WITCHFORCE - Witchforce (2026)

 

 Fanów heavy metalu, gdzie punktem wyjściowym jest kobiecy wokal, nie brakuje. Na szczęście coraz więcej pojawia się takich kapel, a amerykański Witchforce to świetny tego przykład. To młoda formacja, której początki sięgają 2024 roku. 21 sierpnia ukazał się jej debiutancki album, zatytułowany po prostu „Witchforce”. To pozycja skierowana do fanów heavy metalu i hard rocka z lat 80. W ich muzyce usłyszymy wpływy Doro i Warlock, a także trochę Dokken czy W.A.S.P. Jeśli ktoś nie ma wygórowanych oczekiwań i kocha proste motywy, szybko przekona się do tej kapeli.

Od pierwszych dźwięków słychać, że muzycy nie zamierzają kombinować. Jest mocny, klasyczny riff, solidna sekcja rytmiczna i przede wszystkim wokal Cassie Nadeau, który okazuje się jednym z największych atutów całego materiału. Jej głos jest chropowaty, drapieżny i pełen charakteru, ale jednocześnie potrafi być melodyjny. Dzięki temu Witchforce nie brzmi jak kolejna bezbarwna kapela próbująca odtworzyć klimat sprzed czterdziestu lat. Zespół korzysta z klasycznych patentów, ale nadaje im własną energię.

Album otwiera „Save Our Souls” – mocny i bardzo bezpośredni numer, w którym pojawiają się także bardziej buntownicze i społeczne akcenty. Dalej mamy „Witchcraft”, czyli kawałek bardziej melodyjny, ale nadal oparty na ciężkich gitarach i klasycznym heavy metalowym feelingu. To właśnie takie utwory pokazują, że Witchforce potrafi połączyć prostotę kompozycji z chwytliwością.

„Never Say Die” jest z kolei jednym z tych numerów, które aż proszą się o wspólne śpiewanie podczas koncertu. To bardziej lekki, rockowy kawałek, który można by puścić w radiu. Echa Judas Priest czy Warlock można wyłapać w zadziornym „Into The Woods”. Czuć tu klimat lat 80., a zespół pokazuje swoje atuty.

Jednym z najmocniejszych momentów na płycie jest bez wątpienia „Heroes and Fools”. Jest w końcu mocniejszy riff, ciekawsze partie gitarowe i nutka agresji. Szybsze tempo również robi tutaj robotę. Tak powinna brzmieć cała płyta. Nie brakuje również ostrzejszych momentów. „Kicked Out Of Hell” to zdecydowanie bardziej bezpośredni i agresywny numer, który świetnie pokazuje zamiłowanie zespołu do amerykańskiego metalu lat 80. Z kolei „The Hunter” to kolejny lekki i przebojowy utwór na płycie. Oba kawałki dobrze pokazują, że Witchforce chce grać muzykę przede wszystkim energetyczną i koncertową.

Końcówka płyty to hardrockowy i trochę mało wyrazisty „Call of the Wild” oraz oldschoolowy i mocny „True Believer”, który brzmi jak mieszanka W.A.S.P., Judas Priest i Accept. To świetne zwieńczenie całości.

„Witchforce” nie jest płytą, która próbuje wymyślić heavy metal na nowo. I bardzo dobrze. To album dla tych, którzy nadal czerpią przyjemność z klasycznych riffów, mocnych refrenów i oldschoolowej atmosfery. Słychać tutaj fascynację metalem lat 80., ale również współczesną energię, dzięki której całość nie sprawia wrażenia muzycznej rekonstrukcji muzealnego eksponatu. Do ideału daleka droga, ale jest w tym szczerość i potencjał na coś więcej. Band jest zgrany i gra swoje, nie patrząc na trendy.

Największym atutem Witchforce jest bez wątpienia Cassie Nadeau, ale nie można zapominać o gitarowym duecie Tommy Von Voigt – Steve Woodzell. To właśnie riffy i solówki budują fundament tej muzyki, a sekcja rytmiczna Dana Martineza i Sala Chi zapewnia całości odpowiednią siłę napędową.

Debiut Witchforce może nie zaskoczyć słuchacza poszukującego eksperymentów, ale jeśli ktoś tęskni za klasycznym, melodyjnym i jednocześnie drapieżnym heavy metalem, powinien dać tej płycie szansę. To solidny, pełen energii debiut zespołu, który najwyraźniej dobrze wie, w jakim kierunku chce podążać. „Witchforce” nie udaje czegoś, czym nie jest – to szczery hołd dla tradycyjnego metalu, podany w nowoczesnej formie i z wokalistką posiadającą własny charakter. Jak popracują nad przebojowością i mocniejszymi riffami to przysporzą sobie więcej fanów.

Ocena: 7/10

BLOODLINE - Lycaon (2026)

 

Chile nie jest krajem, który w pierwszej kolejności kojarzy się z power metalem, ale tamtejsza scena od lat potrafi dostarczyć naprawdę interesujących zespołów. Jednym z nich jest Bloodline, formacja poruszająca się w stylistyce melodyjnego power metalu, mocno zakorzenionego również w klasycznym heavy metalu. Od debiutanckiego „King Vampire” minęło już osiem lat, a Chilijczycy powracają z drugim albumem, zatytułowanym „Lycaon”, wydanym 21 sierpnia 2026 roku. W międzyczasie w zespole pojawiła się nowa sekcja rytmiczna – basista Ruben Romero i perkusista Gustavo Pena. Obaj muzycy bardzo dobrze odnajdują się w stylistyce grupy i wnoszą do jej brzmienia odpowiednią dawkę energii.

Już sam tytuł sugeruje, że ponownie mamy do czynienia z płytą zanurzoną w świecie mroku, legend i epickich opowieści. Bloodline nie zamierza jednak epatować przesadnym symfonicznym rozmachem czy nowoczesnymi rozwiązaniami. Zamiast tego stawia na to, co w power metalu najważniejsze – melodyjne gitarowe riffy, wyraziste refreny, dynamiczną sekcję rytmiczną oraz odpowiednią dawkę patosu. Co ważne, zespół próbuje przy tym wypracować własny język muzyczny, zamiast bezrefleksyjnie kopiować bardziej znane formacje.

„Lycaon” od pierwszych minut pokazuje, że zespół dobrze wie, w jakim kierunku chce podążać. Jest tutaj sporo klasycznego heavy metalowego ducha, ale całość została ubrana w power metalową melodykę. Gitary mają sporo przestrzeni, riffy są konkretne, a melodie szybko zapadają w pamięć. Nie jest to muzyka nastawiona na techniczne popisy. Bloodline zdecydowanie bardziej zależy na budowaniu atmosfery i komponowaniu utworów, które mają charakter. To jeden z większych atutów tej formacji.

Dużą rolę odgrywa również wokal. Jest odpowiednio mocny i dobrze współgra z epickim charakterem muzyki. W tej roli bardzo dobrze sprawdza się Ignacio Albatros, który nadaje całości wyrazistości i odpowiedniego charakteru. Słychać, że zespół czerpie z klasyki, ale nie próbuje na siłę naśladować którejś z wielkich europejskich formacji. Album składa się z trzynastu utworów i trwa niemal godzinę, dzięki czemu Bloodline ma wystarczająco dużo miejsca, by zaprezentować różne oblicza swojej muzyki.

Otwierający „Furor Lycaonis” stawia przede wszystkim na rozmach i epicką atmosferę, ale momentami można odnieść wrażenie, że forma bierze tutaj górę nad treścią. Brakuje nieco pomysłu, który pozwoliłby tej kompozycji mocniej zapisać się w pamięci. Znacznie ciekawiej Bloodline prezentuje się w melodyjnym i pełnym energii „Warriors”. Jest moc, wyrazisty riff oraz interesujące połączenie heavy i power metalu. Duet gitarzystów Cid/Albarran potrafi dostarczyć słuchaczowi zarówno soczystych riffów, jak i dużej dawki przebojowości. Doskonałym przykładem jest „Lycaon”, w którym można doszukać się pewnych patentów znanych z twórczości Primal Fear. Utwór świetnie pokazuje atuty i potencjał chilijskiej formacji.

Power metal w bardziej europejskim wydaniu otrzymujemy w rozpędzonym „Fallen Angels”, gdzie zespół tylko umacnia swoją pozycję. Bije z niego pewność siebie, energia i pomysłowość. To jedno z pierwszych większych pozytywnych zaskoczeń na płycie, ale zdecydowanie nie ostatnie. W dalszej części albumu znajdziemy energiczny „Lycans”, nastrojowy „Cruel Mirror”, sprawdzający się w roli rockowej ballady, oraz przebojowy „Reunite”. Bloodline nie zamierza zwalniać tempa. W „Blood Spirits” otrzymujemy rozpędzoną kompozycję z łatwo wpadającym w ucho refrenem, natomiast „Evil Eyes” zachwyca zadziornością i stanowi znakomite połączenie szybkiego tempa, agresji oraz chwytliwych melodii. Warto również pochwalić zespół za energiczny, powermetalowy „The Sons of Lycaon”. To kolejny dowód na to, że Bloodline znajduje się obecnie w bardzo dobrej formie.

Największą zaletą „Lycaon” jest jednak szczerość tej muzyki. Bloodline nie próbuje wymyślać power metalu od nowa. Chilijczycy doskonale wiedzą, że w tym gatunku nadal można wiele osiągnąć za pomocą dobrych riffów, chwytliwych melodii i odpowiednio podanych refrenów. Nie znajdziemy tutaj przesadnej produkcyjnej sterylności ani pogoni za modą. Jest za to klasyczny metalowy charakter, energia i wyraźna pasja do grania.

„Lycaon” powinien więc zainteresować przede wszystkim tych słuchaczy, którzy nadal mają słabość do klasycznego, melodyjnego heavy/power metalu. To album bez zbędnego kombinowania, oparty na tradycyjnych wartościach gatunku, ale jednocześnie posiadający własny, mroczny klimat. Bloodline nie sili się na eksperymenty, tylko konsekwentnie rozwija obrany kierunek, a w najlepszych momentach robi to naprawdę przekonująco. Płyta ma mocne brzmienie i szkoda tylko, okładka taka jakaś sztuczna, jakby stworzona przez AI.

Bloodline udowadnia tym wydawnictwem, że nie trzeba pochodzić z Niemiec, Szwecji czy Włoch, aby grać przekonujący power metal. „Lycaon” to solidna, melodyjna i pełna metalowego ducha płyta, która może nie wywraca gatunku do góry nogami, ale dostarcza wielu powodów, by poświęcić jej uwagę. Chilijczycy pokazują, że mają zarówno pomysł na swoją muzykę, jak i potencjał, by w przyszłości jeszcze mocniej zaznaczyć swoją obecność na metalowej scenie.

Ocena: 8/10

STEELOVER - Devils highway (2026)

 Niektóre zespoły wracają po latach tylko po to, żeby przypomnieć o swoim istnieniu. Inne natomiast pokazują, że upływ czasu wcale nie musi oznaczać utraty muzycznej tożsamości. Belgijski Steelover należy zdecydowanie do tej drugiej grupy. Formacja, która swoją pierwszą płytę „Glove Me” wydała jeszcze w 1984 roku, po latach powróciła do aktywności, a „Devil’s Highway” jest już kolejnym rozdziałem tej historii. Co ciekawe, Steelover nigdy nie próbuje udawać, że jest zespołem z 2026 roku. I właśnie w tym tkwi siła tej płyty. To kolejny band, który stara się przypomnieć nam lata 80. Ta szczerość i autentyczność jest mocną stroną Steelover. Nowy album na pewno jest warty uwagi dla fanów zespołu i takiego grania. Płyta ukazała się 21 sierpnia nakładem Escape Music.

Największą zaletą „Devil’s Highway” jest właśnie ta prostota. Steelover nie próbuje stworzyć kolejnego przełomowego albumu w historii heavy metalu. Zamiast tego dostarcza muzykę, która ma przypominać, dlaczego klasyczny hard rock i heavy metal wciąż potrafią działać. Riffy są czytelne, refreny melodyjne, a gitarowe partie mają odpowiednią dawkę charakteru. Duet Farina/Freson spisuje się i napędza ten band. Stawiają na klasyczne patenty i starają się utrzyma klimat lat 80. Co na pewno napędza ten band to charyzmatyczny wokalista Vince Cardillo,  kory potrafi nadać kompozycjom charakteru i drapieżności. Potrafi odnaleźć się zarówno w klasycznym heavy metalu jak i hard rocku. Mimo upływu lat wciąż potrafi pozytywnie zaskoczyć.

