WRECK-DEFY - Dissecting the leech (2026)

 

Nazwa Wreck-Defy była dla mnie do tej pory nowością i wcześniej nie miałem styczności z tym zespołem. Jak się jednak okazuje, ten kanadyjski band thrashmetalowy działa już od około 10 lat. W ich muzyce można odnaleźć inspiracje takimi zespołami jak Annihilator, Overkill czy Testament. Na swoim koncie mają już sześć albumów studyjnych, a najnowszy krążek zatytułowany „Dissecting the Leech” ukazał się 6 marca nakładem Massacre Records. W końcu pojawiło się w tym roku coś mocniejszego i jednocześnie naprawdę wartościowego. Zespół pozytywnie mnie zaskoczył.

Na nowym albumie Wreck-Defy pojawia się wielu interesujących gości, którzy dodatkowo podnoszą poziom i atrakcyjność wydawnictwa. Usłyszymy tu między innymi Chris Poland, Stu Block czy Michael Gilbert. Trzon zespołu stanowi jednak przede wszystkim charyzmatyczny i utalentowany wokalista Greg Wagner. Słychać wyraźnie, że dysponuje dużym talentem i bez problemu odnalazłby się także w stylistyce heavy lub power metalu. Jego głos jest bez wątpienia jednym z najmocniejszych punktów zespołu i potrafi przyprawić o dreszcze.

Nie byłoby jednak aż tak wielu zachwytów nad nowym materiałem Wreck-Defy, gdyby nie znakomite partie gitarowe Matt Hanchuck. Muzyk świetnie balansuje między energicznym, agresywnym thrash metalem a elementami zaczerpniętymi z heavy i power metalu. Nie brakuje tutaj chwytliwych melodii, wpadających w ucho refrenów ani mocnych gitarowych motywów. Na płycie dzieje się naprawdę sporo, a Wreck-Defy wyraźnie pokazuje, że trzeba się z nimi liczyć na thrashmetalowej scenie. Duży plus należy się również za urozmaicone partie wokalne, sporą przebojowość oraz momenty zaskoczenia. Zespół imponuje energią i pomysłowością.

Album rozpoczyna się od prawdziwego killera w postaci „Under the Sun”. Szybkie tempo, agresywny wokal i ostry jak brzytwa riff zwiastują bardzo udane wydawnictwo. To mocne otwarcie sprawia, że od razu chce się więcej muzyki Wreck-Defy. Następny w kolejności „Do It Again” jest nieco bardziej toporny, ale dzięki temu wprowadza pewne urozmaicenie do całości. Dalej pojawia się bardziej stonowany i rozbudowany „Millennial Dystopia”, który wyraźnie czerpie inspiracje z dokonań Megadeth. Bardzo dobrze wypada także melodyjny i przebojowy „Revolt”, w którym zespół pokazuje swoje najmocniejsze atuty.

Nieco bardziej techniczny utwór tytułowy „Dissecting the Leech” momentami wydaje się jednak zbyt przekombinowany i nie do końca do mnie przemawia. Kolejnym mocnym punktem płyty jest natomiast „Another Day”, w którym zespół zahacza o power metal i stylistykę kojarzoną z Iced Earth. To zdecydowanie jeden z najmocniejszych fragmentów albumu. „I Don’t Care” skręca z kolei bardziej w stronę klasycznego heavy metalu, choć można odnieść wrażenie, że kompozycji przydałoby się jeszcze nieco dopracowania.

Mocniejsze uderzenie powraca w „The Haunting Past”, gdzie zespół prezentuje się w swoim najbardziej naturalnym wydaniu. Właśnie w takim, bardziej agresywnym stylu Wreck-Defy brzmi najlepiej. Całość zamyka rozpędzony „Apocalypse”, w którym dostajemy stuprocentowy thrash metal z wyraźnym klimatem lat 90.

Wreck-Defy nie nagrał albumu idealnego – zdarzają się tu słabsze momenty. Zespół potrafi jednak zagrać agresywnie, a jednocześnie postawić na chwytliwość i melodyjność. Słychać w tym wszystkim autentyczną pasję oraz zamiłowanie do thrash metalu. Jeśli w przyszłości muzycy dopracują styl komponowania i aranżacje, może być jeszcze ciekawiej. Na pewno warto sprawdzić najnowsze dzieło kanadyjskiego Wreck-Defy.

Ocena: 7,5/10

METAL DE FACTO - Land of the rising sun part 2.(2026)

 

Fiński zespół Metal De Facto w 2024 roku właściwie pozamiatał scenę power metalu za sprawą pierwszej odsłony albumu Land of the Rising Sun. Było tylko kwestią czasu, kiedy grupa powróci z kontynuacją – i ten moment nadszedł 6 marca. Druga część Land of the Rising Sun jest bez wątpienia nieco słabsza od swojego poprzednika, ale wciąż pozostaje bardzo przyjemnym w odbiorze wydawnictwem. Mimo to trudno oprzeć się wrażeniu pewnego niedosytu, ponieważ oczekiwania po znakomitej pierwszej części były naprawdę wysokie.

Oba albumy nagrał ten sam skład Metal De Facto. Za mikrofonem ponownie staje Aitor Arrastia, który imponuje zarówno techniką, jak i charakterystycznym stylem śpiewu. Jego wokal potrafi nadać kompozycjom odpowiedniego rozmachu, klimatu i przebojowości – to bez wątpienia jeden z największych atutów zespołu. Klawiszowiec Benji Connelly odpowiada za budowanie atmosfery i napięcia, natomiast prawdziwa siła grupy tkwi w gitarowym duecie Mikko Salovaara – Esa Orjatsalo. Panowie potrafią zaserwować rasowy power metal na bardzo wysokim poziomie, choć niestety nie zawsze udaje im się utrzymać równą formę – zdarzają się momenty słabsze i nieco mniej dopracowane. Na płycie znajdziemy kilka prawdziwych killerów, ale szkoda, że całość nie jest bardziej wyrównana.

