku i jest propozycją skierowaną przede wszystkim do miłośników progresywnego power metalu. W muzyce Winterfall można usłyszeć inspiracje takimi zespołami jak Evergrey, Angra czy Kamelot, choć grupa stara się jednocześnie budować własną tożsamość.

Zespół stawia na rozbudowane kompozycje, bogate aranżacje oraz koncepcyjną narrację, dzięki czemu album przypomina raczej spójną muzyczną podróż niż zbiór przypadkowych utworów. Istotną rolę odgrywa tutaj wokalista Henrique Martins, który potrafi budować odpowiedni nastrój, nadając kompozycjom emocjonalnej głębi i przestrzeni. Równie dobrze prezentuje się gitarzysta Guilherme Torres. Nie wybiera najprostszych rozwiązań i chętnie sięga po bardziej wymagające, techniczne zagrywki. Nie brakuje tu progresywnych smaczków, ciekawych aranżacji i kompozytorskiej pomysłowości. Debiutancki album zawiera dziesięć utworów, które wypełniają blisko pięćdziesiąt minut muzyki oscylującej pomiędzy power i prog metalem.

Już instrumentalne otwarcie „Beyond the Ashes” buduje podniosły, niemal filmowy klimat, który staje się jednym z głównych znaków rozpoznawczych całego wydawnictwa. To nastrojowe intro skutecznie przygotowuje słuchacza na dalszą część podróży. Kolejny utwór, „Take Back the Skies”, wprowadza nas w świat progresywnego metalu pełnego melodyjnych gitar, dynamicznych zmian tempa oraz wyrazistych partii wokalnych. Nie jest to materiał nastawiony na natychmiastowy efekt. Album wymaga czasu i kilku uważnych przesłuchań, by w pełni odkryć jego atuty. Jednocześnie nie brakuje tu elementów klasycznego power metalu, które dodają kompozycjom energii i chwytliwości.

Największym atutem płyty pozostaje umiejętne połączenie ciężaru z atmosferą. „New Path” oraz „Winds of Transition” prezentują bardziej epicki charakter zespołu, oferując przy tym dużą dawkę melodyjności. Z kolei „Like a Ghost” i „Into the Abyss” wprowadzają więcej melancholii oraz emocjonalnej głębi. Winterfall skutecznie balansuje pomiędzy progresywną techniką a przystępnością, unikając przy tym niepotrzebnego instrumentalnego popisywania się. Wszystko zostało odpowiednio wyważone, dzięki czemu album słucha się z dużą przyjemnością.

Szczególnie dobrze wypada „Decay of a Heart”, jeden z najbardziej poruszających momentów na płycie. Utwór pokazuje, że zespół potrafi budować napięcie nie tylko za pomocą ciężkich riffów, ale również subtelnych aranżacji i nastrojowych partii wokalnych. To jeden z najciekawszych fragmentów albumu, imponujący dynamiką oraz interesująco rozwiniętym motywem przewodnim.

Z kolei „Mind Control” wnosi więcej agresji i energii, stanowiąc potrzebne urozmaicenie dla dominującego na płycie refleksyjnego klimatu. Całość wieńczy rozbudowany i zarazem niezwykle dynamiczny „The Voice Within”, który z powodzeniem przemyca elementy neoklasycznego power metalu. To dojrzała i pomysłowa kompozycja, doskonale podsumowująca potencjał drzemiący w Winterfall.

Album nie jest jednak pozbawiony słabszych stron. Niektóre kompozycje wydają się nieco zbyt rozwleczone, a część motywów powraca częściej, niż byłoby to konieczne. W rezultacie środkowa część wydawnictwa momentami traci impet. Słychać również, że Winterfall nadal poszukuje własnego stylu, wyraźnie czerpiąc inspiracje z twórczości Kamelot, Evergrey czy Symphony X, nie zawsze dodając do tego wystarczająco dużo indywidualnego charakteru.

Mimo tych niedociągnięć Silent Heavens pozostaje bardzo udanym debiutem. To album ambitny, dopracowany i pełen pasji, który najlepiej funkcjonuje jako spójna całość. Winterfall prezentuje duży potencjał kompozytorski i wyraźnie daje do zrozumienia, że w przyszłości może stać się jednym z ciekawszych przedstawicieli progresywnego metalu na południowoamerykańskiej scenie.

Ocena: 7,5/10

ARCH BLADE - Harbringer of death (2026)

Po obiecującym debiucie Kill the Witch z 2023 roku Arch Blade powracają z drugim albumem studyjnym – Harbinger of Death. Amerykańska formacja ponownie sięga po klasyczne inspiracje heavy metalem lat 80., wzbogacając je o elementy thrashu i power metalu. Efektem jest materiał dojrzalszy, cięższy i lepiej skonstruowany niż poprzednie wydawnictwo. Jest lepiej, choć do ideału wciąż sporo brakuje.

Zespół działa od 2019 roku i od samego początku nie ukrywa fascynacji klasyką gatunku. W ich muzyce wyraźnie słychać wpływy NWOBHM oraz grania spod znaku Judas Priest, Saxon czy Iron Maiden. W 2025 roku do składu dołączył wokalista Edward Ramirez. Może nie imponuje on ponadprzeciętną techniką, ale nadrabia pasją i autentyczną miłością do heavy metalu. Jego głos dobrze współgra z muzyką zespołu, co samo w sobie stanowi niemały atut. Dobrze spisuje się również gitarowy duet Rob V i Big Rob, który bez kompleksów łączy klasyczny heavy metal z elementami speed i thrash metalu. Nie ma w tym może za grosz oryginalności, ale trudno odmówić tej muzyce solidnego rzemiosła i odpowiedniej dawki energii.

Już otwierający album „Into the Fray” pokazuje, że zespół nie zamierza zwalniać tempa. Dynamiczne riffy, galopująca sekcja rytmiczna i chwytliwe refreny przywołują skojarzenia z najlepszymi przedstawicielami nurtu NWOTHM. Kolejne utwory, takie jak „Retribution” czy „Zero Hour”, rozwijają militarną i apokaliptyczną atmosferę płyty, oferując jednocześnie sporo melodyjnych momentów. Bardzo dobrze prezentuje się melodyjny „Cataclysm”, który garściami czerpie z dorobku Iron Maiden. To prosty, ale chwytliwy numer, który łatwo zapada w pamięć. Mocnym punktem albumu jest także „Danger Close” – utwór oparty na wyrazistych partiach gitarowych, jednocześnie melodyjny i surowy w swoim charakterze. Pokazuje on, że Arch Blade mają potencjał, choć wciąż brakuje im ostatecznego szlifu. Jednym z najciekawszych momentów na płycie jest agresywny utwór tytułowy „Harbinger of Death”, który momentami ociera się o thrashmetalową konwencję. Zespół nie prezentuje tu niczego odkrywczego, ale całość wypada na tyle przekonująco, że słucha się jej z dużą przyjemnością. Warto wspomnieć również o energicznym, utrzymanym w speedmetalowym duchu „Ambush”. Z kolei w nieco spokojniejszym „Time” można wychwycić echa twórczości Metalliki.