„Devil’s Highway” to jedenaście utworów zanurzonych po uszy w klasycznym hard rocku i heavy metalu. Nie ma tutaj pogoni za nowoczesnością, eksperymentów czy prób dopasowania się do aktualnych trendów. Jest za to wszystko to, za co wielu z nas pokochało metal kilkadziesiąt lat temu: mocne gitarowe riffy, melodyjne refreny, charakterystyczny wokal, solówki i przede wszystkim ogromna miłość do starej szkoły. Sam wydawca określa muzykę zespołu jako mieszankę Scorpions i Saxon i trudno z tym porównaniem specjalnie dyskutować. Materiał jest zróżnicowany i taki oldscholowy.

Już otwierający „Devil’s Call” pokazuje, że Steelover nie zamierza brać jeńców. Mocny riff, klasyczna konstrukcja utworu i wokal Vince’a Cardillo tworzą numer, który mógłby spokojnie znaleźć się na płycie któregoś z europejskich zespołów hardrockowych z pierwszej połowy lat 80. Nie jest to jednak bezmyślne kopiowanie przeszłości. Steelover gra ten materiał z przekonaniem i przede wszystkim z autentycznością.

Dużo frajdy daje również „Sing Along This Song”, który już samym tytułem zdradza, czego możemy się spodziewać. To jeden z tych numerów, które mają przede wszystkim sprawiać przyjemność i aż proszą się o wspólne śpiewanie podczas koncertu. Z kolei „Chains of Love” pokazuje bardziej melodyjną stronę zespołu, a „My Pride” należy do utworów, w których najlepiej słychać charakterystyczne dla Steelover połączenie hardrockowej przebojowości z metalowym pazurem. To tylko potwierdza, że Steelover nie zatracił swojego uroku i charakteru z lat 80.

Nieco cięższy charakter ma „Out of a Living Hell”, który wraz z „Bleeding Pain” przypomina, że Steelover nie jest wyłącznie zespołem od lekkich, stadionowych refrenów. Gitary potrafią zabrzmieć naprawdę konkretnie, a rytmiczna sekcja nadaje całości odpowiedniej siły. W tych momentach muzyka zespołu zbliża się do klasycznego heavy metalu, choć nigdy całkowicie nie porzuca swoich hardrockowych korzeni. Te utwory pokazują zamiłowanie zespołu do takich kapel jak judas priest czy dokken.Na uwagę zasługuje również „The Doorway Effect”, natomiast „Canyon” pokazuje bardziej przestrzenną i melodyjną stronę albumu. „Keep on Running” to kolejny kawałek oparty na sprawdzonych rozwiązaniach, ale właśnie takie numery najlepiej pokazują, że Steelover nie potrzebuje komplikować muzyki, żeby była ona skuteczna. Band niby niczym specjalnym nie zaskakuje, ale ta szczerość i klimat lat 80 potrafi zauroczyć. 

„Devil’s Highway” działa przede wszystkim jako szczery hołd dla muzyki, na której zespół wyrósł. Belgowie nie próbują odmładzać swojego wizerunku ani udowadniać, że potrafią grać bardziej ekstremalnie od młodszych zespołów. Grają swoje i robią to z gracją, poszanowaniem klasyki, ale nie zapominając o swoich korzeniach i działalności w latach 80. Nowy album wpada w ucho i jest miłą podróżą do heavy metalu i hard rocka z lat 80. Trochę zabrakło większej przebojowości i większej pewności siebie.

Ocena : 7/10

TOKYO BLADE - Hoist the colours high (2026)

 

Nie pamiętam, kiedy ostatnio Tokyo Blade wydał coś naprawdę wartościowego i godnego większej uwagi. Ta zasłużona i doświadczona kapela odegrała przecież ważną rolę w budowaniu sceny NWOBHM, dlatego trudno przejść obojętnie obok jej kolejnych wydawnictw. Niestety, w ostatnich latach zespół zdaje się przeżywać pewien kryzys artystyczny. „Hoist The Colours High”, trzynasty album studyjny grupy, wydany 21 sierpnia nakładem Dissonance Records, jest kolejnym materiałem, który pozostawia spory niedosyt i okazuje się daleki od ideału.

Nie ma jednak mowy o totalnej porażce. Tokyo Blade zadbał o kilka istotnych elementów: płyta otrzymała przyjemną dla oka szatę graficzną, brzmienie jest soczyste i odpowiednio współczesne, a doświadczenie muzyków pozostaje jednym z największych atutów zespołu. Panowie potrafią sprawnie balansować między klasycznym heavy metalem a hard rockiem, nie tracąc przy tym własnego charakteru. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy trzeba stworzyć kompozycje, które naprawdę zapadają w pamięć. Zespół potrafi grać, ale ma wyraźne problemy z pisaniem utworów, które chciałoby się nucić i do których chciałoby się wracać.

Dostajemy więc sporo solidnych kompozycji, lecz sama poprawność to zdecydowanie za mało. Na niekorzyść działa również długość materiału. Czternaście utworów przy tak nierównym poziomie sprawia, że album z czasem zaczyna nużyć, zamiast wciągać słuchacza coraz mocniej. Miło jest posłuchać w akcji gitarowego duetu Wiggins/Boulton, ponieważ panowie wyraźnie stawiają na klasykę i klimat lat 80. Szkoda tylko, że za tym kunsztem nie idą bardziej odważne pomysły. Brakuje momentów, które mogłyby pozytywnie zaskoczyć i wynieść album ponad przeciętność.

Lata lecą, a Alan Marsh wciąż brzmi dobrze i jego wokal pozostaje jednym z mocniejszych punktów Tokyo Blade. Szkoda jedynie, że materiał nie daje mu zbyt wielu okazji do zaprezentowania pełni swoich możliwości. Sam album jest dość zróżnicowany stylistycznie, ale niestety mało przebojowy. Poszczególne utwory potrafią się od siebie różnić, jednak trudno znaleźć wśród nich większą liczbę kompozycji, które rzeczywiście zostają w głowie na dłużej.

Płytę otwiera „Screaming Evil” i jest to całkiem udany heavy-metalowy numer z wyczuwalną hardrockową nutą. Jeszcze lepiej wypada przebojowy „Too Wired To Sleep”, będący jednym z najjaśniejszych punktów całego wydawnictwa. Szkoda, że reszta materiału nie prezentuje podobnego poziomu. Tytułowy „Hoist The Colours High” jest nieco mroczniejszy i bardziej zadziorny, przemycając sporo hardrockowego pazura. Więcej rockowego charakteru znajdziemy w „Sweet Desolation” – solidnym utworze, któremu jednak brakuje wyraźniejszej wizji i kompozycyjnego dopracowania.

Ciężar i mrok to z kolei domena mocniejszego „When The Hammer Falls”, który potrafi skutecznie wpaść w ucho. Niestety, obok takich momentów pojawia się sporo utworów przeciętnych i nijakich. Rockowy „Mr Nobody” jest tego dobrym przykładem. Na uwagę zasługuje również bardziej melodyjny „I Don't Need No Enemies”. Tutaj pomysł był, ale nie został w pełni wykorzystany – potencjał kompozycji nie został przekuty w coś naprawdę zapadającego w pamięć. Kto szuka większej dawki energii i szybszego grania, powinien sprawdzić „Devil In The Red Mist”. Pozostała część materiału nie zrobiła już na mnie większego wrażenia i nie wywołała emocji, których oczekiwałbym po zespole tej klasy.

Tokyo Blade nagrywa kolejne albumy i konsekwentnie powiększa swoją dyskografię, tylko szkoda, że coraz częściej można odnieść wrażenie, iż idzie to w parze bardziej z ilością niż z jakością. „Hoist The Colours High” ma kilka ciekawych momentów, ale jako całość jest zdecydowanie zbyt długa, nierówna i momentami zwyczajnie nużąca. Brakuje atrakcyjnych melodii, wyrazistych refrenów oraz prawdziwych hitów, które napędzałyby to wydawnictwo i sprawiały, że chciałoby się do niego wracać.

Doświadczona i zasłużona kapela po raz kolejny wypuszcza album, który trudno uznać za szczególnie udany. Nie jest to kompletna porażka, ale przy takiej historii i możliwościach zespołu oczekiwania są zdecydowanie większe. „Hoist The Colours High” pozostawia więc przede wszystkim niedosyt i rozczarowanie. Szkoda.

Ocena: 5/10

PRIME CREATION - Souls of the fallen (2026)

 

Szwedzki Prime Creation nie należy może do zespołów, które pojawiają się na pierwszych stronach metalowych magazynów, ale od początku swojej działalności konsekwentnie buduje własną markę w świecie melodyjnego heavy i power metalu. Formacja powstała w 2015 roku na gruzach Morifade, a „Souls Of The Fallen” jest już jej czwartym pełnowymiarowym albumem. I trzeba przyznać, że Szwedzi z każdym kolejnym wydawnictwem coraz pewniej wiedzą, w którą stronę chcą podążać. Nowy album jest solidny, ale nie jest to najlepsze co słyszałem w roku 2026. Płyta ukazała się 26 czerwca nakładem roar records.

Co przyciąga do kapeli Prime Creation to bez wątpienia echa dawnej formacji Morifade, która była znana fanom power metalu w latach 90.Największym atutem „Souls Of The Fallen” jest jego brzmienie. Produkcja Nielsa Nielsena jest mocna, przejrzysta i odpowiednio ciężka, ale jednocześnie nie zabija melodii. Gitary mają sporo miejsca, perkusja brzmi potężnie, a wokal nie ginie w ścianie instrumentów. Całość jest nowoczesna, ale nie przesadnie sterylna. Wokalnie Esa Englund radzi sobie i pasuje do tego co band gra.  Potrafi nadać kompozycjom charakteru i drapieżności. To jest mocny punkt zespołu. Trochę gorzej prezentuje się duet gitarzystów, bowiem Tainamo/ Arnell trochę zawodzi i mam problem dowieźć ciekawe riffy czy solówki. Tym razem panowie grają solidnie, ale brakuje czegoś godnego pochwały i zapamiętania. Doświadczeni muzyce, ale materiał taki odtwórczy i bez elementu zaskoczenia. Band poszedł na łatwiznę i nagrał materiał bez ikry i przebojowości. Jest kilka przebłysków, ale to za mało żeby porwać słuchacza.

Początek płyty nie jest wcale taki zły, bowiem otwierający  "galactic rebirth" , który mocno wzoruje się na twórczości battle beast czy beast in Black. Jest trochę w tym kiczu, ale dominuje agresja i przebojowość. To naprawdę bardzo udany start.  Melodyjny charakter band utrzymuje również w "Ghosts" i to również solidny utwór. Prawdziwy cios przychodzi jednak wraz z „Blood Harvest”. To jeden z najbardziej bezpośrednich i agresywnych numerów na płycie – szybki, ciężki i napędzany konkretną pracą gitar oraz perkusji. Krótki, niespełna trzyipółminutowy utwór nie pozwala się nudzić i bez problemu może stać się jednym z koncertowych killerów.Tytułowy „Souls Of The Fallen” pokazuje z kolei bardziej epickie oblicze zespołu. Niby był pomysł, ale wykonanie jest średnie i mało przekonujące. Nutka progresji pojawia się w "alliance", ale brakuje w tym pomysłu i ciekawego rozplanowania. Niestety wieje tutaj nudą. Dużo lepiej wypada „Lost Legacy”. Szybszy rytm, mocne riffy i bardzo chwytliwy refren sprawiają, że jest to jeden z najbardziej przebojowych punktów albumu. Słychać tutaj wyraźnie klasyczne inspiracje heavy metalem, a gitarowe solo Robina Arnella dodaje całości odpowiedniego charakteru.

„Legends Never Die” to kolejny mocny moment. Jest w nim coś z klasycznego szwedzkiego melodyjnego metalu – podniosłość, epickie melodie i refren, który aż prosi się o wspólne śpiewanie. Z kolei zamykający „Ashes Of Trust” pokazuje bardziej mroczną stronę zespołu. Zmiany tempa, ciężkie riffy i rozbudowane partie wokalne sprawiają, że album kończy się z odpowiednim rozmachem.