Album otwiera rozbudowany, a zarazem najdłuższy na płycie utwór „Sengakuji Temple”. Nie brakuje w nim patosu, epickiego rozmachu oraz wyraźnych nawiązań do japońskiej estetyki. Wszystko brzmi imponująco, choć momentami można odnieść wrażenie, że forma zaczyna dominować nad treścią. Melodyjny i nieco słodszy „Across the Milky Way” to z kolei bardzo pogodny, chwytliwy power metal – lekko kiczowaty, ale zdecydowanie wpadający w ucho. Następnie otrzymujemy energiczny i przebojowy „Gojira”, który pokazuje, że zespół potrafi stworzyć naprawdę atrakcyjny motyw gitarowy i odwołać się do klasycznego europejskiego power metalu.

Jednym z mocniejszych punktów albumu jest niezwykle chwytliwy „My Plastic Escape”, w którym wyraźnie słychać inspiracje stylistyką zespołów takich jak Helloween czy Trick or Treat. Klimaty kojarzące się z Gamma Ray, Sonata Arctica czy Stratovarius pojawiają się natomiast w zadziornym i dynamicznym „Fury and Beauty” – to naprawdę solidna dawka energii. Podobne emocje wzbudza żywiołowy „Pen Is Mightier Than Sword”, gdzie Metal De Facto ponownie dostarcza radosny, klasycznie brzmiący power metal – prawdziwą petardę.

Słabiej wypadają natomiast ballady, którym wyraźnie brakuje wyrazistości, a także „Wheel of the Rising Sun”, sprawiający wrażenie zbyt cukierkowego i pozbawionego wyraźnego charakteru. Te fragmenty albumu aż proszą się o większe dopracowanie.

Na płycie znajdziemy kilka znakomitych momentów i utworów, które bez wątpienia można nazwać killerami. Problem polega jednak na tym, że materiał nie utrzymuje równego poziomu i obok świetnych kompozycji pojawiają się też słabsze fragmenty. W ogólnym rozrachunku to wciąż dobry i godny uwagi album, choć nie dorównuje klasą pierwszej części. Pozostaje lekki niedosyt i delikatne rozczarowanie – a szkoda, bo potencjał był ogromny.

Ocena: 8/10

SONS OF ETERNITY - Human Beast (2026

 

Młody niemiecki zespół Sons of Eternity działa na scenie od sześciu lat i próbuje swoich sił w stylistyce heavy/power metalu. Po solidnym debiucie grupa wraca po trzech latach z drugim albumem studyjnym zatytułowanym Human Beast. Płyta ukaże się 27 marca nakładem Massacre Records.

W muzyce Sons of Eternity słychać wpływy takich formacji jak Brainstorm, Nevermore czy Symphorce. Na plus należy zapisać fakt, że zespół stara się brzmieć nowocześnie – nie boi się eksperymentów, sięga po elementy progresywne, a całość spowija nieco mroczniejszy klimat.

Muzycy Sons of Eternity są utalentowani i doświadczeni. Wkładają dużo serca oraz dbałości o detale w tworzone kompozycje. Słychać, że to dzieło instrumentalistów, którzy dobrze znają się na swoim fachu i potrafią wiele zdziałać. Mocnym punktem zespołu jest wokalista Matthias Schenk – świetnie odnajduje się w niższych rejestrach i potrafi budować napięcie. Bardzo dobrze wypada także duet gitarowy tworzony przez Jonasa Rossnera i Matthiasa Kirchgessnera. Gitarzyści grają z pazurem, pomysłem i wyczuciem chwytliwych melodii, a jednocześnie kładą nacisk na progresywne zacięcie i nowoczesne brzmienie. Każdy z muzyków prezentuje na nowym albumie wysoki poziom, a zarówno produkcja, jak i okładka podkreślają mroczny charakter wydawnictwa.

Już otwierający album utwór „Sons of Eternity” szybko wpada w ucho. To kompozycja mroczna, bardziej rozbudowana i nastawiona na gęsty klimat, który łatwo zapada w pamięć. Singlowy „Forever” to z kolei pokaz mocy i agresji – tutaj zespół prezentuje swój power metalowy charakter w pełnej krasie. Można odnaleźć skojarzenia z Iced Earth czy Primal Fear. W „Resistance” pobrzmiewają echa późniejszego Iron Maiden – to utwór złożony i nastrojowy. Agresywny riff, szybsze tempo i power metalowa stylistyka stanowią najmocniejsze atuty rozpędzonego „Human Beast”. Właśnie w takim wydaniu zespół błyszczy najbardziej.

Nieco spokojniejszy i bardziej przebojowy charakter ma hardrockowy „The Line”. To jednak nie koniec perełek na płycie. Warto zwrócić uwagę na znakomity „Fight”, w którym zespół prezentuje pełnię swoich możliwości. Oby w przyszłości pojawiało się więcej tak dopracowanych kompozycji. Całość zamyka rozbudowany i bardziej progresywny „Abyss of Life”.

Sons of Eternity po raz drugi udowadnia, że potrafi tworzyć interesujący materiał z pogranicza heavy i power metalu. Nowy album niemieckiej formacji tylko to potwierdza. Płyta jest solidna i dostarcza kilku naprawdę ciekawych momentów. Nie wszystko jest może idealne i zdarzają się drobne niedociągnięcia, jednak całościowo to udana pozycja. Human Beast to album, który zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Ocena: 7/10

ACHILLES STEEL - Welcome to the war (2026)

 

Amerykański Achilles Steel działał przez krótki okres w latach 80., kiedy to zarejestrował demo. Wkrótce potem zespół rozpadł się i na długie lata zapadła cisza. Dopiero w 2024 roku formacja niespodziewanie powróciła na scenę. Muzycy postawili na rycerski heavy metal z nutą epickości, wyraźnie inspirowany dokonaniami takich grup jak Medieval Steel, Warlord, Omen czy Virgin Steele. Kto by pomyślał, że mało znany zespół z lat 80. powróci po tak długim czasie – i to od razu z debiutanckim albumem? „Welcome to the War” ukazał się 23 lutego nakładem Stormspell Records. Nie jest to może jedna z najlepszych płyt 2026 roku, ale z pewnością solidna porcja klasycznego heavy metalu.