Nie wszystkie kompozycje są jednak równie udane. W środkowej części albumu pojawia się kilka bardziej schematycznych fragmentów, które wyraźnie odstają od  najmocniejszych momentów wydawnictwa. Mimo to zespół przez większość czasu skutecznie utrzymuje odpowiedni poziom energii i nie pozwala słuchaczowi się nudzić.

Harbinger of Death nie rewolucjonizuje gatunku, ale stanowi wyraźny krok naprzód w rozwoju Arch Blade. To album skierowany przede wszystkim do fanów tradycyjnego heavy metalu, którzy cenią mocne riffy, melodyjne refreny i klimat rodem z klasycznych wydawnictw lat osiemdziesiątych. Nadal jest to jednak materiał obarczony wieloma niedoskonałościami. Brakuje tu naprawdę wybitnych kompozycji i przebojów, które mogłyby wynieść zespół na wyższy poziom i sprawić, że album pozostanie w pamięci na dłużej.

Ocena: 5,5/10

LEX LEGION - Lex Legion (2026)

 

Na nową płytę Kinga Diamonda zapewne przyjdzie nam jeszcze długo czekać, ale na szczęście pojawiła się supergrupa Lex Legion, która może skutecznie wypełnić tę muzyczną pustkę. W jej składzie znalazły się nazwiska doskonale znane fanom klasycznych albumów „Them” i „Conspiracy”. Mamy tu bowiem Andy'ego La Rocque'a na gitarze, Hala Patino na basie, Mikkeya Dee za perkusją oraz gitarzystę Pete'a Blakka.

To muzycy, którzy współtworzyli dwa legendarne albumy Kinga Diamonda i do dziś budzą wśród fanów miłe wspomnienia. Już sam skład działał na wyobraźnię, a największą niewiadomą pozostawało jedynie stanowisko wokalisty. Oczywiste było, że potrzebny będzie ktoś charyzmatyczny, zdolny choć częściowo nawiązać do charakterystycznego stylu Kinga, a jednocześnie wnieść do muzyki własną osobowość i heavy metalową energię. Wybór padł na Nilsa K. Rue z Pagan's Mind i okazał się strzałem w dziesiątkę. Wspólnie nagrali debiutancki album zatytułowany po prostu „Lex Legion”, którego premiera odbyła się 12 czerwca.

Stylistyka materiału była dość łatwa do przewidzenia i trudno mówić tutaj o większych zaskoczeniach. To rasowy heavy metal mocno zakorzeniony w estetyce lat 80., czerpiący pełnymi garściami z dorobku Kinga Diamonda i Mercyful Fate. Nie brakuje mrocznej atmosfery, charakterystycznych gitarowych zagrywek oraz wokalu Nilsa, który momentami wyraźnie przywołuje skojarzenia z Kingiem Diamondem.

Ogromną przyjemność sprawia już samo usłyszenie po latach muzyków dawnego składu Kinga Diamonda. Chemia między nimi wciąż jest wyczuwalna i to właśnie ona napędza ten projekt, przekładając się na wysoką jakość kompozycji. Oczekiwania były ogromne, ale zespół zdecydowanie im sprostał.

„Lex Legion” od pierwszych minut stawia na klasyczny heavy metal z wyraźnymi wpływami lat 80. Słychać tu nie tylko ducha Kinga Diamonda, ale także inspiracje zespołami Queensrÿche czy Accept, o których wspominał sam Andy La Rocque.

Album trwa zaledwie 35 minut, co może pozostawiać pewien niedosyt, ale dzięki temu nie znajdziemy tu zbędnych dłużyzn ani słabszych momentów. Otwierający płytę „Sleep Eternally” prezentuje największe atuty zespołu: znakomite gitarowe harmonie, charakterystyczne solówki La Rocque'a oraz potężną sekcję rytmiczną napędzaną przez Mikkeya Dee. Utwór nie tylko nawiązuje do klasycznych dokonań Kinga Diamonda, ale również buduje własną tożsamość opartą na melodyjnym i mrocznym heavy metalu. To prawdziwa petarda, przywodząca na myśl najlepsze momenty twórczości Kinga.

Drugi singiel, „Gypsy Tears”, stanowi kolejny ukłon w stronę klasyki. Podobieństwa do twórczości Kinga Diamonda są wyraźne, ale utwór broni się własną energią i znakomitą interpretacją wokalną. Nils prezentuje tutaj pełnię swoich możliwości, budując odpowiedni klimat i nadając muzyce dodatkowej drapieżności.

Nieco bardziej stonowany i posępny „When the Stars Align” imponuje świetnym groove'em oraz pracą sekcji rytmicznej. Utwór emanuje tajemniczością i mrokiem, skutecznie budując napięcie. Następnie otrzymujemy zadziorny i lekko progresywny „(I Am) The Resurrected”, który pozwala w pełni docenić kunszt doświadczonych muzyków oraz ich talent kompozytorski.

Więcej energii i agresji przynosi dynamiczny „Lost Inside”, będący kolejnym mocnym punktem albumu. Równie żywiołowy „Dreams of Darkness” dostarcza solidnej dawki heavy metalu, choć jednocześnie opiera się na dobrze znanych schematach i nie wnosi zbyt wiele nowego. To właśnie tutaj uwidacznia się jeden z głównych problemów płyty. Niektóre fragmenty bazują na dość standardowych riffach i momentami brakuje większej odwagi kompozytorskiej.

Podobnie jest w przypadku „Life Eternal” – to zadziorny i przyjemny w odbiorze utwór, ale jednocześnie dość zachowawczy i pozbawiony elementu zaskoczenia. Niewiele nowego wnosi również spokojniejszy „Far Away”, który wypada nieco blado na tle najmocniejszych kompozycji albumu.

Mimo tych drobnych zastrzeżeń „Lex Legion” pozostaje jednym z najciekawszych metalowych debiutów 2026 roku. To propozycja skierowana przede wszystkim do fanów klasycznego heavy metalu, którzy tęsknią za gitarowymi pojedynkami, chwytliwymi refrenami i muzyką tworzoną bez oglądania się na współczesne trendy.

Lex Legion udowadnia, że doświadczenie i muzyczna pasja wciąż mogą zaowocować albumem, który nie tylko oddaje hołd przeszłości, ale również potrafi zainteresować współczesnego słuchacza. Miło usłyszeć muzyków związanych niegdyś z Kingiem Diamondem ponownie w tak znakomitej formie.

Ocena: 9/10

TARJA - Frisson noir (2026)

 Po siedmiu latach od „In The Raw” Tarja powraca z albumem, który od miesięcy zapowiadała jako najcięższe wydawnictwo swojej solowej kariery. „Frisson Noir” nie jest jednak prostą próbą grania mocniej i głośniej. To płyta, na której fińska wokalistka odnajduje idealną równowagę między symfonicznym rozmachem, operowym majestatem i nowoczesnym metalowym ciężarem. To dojrzały materiał, wyraźnie nastawiony na agresję i mocniejsze brzmienie. Na szczęście Tarja nie próbuje tworzyć kopii dawnych dokonań Nightwish. Zamiast tego proponuje własną wizję symfonicznego metalu. To album zdecydowanie godny polecenia. Premiera płyty odbędzie się 12 czerwca nakładem earMUSIC.