„Souls Of The Fallen” to po prostu bardzo solidny, dobrze napisany i świetnie brzmiący album. Nie każdy utwór zachwyca w takim samym stopniu. Szkoda, bo to mógł być znacznie ciekawszy materiał. Zabrakło pomysłów na aranżację i wykończenie. To płyta do posłuchania i zapomnienia. 

Ocena 6/10

IRONFLAME - Worlds to conquer (2026)

 Ironflame to znakomity przykład na to, że w dzisiejszych czasach jedna osoba może stworzyć interesujący i w pełni autorski projekt muzyczny. Od początku swojej działalności zespół nie próbuje na siłę wymyślać heavy metalu na nowo. Andrew Della Cagna doskonale wie, czego chce od swojej muzyki, i konsekwentnie buduje własny świat oparty na klasycznym heavy metalu, melodyjnym power metalu oraz amerykańskiej tradycji USPM. „Worlds To Conquer”, szósty album Ironflame wydany 14 sierpnia 2026 roku przez High Roller Records, stanowi kolejne wyraźne potwierdzenie tej filozofii. Nie ma tutaj mowy o czymś genialnym, ale z pewnością jest to pozycja godna uwagi.

Na uwagę zasługuje przede wszystkim sposób powstania płyty. Della Cagna ponownie wykonał zdecydowaną większość pracy sam – zagrał praktycznie wszystkie instrumenty, nagrał wokale, a tym razem zajął się również miksem i masteringiem. Partie solowe powierzono Quinnowi Lukasowi i Jesse’emu Scottowi. Della jest utalentowanym muzykiem i potrafi ze smakiem połączyć stylistykę power metalu z klasycznym heavy metalem. Umiejętnie balansuje pomiędzy mocarnymi riffami a melodyjnym charakterem kompozycji. Płyta jest bardzo dobra i robi wrażenie, choć brakuje na niej wielkich hitów oraz partii gitarowych, które dosłownie rzucałyby na kolana. Nie jest to błysk geniuszu, lecz niezwykle dopracowany materiał dojrzałego muzyka, który wciąż ma głowę pełną pomysłów i doskonale zna się na swoim fachu.

Już otwierający „Night Closes In” pokazuje, że nie będzie tutaj miejsca na eksperymenty ani stylistyczne zakręty. Są mocne riffy, klasyczne harmonie gitarowe, melodyjne prowadzenie kompozycji i charakterystyczny wokal Della Cagna, który momentami przywołuje skojarzenia z Bruce’em Dickinsonem. „Legion Of Fire” dokłada do tego jeszcze więcej energii i świetnie sprawdza się jako jeden z najbardziej bezpośrednich numerów na płycie. To jeden z jej najmocniejszych punktów. Gdyby cały album miał podobny poziom kopa i pazura, byłoby zdecydowanie ciekawiej. To właśnie takie utwory pokazują, że Ironflame potrafi połączyć prostotę klasycznego heavy metalu z power-metalowym rozmachem.

Więcej mroku i rycerskiego charakteru przynosi marszowy „Dynasties Fall”. Choć nie ma tutaj niczego odkrywczego, utwór słucha się naprawdę przyjemnie. Andrew potrafi stworzyć kompozycję godną uwagi i od czasu do czasu zaskoczyć ciekawą zagrywką czy efektownym riffem. Dobrym przykładem jest „Where Cauldrons Burn”, w którym prostota idzie w parze z wyrazistym charakterem. Zadziorny i bezpośredni „Shadow Slave” przemyca z kolei patenty znane z twórczości Judas Priest i pokazuje bardziej klasyczne oblicze Ironflame.

„Crimson Shores” przynosi więcej melodii i bardzo przyjemnie łączy europejski power metal z amerykańskim heavy metalem. Wreszcie otrzymujemy wyrazistego killera i kolejny dowód na to, że Andrew potrafi pisać pomysłowe, angażujące kawałki. Echa Manowar i Dio można natomiast usłyszeć w rycerskim „Valhalla Is Calling”. To kolejny mocny punkt płyty i dobre podsumowanie najważniejszych atutów Ironflame.

Największe znaczenie ma jednak utwór tytułowy. „Worlds To Conquer” właściwie streszcza całą filozofię zespołu: klasyczne harmonie w duchu Iron Maiden, heavy-metalowa motoryka i power-metalowa siła. To przede wszystkim dojrzałe i przemyślane podsumowanie całej płyty – bez zbędnych ozdobników, ale z wyraźnie zaznaczonym charakterem Ironflame.

Nie jest to album, który zmieni oblicze heavy metalu, ani najbardziej odkrywcza płyta w dyskografii Ironflame. Mimo to trudno odmówić jej solidności, melodyjności i bardzo dobrego warsztatu kompozytorskiego. To materiał, który szczególnie dobrze sprawdzi się u fanów Iron Maiden, Dio, HammerFall, Helloween czy klasycznego USPM. Della Cagna po raz kolejny udowadnia, że można czerpać garściami z tradycji lat 80. i w 2026 roku nadal robić to z przekonaniem oraz własnym charakterem.

Minusem pozostaje fakt, że choć mamy do czynienia z bardzo dobrą płytą, zabrakło tu bardziej dopracowanych melodii, mocniejszych gitarowych momentów i przede wszystkim większej liczby wyrazistych przebojów. „Worlds To Conquer” nie jest ideałem ani błyskiem geniuszu, ale stanowi bardzo solidne, dojrzałe i przemyślane dzieło. Jeśli jesteś fanem amerykańskiej szkoły heavy/power metalu, nowe wydawnictwo Ironflame zdecydowanie powinno znaleźć się na Twojej liście.

Ocena: 8/10

PRELUDIO ANCESTRAL - Guardians od Twilight (2026)

 

Argentyński Preludio Ancestral działa już od ponad dwóch dekad, ale mimo tak długiego stażu pozostaje nazwą znaną głównie bardziej zagorzałym fanom power metalu. „Guardians of Twilight” to już szósty pełnowymiarowy album zespołu i jednocześnie kolejny dowód na to, że Ameryka Południowa wciąż ma sporo do zaoferowania miłośnikom epickiego, melodyjnego grania. Tym razem Leonardo Gatti i jego ekipa zabierają nas w świat fantasy, smoków, bohaterów oraz odwiecznej walki dobra ze złem. Brzmi znajomo? Oczywiście. W power metalu nie zawsze jednak chodzi o odkrywanie nowych lądów. Płyta ukazała się 14 kwietnia i jest to pozycja skierowana przede wszystkim do maniaków klasycznego power metalu.

Nie dajcie się przestraszyć okładce rodem z generatora AI ani nieco przesłodzonemu brzmieniu. Na szczęście zawartość płyty potrafi oddać piękno power metalu. Znajdziemy tutaj podniosły klimat, epickość, rozmach i całkiem sporo urozmaicenia. Problem pojawia się jednak gdzie indziej. „Guardians of Twilight” jest albumem bardzo równym, ale momentami aż nazbyt zachowawczym. Przy dwunastu utworach i ponad pięćdziesięciu minutach muzyki można odnieść wrażenie, że niektóre kompozycje pełnią jedynie funkcję wypełniaczy. Zespół zna wszystkie zasady rządzące power metalem i wykorzystuje je niemal wzorcowo, ale właśnie dlatego czasami brakuje tutaj elementu zaskoczenia. Nie ma zbyt wielu momentów, przy których człowiek zatrzymuje płytę i myśli: „wow, tego się nie spodziewałem”.

Co więcej, chwilami można odnieść wrażenie, że obcujemy z czymś wygenerowanym przez AI. Czuć pewną sztuczność, brak naturalnego pierwiastka i emocjonalnego pazura. Kolejnym mankamentem jest niedostatek drapieżności oraz wyrazistych, zapadających w pamięć hitów. Owszem, można tego słuchać i całkiem dobrze się bawić, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że materiał szybko ulatuje z pamięci. To album przyjemny w odbiorze, lecz pozbawiony tego charakterystycznego impulsu, który sprawia, że chce się do niego wracać.

Nie zmienia to jednak faktu, że muzycy wykonali swoją pracę bardzo solidnie. Partie wokalne tworzone przez Harwooda i Mavericka Turnera są pomysłowe i dobrze współgrają z epickim charakterem materiału. To zdecydowanie jeden z mocniejszych atutów tego wydawnictwa. Partie gitarowe w wykonaniu Hattiego i Kilbergary mają odpowiednią dawkę melodii oraz szybkości, a orkiestracje nie próbują całkowicie przykryć metalowego fundamentu. Produkcja jest nowoczesna, przejrzysta i pozwala wychwycić poszczególne elementy aranżacji. Wszystko to zdałoby egzamin, gdyby również warstwa kompozytorska była dopracowana w najmniejszych szczegółach. Tutaj pozostaje jednak spory niedosyt.

Od pierwszych sekund „Blades of the Burning Sky” wiadomo, z czym mamy do czynienia. Szybkie riffy, galopująca sekcja rytmiczna, podniosłe melodie i mocny, męski wokal od razu przywołują skojarzenia z Helloween, Primal Fear czy Stratovarius. Nieco później robi się jeszcze bardziej epicko, a „Riders of the Crimson Storm” pokazuje, że Argentyńczycy doskonale czują klasyczny power metalowy schemat. Jest energia, chwytliwy refren i gitarowe popisy, których w takim graniu przecież zabraknąć nie może.

Jednym z mocniejszych punktów albumu jest „Flame of the Eternal Dragon”. Już sam tytuł właściwie zdradza, czego można się spodziewać – smok, fantasy i power metal w jednym. Duży plus należy się również za wyraźne nawiązania do Helloween. Bardzo dobrze wypada „The Storm of a Thousand Wings”, gdzie klawisze i orkiestracje tworzą bardziej monumentalne tło dla gitarowych riffów. Z kolei „The Sorceress of My Heart” pokazuje nieco spokojniejsze, bardziej hardrockowe oblicze zespołu i stanowi przyjemne urozmaicenie całości.

Druga połowa albumu również ma swoje mocniejsze momenty. „Rise of the Golden Flame” to kolejny udany numer, w którym nie brakuje charakterystycznego power metalowego rozpędu oraz efektownych solówek. „Vengeance of the Dragonheart” i „Crown of the Rising Sun” podążają podobnym tropem – szybkie tempo, podniosłe refreny i sporo gitarowej pracy. Na uwagę zasługuje również „Forged in the Skyfire”, należący do najbardziej heavy metalowych fragmentów całego wydawnictwa.

Nie jest to może tegoroczny power metalowy album, który bezdyskusyjnie wygrywa wszystko, ale z pewnością można dać mu szansę. Szczególnie jeśli wciąż bliskie są wam klimaty Helloween, Stratovarius, Rhapsody of Fire czy bardziej melodyjnego Primal Fear. Problem w tym, że przy całej poprawności zabrakło tutaj kilku elementów, które mogłyby wynieść ten materiał na wyższy poziom. Brakuje przede wszystkim naprawdę zapamiętywalnych kompozycji, większej dawki agresji, naturalności i emocji. Jest za to momentami zbyt dużo cukierkowości oraz pewnej syntetyczności.

Niby mamy do czynienia z dziełem prawdziwych muzyków, którzy posiadają doświadczenie, warsztat i pomysł na własny styl, a mimo wszystko chwilami trudno oprzeć się wrażeniu, że słuchamy tworu pozbawionego ludzkiego pierwiastka. Fundament jest solidny, wykonanie stoi na przyzwoitym poziomie, ale zabrakło odpowiedniego wykończenia i kompozytorskiego błysku. „Guardians of Twilight” to album, który można włączyć bez obaw, ale znacznie trudniej znaleźć powód, by po jego zakończeniu natychmiast nacisnąć przycisk „play” po raz kolejny.

Ocena: 5/10

HIBRIA - On the shortness of life (2026)

22 lata temu ukazał się debiutancki album brazylijskiego Hibria i był on niemałym pozytywnym zaskoczeniem na scenie heavy/power metalowej. Zespół szybko zyskał uznanie i rozpoznawalność, a jego kolejne poczynania były bacznie obserwowane przez fanów gatunku. Później bywało już różnie, ale Hibria do dziś odgrywa ważną rolę na brazylijskiej scenie metalowej. Nieustannie śledzę poczynania tej doświadczonej formacji, wciąż mając nadzieję, że w końcu nagra coś naprawdę wielkiego. Ósmy album studyjny, zatytułowany „On the Shortness of Life”, ukazał się 8 sierpnia, ale niestety poziomu debiutu ponownie nie udało się osiągnąć.