Trzon Achilles Steel stanowi gitarowy duet Dave’a Chamberlaina i Johna Kelley’a. Muzycy konsekwentnie podążają ścieżką tradycyjnego, nieco zachowawczego heavy metalu o rycerskim zabarwieniu. Mentalnie i stylistycznie pozostają mocno zakorzenieni w latach 80. Nie jest to wada sama w sobie, jednak w ich kompozycjach momentami brakuje drapieżności, dynamiki i świeżości. Podobnie rzecz ma się z wokalistą – Steve Kelley nie zawsze przekonuje barwą i ekspresją. Jego głosowi brakuje charyzmy oraz odpowiedniego ładunku mocy, który wyniósłby utwory na wyższy poziom. Ostatecznie zespół oferuje solidny heavy metal, lecz brakuje mu argumentów, by konkurować z czołówką gatunku.

Na uwagę zasługuje okładka albumu – przyciąga wzrok i doskonale oddaje klimat materiału. Produkcja jest surowa, lekko przybrudzona, momentami niedoszlifowana, co z jednej strony nadaje jej oldschoolowego uroku, z drugiej – odbiera nieco przejrzystości. Zespół stawia na proste, chwytliwe motywy i klasyczne rozwiązania kompozycyjne. Na płycie znalazło się osiem utworów.

Album otwiera energetyczny „Welcome to the War”, kipiący duchem lat 80. i bojową atmosferą. Więcej epickiego, amerykańskiego heavy metalu otrzymujemy w „Achilles Steel” – to kompozycja może i nieodkrywcza, ale przyjemna w odbiorze. Zadziorny riff i przebojowość stanowią największe atuty dynamicznego „Stand Up”. Lekki, wpadający w ucho „Battlefield” buja w bardzo udany sposób i pokazuje zespół w korzystnym świetle. Epicki, klimatyczny „The Unknown Soldier” również broni się nastrojem, choć aż prosiłoby się o bardziej dopracowane aranżacje. Wyraźnie słychać tu inspiracje Virgin Steele czy Medieval Steel. Słabszym punktem wydawnictwa jest toporny „Sins of the Father”, któremu brakuje finezji. Z kolei rozbudowany „Children Born of War” potwierdza, że formacja potrafi tworzyć bardziej złożone kompozycje. Na zakończenie otrzymujemy energiczny i drapieżny „Feel the Steel” – dynamiczny utwór zakorzeniony w klasyce gatunku, który unaocznia potencjał drzemiący w zespole.

Achilles Steel spełnił swoje marzenie, wydając debiutancki album po tylu latach od pierwszej próby zaistnienia na scenie. W latach 80. nie udało im się przebić ani utrzymać na rynku. Jeśli jednak nie dopracują stylu i kompozycji, we współczesnych realiach również może być im trudno osiągnąć trwały sukces. „Welcome to the War” to rzetelny, klasyczny heavy metal – solidny, lecz niewykraczający poza ramy gatunku. Przed zespołem wciąż sporo pracy, ale przyszłość pokaże, czy wykorzystają swój potencjał.

Ocena: 6/10

MALIANT - Oracle (2026)

 

22 stycznia światło dzienne ujrzał debiutancki album włoskiej formacji Maliant. „Oracle” to przede wszystkim propozycja z pogranicza metalu symfonicznego, choć nie brakuje tu również wpływów power metalu oraz melodyjnego death metalu. W muzyce zespołu można odnaleźć inspiracje twórczością Epica, Amaranthe, Bring Me The Horizon czy Arch Enemy. Grupa stawia na współczesne, świeże i momentami agresywne brzmienie. Choć nie jest to album bez skazy, z pewnością zasługuje na uwagę.

Motorem napędowym zespołu jest utalentowana wokalistka Kyrah Aylin, która z wyczuciem buduje napięcie, kreuje tajemniczy klimat i nadaje kompozycjom podniosłego charakteru. Istotną rolę odgrywa również gitarzysta Valerio De Rosa, znany m.in. ze współpracy w projekcie Ellefson-Soto. Jego gra wnosi do muzyki nowoczesność, dynamikę i drapieżność, a jednocześnie pokazuje dbałość o detale. Słychać, że za materiałem stoi konkretny pomysł, choć momentami pojawiają się drobne niedociągnięcia i mniej wyraziste fragmenty. Mimo to całość pozostaje przyjemna w odbiorze i prezentuje solidny poziom w swojej kategorii. Warto również docenić dopracowaną oprawę wizualną oraz profesjonalne brzmienie albumu.

Krążek oferuje niespełna 39 minut muzyki utrzymanej w klimacie symfonicznego metalu. Otwierający „Annihilation” to mocne uderzenie i jeden z najciekawszych punktów programu. Potężny riff, szybkie tempo i agresywne partie wokalne — momentami przywodzące na myśl Arch Enemy — doskonale ukazują potencjał zespołu. W przebojowym „Elementary” pojawiają się elementy elektroniki, które nadają kompozycji świeżości i nowoczesnego charakteru.

„Rise and Fall” eksponuje power metalowe inspiracje, a chwytliwy refren sprawia, że utwór ma duży koncertowy potencjał. Zadziorny „Stigmata” przyciąga uwagę mrocznym riffem i lekko progresywnym zacięciem. „The Ritual Fire” kontynuuje dynamiczną narrację, oferując drapieżność połączoną z symfonicznymi aranżacjami. W bardziej stonowanym i klimatycznym „Mirror of Deception” ponownie pobrzmiewają echa Arch Enemy.