Mimo upływu lat Tarja wciąż imponuje znakomitą formą wokalną i nienaganną techniką. Na nowym albumie pojawiają się również znakomici goście, tacy jak Marko Hietala, Apocalyptica czy Chad Smith. To wyborowe towarzystwo, a w połączeniu z wyjątkowym głosem Tarji sprawia, że materiał zyskuje dodatkową jakość i świeżość. Album trwa ponad godzinę, jednak całość została przemyślana w najmniejszych szczegółach i słucha się jej z dużą przyjemnością. Nie ma tu miejsca na znużenie ani na kompozycje stworzone na siłę. Tarja postawiła na pomysłowe aranżacje, wyrazisty klimat i bogactwo emocji.

Już otwierające utwory pokazują, że artystka nie zamierza odcinać kuponów od swojej przeszłości. Monumentalne aranżacje współistnieją tutaj z ostrzejszymi gitarami i bardziej agresywną produkcją. Miks Neala Avrona nadaje całości potężne brzmienie, jednocześnie pozostawiając dużo przestrzeni dla charakterystycznego sopranu wokalistki. To kolejny dowód na to, jak starannie przemyślany jest ten album. Trudno wskazać tu nietrafione pomysły czy zbędne elementy.

Płytę otwiera klimatyczne intro, po którym następuje nastrojowy utwór tytułowy „Frisson Noir”. To rozbudowana i dojrzała kompozycja, znakomicie balansująca między mrokiem, ciężarem i podniosłym charakterem. Nie jest to utwór, który od razu zdobywa serce słuchacza – wymaga czasu i kilku odsłuchów, by w pełni odkryć jego piękno, ale zdecydowanie warto poświęcić mu uwagę.

Następnie otrzymujemy energiczny „The Eternal Return”, który momentami przywołuje skojarzenia z klasycznym Nightwish. Mroczna atmosfera i epicki rozmach doskonale się tutaj uzupełniają, czyniąc ten utwór jednym z najciekawszych na albumie.

Marko Hietala pojawia się w „Leap of Faith”, a wspólny występ ponownie przypomina o wyjątkowej chemii, jaka od lat łączy tych artystów. To jeden z momentów, w których duch dawnych płyt Nightwish jest szczególnie wyczuwalny.

Punktem kulminacyjnym albumu jest epicki i rozbudowany „At Sea”. To przepiękna podróż przez świat melancholii, emocji i mroku. Jeden z najbardziej poruszających utworów na płycie, dlatego nie dziwi fakt, że posłużył do promocji wydawnictwa. Ponad sześciominutowy „Blaze Forever” przynosi z kolei więcej agresji i ciężaru. Mocny riff, tajemnicza atmosfera oraz świetnie budowane napięcie stanowią jego największe atuty.

Gościnne występy nie sprawiają wrażenia marketingowego dodatku. Apocalyptica wzbogaca „Tango” o dramatyczne partie wiolonczeli, natomiast Chad Smith wnosi do „Against The Odds” energię i dynamikę rzadko spotykaną w symfonicznym metalu. Wszystkie te elementy pozostają jednak podporządkowane wizji Tarji, która niezmiennie pozostaje centralną postacią każdego utworu. To właśnie ona nadaje kompozycjom charakter i emocjonalną głębię.

Singlowy „I Don't Care”, nagrany z gościnnym udziałem Daniego Filtha, również okazuje się jednym z największych atutów albumu. To znakomite połączenie agresji, mrocznej atmosfery i chwytliwych melodii.

„Frisson Noir” nie jest albumem pozbawionym wad. Momentami monumentalność aranżacji nieco przytłacza warstwę melodyczną, a niektóre kompozycje wymagają kilku odsłuchów, aby w pełni ujawnić swoje walory. Mimo to całość brzmi jak dzieło artystki doskonale świadomej swojej tożsamości i gotowej ponownie sięgnąć po metalowe korzenie.

Dla wieloletnich fanów Tarji będzie to prawdopodobnie najbardziej satysfakcjonujący album od wielu lat. „Frisson Noir” nie rewolucjonizuje gatunku, ale skutecznie przypomina, dlaczego fińska wokalistka pozostaje jedną z najważniejszych postaci symfonicznego metalu XXI wieku. Tarja nagrała album ciężki, dopracowany i pełen emocji, który w wielu momentach przywołuje najlepsze lata jej kariery.

Ocena: 8/10

SEAGRAVE - Radiance Supreme (2026)

 

Coraz częściej w ostatnim czasie pojawiają się okładki wyglądające tak, jakby zostały stworzone przez sztuczną inteligencję. Tego typu grafiki potrafią męczyć wzrok, irytować, a niekiedy wręcz odstraszać potencjalnego słuchacza. Niestety, podobnie jest w przypadku najnowszego dzieła fińskiej formacji Seagrave. „Radiance Supreme” ukazał się 17 kwietnia i jest albumem głęboko zakorzenionym w klasycznym heavy metalu, hard rocku oraz progresywnym heavy metalu. Nietrudno doszukać się tutaj inspiracji takimi wykonawcami jak Iron Maiden, Alcatrazz czy Axel Rudi Pell.

Od wydania debiutanckiego krążka minęło jedenaście lat, a w zespole wciąż kluczową rolę odgrywają gitarzyści. Duet Rintala/Karjalainen stawia przede wszystkim na melodyjność, świeżość i przebojowość. Muzycy znakomicie balansują pomiędzy hardrockową ekspresją a melodyjnym heavy metalem. Znajdziemy tu pomysłowe riffy, wciągające melodie oraz chwytliwe refreny. Jest wyraźny hołd dla klasyki gatunku, ale jednocześnie nie brakuje świeżych pomysłów i dbałości o interesujące aranżacje. Seagrave udowadnia, że w ich muzyce jest miejsce zarówno na drapieżność i ciężar, jak i klimat, emocje oraz finezję. Całość brzmi atrakcyjnie, dojrzale i niezwykle przekonująco.

Materiał trwa niespełna godzinę, a dwanaście zawartych na nim kompozycji tworzy spójne i starannie dopracowane wydawnictwo. Już otwierający album „Harlequin” sugeruje, że Seagrave nie zamierza iść na kompromisy. Mocne riffy, wyraziste melodie i klasyczne podejście do budowania napięcia stanowią fundament całego albumu. To znakomita galopada w duchu Iron Maiden i trudno wyobrazić sobie lepsze otwarcie tej płyty.

Kolejne utwory, takie jak „Inner Fire” czy „Hope Arrives”, rozwijają ten kierunek, łącząc energię klasycznego heavy metalu z bardziej współczesnym, przestrzennym hardrockowym brzmieniem. Nie brakuje tu lekkości, muzycznej finezji i umiejętnego oddziaływania na emocje słuchacza.

Centralnym punktem albumu pozostaje utwór tytułowy „Radiance Supreme”. To blisko sześciominutowa kompozycja, która najlepiej oddaje ambicje zespołu. Monumentalne refreny, rozbudowane partie instrumentalne oraz atmosfera balansująca pomiędzy podniosłością a melancholią sprawiają, że jest to jeden z najmocniejszych punktów programu. Seagrave pokazuje tutaj, że potrafi tworzyć utwory nie tylko chwytliwe, ale również pełne emocjonalnej głębi. To kompozycja potwierdzająca klasę i talent fińskiej formacji.