Od czasu poprzedniej płyty skład zespołu uległ kilku zmianom. Za mikrofonem stanął Angelo Parisotto, za perkusją zasiadł William Schuck, natomiast na bas powrócił Benhur Lima. Jest to również pierwszy album z gitarzystą Vallesem, który dołączył do zespołu w 2022 roku. Ze starszej generacji muzyków pozostał gitarzysta Abel Camargo – jeden z głównych architektów brzmienia Hibria i niewątpliwie mózg całego przedsięwzięcia.

Od strony produkcyjnej i wizualnej trudno mieć większe zastrzeżenia. Brzmienie jest klarowne, odpowiednio ciężkie, a oprawa graficzna prezentuje się solidnie. Stylistycznie również nie znajdziemy tutaj wielkiej niespodzianki. Brazylijczycy nadal poruszają się w obrębie charakterystycznego dla siebie heavy/power metalu, łącząc techniczne zagrywki z szybszymi partiami i metalową precyzją. Problem leży jednak gdzie indziej – zabrakło pomysłów na kompozycje, ciekawych melodii i zapadających w pamięć motywów gitarowych.

Na wcześniejszych płytach Brazylijczycy potrafili sprawić, że nawet najbardziej techniczne fragmenty miały własny charakter i melodyjność. Tutaj te proporcje zostały wyraźnie zachwiane. Jest sporo zmian tempa, gitarowych popisów i instrumentalnej precyzji, ale zdecydowanie mniej momentów, przy których człowiek automatycznie podkręca głośność i myśli: „właśnie za to lubię Hibrię”. Przy odsłuchu nowego albumu coraz częściej pojawia się natomiast uczucie znużenia, a momentami wręcz nudy. Szkoda, bo ten zespół zdecydowanie stać na więcej.

Płyta oferuje niespełna 49 minut muzyki zawartej w ośmiu utworach. „Undying” próbuje rozpocząć album z odpowiednią energią, jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że Hibria bardziej odtwarza własne wcześniejsze pomysły, niż proponuje coś świeżego. „Fire Away” oraz „Pulse” również mają swoje lepsze momenty, lecz stosunkowo szybko ulatują z pamięci. Są poprawne, solidnie wykonane, ale właśnie – tylko poprawne. A od Hibria oczekiwałem zdecydowanie więcej.

Trochę więcej energii i kompozycyjnej pomysłowości można znaleźć w rozpędzonym „Persist”, który potrafi pozytywnie zaskoczyć. W końcu pojawia się mocniejszy riff i bardziej chwytliwe melodie, dzięki czemu utwór zdecydowanie wyróżnia się na tle wcześniejszych kompozycji. Jeszcze ciekawiej prezentuje się agresywny „Melting Alive”. To jeden z tych numerów, w których Hibria pokazuje więcej pazura, a przy okazji nie brakuje tutaj odniesień do takich zespołów jak Primal Fear, Mystic Prophecy czy Gamma Ray.

„Animus” próbuje zbudować bardziej mroczny i zadziorny klimat, ale ponownie brakuje mu kompozycyjnego polotu. Utwór nie jest zły, jednak nie posiada tego charakterystycznego pierwiastka, który sprawiłby, że chciałoby się do niego wracać. Po prostu przechodzi przez słuchacza i znika, pozostawiając po sobie niewielki ślad.

Największe nadzieje można było wiązać z rozbudowanym utworem tytułowym „On the Shortness of Life”, podzielonym aż na pięć części. Pomysł jest ambitny i pokazuje, że zespół chciał nadać albumowi bardziej konceptualny charakter. Niestety, sama długość i wielowątkowość kompozycji nie sprawiają automatycznie, że staje się ona wielkim finałem. Brakuje tutaj przede wszystkim efektu „wow”, którego można było oczekiwać po tak rozbudowanej kompozycji. Jest ambicja, są ciekawe rozwiązania, ale zabrakło materiału, który rzeczywiście potrafiłby zachwycić.

I właśnie tutaj pojawia się największy problem tego albumu. Hibria nie nagrała złej płyty. Nagrała płytę przeciętną. A w przypadku zespołu z takim dorobkiem i takimi możliwościami to chyba jeszcze większe rozczarowanie.

„On the Shortness of Life” jest poprawny, profesjonalnie wykonany i momentami potrafi zainteresować. Nie znajdziemy tutaj kompromitujących kompozycji ani utworów, które zmuszałyby do natychmiastowego przerwania odsłuchu. Tyle że po zespole odpowiedzialnym za tak świetne momenty w historii power metalu oczekiwałem czegoś znacznie bardziej wyrazistego. Hibria nadal posiada umiejętności, doświadczenie i warsztat, ale tym razem zabrakło najważniejszego – iskry, która zamieniłaby solidny materiał w naprawdę dobry album.

Szkoda, bo po tak doświadczonej formacji można było spodziewać się znacznie więcej. „On the Shortness of Life” nie jest krokiem wstecz katastrofalnych rozmiarów, ale z pewnością nie jest również powrotem Hibria do wielkiej formy. To poprawny, momentami interesujący album, który jednak pozostawia niedosyt i przede wszystkim pytanie: kiedy wreszcie Brazylijczycy nagrają płytę, która ponownie naprawdę zachwyci?

Ocena: 6/10

XANDRIA - Eclipse (2026)

 Nie ma wieści z obozu Nightwish, nic nowego nie zgotowały jeszcze Epica czy Within Temptation, ale swój dziewiąty album studyjny właśnie wydał niemiecki band Xandria. Działają od 1994 roku i przez lata stali się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów wykonujących symfoniczny metal z wyraźną nutą power metalu. Każdy kolejny album umacniał ich pozycję, a 7 sierpnia, nakładem Napalm Records, ukazał się „Eclipse” – wydawnictwo, obok którego zdecydowanie nie można przejść obojętnie. Fani Nightwish, Within Temptation czy Epiki zdecydowanie powinni dać tej płycie szansę.

Największą zaletą „Eclipse” jest różnorodność. Jeden utwór jest ciężki i metalowy, kolejny filmowy oraz monumentalny, następny czerpie z folku, by chwilę później ustąpić miejsca elektronice, balladowemu klimatowi czy bardziej klasycznemu heavy metalowi. Co ważne, mimo tak szerokiego wachlarza inspiracji album nie rozpada się na przypadkowy zbiór pomysłów. Wszystkie kompozycje spaja charakterystyczna atmosfera oraz niezwykle dopracowane brzmienie. Czuć, że zespół poświęcił sporo czasu na dopracowanie materiału i chciał stworzyć coś, co od pierwszych minut porwie słuchacza. I trzeba przyznać – ten plan się udał.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje Ambre Vourvahis, która na tym albumie pokazuje pełnię swoich możliwości. Jej wokal jest jednym z najważniejszych elementów pozwalających Xandrii wyróżnić się na tle dziesiątek zespołów poruszających się w obrębie symfonicznego metalu. Wokalistka swobodnie operuje różnymi środkami wyrazu, przechodząc od delikatnych, eterycznych partii do mocnego, rockowego śpiewu, growlu czy bardziej operowych fragmentów.

Pomyślnie układa się również współpraca na linii Klawonn–Heubaum w sferze gitar. Panowie stawiają na różnorodność, świeżość, chwytliwe melodie i dojrzałe rozwiązania aranżacyjne. Wszystko to przekłada się na bardzo dobry odbiór całości. Ten gitarowy duet jest jednym z filarów obecnego oblicza Xandrii i w dużej mierze odpowiada za charakter zespołu.

Płyta zawiera 11 kompozycji, które w pełni oddają urok symfonicznego metalu. Trzeba przyznać, że Xandria jest obecnie w świetnej formie i stworzyła niezwykle przebojowy materiał. Zabawa jest przednia, a kolejne utwory przynoszą nowe pomysły.

Już otwierający „Syzygy” pokazuje, że nie będzie to zwykła płyta złożona z jedenastu podobnych do siebie, symfonicznych numerów. Orkiestracje i chóry budują filmową atmosferę, a potężne partie gitarowe nadają całości odpowiedniego ciężaru. Następnie materiał płynnie przechodzi w „Eclipse” – jeden z najważniejszych punktów całego albumu. To właśnie tutaj najlepiej słychać, jak dużym atutem Xandrii jest obecnie Ambre Vourvahis. Jej wszechstronność robi wrażenie, a sposób, w jaki łączy delikatność z metalowym pazurem, nadaje utworowi niemal teatralny rozmach. Mocne otwarcie płyty sprawia, że od razu chce się jeszcze więcej muzyki Xandrii. Bije z tego materiału świeżość, energia i wiara w swoje możliwości.

Dużo dzieje się również w „Colours”, gdzie klasyczny metal spotyka się z potężną symfoniką. Xandria nie próbuje jednak kopiować jeden do jednego Nightwish czy Epiki. Owszem, podobieństw gatunkowych nie da się uniknąć, ale Niemcy mają własny sposób budowania melodii – bardziej oparty na heavy metalowych riffach, chwytliwych refrenach i teatralnym klimacie. Utwór został zagrany z pazurem i pokazuje, że można brzmieć nowocześnie, zachowując przy tym metalowy charakter. To zdecydowanie coś dla fanów Epiki.

Jednym z najbardziej charakterystycznych numerów jest „The Shannon's Home”. To kompozycja o zdecydowanie bardziej baśniowym charakterze, wzbogacona wpływami celtyckiego folku. Gwizdki i folkowe ozdobniki świetnie kontrastują z metalowym fundamentem. Słychać tutaj wyraźne inspiracje Nightwish czy Visions of Atlantis. Jak już czerpać, to oczywiście od najlepszych. Xandria nie ogranicza się jednak do kopiowania sprawdzonych patentów, lecz wykorzystuje je do stworzenia własnego klimatu. To jeden z największych hitów na płycie.

„The Grand Delusion” wraca do cięższego grania. Tutaj pierwsze skrzypce ponownie grają gitary, a orkiestra nie przykrywa metalowego charakteru zespołu. Rasowy killer, który pokazuje, że band doskonale zna się na swojej robocie. Kawałek świetnie buja, ma odpowiednią moc i ukazuje podniosły, epicki klimat. To jeden z tych numerów, które aż proszą się o głośne odtworzenie.

Bardzo ciekawie prezentuje się również „Wave of Tanis”, a po nim „Northstar”, należący do bardziej przebojowych fragmentów płyty. To właśnie w takich kompozycjach Xandria pokazuje, że symfoniczny metal może być jednocześnie monumentalny i bardzo przystępny. Zespół nie rezygnuje z rozbudowanych aranżacji, ale potrafi przemycić w nich melodie, które szybko zostają w głowie.

„Masquerade” to kolejny mocny punkt albumu. Jest tutaj więcej mroku, ciężaru i charakterystycznej dla Xandrii teatralności. Mocniej słychać również power metalowe inspiracje. Xandria jest tutaj w najlepszym wydaniu – gitarowe riffy, symfoniczne tło i chwytliwe melodie tworzą mieszankę, która zdecydowanie zachęca do ponownego odsłuchu. Chciałoby się więcej takich petard.

Z kolei „The Last Generation” pokazuje spokojniejsze oblicze zespołu. Pojawia się tutaj dziecięcy chór oraz fortepian, co nadaje kompozycji bardzo filmowego i emocjonalnego charakteru. To dobry przykład na to, że Xandria nie potrzebuje cały czas atakować słuchacza ciężkimi riffami. Potrafi również budować napięcie poprzez subtelniejsze środki.

Nieco bardziej nietypowo wypada „The Poetry of the Real World”, który pokazuje, że Marco Heubaum nie boi się wychodzić poza bezpieczne ramy gatunku. Można doszukać się tutaj bardziej rockowego charakteru, a odmienna forma kompozycji pozwala złapać oddech przed finałem płyty.