Nieco bardziej komercyjny „Cyber 9” wpisuje się w stylistykę całego wydawnictwa, utrzymując równy poziom i potwierdzając, że zespół potrafi tworzyć przystępne, a jednocześnie solidne kompozycje. Album zamyka bardziej rozbudowany „The Witches Brew”, który mimo kilku mankamentów stanowi interesujące zwieńczenie całości. To solidna dawka symfonicznego metalu — bez rewolucji, ale z wyraźnym potencjałem.

Gdyby cały album dorównywał energii i pomysłowości otwierającego utworu, efekt końcowy byłby jeszcze bardziej imponujący. Miejscami zabrakło większej konsekwencji i dopracowania, które pozwoliłyby utrzymać najwyższy poziom przez cały czas trwania płyty. Mimo to Maliant prezentuje się obiecująco i daje podstawy, by z optymizmem patrzeć w przyszłość. To udany debiut, który stanowi solidny fundament pod kolejne, być może jeszcze dojrzalsze wydawnictwa.

Ocena : 7/10

GLADENFOLD - Soulbound (2026)

 

Fiński Gladenfold jest obecny na scenie od 2003 roku i do tej pory jakoś nie zdołał skraść mojego serca. Postanowiłem więc zweryfikować, czy coś się zmieniło – a okazja ku temu jest idealna, ponieważ zespół wydał właśnie najnowszy album zatytułowany „Soulbound”. Premiera płyty odbyła się 27 lutego. Do ścisłej czołówki power metalu wciąż im daleko, a sam krążek nie jest pozbawiony wad. Mimo to słychać wyraźny rozwój i nowy materiał trafia do mnie zdecydowanie bardziej niż poprzedni.

Zespół prezentuje przystępny, momentami nieco zachowawczy power metal, w którym pobrzmiewają echa Sonata Arctica, Falconer czy Kamelot. Nie do końca przekonuje mnie wokalista Esko Itälä, który operuje raczej łagodną, melodyjną barwą. To nie ten typ frontmana, który porywa agresją i techniczną wirtuozerią. Esko stawia przede wszystkim na klimat i melodyjność – śpiewa poprawnie, lecz chwilami brakuje mu drapieżności i mocy. Przez to album bywa mniej wyrazisty i sprawia wrażenie bardziej stonowanego. Trzeba jednak przyznać, że taka stylistyka idealnie współgra z fantasy’ową otoczką materiału.

Na duży plus zasługują gitarzyści Matias i Toke, którzy wyraźnie się rozwinęli i przygotowali ciekawsze, dojrzalsze partie gitarowe. Jest więcej chwytliwych melodii, solidnych riffów i przemyślanych aranżacji. Całość mocno nawiązuje do fińskiej szkoły power metalu – słychać to zarówno w melodiach, jak i w samym brzmieniu – co stanowi jeden z największych atutów tej płyty. Postęp jest zauważalny, a album zdecydowanie przyjemniej się słucha niż poprzednika. Zespół wykazuje większe zaangażowanie i proponuje bardziej dopracowane kompozycje.

Krążek jest krótki, ale treściwy – 41 minut muzyki mija błyskawicznie. Na pierwszy ogień trafia „Fire wind”, rozpoczynający się tajemniczym wstępem. Utwór szybko nabiera tempa i eksponuje najmocniejsze strony zespołu. Dynamiczny riff i wyraźne wpływy Sonata Arctica czy Leverage sprawiają, że kompozycja łatwo wpada w ucho. Gladenfold prezentuje się tu z bardzo dobrej strony, a progres względem wcześniejszych dokonań jest wyraźnie słyszalny.

Chwytliwa melodia, umiarkowane tempo i melancholijny nastrój to największe atuty „Wardens of Time”, który momentami przywodzi na myśl twórczość Falconer. Z kolei w rozpędzonym „For My Queen” słychać echa Stratovarius oraz Sonata Arctica. To oldschoolowy power metalowy killer w duchu lat 90. – jeden z najmocniejszych punktów albumu. Dobrze wypada również energiczny i melodyjny „Helix of Fate”, próbujący brzmieć bardziej agresywnie i zadziornie, choć wokal nie zawsze nadąża za cięższym charakterem kompozycji.

„Mercy” jest utworem spokojniejszym i bardziej stonowanym – zespół skręca tu w stronę symfonicznych aranżacji, choć efekt końcowy nie do końca przekonuje. Delikatne akcenty progresywne pojawiają się w „Ghostlike”, który pozostaje solidną, choć niewybitną propozycją. Energia powraca w „Chaos Waltz” – szybkim, radosnym numerze, który słucha się z przyjemnością i który potwierdza dobrą formę zespołu. Jest w nim pomysł i odpowiednie wykonanie.

Najdłuższą kompozycją na płycie jest „Soulbound Parallax”. To udany, utrzymany w fantastycznej konwencji power metalowy utwór, który może nie powala na kolana, ale dostarcza sporo satysfakcji.

Cztery lata oczekiwania na nowy materiał Gladenfold okazały się warte cierpliwości. Zespół wyraźnie przyłożył się do kompozycji i aranżacji, a brzmienie jest zdecydowanie dojrzalsze niż wcześniej. Oczywiście nie wszystko wypadło idealnie i można wskazać pewne niedociągnięcia, jednak fani europejskiego power metalu powinni być usatysfakcjonowani. Jeśli Gladenfold utrzyma tę tendencję wzrostową, kolejny album może okazać się jeszcze lepszy.