Na uwagę zasługują również drapieżny „The Eagle” oraz inspirowany wydarzeniami historycznymi „Dunkerque 1940”, który wyróżnia się narracyjnym charakterem i niemal filmowym rozmachem. Z kolei „Magic Symphony” wnosi więcej lekkości i melodyjności, stanowiąc przyjemny kontrast dla cięższych fragmentów albumu. To dowód na to, że zespół potrafi skutecznie urozmaicać swój materiał i zaskakiwać słuchacza.

Ponury, a zarazem bardziej progresywny „Seagrave” również ukazuje duży potencjał grupy. Bardzo dobrze wypada marszowy i epicki „Earthbound”, czerpiący pełnymi garściami z dorobku Iron Maiden. Fanom Alcatrazz z pewnością przypadnie do gustu rozpędzony i niezwykle przebojowy „Seeker of Truth”. Na zakończenie otrzymujemy nastrojowy i pełen emocji „The Flicker of Time”, który stanowi godne zwieńczenie całego wydawnictwa.

„Radiance Supreme” nie jest albumem rewolucyjnym, ale z pewnością jest dziełem dopracowanym, szczerym i pełnym pasji. Seagrave stawia na solidne kompozycje zamiast ślepego podążania za eksperymentami, dzięki czemu stworzył płytę, która powinna przypaść do gustu wszystkim miłośnikom tradycyjnego heavy i power metalu. To udany powrót zespołu, który po latach przerwy udowadnia, że wciąż ma wiele do zaoferowania.

Ocena: 8/10

HEAVENFALL - Thorn (2026)

 

Włoski Heavenfall nie należy do zespołów, które zasypują fanów kolejnymi płytami w krótkich odstępach czasu. Na następcę debiutanckiego Falling From Heaven przyszło czekać blisko dekadę, ale już pierwszy kontakt z Thorn pozwala stwierdzić, że ten czas nie został zmarnowany. Wydany 15 maja nakładem Rockshots Records album ukazuje grupę dojrzalszą, bardziej świadomą własnych możliwości i wyraźnie poszukującą własnej tożsamości pomiędzy klasycznym heavy metalem, power metalem oraz mroczniejszymi wpływami spod znaku Iced Earth, Nevermore czy Savatage.

Największą zaletą Thorn jest jego dojrzałość. Heavenfall nie próbuje być kolejną kopią legend heavy metalu ani ślepo podążać za współczesnymi trendami. Nie ucieka również w wymuszone eksperymenty. Zamiast tego zespół wypracował własny język muzyczny, w którym tradycyjny heavy metal spotyka się z mrokiem, melancholią i progresywnymi ambicjami. Dzięki temu album wyróżnia się na tle wielu współczesnych premier. Potrafi przyciągnąć klimatem, pomysłowością oraz dużą dbałością o detale aranżacyjne.

Jednym z największych atutów Heavenfall pozostają gitary. Pave i Giò przygotowali zestaw riffów, które nie sprawiają wrażenia bezmyślnego kopiowania klasyków gatunku. Zamiast tego stawiają na świeże i dojrzałe rozwiązania. W wielu momentach słychać inspiracje amerykańską szkołą heavy metalu, jednak zespół potrafi nadać swoim kompozycjom indywidualny charakter. Solówki są melodyjne i świetnie wpisują się w strukturę utworów, a partie rytmiczne skutecznie budują napięcie. Na pochwałę zasługuje również produkcja – selektywna, nowoczesna i odpowiednio ciężka, a przy tym zachowująca organiczny charakter. W muzyce Włochów można odnaleźć elementy hard rocka, klasycznego heavy metalu oraz progresywnego grania, co przekłada się na interesującą i różnorodną mieszankę stylistyczną.

Na albumie znalazło się jedenaście premierowych kompozycji, które składają się na ponad pięćdziesiąt minut ambitnego i dojrzałego grania. Już otwierający płytę „Squall-led” jasno sygnalizuje kierunek obrany przez zespół. To dynamiczny, melodyjny utwór oparty na chwytliwym riffie i mocnym refrenie, ale jednocześnie skrywający bardziej refleksyjne i melancholijne oblicze. Heavenfall umiejętnie łączy przebojowość z ciężarem, dzięki czemu numer doskonale sprawdza się jako otwarcie albumu. To mocne wejście, które skutecznie zachęca do dalszego poznawania świata wykreowanego przez zespół.

Jednym z filarów Heavenfall jest wokalista Dest, który potrafi połączyć agresję z melodyjnością i chwytliwością. To niezwykle utalentowany frontman, którego interpretacje nadają kompozycjom dodatkowej głębi i charakteru. Doskonałym przykładem jest powermetalowy „Sudden Zenith” – dynamiczny, pełen energii utwór należący do najmocniejszych punktów albumu.

Jednym z najciekawszych fragmentów wydawnictwa pozostaje „No Candlelight”. Kompozycja rozwija bardziej mroczne i melancholijne oblicze zespołu, a progresywne rozwiązania aranżacyjne dodają jej głębi. Wpływy Iced Earth można z kolei wyłapać w agresywnym i nowocześnie brzmiącym „This Illusion”. To utwór, który zasługuje na szczególne wyróżnienie.

Nieco spokojniejszy, utrzymany w rockowej stylistyce „Left Apart” również prezentuje wysoki poziom, choć na tle pozostałego materiału wypada nieco mniej przekonująco. Znacznie lepiej sprawdza się „Lingering Under the Acid Rain”, przywołujący skojarzenia z najlepszym okresem Iced Earth dzięki połączeniu epickiego klimatu i bardziej agresywnych riffów. Bardzo dobrze wypada także zadziorny i klimatyczny „Midwinter in July”, który ponownie odsyła słuchacza do amerykańskiej szkoły heavy metalu.

Nie zabrakło również bardziej rozbudowanych kompozycji. „Ora Pro Nemine” imponuje ciężarem oraz umiejętnym budowaniem atmosfery, podczas gdy „Midnightingale” należy do najbardziej chwytliwych momentów całego wydawnictwa. Zamykający album „Stramonium” ukazuje natomiast bardziej progresywne oblicze Heavenfall. To utwór wymagający kilku odsłuchów, ale wynagradzający cierpliwość słuchacza bogactwem aranżacji i licznymi smaczkami ukrytymi w tle.

Nie oznacza to jednak, że album jest całkowicie pozbawiony wad. W kilku momentach tempo nieco siada, a niektóre kompozycje sprawiają wrażenie odrobinę przekombinowanych. Zdarza się również, że zespół bardziej koncentruje się na budowaniu atmosfery niż na tworzeniu naprawdę zapadających w pamięć melodii. Na szczęście są to jedynie drobne rysy na bardzo solidnym materiale.

Thorn to bez wątpienia najdojrzalsze i najbardziej kompletne wydawnictwo w dotychczasowym dorobku Heavenfall. Fani klasycznego heavy metalu znajdą tutaj mnóstwo znakomitych riffów, zwolennicy ambitniejszych aranżacji docenią rozbudowane struktury utworów, a miłośnicy mroczniejszego grania otrzymają odpowiednią dawkę klimatu, ciężaru i emocji. To album, który pokazuje, że Heavenfall ma własny pomysł na siebie i potrafi go realizować z dużym wyczuciem.