Na koniec otrzymujemy „Lore” – kompozycję, która bardzo dobrze podsumowuje cały album. Celtyckie instrumenty, skrzypce i symfoniczne aranżacje tworzą niemal baśniową atmosferę. To kolejny piękny utwór, który pokazuje, jak duży potencjał i talent drzemie w tym zespole. Zamiast efektownego, przesadnie patetycznego finału otrzymujemy kompozycję pełną klimatu i melodii, która bardzo dobrze zamyka całą historię.

„Eclipse” nie jest płytą, która próbuje wymyślić symfoniczny metal od nowa. I bardzo dobrze. Xandria bierze dobrze znane elementy, ale podaje je w niezwykle dopracowanej, bogatej i przede wszystkim różnorodnej formie. To album dla tych, którzy lubią, gdy metal jest jednocześnie ciężki, melodyjny, monumentalny i filmowy. Nie brakuje tutaj przebojowości, ale jest również miejsce na eksperymenty, folkowe akcenty, mrok i spokojniejsze fragmenty.

Xandria po raz kolejny udowadnia, że po zmianach personalnych potrafi budować własną przyszłość i konsekwentnie rozwijać swoją muzyczną tożsamość. „Eclipse” to kolejny bardzo mocny krok w tej nowej erze zespołu. Co więcej, moim zdaniem jest to jeden z najlepszych albumów w całym dorobku Xandrii.

Ocena: 9/10

SELLSWORD - ... With might and vengeance (2026)

 Przez siedem lat można wiele zdziałać. Tak długi okres pozwala zespołom przemyśleć pewne kwestie, rozwinąć pomysły i dopracować materiał niemal do najmniejszych szczegółów. Czas więc sprawdzić, czy brytyjski Sellsword dobrze wykorzystał ten czas.

Sellsword to taki typ zespołu, który od pierwszych sekund swojej twórczości dokładnie wie, co chce grać. Nie próbuje na siłę podążać za modą, nie zmienia stylistyki z każdą kolejną płytą i przede wszystkim nie wstydzi się swoich inspiracji. Brytyjska formacja z Yorku od lat konsekwentnie rozwija swój charakterystyczny styl, będący połączeniem heavy metalu, power metalu, epickich melodii i symfonicznych akcentów. Po siedmiu latach od wydania „...Unto the Breach” otrzymujemy trzeci pełnowymiarowy album – „...With Might and Vengeance”. Już sam tytuł doskonale oddaje jego charakter. Płyta ujrzała światło dzienne 31 lipca.

Ogromnym atutem „...With Might and Vengeance” jest wokal Nathana Harrisona. Jego głos bardzo dobrze współgra z tego typu muzyką. Nie próbuje na siłę rywalizować z gitarami, ale potrafi nadać refrenom odpowiednią moc i podkreślić ich podniosły charakter. Szczególnie dobrze wypadają momenty, w których wokal łączy się z chóralnymi partiami oraz monumentalnymi, epickimi melodiami.

Gitarzyści Henry Mahy i Jaymz Stephenson również mają tutaj sporo do powiedzenia. Ich partie są melodyjne, ale nie brakuje technicznych zagrywek, efektownych solówek oraz gitarowych pojedynków. Zespół zapowiadał zresztą przed premierą większy nacisk na technicznie dopracowane podwójne solówki i bardziej epickie melodie – i rzeczywiście jest to jeden z elementów, który wyraźnie odróżnia nowy album od wcześniejszych dokonań.

Nie oznacza to jednak, że Sellsword nagle stał się zespołem progresywnym. Absolutnie nie. Ich muzyka w dalszym ciągu pozostaje przystępna, melodyjna i przede wszystkim nastawiona na emocje. Jeśli ktoś szuka tutaj eksperymentów, nieoczywistych rozwiązań i łamania utartych schematów, może poczuć pewien niedosyt. Jeżeli natomiast oczekujecie klasycznego, epickiego power/heavy metalu z charakterem, trudno będzie narzekać.

Oczywiście można znaleźć podobieństwa do zespołów pokroju HammerFall, Fellowship czy Krilloan, ale Brytyjczycy mają własny pomysł na tę muzykę i nie są jedynie kolejną kopią bardziej znanych przedstawicieli gatunku. Sellsword potrafi wykorzystać sprawdzone rozwiązania, jednocześnie dodając do nich własny pierwiastek.

Czy jest to album idealny? Niestety nie. Momentami można odnieść wrażenie, że zespół zbyt mocno trzyma się sprawdzonej formuły. Przy tak długim materiale nie wszystkie kompozycje zapadają w pamięć równie mocno, a niektórym brakuje tego charakterystycznego „czegoś”, co sprawiłoby, że chciałoby się do nich wracać jeszcze długo po zakończeniu odsłuchu. Największym problemem jest chyba brak wyrazistych hitów – utworów, które natychmiast chwytają za gardło i zostają z nami na dłużej. Płytę otwiera krótkie, instrumentalne „With Might and Vengeance”, które działa niczym intro przed rozpoczęciem wielkiej bitwy. Chwilę później wkracza „The Bringers of War” i od razu wiadomo, że Sellsword nie przyjechał tutaj brać jeńców. Jest ciężko, melodyjnie i niezwykle epicko.

Jednym z najmocniejszych punktów albumu jest „Saxon Steel”. Utwór, znany już z wcześniejszego singla, świetnie sprawdza się również w kontekście całej płyty i należy do tych kompozycji, które najlepiej pokazują potencjał zespołu. Z kolei „Warwolf” odsłania nieco mroczniejsze oblicze Brytyjczyków, natomiast „Mighty Mercenaries” powraca do bardziej przebojowego i bezpośredniego stylu.

Dużo dobrego dzieje się również w „Reignite the Flame” oraz „Boadicea, Rise!”. Oba utwory pokazują, że Sellsword potrafi umiejętnie budować napięcie, łączyć podniosłość z melodyjnością i tworzyć kompozycje, które dobrze wpisują się w epicki charakter całego wydawnictwa.

Warto wspomnieć także o „New Gods”, który należy do najbardziej rozbudowanych utworów na płycie. Jest tutaj więcej atmosfery i przestrzeni, ale zespół nie traci swojego charakterystycznego pazura. To jeden z tych momentów, w których Sellsword próbuje wyjść poza utarte ramy, choć nadal pozostaje wierny swojej stylistyce. Prawdziwą próbą cierpliwości dla słuchacza okazuje się natomiast finałowe „The Age of Night” – ponad czternaście minut muzyki. To ambitne zakończenie albumu, w którym Sellsword pozwala sobie na znacznie większy rozmach. Kompozycja rozwija się stopniowo i pokazuje, że zespół ma ambicje, by budować coś więcej niż tylko zestaw pojedynczych, melodyjnych utworów. Szkoda jedynie, że podobnej wizji i konsekwencji nie udało się utrzymać na całym albumie.

Sellsword niewątpliwie potrafi grać i ma spory potencjał w tym, co robi. Umiejętnie miesza epickość, podniosłość, symfoniczne smaczki i heavy/power metalową melodyjność, tworząc przy tym ciekawy klimat. Problem polega jednak na tym, że wszystkie te elementy nie składają się ostatecznie na wielką płytę. .".With Might and Vengeance” to album solidny, dopracowany i szczery, ale zabrakło na nim większej liczby naprawdę zapadających w pamięć kompozycji, bardziej wciągających melodii oraz wyraźniejszego pomysłu na spójną całość. Sellsword ma wszystkie potrzebne narzędzia, by nagrać coś naprawdę wyjątkowego. Tym razem zabrakło jednak tego jednego kroku, który dzieli dobrą płytę od albumu, do którego chce się wracać latami. Szkoda, bo potencjał jest tutaj naprawdę duży.

Ocena: 7/10

THE SCEPTER - Shadows in the Tower (2026)

 Można odnieść wrażenie, że klasyczny heavy metal przeżywa obecnie drugą młodość. Coraz więcej młodych zespołów inspiruje się legendami gatunku i z powodzeniem przenosi ich brzmienie do współczesności. Tą drogą podąża również kanadyjski The Scepter, który po kilku latach działalności i świetnie przyjętych singlach zadebiutował albumem "Shadows in the Tower". Płyta ukazała się 24 lipca i bardzo szybko skradła serca fanów takich kapel jak Enforcer, Traveler czy Riot City. Już po pierwszym przesłuchaniu słychać, że w The Scepter drzemie ogromny potencjał.

Największą gwiazdą zespołu jest bez wątpienia wokalista Jean-Pierre Abboud, doskonale znany z Gatekeeper oraz Traveler. To niezwykle utalentowany i charyzmatyczny frontman, który potrafi nadać kompozycjom odpowiednią dawkę drapieżności, energii i charakteru. Nie byłoby jednak tak entuzjastycznych opinii o tym materiale, gdyby nie znakomity duet gitarzystów Collins/Walsh. Panowie doskonale się rozumieją, a ich zgrane partie gitar zachwycają melodyką i wyczuciem. Stawiają na klasyczne rozwiązania, które w ich wykonaniu brzmią świeżo i niezwykle przekonująco. Czuć w tym ogromną pasję oraz autentyczną miłość do heavy metalu. Dodatkowym atutem zespołu jest umiejętność komponowania chwytliwych utworów i refrenów, które na długo pozostają w pamięci.

Jedynym poważniejszym minusem albumu jest jego długość. Niespełna 29 minut to zdecydowanie za mało, zwłaszcza że materiału słucha się z ogromną przyjemnością. Już od otwierającego "Riding Out" słychać, że zespół doskonale odnajduje się w estetyce wyznaczonej przez Riot, Tokyo Blade, Helloween czy Enforcer. Galopujące riffy, melodyjne partie dwóch gitar oraz charakterystyczny głos Jean-Pierre'a Abbouda tworzą znakomitą mieszankę klasycznego heavy i power metalu. Muzycy nie próbują na siłę odkrywać gatunku na nowo – stawiają na sprawdzone patenty, realizując je z dużym wyczuciem i autentycznym zaangażowaniem.

Bardzo przyjemnie buja "Where Art Thou", w którym wyraźnie słychać wpływy Iron Maiden oraz klasycznej sceny NWOBHM. To właśnie takie momenty dodają albumowi różnorodności. Mocnych punktów jest jednak znacznie więcej. "Protector of the Skies" oraz "Burn Bundy Burn" imponują energią i chwytliwymi refrenami. Zespół potrafi zaskoczyć dynamiką i umiejętnie wplata elementy power metalu spod znaku wczesnego Helloween. Muszę przyznać, że takie granie wyjątkowo trafia w mój gust. Z kolei pełen pozytywnej energii "Drink On" przemyca wpływy Running Wild, pozostawiając słuchacza w klimacie klasycznego heavy metalu lat 80. "Dunes" prezentuje bardziej epickie oblicze zespołu i wyraźnie nawiązuje do wczesnego Blind Guardian. Całość wieńczy tytułowy "Shadows in the Tower", który stanowi doskonałe zakończenie albumu i pozostawia ogromny apetyt na kolejne wydawnictwo.

Największym atutem płyty są znakomite melodie oraz harmonijne partie gitar. The Scepter udowadnia, że nie potrzeba technicznych fajerwerków, aby pisać angażujące i zapadające w pamięć utwory. Nie wszystko jednak wypada idealnie. Produkcja jest momentami nieco zbyt surowa i chwilami brakuje jej większej siły uderzenia. Zdarzają się również fragmenty, które można było odrobinę skrócić, choć przy tak krótkim czasie trwania albumu nie stanowi to większego problemu.

Mimo tych drobnych niedociągnięć "Shadows in the Tower" to znakomity i niezwykle obiecujący debiut. The Scepter udowadnia, że ma świetne wyczucie melodii, duży talent kompozytorski i doskonale odnajduje się w klasycznym heavy metalu. Jeśli na kolejnej płycie muzycy dopracują produkcję i utrzymają tak wysoki poziom kompozytorski, mogą śmiało dołączyć do czołówki współczesnej sceny tradycyjnego heavy metalu. Dla mnie to jedno z największych pozytywnych zaskoczeń tego roku. Z pewnością będę często wracał do tej płyty, ponieważ zawiera wszystko to, za co od lat kocham heavy metal.