Ocena: 8/10

BLACK RAIN - Orphans of the light (2026)

 

Czas leci nieubłaganie – kto by pomyślał, że francuski BlackRain jest już obecny na scenie heavy metalowej od 25 lat. Zespół ma na swoim koncie osiem albumów, a najnowszy, zatytułowany Orphans of the Light, ukazał się 27 lutego. Każdy, kto ceni muzykę w stylu Twisted Sister, Mötley Crüe, Skid Row czy Toxicrose, z pewnością szybko polubi to, co grupa prezentuje na swoim najnowszym wydawnictwie. To płyta, która bez wątpienia zasługuje na uwagę i potrafi dostarczyć sporo muzycznej frajdy.

To pierwszy album nagrany z nowym gitarzystą, Jeremym G., który dobrze odnalazł się w stylistyce zespołu, wnosząc jednocześnie powiew świeżości. Nie brakuje tu soczystych riffów, chwytliwych solówek oraz melodii, które łatwo zapadają w pamięć. Materiał jest zróżnicowany i pełen hardrockowej energii. Choć album skrywa kilka potencjalnych hitów, nie obyło się niestety bez słabszych momentów, przez co całość sprawia wrażenie nieco nierównej. Nie zmienia to jednak faktu, że krążek robi bardzo dobre wrażenie. Sekcja rytmiczna brzmi spójnie i dynamicznie, a lider grupy, Swan, doskonale odnajduje się w tej stylistyce. Jego charakterystyczna barwa głosu i sceniczna charyzma odgrywają kluczową rolę w budowaniu tożsamości zespołu. Na uwagę zasługuje także dopracowana, komiksowa okładka oraz soczyste, wyraziste brzmienie, które dodaje całości mocy.

Minusem może być długość materiału – czternaście utworów to nieco za dużo, zwłaszcza że zdarzają się kompozycje słabsze. Album otwiera lekki, rockowy „Dreams”, w którym zespół wyraźnie stawia na przebojowość i przyjazne dla ucha gitarowe motywy. W zadziornym i chwytliwym „Come On” można wychwycić echa Skid Row – szczególnie w refrenie, który świetnie buja, mimo delikatnie komercyjnego wydźwięku. Grupa zyskuje najwięcej, gdy skręca w stronę melodyjnego heavy metalu, czego najlepszym przykładem jest utwór tytułowy – rasowy hicior ukazujący pełnię potencjału formacji.

Do słabszych punktów należy bardziej balladowy i komercyjny „If This Is Love”. Z kolei mocnymi fragmentami płyty są energetyczny „Disagree” oraz drapieżny „Crack the Sky”, w którym pobrzmiewają inspiracje AC/DC czy Dokken. Uwagę przyciąga również przebojowy, hardrockowy „Chasing a Feeling”.

Album zawiera kilka naprawdę udanych kompozycji i potrafi zapewnić solidną dawkę rozrywki. Jest tu pozytywna energia, gitarowe szaleństwo i wyraźny potencjał. Szkoda jedynie, że materiał nie jest bardziej wyrównany – zespół stać na więcej, a nie wszystkie możliwości zostały w pełni wykorzystane.

Ocena: 6,5/10

BURNING PATH - Burning Path (2026)

 

Burning Path to zespół pochodzący z Chile, który powstał na gruzach Lucifer’s Hammer. Ta druga formacja działała przez 12 lat, aż do śmierci lidera – Andre Hadesa Adasme. Pozostali muzycy, Titan i Hypnos, chcąc podtrzymać muzyczne dziedzictwo Hadesa, postanowili kontynuować działalność pod nową nazwą.

Debiutancki album, zatytułowany po prostu „Burning Path”, ukazał się 27 lutego nakładem Dying Victims Productions. To swoista kontynuacja stylistyki znanej z twórczości Lucifer’s Hammer – płyta stanowi wyraźny hołd dla zmarłego przyjaciela i współtwórcy zespołu.

Już klimatyczna, epicka okładka zachęca do sięgnięcia po ten materiał. Brzmienie również przywodzi na myśl lata 80., co idealnie współgra z zawartością i estetyką grupy. Za kompozycje odpowiadają Titan i Hypnos, którzy podzielili się obowiązkami instrumentalnymi. Titan zajął się wokalem, perkusją i gitarami, natomiast Hypnos odpowiada za bas, klawisze oraz partie gitarowe.

Nie znajdziemy tu może przełomowych rozwiązań ani błysku geniuszu, ale nie brakuje szczerości i autentycznej miłości do heavy metalu. Ta pozytywna energia potrafi udzielić się słuchaczowi i sprawia, że albumu słucha się z przyjemnością. Muzycy wyraźnie czerpią z klasyki gatunku – inspiracje są czytelne i liczne. Oczywiście nie wszystko wypada idealnie: momentami doskwiera brak elementu zaskoczenia, specyficzna barwa wokalu Titana może nie każdemu przypaść do gustu, a niektóre aranżacje sprawiają wrażenie niedopracowanych. Te mankamenty wpływają na końcową ocenę wydawnictwa.

Album zawiera osiem utworów. Otwiera go nastrojowe intro, które buduje klimat i wprowadza w całość materiału. Dobrze prezentuje się prosty, dynamiczny „Chasing the Future”, jasno definiujący stylistykę zespołu. Melodyjny „Another Day” przywodzi na myśl klimat „The Twilight Zone” Iron Maiden. Z kolei „Take Me High” brzmi jak hołd dla twórczości Def Leppard – słychać tu wyraźne inspiracje klasycznym hard rockiem w duchu „Rock Till You Drop”. Ten bardziej przebojowy, hardrockowy charakter zdecydowanie działa na korzyść kompozycji.

Bardzo dobrze wypada także rycerski, epicki „The God Who Dwells in the Sword” – to jeden z najmocniejszych punktów albumu. Na płycie znajdziemy również energiczny „A Step Far Beyond”, w którym czuć ducha lat 80. i kompozycyjną swobodę, choć ponownie wokal Titana bywa najsłabszym ogniwem. Finał w postaci rozbudowanego „The Darkness That Will Last” to solidna dawka energii i klasycznego heavy metalowego klimatu.