Ocena: 9/10

FATAL ARRIVAL - The Venom Gate (2026)

 

Dziesięć lat przyszło fanom czekać na następcę debiutanckiego A Loner's Tale, ale niemiecki Fatal Arrival najwyraźniej uznał, że pośpiech nie jest wskazany. The Venom Gate to powrót zespołu z Lipska, który od początku działalności poruszał się pomiędzy klasycznym heavy metalem, speed metalem i pierwszą falą black metalu. Nowy album nie próbuje odkrywać gatunku na nowo, ale też nie ma takich ambicji. To raczej hołd dla czasów, gdy o sile metalu decydowały chwytliwe riffy, charakterystyczne wokale i odpowiednio mroczna atmosfera. Album ukazał się 29 maja i z pewnością zainteresuje miłośników oldschoolowego grania.

Zacznijmy jednak od słabszych stron wydawnictwa. Największym problemem okazuje się wokal Franza Lehmanna. Choć momentami radzi sobie całkiem dobrze, często sprawia wrażenie, jakby nie do końca odnajdywał się w obranej stylistyce. Niektóre partie brzmią wymuszenie, a jego możliwości wokalne nie zawsze nadążają za ambicjami kompozycji. Znacznie lepiej wypada w roli gitarzysty. Jego współpraca z Maxem Ravenclawem należy do najmocniejszych punktów albumu, a gitarowy duet skutecznie napędza większość utworów.

Drugą wadą jest długość materiału. The Venom Gate cierpi na nierówny poziom kompozycji. Obok naprawdę udanych utworów pojawiają się także takie, które sprawiają wrażenie wypełniaczy i niepotrzebnie wydłużają całość. Gdyby zespół zdecydował się na bardziej rygorystyczną selekcję materiału, końcowy efekt mógłby być znacznie lepszy.

Największym atutem albumu pozostają gitary. Riffy są chwytliwe, a jednocześnie odpowiednio agresywne. Fatal Arrival sprawnie balansuje pomiędzy heavy metalową melodyką a speedmetalową dzikością, okazjonalnie sięgając również po bardziej mroczne, blackmetalowe akcenty. Często wystarczy kilka taktów, by noga sama zaczęła wybijać rytm. Solówki nie dominują nad kompozycjami, lecz stanowią ich naturalne rozwinięcie, skutecznie podkreślając klimat poszczególnych utworów.

Na plus należy również zaliczyć oprawę graficzną. Mroczna, utrzymana w blackmetalowej estetyce okładka dobrze oddaje charakter muzyki. Równie dobrze prezentuje się produkcja albumu. Brzmienie jest odpowiednio ciężkie i selektywne, a jednocześnie zachowuje nieco surowego charakteru, który dodaje całości autentyczności i energii.

Płytę otwiera klimatyczne intro budujące napięcie i niepewność przed tym, co nastąpi później. Zaraz po nim otrzymujemy tytułowy „Venom Gate” – zadziorny, przemyślany utwór, w którym mrok spotyka się z przebojowością. To jeden z najmocniejszych punktów całego wydawnictwa.

Elementy z pogranicza speed, thrash i power metalu można odnaleźć w dynamicznym „Silent Sadness”, gdzie pobrzmiewają echa Running Wild czy Venom. Kolejnym mocnym punktem jest agresywny i pomysłowo skonstruowany „Mother Darkness”, w którym zespół wyraźnie flirtuje z thrashmetalową stylistyką.

Fatal Arrival potrafi również sięgnąć po bardziej nowoczesne rozwiązania. Potwierdza to „Consequence of Lies”, gdzie obok klasycznych riffów pojawiają się progresywne zagrywki i bardziej rozbudowane aranżacje. Z kolei energiczny „Raven Bridge” imponuje dynamiką, choć momentami ociera się o kompozycyjny chaos.

Znacznie ciekawiej wypada „Genesis of Necrosis”, jeden z najbardziej rozbudowanych i przemyślanych utworów na albumie. To kompozycja pokazująca, że zespół potrafi połączyć agresję z ciekawymi pomysłami aranżacyjnymi. Udany miks power i thrash metalu może przywoływać skojarzenia z twórczością Rage, zwłaszcza z ich bardziej dynamicznego okresu.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje także „Tower of Salvation”. Utwór opiera się na mocnym riffie i chwytliwym refrenie, dzięki czemu pozostaje w pamięci jeszcze długo po zakończeniu odsłuchu. Gdyby na płycie znalazło się więcej kompozycji tej klasy, końcowa ocena mogłaby być znacznie wyższa.

Fatal Arrival nie próbuje ścigać się z nowoczesnymi trendami. Zamiast tego stawia na szczerość, pasję i miłość do klasycznego metalu. Dzięki temu The Venom Gate brzmi jak album nagrany przez muzyków doskonale świadomych własnych inspiracji i niewzruszenie podążających obraną ścieżką.

Szkoda jedynie, że całość boryka się z nierównym poziomem kompozycji oraz momentami irytującym wokalem. Zdarzają się tutaj fragmenty wyraźnie słabsze, które niepotrzebnie rozbijają tempo albumu. Potencjał był zdecydowanie większy, dlatego trudno oprzeć się wrażeniu, że The Venom Gate mogło okazać się wydawnictwem znacznie ciekawszym i bardziej dopracowanym.

Ocena: 6/10

EMERALD RAGE - The eyes of the dragon (2026)

 Amerykańska formacja Emerald Rage od początku swojej działalności porusza się na pograniczu heavy, power i speed metalu, czerpiąc inspiracje zarówno z klasyków europejskiej sceny, jak i z amerykańskiej tradycji US Power Metalu. Na swoim trzecim albumie, The Eyes of the Dragon, zespół wykonuje jednak wyraźny krok naprzód. To wydawnictwo ukazuje grupę bardziej dojrzałą, pewną własnej tożsamości i gotową do poszerzania muzycznych horyzontów. Album ukazał się 29 maja 2026 roku nakładem Stormspell Records. To propozycja skierowana przede wszystkim do fanów wczesnego Helloween, Helstar, Running Wild, a także słuchaczy ceniących bardziej agresywne oblicze Metalliki. Już od pierwszych minut słychać, że Emerald Rage doskonale wie, czego chce i konsekwentnie realizuje swoją wizję.

Na szczególne uznanie zasługuje praca gitarzystów Jake’a Wherleya i Patricka Kerna. Solówki są efektowne, lecz nigdy przesadzone, a liczne gitarowe harmonie i zagrywki nadają muzyce heroicznego rozmachu. Wokal Wherleya może nie imponuje spektakularną skalą, jednak jego szorstka, zdecydowana interpretacja świetnie współgra z cięższym charakterem materiału. Dzięki temu album zyskuje dodatkową dawkę autentyczności i energii. Wszystko brzmi naturalnie, szczerze i bez zbędnego zadęcia.