Ocena: 9/10

GHOST AVENUE - Full throtle (2026)

 

Kto by pomyślał, że norweski Ghost Avenue istnieje już od 24 lat. Choć zespół działa od tak dawna i ma na koncie pięć albumów studyjnych, nigdy nie zrobił większej kariery. To formacja z trzeciej ligi heavy metalu – rzetelna, sprawna muzycznie i wierna klasycznemu brzmieniu z wyraźnymi wpływami hard rocka. Nigdy jednak nie udało jej się przebić do ścisłej czołówki gatunku i zdobyć statusu prawdziwej gwiazdy.

Po sześciu latach milczenia Ghost Avenue powraca z nowym albumem "Full Throttle", który nie przynosi żadnej rewolucji ani nie stanowi przepustki do grona najlepszych przedstawicieli gatunku. Zespół po raz kolejny dostarcza solidny materiał, ale nic ponadto. Płyta ukazała się 19 czerwca i jest skierowana przede wszystkim do fanów takich klasyków jak Judas priest, dokken czy accept.

W muzyce Ghost Avenue ważną rolę odgrywają gitarzyści Wiik i Berger, którzy konsekwentnie stawiają na sprawdzone rozwiązania. Nie zamierzają eksperymentować ani wychodzić poza dobrze znane schematy. Efektem jest materiał poprawny, lecz przewidywalny i momentami pozbawiony własnej tożsamości. To solidna mieszanka heavy metalu i hard rocka, ale brakuje jej świeżości oraz wyrazistych kompozycji. Niestety nie znajdziemy tu utworów, które na długo zapadają w pamięć lub wywołują większe emocje. Jednym z największych atutów zespołu pozostaje bez wątpienia utalentowany wokalista Sandvik, dysponujący charakterystyczną, chropowatą barwą głosu i odpowiednią dawką drapieżności. Na pochwałę zasługują również atrakcyjna okładka oraz soczyste, nowoczesne brzmienie.

Album jest krótki i treściwy – osiem utworów składa się na zaledwie 35 minut muzyki. Klasyczne heavy metalowe dźwięki otwierają zadziorny "Killer", prosty, ale chwytliwy numer, w którym wpływy Judas Priest są wyjątkowo wyraźne. Podobnie prezentują się "Highwayman" oraz utwór tytułowy "Full Throttle" – to solidny, lecz mało wymagający i niezbyt wyróżniający się heavy metal. Słucha się ich przyjemnie, jednak trudno mówić o większych emocjach. Nieco ciekawiej wypada "Wild and Free", który przyciąga uwagę mocniejszym riffem i marszowym tempem, dzięki czemu wyróżnia się na tle pozostałych kompozycji. Hardrockowy pazur odnajdziemy z kolei w dynamicznym "Coast to Coast", będącym jednym z jaśniejszych punktów albumu. Zespół próbuje także stworzyć nieco mroczniejszy klimat w "Seas of Thunder", a podobne założenia towarzyszą również "Ride the Night", choć ten utwór niestety sprawia wrażenie mocno ogranego.

Mimo niewielkiego rozgłosu Ghost Avenue wciąż istnieje, nagrywa i wydaje nowe albumy. "Full Throttle" to po prostu kolejna solidna płyta heavy metalowa, która ukazała się w 2026 roku, ale trudno doszukiwać się w niej czegoś więcej. Zabrakło naprawdę mocnych kompozycji i przebojów, które mogłyby wynieść ten album na wyższy poziom.

Ocena: 5/10

KINGCROWN - Moonfall (2026)

 

Wokalista Jo Amore i perkusista David Amore wrócili do francuskiego Nightmare i już nie mogę się doczekać, co przygotują dla fanów, którzy tęsknili za starym, dobrym obliczem tej formacji. Nowy album zaplanowano na 2027 rok. Póki co pozostaje delektować się najnowszym wydawnictwem Kingcrown, w którym udzielają się bracia Amore. Już 4 września zespół wyda album "Moonfall", który ukaże się nakładem Rockshots Records. Będzie to czwarty studyjny krążek tej formacji. Tym razem zespół naprawdę pozytywnie mnie zaskoczył.

Dla mnie Kingcrown to przede wszystkim fenomenalny debiut. Później bywało różnie, ale grupa niezmiennie udowadniała, że świetnie odnajduje się w mieszance heavy i power metalu z wyraźnymi wpływami hard rocka. Kingcrown tworzą doświadczeni muzycy. Jo Amore to klasa sama w sobie i jeden z moich ulubionych wokalistów – prawdziwy czarodziej i mistrz swojego fachu. Sekcja rytmiczna dba o odpowiednią dynamikę i budowanie klimatu, ale Kingcrown to nie tylko bracia Amore. Jestem pod ogromnym wrażeniem formy gitarzystów, którzy stanęli na wysokości zadania i stworzyli materiał pełen pasji, energii oraz świeżych pomysłów. Nie trzymają się kurczowo jednego schematu, dzięki czemu potrafią niejednokrotnie zaskoczyć słuchacza. Duet Legger/Saliba doskonale się uzupełnia i słychać, jak wielką miłością darzy klasyczny heavy metal. Nowy album błyszczy i zbliża się poziomem do debiutu, a być może nawet go przewyższa. Na pochwałę zasługują również intrygująca okładka oraz soczyste, pełne mocy brzmienie.

Co znajdziemy na płycie? Dziesięć zróżnicowanych kompozycji, dzięki czemu każdy fan melodyjnego metalu odnajdzie tutaj coś dla siebie. Na dzień dobry wita nas melodyjny i niezwykle przebojowy "Moonfall", będący znakomitym połączeniem power i heavy metalu. Wszystko się tutaj zgadza – chwytliwy motyw gitarowy, świetny wokal oraz refren, który błyskawicznie wpada w ucho. To bardzo mocne otwarcie, a przecież najlepsze dopiero przed nami.

Świetną formę zespół potwierdza w nastrojowym "Nothing". To kompozycja pełna świeżości, epickiego rozmachu i pomysłowości. Mocny riff napędza zadziorny "We Are Kingcrown", który z pewnością przypadnie do gustu fanom Nightmare. Mroczny, drapieżny charakter utworu idealnie współgra z podniosłym i znakomicie napisanym refrenem. To kolejna perełka na tej płycie.

Następnie otrzymujemy powermetalową petardę w klimatach Gamma Ray – "A Thousand Years". Gitarzyści po raz kolejny udowadniają swój talent do tworzenia chwytliwych riffów i porywających solówek. To kwintesencja power metalu, a zarazem kolejny dowód na ogromny potencjał zespołu. Takich killerów właśnie potrzeba.

Równie dobrze wypada pełen energii i powermetalowego kopa "Rise of the Machines". Brawa należą się za podniosły klimat i pomysłowe aranżacje. Echa Primal Fear można natomiast usłyszeć w prostszym i nieco bardziej stonowanym "All United". To jeden z nieco słabszych momentów albumu, ale wciąż dostarcza sporo satysfakcji.

Kolejnym mocnym punktem jest monumentalny i bardziej mroczny "Lost Horizon". To prawdziwa uczta dla fanów gatunku. Zespół znakomicie bawi się konwencją, a inspiracje Nightmare są wyraźnie słyszalne, co bardzo mnie cieszy.

Przebojowy "Oblivion Resilience" brzmi niczym połączenie Powerwolf i Primal Fear. To kolejny koncertowy pewniak i prawdziwa kopalnia chwytliwych melodii. Nieco słabiej wypada utrzymany w hardrockowej stylistyce "Back to the 80's", jednak nadal jest to bardzo dobry utwór. Odstaje od reszty materiału, ale w żaden sposób nie psuje całości.

Na zakończenie otrzymujemy monumentalny "Beyond the Stars". To kompozycja pełna patosu, epickiego rozmachu i emocji. Słychać w niej wpływy Nightmare, ale jednocześnie zespół zachowuje własną tożsamość i stawia na świeże rozwiązania oraz podniosły refren. Kingcrown powala jakością wykonania i kompozytorskim kunsztem. Tego słucha się jednym tchem.

Czterdzieści trzy minuty mijają błyskawicznie. Tym razem Kingcrown wspiął się na wyżyny swoich możliwości i przygotował prawdziwą perełkę dla miłośników heavy i power metalu. To album przebojowy, dojrzały i niezwykle różnorodny. Znajdziemy tutaj zarówno szybkie, energetyczne strzały, jak i hardrockowe hymny czy monumentalne, epickie kompozycje. Każdy odnajdzie na tej płycie coś dla siebie. Pomysłowość muzyków, ich talent oraz instrumentalny kunszt zasługują na najwyższe uznanie. Kingcrown brzmi pewnie, dojrzale i przekonująco. To jedna z największych i zarazem najprzyjemniejszych niespodzianek 2026 roku. Po takim albumie mój apetyt na nowe dzieło Nightmare stał się jeszcze większy. "Moonfall" to płyta, którą można brać w ciemno.

Ocena: 9,5/10

DREAMTALE - Aetherbound (2026)

WITCHES HAMMER - Final Storm (2026)

Choć początki kanadyjskiego Witches Hammer sięgają lat 80., to jednak zespół na dobre zaczął funkcjonować dopiero od 2018 roku. Formacja pozostaje przedstawicielem podziemnej sceny speed/thrash metalowej – nie jest to nazwa powszechnie rozpoznawalna ani otoczona kultem, jak wiele legend gatunku. 13 lipca, po pięcioletniej przerwie, ukazał się trzeci album studyjny zespołu zatytułowany „Final Storm”.

Nie jest to być może najlepszy materiał, jaki dane mi było usłyszeć w tym gatunku, ale Witches Hammer serwuje solidną dawkę surowego, oldschoolowego thrash metalu mocno zakorzenionego w dokonaniach takich zespołów jak Kreator, Sodom czy Slayer. Nie znajdziemy tutaj wielkich innowacji ani prób wyznaczania nowych kierunków, jednak muzyka posiada swój charakter i potrafi sprawić przyjemność fanom klasycznego grania.

Już sama okładka jasno sugeruje, że mamy do czynienia z zespołem wiernym podziemnym korzeniom thrash metalu. Podobnie jest z produkcją – daleko jej do sterylnego, nowoczesnego brzmienia. Zamiast tego postawiono na surowość, mroczny klimat i pewną niedoskonałość, która idealnie współgra z charakterem albumu. „Final Storm” brzmi tak, jakby został wyciągnięty z taśmy nagraniowej z połowy lat 80.

Płyta oferuje bezkompromisowy speed/thrash metal z wyraźnymi wpływami wczesnego thrashu oraz black metalu. Gitary tną ostro i agresywnie, sekcja rytmiczna nie zwalnia tempa, a charakterystyczny, szorstki wokal Raty Crude doskonale pasuje do mrocznej atmosfery całości. Produkcja jest ciężka, ale jednocześnie zachowuje odpowiednią selektywność i ducha starej szkoły, którego oczekują miłośnicy klasycznego metalu.

Największą siłą zespołu pozostaje duet Jardine/Banco. Muzycy stawiają na sprawdzone rozwiązania – proste, ale skuteczne riffy, mocne rytmy i kompozycje osadzone głęboko w latach 80. Problem w tym, że momentami brakuje większej dawki świeżości, odważniejszych pomysłów i elementów zaskoczenia, które pozwoliłyby wyróżnić album na tle wielu podobnych wydawnictw.

Warto zaznaczyć, że „Final Storm” łączy nowe kompozycje z materiałem opartym na pomysłach powstałych jeszcze w latach 80., co nadaje płycie wyjątkowo autentyczny charakter i pozwala poczuć ducha pierwszej fali ekstremalnego metalu.

Trwający około 38 minut album od pierwszych sekund otwierającego „Into the Gates of Hell” pokazuje, że Witches Hammer nie zamierzają iść na kompromisy. To szybki, agresywny i bezpośredni metal, w którym najważniejsze są energia oraz klimat. Echa wczesnego Kreatora wyraźnie słychać w rozpędzonym i pełnym furii „We Are Legion”. Oczywiście trudno mówić tutaj o oryginalności, ale utwór skutecznie spełnia swoją rolę i dostarcza solidnej dawki adrenaliny.

Nieco więcej melodii i pomysłowości pojawia się w „Nocturnal Oblivion”, który pokazuje, że zespół potrafi wyjść poza schemat i urozmaicić swoją muzykę. Z kolei ponury, cięższy „Mantle of Death” buduje bardziej złowieszczą atmosferę. Na albumie dominują jednak szybkie i agresywne kompozycje, takie jak „Death of No Reprieve”, które choć skuteczne, po pewnym czasie mogą powodować poczucie pewnej monotonii. Całość zamyka najdłuższy, ponad ośmiominutowy „Twisting in Torment”, będący rozbudowanym finałem płyty.