Burning Path otwiera nowy rozdział w historii muzyków związanych wcześniej z Lucifer’s Hammer – niestety już bez Hadesa. Debiutancki album to propozycja skierowana przede wszystkim do fanów tradycyjnego heavy metalu i estetyki lat 80. Mimo kilku niedociągnięć oraz wokalu, który nie wszystkich przekona, to materiał dostarczający sporo satysfakcji. Jeśli ktoś szuka solidnej, szczerej dawki klasycznego grania – bez aspiracji do miana płyty roku – trafił pod właściwy adres.

Ocena: 7/10

BLACK SWAN - Paralyzed (2026)

 

Kto kocha hard rock z lat 80. z nutą klasycznego heavy metalu, ten bez wątpienia powinien sięgnąć po najnowszy krążek Black Swan. To prawdziwa supergrupa, skupiająca uznane nazwiska ze świata hard rocka: za mikrofonem stoi charyzmatyczny Robin McAuley, na gitarze błyszczy Reb Beach (znany m.in. z Whitesnake), na basie gra Jeff Pilson z Foreigner, a za perkusją zasiada Matt Starr (m.in. Mr. Big). Do tej pory formacja dostarczała materiał najwyższej próby — jak zatem wypada „Paralyzed”?

Album „Paralyzed” ukazał się 27 lutego nakładem Frontiers Records i stanowi znakomitą kontynuację poprzednich wydawnictw zespołu. To prawdziwa uczta dla miłośników klasycznego, gitarowego grania. Muzycy są doświadczeni i nie muszą już niczego udowadniać — słychać, że tworzą zgrany kolektyw, który z pełną świadomością buduje swoje kompozycje.

Robin McAuley to wokalista z krwi i kości — potrafi budować napięcie, kreować klimat i w odpowiednim momencie pokazać drapieżny pazur. Dysponując takim głosem, można śmiało przenieść słuchacza w złotą erę lat 80. Reb Beach imponuje różnorodnością i melodyjnością solówek, a jednocześnie nie zapomina o chwytliwych riffach. Całość brzmi dojrzale i spójnie, a produkcja doskonale podkreśla ciężar i energię materiału. Na uwagę zasługuje również sugestywna, zapadająca w pamięć okładka.

Już otwierający „When the Cold Wind Blows” robi ogromne wrażenie. Utwór rozwija się stopniowo, budując napięcie, by w końcu uderzyć mocnym riffem i pokazać pełnię możliwości zespołu. To znakomita mieszanka hard rocka i melodyjnego heavy metalu. Z kolei „Death of Me” ma bardziej przebojowy, wręcz radiowy charakter — to kompozycja, która błyskawicznie wpada w ucho i ma potencjał, by podbić rockowe stacje.

W „Different Kind of Woman” można wychwycić echa twórczości Black Sabbath z okresu współpracy z Tony Martin, a także klimaty znane z repertuaru Dio. Utwór jest mroczniejszy, bardziej zadziorny, z wyraźnie zarysowaną linią melodyczną. Bardzo dobrze wypada także chwytliwy „If I Was King”, w którym McAuley ponownie udowadnia swoją klasę wokalną. „Shakedown” przynosi nieco lżejszy, bardziej bezpośredni klimat, doskonale wpisując się w stylistykę zespołu. W klimatycznym, lekko balladowym „I’m Ready” można doszukać się subtelnych nawiązań do brzmienia Whitesnake. To piękna, emocjonalna kompozycja, która na długo pozostaje w pamięci — być może jedna z najmocniejszych na całej płycie. Zespół potrafi również przyspieszyć tempo, czego dowodem jest energetyczny utwór tytułowy „Paralyzed”, przywodzący momentami na myśl stylistykę Judas Priest czy wspomnianego Dio. To prawdziwa petarda. Mroczny i stonowany „Battered and Bruised” czerpie inspiracje z klasycznego heavy metalu spod znaku Black Sabbath, Dio, a nawet Dokken. To kolejny wyrazisty punkt programu. Nieco słabiej prezentuje się zamykający album „What the Future Holds”, choć i on utrzymuje solidny poziom.

Black Swan konsekwentnie robi swoje, dostarczając muzykę wysokich lotów z pogranicza hard rocka i melodyjnego heavy metalu. Panowie doskonale wiedzą, jak komponować chwytliwe refreny i soczyste riffy. „Paralyzed” to album godny uwagi — naturalna i bardzo udana kontynuacja wcześniejszych dokonań zespołu.

Ocena: 8,5/10

SERPENT GATES - The veil of darkness (2026)

 

Antony Perviainen to utalentowany wokalista, który dał się poznać szerszej publiczności jako frontman fińskiej formacji Machine Man, poruszającej się w stylistyce melodyjnego heavy i power metalu. Zespół niestety zakończył działalność, a Antony od czasu do czasu pojawia się gościnnie w innych projektach. Najnowszy występ tego fińskiego wokalisty możemy usłyszeć na debiutanckim albumie fińskiej grupy Serpent Gates.

Album „The Veil of Darkness”, który ukazał się 20 lutego, to prawdziwa gratka dla fanów muzyki balansującej na styku solowych dokonań Bruce Dickinson z okresu „Accident of Birth” i „The Chemical Wedding” oraz klasycznego brzmienia Iron Maiden.

Niewątpliwym atutem płyty jest głos Antony’ego, który działa na wyobraźnię i momentami przywodzi na myśl Dickinsona z czasów jego solowej kariery. Towarzyszy mu lekko przybrudzone brzmienie, mroczniejszy klimat oraz potężne, ciężkie riffy. Wszystko to składa się na wyrazisty styl Serpent Gates i wysoką jakość prezentowanego materiału. Za partie gitarowe odpowiada Tuomas Vistala, który znakomicie odnajduje się w tej roli. Nie brakuje tu ani zróżnicowania, ani soczystych riffów — w muzyce zespołu nieustannie coś się dzieje, a gitarzysta regularnie zaskakuje ciekawymi rozwiązaniami.