Pewne zaskoczenie może wywołać okładka płyty. Sugeruje ona bowiem symfoniczny, baśniowy power metal w duchu Rhapsody, podczas gdy zawartość albumu prezentuje zupełnie inny klimat. Produkcja pozostaje stosunkowo surowa, co zapewne podzieli słuchaczy. Nie jest to krystalicznie wygładzony współczesny power metal, lecz brzmienie znacznie bliższe klasycznym wydawnictwom z lat osiemdziesiątych. W przypadku Emerald Rage taki wybór okazuje się jednak strzałem w dziesiątkę. Podkreśla żywiołowość materiału i jego oldschoolowy charakter, skutecznie przywołując atmosferę złotej ery heavy i speed metalu. To kolejny dowód na to, że muzycy doskonale rozumieją estetykę, w której się poruszają.

Już otwierający album „Ringwraiths” zdradza, że Emerald Rage nie zamierza ograniczać się do tradycyjnego power metalowego galopu. Gitary są ostrzejsze niż na poprzednich wydawnictwach, a sekcja rytmiczna pracuje z niemal thrashową agresją. Jednocześnie nie brakuje charakterystycznych dla zespołu melodyjnych harmonii i epickiego klimatu. To bardzo udany otwieracz – może nie wnosi niczego rewolucyjnego, ale dostarcza mnóstwo satysfakcji z odsłuchu.

Utwory takie jak „From Here to Kingdom Come” czy „Iconoclast” łączą chwytliwe refreny z dynamicznymi riffami, tworząc mieszankę przywodzącą na myśl wczesne dokonania Blind Guardian i Helloween, zachowując przy tym własny charakter. Owszem, jest w tym sporo klasycznych inspiracji, jednak zespół korzysta z nich umiejętnie, dzięki czemu powstają solidne i angażujące kompozycje.

Wpływy Metalliki czy Megadeth można natomiast wyłapać w agresywnym i pomysłowo skonstruowanym „Of Feast and Fear”. W takim wydaniu Emerald Rage wypada wyjątkowo przekonująco, pokazując, że thrashowe naleciałości doskonale współgrają z jego podstawowym, power metalowym obliczem.

Największą siłą albumu pozostaje jednak różnorodność. Obok szybkich i agresywnych kompozycji pojawiają się bardziej nastrojowe momenty. Folkowe akcenty w „Through the Winter” wprowadzają oddech pomiędzy cięższymi fragmentami materiału. W tym utworze szczególnie wyraźnie słychać inspiracje twórczością Blind Guardian.

Rozbudowany utwór tytułowy stanowi centralny punkt całego wydawnictwa. To właśnie tutaj najlepiej słychać ambicje zespołu – bardziej złożoną konstrukcję kompozycji, rozbudowane partie gitarowe oraz umiejętność budowania napięcia. Ponad siedem minut mija niezwykle szybko, co najlepiej świadczy o jakości tego utworu.

Dalej znajdziemy rozpędzony i agresywny „King of Swords”, w którym zespół stawia na rycerski, epicki klimat. Zabieg ten sprawdza się znakomicie. Thrashmetalowa energia powraca z kolei w pędzącym „Titan of Sacred Fire”. Trudno nie docenić pasji, zaangażowania i agresji, jakie muzycy wkładają w ten utwór.

Jedynym słabszym punktem wydaje się spokojniejszy „Moonlight”. W kontekście całego albumu utwór ten nie do końca odnajduje swoje miejsce i można odnieść wrażenie, że płyta niewiele straciłaby na jego braku.

The Eyes of the Dragon pokazuje Emerald Rage w najlepszej dotychczas formie. Zespół nie porzuca swoich korzeni, lecz wzbogaca je o większą agresję, bardziej rozbudowane kompozycje i odważniejsze aranżacje. To album skierowany przede wszystkim do fanów klasycznego heavy, speed i power metalu, którzy cenią zarówno epickie melodie, jak i energię płynącą z thrashowych riffów.

Jeżeli kolejne wydawnictwa utrzymają ten poziom, Emerald Rage ma szansę stać się jednym z ciekawszych przedstawicieli współczesnej amerykańskiej sceny metalowej. Oby tak się stało, bo dobrych kapel młodego pokolenia nigdy za wiele.

Ocena: 8,5/10

EVERGREY - Architects of a new weave (2026)

Jedne zespoły heavymetalowe stawiają na agresję, inne na melodyjność i przebojowość, ale są też takie, które przede wszystkim oddziałują na emocje i skłaniają do refleksji. Melancholia, ciężar i emocjonalna szczerość – to trzy filary, na których Evergrey zbudował swoją pozycję w świecie progresywnego metalu. Na „Architects of a New Weave” Szwedzi po raz kolejny udowadniają, że nie potrzebują muzycznej rewolucji, aby przyciągnąć uwagę słuchacza. Wystarczy kilka charakterystycznych riffów, niepowtarzalny głos Toma S. Englunda oraz atmosfera, której od lat nikt nie potrafi podrobić. To właśnie te elementy pozwalają zespołowi tworzyć muzykę wartościową i pełną emocji.

Piętnasty album studyjny grupy ukazał się 5 czerwca nakładem Napalm Records. To wciąż granie na bardzo wysokim poziomie, choć tym razem da się odczuć pewien spadek formy w porównaniu z poprzednimi wydawnictwami, które bez problemu trafiały do zestawień najlepszych płyt roku.

Tym razem nie obyło się bez zmian personalnych. Z zespołu odszedł gitarzysta Henrik Danhage, a jego rolę przejął basista Johan Niemann. W efekcie Evergrey ponownie funkcjonował jako kwartet. Obecnie skład zasilił gitarzysta Stephen Opart, z którym zespół zamierza kontynuować współpracę. Brak drugiego rasowego gitarzysty na nowym albumie jest jednak słyszalny i wpłynął na końcowy rezultat. Tom S. Englund dwoi się i troi, by partie gitarowe nadal porywały słuchacza i oddziaływały na jego wyobraźnię. Udaje mu się to jak zwykle, choć tym razem z nieco mniejszą siłą rażenia. „Architects of a New Weave” nie robi tak oszałamiającego wrażenia jak ostatnie dokonania zespołu.

Nie zmienia to faktu, że bezbłędny pozostaje wokal Toma. Jego głos niezmiennie czaruje, buduje odpowiedni nastrój i nadaje kompozycjom wyjątkowego charakteru. To prawdziwy mistrz emocji, potrafiący jednym zaśpiewanym wersom nadać ogromną głębię.

Od pierwszych minut słychać, że centralną postacią Evergrey pozostaje właśnie Englund. Jego charakterystyczna barwa głosu nadal niesie potężny ładunek emocjonalny, a teksty obracają się wokół wewnętrznych konfliktów, poczucia straty, samoakceptacji oraz walki z własnymi demonami. To właśnie ta szczerość od lat wyróżnia Evergrey na tle wielu zespołów progmetalowych skupionych głównie na technice.

Muzycznie album balansuje pomiędzy ciężarem a melodyjnością. Utwory takie jak „The World Is on Fire” czy kompozycja tytułowa opierają się na mocnych riffach i chwytliwych refrenach, podczas gdy „Longing” oraz „Leaving the Emptiness” eksponują bardziej melancholijne oblicze zespołu. Grupa umiejętnie dba o różnorodność materiału, dzięki czemu album nie nuży. Szczególnie dobrze wypada „A Burning Flame” z gościnnym udziałem Mikaela Stanne. Jego obecność dodaje utworowi dodatkowej dramaturgii, agresji i emocjonalnej intensywności. To jeden z najmocniejszych punktów całego wydawnictwa.