Witches Hammer pozostaje zespołem reprezentującym undergroundowy thrash metal i „Final Storm” tego statusu nie zmienia. To album pełen energii, agresji i szacunku do klasycznych wzorców. Szkoda jedynie, że całość momentami jest zbyt jednowymiarowa i niewiele fragmentów na dłużej pozostaje w pamięci. Potencjał jednak jest widoczny – być może kolejne wydawnictwa pozwolą zespołowi rozwinąć skrzydła i pozytywnie zaskoczyć większą liczbę słuchaczy.

Ocena: 6,5/10

SPEED STROKE - Damage Control (2026)

Włoska scena hardrockowa od lat dostarcza wielu interesujących zespołów, które z powodzeniem łączą klasyczne inspiracje z nowoczesnym brzmieniem. Jednym z nich jest Speed Stroke – formacja od lat wierna stadionowemu hard rockowi, glam metalowi i sleaze rockowi. Czwarty album "Damage Control" pokazuje, że zespół nie zamierza zmieniać swojego muzycznego DNA. Zamiast tego dopracowuje sprawdzoną formułę, serwując porcję energetycznego grania pełnego chwytliwych melodii i rock'n'rollowego charakteru. Najnowsze dzieło Włochów ukaże się 21 sierpnia nakładem Scarlet Records.

 Za miks i mastering odpowiada Erik Mårtensson z Eclipse. To album skierowany przede wszystkim do fanów Skid Row, H.E.A.T., Def Leppard, Mötley Crüe czy Steel Panther.

Największym atutem płyty jest jej przebojowość. Speed Stroke czerpie inspiracje z klasyków pokroju Skid Row, Crashdïet, Hardcore Superstar, H.E.A.T. czy W.A.S.P., ale nie brzmi jak zwykła kopia swoich idoli. Na pochwałę zasługuje również produkcja. Brzmienie jest nowoczesne, selektywne i bardzo dynamiczne, a jednocześnie nie zatraca surowego, rockowego charakteru. Partie gitarowe w wykonaniu Michaela i D.B. brzmią masywnie, sekcja rytmiczna zapewnia solidny fundament, a wokal Jacka emanuje pewnością siebie i doskonale wpisuje się w klimat całego wydawnictwa. Zespół wyraźnie stawia na klimat lat 80., nie zapominając przy tym o chwytliwości i przebojowości swoich kompozycji.

Płyta zawiera dziesięć zróżnicowanych utworów, dzięki czemu niemal każdy znajdzie tu coś dla siebie. Już otwierający "Glorious Breakdown" udowadnia, że Speed Stroke doskonale wie, jak pisać kompozycje, które od pierwszych sekund porywają słuchacza. Potężne riffy, nośne refreny i efektowne gitarowe solówki tworzą mieszankę, obok której trudno przejść obojętnie. Otwieracz imponuje speedmetalowym feelingiem i szkoda, że cała płyta nie została utrzymana właśnie w takim klimacie.

Kolejne kompozycje, takie jak "Heart Of The City", utwór tytułowy czy dynamiczny "State Of Shock", utrzymują bardzo dobry poziom. Pokazują przede wszystkim udane połączenie heavy metalu z hard rockiem, a wszystko zostało podane ze smakiem i wyczuciem. Bardzo dobrze wypada również pozytywnie zakręcony "Italian Coglione", który wnosi do albumu sporą dawkę luzu. Cieszy fakt, że całość jest niezwykle melodyjna i pełna chwytliwych refrenów. Zespół błyszczy zwłaszcza w bardziej dynamicznych numerach, takich jak "In Flames". Na szczególną uwagę zasługuje także "Blessed By Misery", wzbogacony gościnnym udziałem Giorgii Colleluori, która dodaje kompozycji emocji i świeżości.

Nie wszystkie utwory prezentują jednak równie wysoki poziom. Nieco słabiej wypada kiczowaty "All For The Weak end", który zbyt mocno czerpie z twórczości Skid Row i sprawia wrażenie mało oryginalnego. Płytę zamyka natomiast solidny i łatwo wpadający w ucho "Chain Reaction", pozostawiający po sobie bardzo dobre wrażenie.

"Damage Control" nie jest albumem, który próbuje na nowo definiować hard rock. To płyta stworzona przez ludzi zakochanych w tym gatunku – pełna szczerości, świetnych melodii i koncertowej energii. Speed Stroke udowadnia, że klasyczny hard rock wciąż może brzmieć świeżo i ekscytująco, jeśli stoi za nim talent do pisania dobrych utworów. Choć nie jest to wydawnictwo pozbawione słabszych momentów, fani melodyjnego hard rocka i glam metalu z pewnością znajdą tu wiele powodów do zadowolenia.

Ocena: 7/10

ORIAX - Torture mechanism (2026)

Czas na kolejną nowość w kategorii thrash metalu. Tym razem na tapecie mamy debiutancki album ukraińskiej formacji Oriax. „Torture Mechanism”, który ukazał się 25 lipca, to propozycja skierowana przede wszystkim do maniaków klasycznego thrashu. To swoisty hołd dla legend gatunku – usłyszymy tu wyraźne wpływy Kreatora, Sodom czy Testament. Choć na papierze jest to debiut, w rzeczywistości otrzymujemy bardzo dobrze skrojony materiał, który w pełni oddaje ducha i piękno tego gatunku.

Już sama okładka robi bardzo dobre wrażenie i imponuje mrocznym klimatem. Uwielbiam, gdy oprawa graficzna emanuje atmosferą grozy i tajemniczości. Duży plus za to, że została wykonana ręcznie, a nie wygenerowana przez AI. Zespół zadbał również o drapieżne, oldschoolowe brzmienie. Produkcja zachowała odpowiednią równowagę – brzmi nowocześnie, ale nie zatraciła garażowej surowości, która dodaje albumowi autentyczności. Wszystko to idealnie współgra z zawartością płyty.

Największą siłą albumu są gitary. Riffy autorstwa duetu Bielak/Balazhynets są ostre niczym brzytwa, a solówki świetnie wkomponowano w strukturę utworów. Sekcja rytmiczna utrzymuje wysokie tempo i nie pozwala muzyce stracić impetu, natomiast wokal Vovy Balazhynetsa idealnie wpisuje się w surowy charakter całości. Muzycy nie próbują na siłę odkrywać gatunku na nowo – bazują na sprawdzonych rozwiązaniach, ale robią to z wyczuciem i smakiem. To właśnie przekłada się na wysoką jakość materiału. 31 minut spędzonych z Oriax mija zaskakująco szybko i niezwykle przyjemnie.

Już od otwierającego instrumentalnego „Raising the Reaper's Blade” wiadomo, że nie będzie tu miejsca na zbędne ozdobniki. Oriax stawia na ostre, agresywne riffy, dynamiczne tempo i wyraźne zamiłowanie do oldschoolowego grania. Słychać wpływy klasyków pokroju Slayera, Kreatora czy wczesnej Sepultury, ale zespół nie ogranicza się do kopiowania swoich idoli. Potrafi dorzucić własne pomysły, dzięki czemu materiał brzmi świeżo i przekonująco.

Na szczególną uwagę zasługują klasycznie brzmiący „Victim”, rozpędzony „Obsession” oraz „State of Ignorance”. To właśnie w tych kompozycjach Oriax najlepiej pokazuje umiejętność łączenia chwytliwych riffów z intensywną energią i dobrze przemyślanymi zmianami tempa. Materiał jest zwarty, pozbawiony wypełniaczy i ani przez chwilę nie sprawia wrażenia rozwleczonego.

Sporo inspiracji starym, dobrym Kreatorem można usłyszeć w „Terrible Awareness”. W tym utworze zespół udowadnia, że doskonale zna się na swojej robocie – całość brzmi niczym zaginiony klasyk z lat 80. Z kolei „Absolute Despair” urzeka tajemniczym klimatem i nieco bardziej mroczną atmosferą. Jest też miejsce na odrobinę topornego heavy metalu w bardziej stonowanym „Mental Patient”. To bardzo ciekawe urozmaicenie albumu, pokazujące zespół z nieco innej strony. Na sam koniec dostajemy prawdziwą petardę w postaci „Criminal Hunt”, który nie bierze jeńców i stanowi znakomite zwieńczenie tej muzycznej podróży.

„Torture Mechanism” to bardzo udany debiut długogrający. Oriax udowadnia, że mimo trudnych warunków, w jakich funkcjonują ukraińskie zespoły, potrafi tworzyć muzykę pełną pasji i autentycznej agresji. To album, który powinien zainteresować każdego fana klasycznego thrash metalu i daje nadzieję, że o tej formacji będzie jeszcze głośno.

Ocena: 8,5/10

HERETIC - Shape of things to come (2026)

 Powroty legend zawsze budzą ogromne emocje, zwłaszcza gdy mowa o zespole takim jak Heretic – jednej z kultowych formacji amerykańskiej sceny US Power Metalu, której debiutancki Breaking Point do dziś pozostaje albumem wyjątkowym. Shape of Things to Come to kolejny rozdział w historii grupy i jednocześnie płyta pokazująca, że Heretic wciąż potrafi tworzyć solidny, klasyczny heavy metal. Problem polega jednak na tym, że trudno znaleźć na niej coś, co naprawdę zapada w pamięć. To już tylko cień znakomitego zespołu, który kiedyś miał do zaoferowania znacznie więcej. Premiera albumu odbyła się 24 lipca i z pewnością wielu fanów heavy i thrash metalu sięgnie po ten krążek, bo w końcu to Heretic.

Największym problemem Shape of Things to Come jest to, że przez cały czas nie sposób uciec od porównań z legendarnym Breaking Point. Debiut kipiał młodzieńczą energią, nieokiełznaną pasją i oferował utwory, które na stałe zapisały się w historii amerykańskiego metalu. Nowa płyta jest zdecydowanie bardziej zachowawcza. To muzyka kompetentnie napisana i wykonana, lecz pozbawiona błysku, który wyróżnia najlepsze albumy gatunku. Owszem, pojawiają się ciekawe momenty, jednak całość pozostaje jedynie solidna i nic ponadto. Dodatkowo albumowi doskwiera nierówny poziom – obok lepszych kompozycji znalazło się kilka nijakich i mało angażujących utworów.

Nie pomaga również nieobecność Mike'a Howe'a. Choć obecny wokalista Julian Mendez wykonuje swoją pracę poprawnie, trudno oprzeć się wrażeniu, że to właśnie głos Howe'a nadawał Heretic wyjątkowy charakter. Jego ekspresja, charyzma i niepowtarzalna barwa były jednym z fundamentów brzmienia zespołu. Tego elementu zwyczajnie tutaj brakuje, a wieloletni fani z pewnością to odczują. Mendez próbuje tchnąć w Heretic nowe życie i przywrócić zespołowi dawny blask, jednak jego występ trudno uznać za mocny punkt albumu.

Znacznie lepiej wypada duet gitarzystów Stuart Fujinami i Brian Korban. Obaj potrafią stworzyć pomysłowe riffy i efektowne solówki, udowadniając, że warsztatu wciąż im nie brakuje. Niestety zabrakło odpowiednio mocnych kompozycji, które wykorzystałyby ten potencjał. Całość sprawia wrażenie mało wyrazistej i pozbawionej emocji. Zespół niewątpliwie potrafi grać i mógłby zabrzmieć znacznie ciekawiej, jednak brak naprawdę zapadających w pamięć utworów powoduje, że z czasem album zaczyna nużyć swoją przewidywalnością.

Na pochwałę zasługuje natomiast okładka, która przyciąga wzrok i intryguje. Również brzmienie jest surowe, mroczne i dobrze dopasowane do stylistyki zespołu. Pod tym względem wszystko się zgadza. Szkoda tylko, że sama zawartość muzyczna nie dorównuje oprawie.

Album otwiera tytułowy "Shape of Things to Come",utrzymany w klasycznym stylu Heretic. Mocne riffy, chwytliwy refren i dobrze budowane napięcie sprawiają, że początek jest naprawdę obiecujący. Gdyby cały materiał utrzymał taki poziom energii i przebojowości, mielibyśmy do czynienia z dużo ciekawszym wydawnictwem. Niestety emocje szybko studzi "Up in Flames" – utwór stonowany, ciężki i momentami toporny. Taka formuła nie do końca się tutaj sprawdza.