Okładka może być nieco myląca — sugeruje raczej doom lub black metal — tymczasem otrzymujemy klasyczny heavy metal kipiący energią i melodyjnością. To prawdziwa uczta dla miłośników gatunku.

Album nie należy do najdłuższych — trwa 41 minut — ale od pierwszej do ostatniej sekundy trzyma wysoki poziom i dostarcza mnóstwo satysfakcji. Otwierający „Metamorphosis” to zadziorny numer oparty na mocnym riffie i chwytliwym refrenie — wyraźnie wyczuwalny jest tu klimat solowej twórczości Dickinsona. Podobne emocje budzi agresywny i ciężki „The Beast with Seven Heads”, który zaskakuje podniosłym refrenem przywodzącym na myśl zarówno Iron Maiden, jak i „Accident of Birth”. To rasowy hit pokazujący potencjał zespołu.

Mroczniejszą atmosferę odnajdziemy w bardziej progresywnym „The Veil of Darkness”. Z kolei „Night Creepers” jest nieco bardziej przystępny i melodyjny, choć również tutaj pobrzmiewają echa Iron Maiden. Rozpędzony „Down the Cross” prezentuje zespół w szybszym, dynamicznym wydaniu. Na płycie słychać także inspiracje twórczością Primal Fear. Bardziej stonowany, z delikatną nutą hard rocka, jest „Sanctimonious”. Zachwyca również dynamiczny „Nephilim”, który szczególnie przypadnie do gustu fanom solowej kariery Dickinsona. Kolejnym mocnym punktem albumu jest zadziorny „The Goblet of Tears” — kolejny dowód na siłę i pewność zespołu.

Na zakończenie otrzymujemy „The Czar Will Fall” — przebojowy utwór utrzymany w duchu klasycznych hitów Iron Maiden. Numer świetnie pulsuje energią i stanowi efektowne zwieńczenie albumu.

Choć okładka i pochodzenie zespołu mogą wprowadzać w błąd, debiut Serpent Gates brzmi jak dzieło doświadczonej formacji świadomie czerpiącej z tradycji brytyjskiego heavy metalu. Mroczny klimat, potężne riffy i pomysłowe melodie sprawiają, że album utrzymuje bardzo wysoki poziom. A wokalista, którego barwa i ekspresja przywodzą na myśl Dickinsona, jest jego ogromnym atutem. To propozycja, która z pewnością przypadnie do gustu zarówno fanom solowej twórczości Bruce’a Dickinsona, jak i Iron Maiden.

Ocena: 8,5/10

ROZARIO - Northern Crusaders (2026)

 Gitarzysta Trond Holter jest dobrze znany ze współpracy z Jorn i stanowi rozpoznawalną postać na rynku heavy metalowym. To właśnie on czuwał nad produkcją nowego albumu norweskiej formacji Rozario. „Northern Crusaders” to drugi krążek tej młodej ekipy, która ambitnie próbuje na dłużej zadomowić się na scenie heavy/power metalowej z wyraźną nutą melodyjnego hard rocka. W ich twórczości można odnaleźć wpływy takich zespołów jak Crowne, Skid Row czy Dynazty. Drugi album jest jeszcze bardziej dopracowany niż debiut i oferuje jeszcze większą dawkę przebojowości.

„Northern Crusaders” ujrzał światło dzienne 20 lutego. To pierwsza płyta nagrana z nowym gitarzystą, Taranem Listerem. W duecie ze Steinem Hjertholmem tworzą imponującą ścianę gitarowych brzmień. Muzycy stawiają na chwytliwe melodie, pomysłowe riffy i wciągające solówki. Słychać tu wyraźne zróżnicowanie, dbałość o detale oraz interesujące aranżacje – każdy znajdzie coś dla siebie. Na szczególne uznanie zasługuje jakość wykonania oraz umiejętne łączenie stylistyk.

Za mikrofonem stoi David Rosario – prawdziwa gwiazda zespołu. Jego głos potrafi zarówno oczarować subtelnością, jak i uderzyć z potężną, niemal niszczycielską siłą. To właśnie dzięki niemu album jest niezwykle chwytliwy i błyskawicznie wpada w ucho. Choć okładka nie zachwyca oryginalnością, brzmienie płyty idealnie współgra z charakterem tej muzyki.

Rozario dostarczyło materiał pełen potencjalnych hitów – niemal każdy utwór potrafi pozytywnie zaskoczyć. Płytę otwiera dynamiczny i przebojowy „Fire and Ice”, w którym słychać echa Dynazty, Skid Row, a nawet Def Leppard. Już od pierwszych minut czuć klasę i talent muzyków. Melodyjny „We Are One” przyjemnie buja i wyraźnie nawiązuje do stylistyki Dynazty – brawa należą się za chwytliwy motyw przewodni. W „Down Low” pojawia się mocniejszy riff i hardrockowy refren, a całość została zaaranżowana z wyczuciem i energią. Elementy power metalu wybrzmiewają w szybszym i bardziej ekspresyjnym „Free Forever”, które pokazuje warsztat i swobodę zespołu. Marszowy, nieco rycerski „Crusaders” imponuje klimatem i rozmachem. Powiew świeżości przynosi pomysłowy „Coming Home” – to kolejny mocny punkt albumu. Nieco spokojniejszy „Die Like Warriors” skręca w stronę hard rocka, zachowując jednak odpowiedni ciężar. Z kolei „Until the Gods Are Falling” uderza ostrym riffem i heavy metalowym pazurem, ponownie podkreślając przebojowy potencjał grupy.