Największą zaletą albumu pozostaje jego spójność. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że Evergrey coraz mocniej stawia na atmosferę i emocje kosztem progresywnej nieprzewidywalności. Zespół wciąż potrafi zagrać agresywnie i nowocześnie, czego świetnym przykładem jest „The Shadow Self”. Podobne odczucia wywołuje klimatyczny „Heaven”, w którym można doszukać się inspiracji znanych z twórczości Kamelot czy Masterplan. Więcej progresywnego charakteru i mrocznej atmosfery znajdziemy w „Call Out Your Lions”, choć paradoksalnie jest to jeden ze słabszych momentów na płycie. Z kolei „The Prophecy” potwierdza, że tym razem zespół wyraźnie skierował się ku emocjom i melancholii, pozostawiając progresywny power metal nieco na dalszym planie.

Mimo kilku zastrzeżeń „Architects of a New Weave” potwierdza, że Evergrey pozostaje jednym z najważniejszych zespołów współczesnego progresywnego metalu. To album dojrzały, emocjonalny i pełen udanych melodii. Dla fanów grupy jest to pozycja obowiązkowa. Dla słuchaczy, którzy dawno stracili Evergrey z radaru, może stanowić znakomite przypomnienie, dlaczego melancholijny i pełen emocji metal Szwedów przez tyle lat pozostawał tak wyjątkowy.

Ocena: 8/10

IGNITION - All will Die (2026)

Niemiecki Ignition od lat porusza się na pograniczu power i thrash metalu, konsekwentnie rozwijając własne brzmienie. Na swoim czwartym albumie studyjnym „All Will Die” zespół udowadnia, że nie zamierza stać w miejscu. Muzycy z Duisburga zachowali charakterystyczną dla siebie melodyjność i przebojowość, jednocześnie stawiając na większą agresję, cięższe riffy oraz bardziej współczesne rozwiązania aranżacyjne. Efektem jest album różnorodny, pełen energii i zaskakująco świeży. Płyta ukazała się 5 czerwca nakładem Daredevil Records i z pewnością przypadnie do gustu fanom takich formacji jak Persuader, Iced Earth czy Jag Panzer.

Dużą rolę na „All Will Die” odgrywa gitarowy duet Christiana Bruckschena i Sebastiana Ernsta. Muzycy doskonale się uzupełniają, tworząc zwarte, a zarazem niezwykle melodyjne brzmienie. Z jednej strony serwują ciężkie, dynamiczne riffy zakorzenione w power i thrash metalu, z drugiej nie stronią od chwytliwych harmonii oraz efektownych solówek. Ich partie stanowią jeden z fundamentów charakterystycznego stylu Ignition i nadają kompozycjom odpowiednią dawkę energii.

Na czele zespołu stoi wokalista Dennis Marschallik, który od początku działalności formacji pozostaje jej najbardziej rozpoznawalnym elementem. Jego mocny i charakterystyczny głos doskonale odnajduje się zarówno w bardziej melodyjnych fragmentach, jak i podczas cięższych, agresywniejszych partii. To właśnie jego ekspresja oraz umiejętność budowania napięcia nadają utworom odpowiedni ciężar i epicki charakter. Jednocześnie wokalista potrafi wprowadzić do muzyki thrashmetalowy pazur, który znakomicie współgra z gitarową ofensywą.

Nowy album jest zwarty, treściwy i pozbawiony zbędnych wypełniaczy. Wszystko udało się zamknąć w 44 minutach, dzięki czemu materiał nie traci impetu ani na moment. Już utwór tytułowy „All Will Die” pokazuje, że Ignition nie boi się eksperymentować. Mocarne riffy, dynamiczne tempo i hymniczny refren tworzą kompozycję, która doskonale otwiera album i wyznacza jego kierunek.

Chwilę później otrzymujemy „Amok” – numer łączący nowoczesny thrash metal z melodyjnymi gitarami i chwytliwym refrenem. Zespół umiejętnie balansuje tutaj pomiędzy agresją a przebojowością, udowadniając, że doskonale zna swój fach. To bardzo mocny początek płyty, który skutecznie zachęca do dalszego odsłuchu.

Jednym z najmocniejszych punktów wydawnictwa jest „Under The Reign Of A Psychopath”. To bezkompromisowy thrashmetalowy pocisk napędzany szybką perkusją, ciężkimi riffami i pełnym pasji wokalem Dennisa Marschallika. To rasowy killer pokazujący ogromny potencjał zespołu. W kompozycji słychać zarówno pasję, jak i kompozytorską dojrzałość, a momentami można wychwycić wpływy takich grup jak Thunderstone czy Persuader.

Równie dobrze wypada singlowy „End Of The Night”, który łączy tradycyjne metalowe rozwiązania z nowoczesnymi wpływami. Jest tutaj szybkość, agresja, odpowiednia dawka melodii i refren, który błyskawicznie zapada w pamięć. To kolejny dowód na to, że Ignition znajduje się obecnie w znakomitej formie.

Na uwagę zasługuje również „The Decline”, gdzie grupa prezentuje swoje bardziej melodyjne oblicze. Chwytliwy refren oraz wyraźne heavy metalowe inspiracje sprawiają, że utwór szybko zapada w pamięć. Z kolei „In The Name Of God” i „Into The Abyss” stanowią ukłon w stronę klasycznego power metalu, oferując galopujące rytmy, harmonijne partie gitar i podniosły klimat. Te kompozycje potwierdzają, że zespół utrzymuje wysoki poziom przez cały czas trwania albumu.

Nieco mroczniejszy charakter prezentuje „This Rotten Core”, jeden z najbardziej klimatycznych utworów na płycie. Album zamyka „The Ending Calls”, który rozpoczyna się spokojnie, by z każdą kolejną minutą nabierać mocy i drapieżności. To bardzo udane zwieńczenie całości i godne zakończenie tej muzycznej podróży.

„All Will Die” to album, który powinien zainteresować zarówno fanów klasycznego power metalu, jak i słuchaczy poszukujących cięższych, thrashowych akcentów. Ignition udało się stworzyć materiał różnorodny, pełen chwytliwych melodii, mocnych riffów i dopracowanych kompozycji. To jedna z tych płyt, które z każdym kolejnym odsłuchem odkrywają nowe atuty i potwierdzają, że niemiecka formacja znajduje się obecnie w bardzo wysokiej formie. Dla fanów nowoczesnego power metalu z thrashowym zacięciem jest to pozycja obowiązkowa.

Ocena: 9/10

ETERNAL EVIL - Forever feared (2026)

 

Szwedzki Eternal Evil dał się poznać jako zespół wyraźnie zafascynowany twórczością Kreator, Destruction, a momentami także Cruel Force. To kolejny znakomity przykład formacji, która z powodzeniem odświeża formułę speed/thrash metalu. Muzycy czerpią pełnymi garściami z klasyki gatunku, jednocześnie stawiając na świeżość, energię i własne pomysły. „Forever Feared”, trzeci album studyjny grupy, ukazał się 29 maja nakładem Listenable Records. To coś więcej niż tylko hołd dla speed i thrash metalu lat 80. – to materiał, który udowadnia, że gatunek wciąż ma wiele do zaoferowania.