Znacznie lepiej Heretic wypada wtedy, gdy porusza się na pograniczu heavy i thrash metalu, wyraźnie czerpiąc inspiracje z twórczości Metal Church. Takim utworem jest "Sins of the World "– mocny, zadziorny i oparty na świetnym riffie, dzięki czemu na długo pozostaje w pamięci. Dobrze prezentuje się również rozpędzony" Dying Breed", choć i jemu nie można odmówić pewnych niedociągnięć. Kolejnym udanym punktem programu jest" Swinging Blindly" – toporny, ale niezwykle chwytliwy numer, kipiący energią i drapieżnością.

Niestety później tempo wyraźnie spada. Wolniejszy i bardziej mroczny Reckoning okazuje się ciężkostrawny i niewiele wnosi do całości. To jedna z tych kompozycji, których brak nie wpłynąłby negatywnie na odbiór albumu. Na szczęście Divided We Fall ponownie podnosi poziom dzięki mocnemu riffowi i bardziej przebojowemu charakterowi, przypominając, że Heretic nadal potrafi pisać dobre utwory.

Ostatecznie Shape of Things to Come pozostawia spory niedosyt. Kilka naprawdę dobrych kompozycji i wyraźne nawiązania do klasycznego brzmienia Metal Church nie są w stanie zamaskować faktu, że całość jest po prostu przeciętna. Brakuje wielkich utworów, emocji i charyzmy, które wyróżniały Breaking Point. To solidna płyta, ale jednocześnie jedno z większych rozczarowań ostatnich miesięcy. Fani klasycznego Heretic z pewnością oczekiwali czegoś znacznie lepszego.

Ocena: 5/10

RUTHLESS - Curse of the beast (2026)

 

Klimat grozy i horroru od zawsze doskonale współgrał z heavy metalem. Amerykański Ruthless jest tego znakomitym przykładem. Są zespoły, które od dekad pozostają wierne swoim muzycznym ideałom, nie ulegając modom ani chwilowym trendom. Do tego grona bez wątpienia należy właśnie formacja z Los Angeles. Od początku lat 80. pielęgnuje ona tradycyjny heavy metal, a po bardzo udanym albumie „The Fallen” przyszła pora na kolejny rozdział. „Curse of the Beast”, wydany 17 lipca 2026 roku, udowadnia, że klasyczny metal wciąż może brzmieć świeżo, potężnie i przekonująco.

Mimo upływu lat głównym motorem napędowym zespołu pozostaje charyzmatyczny wokalista Sammy DeJohn. Potrafi nadać kompozycjom odpowiednią dawkę mroku i surowości, dzięki czemu utwory są drapieżne i przesiąknięte klimatem lat 80. Gitarzysta Glen Paul robi wszystko, by materiał był pełen energii i ciekawych gitarowych zagrywek, jednak nie zawsze udaje się złożyć to w całkowicie spójną całość. Chwilami brakuje elementu zaskoczenia oraz pomysłów, które sprawiłyby, że każdy utwór na długo zapadałby w pamięć. Mimo tych drobnych niedociągnięć wciąż jest to pozycja solidna i zdecydowanie warta uwagi.

Nowy album to dwanaście kompozycji wypełniających ponad 50 minut muzyki. Już klimatyczne intro „The Blood Moon” zapowiada podróż do świata mroku, grozy i klasycznych metalowych opowieści. Gdy wybrzmiewa utwór tytułowy „Curse of the Beast”, Ruthless pokazuje pełnię swoich możliwości. Potężne riffy, świetne melodie, znakomita praca gitar oraz charakterystyczny wokal Sammy'ego DeJohna tworzą kompozycję, która na długo pozostaje w pamięci. To jeden z najmocniejszych punktów całego albumu.

Następnie zespół przechodzi do agresywnego i rozpędzonego „Curse of the Beast”, prezentując pełnię swojego potencjału. To prawdziwa petarda, która zachwyca energią i bezkompromisowością. Na płycie nie brakuje dynamicznych momentów. „Raging Violence” i „Berserker” pędzą z prędkością godną najlepszych przedstawicieli amerykańskiego heavy i speed metalu, natomiast „Suffocating Fear”, „Blood Coalition” czy „Sign of the Cross” ukazują bardziej epickie i majestatyczne oblicze zespołu. Ruthless umiejętnie balansuje pomiędzy agresją a chwytliwymi melodiami, dzięki czemu album ani przez chwilę nie nuży.

Nie brakuje również wyraźnych odniesień do klasyki gatunku. Inspiracje twórczością Accept, Grave Digger czy Judas Priest są wyczuwalne, ale nie sprawiają wrażenia bezmyślnego kopiowania. Dalej znajdziemy jeszcze drapieżny i pełen ikry „Prophecy of Chaos”, który potwierdza zamiłowanie zespołu do agresywnych riffów i surowego charakteru. Podobne wrażenie pozostawia „Killed by Hate”. Zdarza się jednak, że muzycy nieco przesadzają z mrokiem i ciężarem kompozycji, czego efektem jest nieco nijaki „Hallowed Ground”. Miłym dodatkiem jest natomiast hołd złożony Judas Priest w postaci udanego coveru „Metal Gods”.

Na uwagę zasługuje również brzmienie albumu. Produkcja jest nowoczesna, ale nie zatraciła surowego charakteru klasycznego heavy metalu. Gitary brzmią masywnie, sekcja rytmiczna zapewnia odpowiednią dynamikę, a całość zachowuje naturalność, której często brakuje współczesnym wydawnictwom. To materiał nagrany z pasją i ogromnym szacunkiem dla korzeni gatunku.

„Curse of the Beast” nie próbuje odkrywać heavy metalu na nowo. Zamiast tego Ruthless robi to, co potrafi najlepiej – dostarcza dwanaście utworów wypełnionych rasowymi riffami, znakomitymi solówkami i refrenami, które szybko zapadają w pamięć. To muzyka skierowana przede wszystkim do fanów tradycyjnego amerykańskiego heavy metalu, ale również każdy miłośnik klasycznych brzmień rodem z lat 80. znajdzie tutaj wiele powodów do zadowolenia.

Po ponad czterech dekadach działalności Ruthless wciąż udowadnia, że doświadczenie i konsekwencja potrafią przynieść znakomite efekty. „Curse of the Beast” to bardzo dobry album, choć niepozbawiony drobnych mankamentów. Pełen energii, mocnych riffów i autentycznej miłości do klasycznego heavy metalu, z pewnością przypadnie do gustu fanom gatunku. 

Ocena: 7/10

CLOVEN HOOF - Never a prophet in your own land (2026)

 

Brytyjska scena metalowa kryje wiele znakomitych zespołów. To nie tylko Iron Maiden, Judas Priest czy Black Sabbath. To również fenomenalny Cloven Hoof – jedna z moich absolutnie ulubionych formacji. Początki zespołu sięgają 1979 roku, a lata 80. przyniosły mu zasłużoną rozpoznawalność. Ukoronowaniem tamtego okresu był ponadczasowy album „A Sultan's Ransom”, który do dziś pozostaje moim ulubionym wydawnictwem w dyskografii Cloven Hoof. Później zespół zniknął ze sceny, by powrócić w 2001 roku. Nie był to jednak comeback na miarę legendy tej formacji. Prawdziwe odrodzenie nastąpiło dopiero wraz z albumem „Resist or Serve” z 2014 roku. Od tamtej pory Cloven Hoof utrzymuje znakomitą formę, regularnie wydając świetne albumy, które podbijają serca fanów i zajmują wysokie miejsca w rocznych podsumowaniach.

Przez skład przewinęło się wielu wokalistów, ale obecnie za mikrofonem stoi prawdziwa gwiazda heavy i power metalu – Harry Conklin. Jego kapitalny występ na „Heathen Cross” z 2024 roku tylko potwierdził jego klasę. Dla mnie był to jeden z najlepszych albumów w historii Cloven Hoof. Teraz przyszedł czas na następcę. „Never a Prophet in Your Own Land” ukaże się 25 września nakładem High Roller Records.

To już dziesiąty album studyjny tej zasłużonej i doświadczonej formacji, która od lat udowadnia, że potrafi tworzyć muzykę z najwyższej półki. Nowe wydawnictwo jest kolejnym mocnym punktem w dyskografii zespołu. Czy dorównuje jednak „A Sultan's Ransom” lub „Heathen Cross”? Niekoniecznie. Płyta jest niezwykle zróżnicowana i oferuje zarówno heavy metalowy pazur, power metalową szybkość, jak i hardrockową przebojowość. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Choć wszystko wydaje się być na swoim miejscu, zabrakło mi nieco fajerwerków, które tak zachwycały na poprzednim albumie. Ubyło odrobinę mocy i chwytliwości, ale mimo to poziom pozostaje imponująco wysoki – dla wielu zespołów wręcz nieosiągalny.

Harry Conklin ponownie zachwyca swoją formą, co nie powinno nikogo dziwić. To jeden z najwybitniejszych głosów współczesnego heavy i power metalu. Na uznanie zasługuje również gitarowy duet Lee Payne i Ash Baker Halton, który stawia na klasyczne rozwiązania, ale nie boi się świeżych pomysłów i stylistycznej różnorodności. Muzycy swobodnie poruszają się między hard rockiem inspirowanym Deep Purple i Rainbow, klimatycznym heavy metalem oraz dynamicznym power metalem. Dzięki temu album ani przez chwilę nie nuży.

Na płycie znalazło się dziesięć utworów, które łącznie trwają niespełna 47 minut. Album otwiera znakomity, powermetalowy „Terror from the Sky”. Słychać tu ducha Ritchiego Blackmore'a i Rainbow, a całość imponuje szybkością, dynamiką i znakomitymi melodiami. Cloven Hoof po raz kolejny udowadnia, że potrafi zaskakiwać ciekawymi pomysłami i chwytliwymi refrenami. W „Conquistador” zespół znakomicie balansuje między hard rockiem a heavy metalem. Dominuje tu bardziej stonowane tempo oraz klimat przywodzący na myśl dokonania Deep Purple. Nowy album imponuje różnorodnością – każdy utwór wnosi do całości coś nowego.

Miłośnicy Iron Maiden i klasycznego nurtu NWOBHM z pewnością od razu zakochają się w utworze  „Never a Prophet”. Kompozycja rozpoczyna się tajemniczo i niemal epicko, by po chwili eksplodować energią i drapieżnością. To jeden z najmocniejszych punktów albumu. Wpływy Rainbow czy Alcatrazz słychać z kolei w przebojowym, oldschoolowym „Gypsy Roller”, który przenosi słuchacza prosto do lat 80. Takich kompozycji zdecydowanie potrzeba współczesnej scenie. Niewielki spadek formy pojawia się przy nieco mniej wyrazistym „The Bigger They Are”, jednak emocje szybko wracają za sprawą dynamicznego „The Man in the Iron Mask”. To kolejny dowód na to, że Cloven Hoof wciąż należy do ścisłej czołówki klasycznego heavy metalu.

Odrobinę mroku i tajemniczości wnosi „Flying Dutchman”, oparty na tradycyjnych, sprawdzonych rozwiązaniach. Z kolei „Prodigal Son” wprowadza więcej hardrockowego charakteru, podkreślając wszechstronność zespołu. Album zamyka znakomity „Seven Sacred Wonders”, w którym wyraźnie słychać inspiracje NWOBHM oraz Iron Maiden. To świetne zwieńczenie całości i kolejny dowód klasy tej formacji.

Cloven Hoof od lat pozostaje jednym z filarów brytyjskiego heavy metalu i niezmiennie nagrywa albumy na bardzo wysokim poziomie. „Never a Prophet in Your Own Land” to prawdziwa uczta dla fanów heavy i power metalu z wyraźną domieszką hard rocka oraz klasycznego ducha NWOBHM. Harry Conklin po raz kolejny błyszczy, potwierdzając swoją pozycję jako jednego z najlepszych wokalistów gatunku. Być może nie jest to najlepszy album w historii Cloven Hoof, ale to wciąż wydawnictwo reprezentujące klasę, której większość zespołów może jedynie pozazdrościć.

Ocena: 9/10