Prace nad albumem przypadły na okres zmian personalnych w składzie. W 2025 roku szeregi zespołu zasilili perkusista Phill Walhund oraz basista Adam Sjo, którzy wnieśli do muzyki dodatkową dawkę dynamiki i agresji. To właśnie dzięki nim materiał pulsuje energią i zachwyca charakterystycznym dla speed/thrash metalu tempem. Doskonale układa się również współpraca gitarzystów, którzy serwują potężne riffy, chwytliwe melodie oraz umiejętnie balansują między thrash metalową bezkompromisowością a heavy/speed metalową przebojowością.

Eternal Evil błyszczy na tym albumie niemal w każdym aspekcie. Lider grupy, Adrian, świetnie odnajduje się zarówno w roli gitarzysty, jak i wokalisty. Jego drapieżny, wyrazisty wokal nadaje kompozycjom odpowiednią dawkę pazura i agresji. Każdy element muzyki został starannie przemyślany i odpowiednio dopasowany do całości. Na uwagę zasługują także atrakcyjna okładka oraz mocarne, selektywne brzmienie.

Album otwiera klimatyczne intro, które niewiele zdradza, ale skutecznie buduje napięcie. Chwilę później zespół uderza rozpędzonym „The Darkened Sphere”, prezentując pełnię swojego potencjału. To znakomita porcja speed/thrash metalu, w której agresja idzie w parze z melodyjnością. Zachwyca również przebojowy „A Soul to Cope” – utwór będący wyraźnym ukłonem w stronę lat 80. i klasycznej szkoły speed metalu. Więcej heavy metalowych wpływów odnajdziemy w energicznym utworze tytułowym „Forever Feared”, opartym na mocnym riffie i sprawdzonych gatunkowych rozwiązaniach. Inspiracje twórczością Kreator można z kolei usłyszeć w agresywnym „Triumph Through Pain”. To jeden z najmocniejszych punktów programu i kolejne potwierdzenie dużego potencjału zespołu. Nieco spokojniejszy „Stein of Roses” wnosi do albumu odrobinę różnorodności, choć jednocześnie stanowi jeden z mniej wyrazistych momentów wydawnictwa. Na zakończenie otrzymujemy prawdziwy killer w postaci „I Know the Fire Burns Inside” – utworu, który doskonale podsumowuje charakter Eternal Evil i esencję ich stylu.

„Forever Feared” to dojrzałe wydawnictwo doświadczonego zespołu, który doskonale wie, jak tworzyć muzykę na wysokim poziomie. Nowy album jest kopalnią chwytliwych kompozycji i dostarcza niemal czterdziestu minut bezkompromisowej jazdy bez trzymanki. To znakomita mieszanka heavy, speed i thrash metalu, pokazująca, że w tej stylistyce nadal można nagrywać wartościowe i ekscytujące albumy. Płyta zdecydowanie godna polecenia.

Ocena: 8,5/10

ICARUS - Rising from the ashes (2026)

Po niemal trzech dekadach działalności w cieniu undergroundu peruwiański Icarus wreszcie doczekał się pełnoprawnego debiutu. „Rising from the Ashes” to nie tylko album – to symboliczny powrót do życia zespołu, który przez lata pozostawał jedynie ciekawostką dla najbardziej oddanych fanów power metalu. Efekt końcowy pokazuje jednak, że na niektóre płyty warto czekać bardzo długo.

To album skierowany do fanów melodyjnego power metalu spod znaku Helloween, Insanii, Edguy czy Gamma Ray. Miłośnicy klasycznego power metalu będą zachwyceni.

Muzycznie album jest głęboko zakorzeniony w europejskim power metalu końca lat 90. Nietrudno usłyszeć inspiracje Helloween czy wczesną Angrą, ale Icarus nie ogranicza się do kopiowania swoich mistrzów. Dużą rolę odgrywają tu neoklasyczne melodie, rozbudowane partie gitarowe i wyraźny nacisk na chwytliwe kompozycje zamiast technicznych popisów dla samego efektu. Zespół stawia przede wszystkim na melodyjność i przebojowy charakter utworów.

Mocną stroną wydawnictwa jest również produkcja. Materiał, którego korzenie sięgają nawet początku XXI wieku, brzmi świeżo i nowocześnie. Wokal Luisa Jíbaji Segury imponuje skalą i ekspresją, momentami przywodząc na myśl Michaela Kiskego czy André Matosa. Jego głos jest wręcz idealnie dopasowany do stylistyki, w jakiej porusza się zespół. Sekcja rytmiczna dodaje kompozycjom odpowiedniego ciężaru, dzięki czemu album nie wpada w pułapkę przesadnej cukierkowości, która często dotyka współczesny power metal. Filarem zespołu jest duet gitarowy Parra/Martin. Muzycy stawiają na klasyczne rozwiązania i efektowne solówki ocierające się o neoklasyczne klimaty.

Na pierwszy ogień idzie „Hero of the Light” – hołd dla klasycznego power metalu lat 90. To wyraźny ukłon w stronę dokonań Helloween czy Edguy. Utwór znakomicie definiuje styl zespołu oraz jakość materiału zawartego na albumie.

Klimaty Iron Mask można wyczuć w rozpędzonym „Fury of Angels”, gdzie neoklasyczne zagrywki robią ogromne wrażenie. Nie zabrakło również przeboju o bardziej rockowym charakterze – „Immortal Warrior” doskonale sprawdza się w tej roli.

Duch starego Helloween i Insanii wybrzmiewa w dynamicznym „Power of My Steel”. To kolejny killer na płycie i przykład, jak grać power metal na najwyższym poziomie. Kompozycja brzmi niczym zaginiony klasyk z lat 90. Wpływy Gamma Ray i Angry można usłyszeć w melodyjnym „Carry On”. Brzmi to znajomo, ale w żadnym wypadku nie jest wadą. Zespół gra z pomysłem i skutecznie odświeża dobrze znaną formułę. Nieco więcej mroku znajdziemy w „Desert of Pain”, który stanowi wypadkową stylistyki Gamma Ray i Helloween. To właśnie gitarowe solówki należą do największych atutów całego albumu. Podobne emocje wywołuje rozpędzony „The One”, przywodzący na myśl najlepsze dokonania Stratovariusa. Muzycy prezentują wysoki poziom umiejętności, a instrumentalny „Revelations” jest tego najlepszym dowodem. Finał płyty stanowi „Icarus” – prawdziwy powermetalowy hymn. To klasyczny power metal utrzymany w duchu Helloween z czasów „Keeper of the Seven Keys”.

Największym osiągnięciem „Rising from the Ashes” jest jednak jego ponadczasowość. Choć wiele utworów powstało lata temu, nie sprawiają one wrażenia muzealnych eksponatów. To płyta, która przypomina, dlaczego klasyczny power metal zdobył tak wielu fanów – dzięki świetnym melodiom, emocjom i autentycznej pasji.

„Rising from the Ashes” to udany debiut spóźniony o dwadzieścia lat, ale właśnie dzięki temu brzmi jak list miłosny do złotej ery power metalu. Dla fanów gatunku jest to pozycja zdecydowanie godna uwagi.

Ocena : 8.5/10