Rockowy „Sleepless” wypada nieco słabiej – brakuje mu wyrazistości i większego napięcia. Na szczęście „The Warning” szybko podnosi poprzeczkę: balansuje między melodyjnym hard rockiem a heavy metalem, a jego podniosły, chwytliwy refren robi ogromne wrażenie. Podobne emocje wywołuje „Haunted by the Beast”, również nastawiony na nośne melodie i energię. Całość zamyka „Betrayed”, w którym można doszukać się inspiracji twórczością Rainbow.

Nowy album Rozario dosłownie rozwala system. To potężna dawka energii, melodii i refrenów, które na długo zapadają w pamięć. „Northern Crusaders” to prawdziwa kopalnia hitów i gratka dla fanów mieszanki melodyjnego heavy metalu, hard rocka oraz power metalu. W porównaniu z debiutem słychać wyraźny progres, a zespół udowadnia, że należy się z nim poważnie liczyć na scenie melodyjnego heavy metalu. Jedna z najprzyjemniejszych niespodzianek 2026 roku – trudno było spodziewać się aż takiej petardy po Rozario.

Ocena: 9/10

MYSTFALL - Embers of a dying World (2026)

 

To nie koniec atrakcji dla fanów symfonicznego heavy metalu w 2026 roku. Wielkimi krokami zbliża się premiera drugiego albumu greckiej formacji Mystfall. „Embers of a Dying World” ukaże się 20 marca nakładem Scarlet Records. Dla miłośników symfonicznego metalu w duchu Nightwish, Epica czy Xandria to pozycja obowiązkowa.

Album pozytywnie mnie zaskoczył. Nie oczekiwałem niczego szczególnego, podchodziłem do niego bez większych nadziei, a otrzymałem świetnie wyważony materiał, w którym klasyczna symfoniczna potęga łączy się z nowoczesnym brzmieniem, progresywnymi strukturami, a momentami nawet z elementami melodyjnego death metalu. Słychać tu zarówno pomysł na kompozycje, jak i solidne zaplecze techniczne muzyków. Mając w składzie utalentowaną wokalistkę Marialenę Trikoglou oraz kreatywnego gitarzystę Arisa Barisa, zespół może śmiało sięgać po ambitne rozwiązania i tworzyć muzykę na wysokim poziomie.

Oczywiście nie wszystko wypada idealnie. Trafiają się słabsze fragmenty czy aranżacyjne decyzje, które można by rozwiązać inaczej. Mimo drobnych niedociągnięć album imponuje dynamiką, przebojowością i różnorodnością. Uwagę przyciąga także intrygująca okładka, a dopracowane, selektywne brzmienie dodatkowo podkreśla jakość całego wydawnictwa.

Na krążku znalazło się dziesięć utworów i każdy wnosi coś istotnego do całości. Już otwierający „Whispers in the Tempest” to strzał w dziesiątkę – podniosły, pomysłowy i oparty na chwytliwym motywie przewodnim, który od razu zapada w pamięć. Tytułowy „Embers of a Dying World” zachwyca epickim rozmachem i energią, pokazując bardziej drapieżne oblicze zespołu. Podobne emocje budzi chwytliwy „Guardians of the Earth”, w którym Marialena daje prawdziwy popis wokalnych możliwości.

Zespół potrafi także zwolnić tempo i postawić na bardziej nastrojowy klimat, czego przykładem jest „Sleeper in the Abyss” – kompozycja subtelna, momentami wręcz zmysłowa. Z kolei „Crimson Dawn” wnosi dawkę lekkości i przebojowości. Ciekawym urozmaiceniem są harsh wokale, które przemycają klimat melodyjnego death metalu i dodają muzyce wyrazistości. Melodyjny „Cosmic Legends”, oparty na folkowej nucie, przyjemnie buja i wyraźnie nawiązuje do stylistyki Nightwish. Elementy progresywne najmocniej wybrzmiewają w „Echoes of Arcadia”, czerpiąc inspiracje z twórczości Epiki. Całość zamyka klimatyczny, tajemniczy „Remnants of Tomorrow” – nieco zbyt stonowany jak na finał, który mógłby zostać bardziej rozbudowany i efektowny.

Mystfall nie jest jeszcze gwiazdą światowego formatu, a ich najnowszy album nie jest dziełem bez skazy. Zdarzają się słabsze momenty i drobne niedociągnięcia aranżacyjne, jednak jako całość „Embers of a Dying World” prezentuje się bardzo solidnie. Jest tu odpowiedni klimat, epicki rozmach, różnorodność oraz wszystko to, czego oczekuje się od dobrego symfonicznego metalu. Zdecydowanie warto dać tej płycie szansę.

Ocena: 8/10

LIGHTING STRIKES - The King is Victorious (2026)

 "The King Is Victorious” to drugi album amerykańskiej formacji Lighting Strikes. Warto wspomnieć, że początki zespołu sięgają lat 80. Debiutancki krążek ukazał się w 2016 roku, a po niemal dekadzie przerwy grupa powraca z drugim studyjnym wydawnictwem, którego premiera odbyła się 18 lutego. Muzycznie band konsekwentnie stawia na mieszankę hard rocka i heavy metalu, wyraźnie inspirowaną klimatem złotej ery lat 80.

Już sama okładka przyciąga wzrok i zachęca do sięgnięcia po całość. Brzmienie jest dopracowane, nasycone rockowym feelingiem i klasyczną energią. Otrzymujemy solidny materiał, który powinien przypaść do gustu fanom tradycyjnego, gitarowego grania. Lighting Strikes to przede wszystkim charyzmatyczny wokalista Mariano Gardella, którego barwa głosu i charakterystyczna drapieżność świetnie odnajdują się w hardrockowej konwencji. Norifumi Shima na gitarze robi wszystko, by oddać ducha lat 80. – w jego zagrywkach można doszukać się inspiracji takimi zespołami jak Dio czy Black Sabbath. Choć muzycy wyraźnie starają się nawiązać do klasyki gatunku, ostatecznie dostajemy po prostu dobry album z kilkoma wyraźnymi przebłyskami. Do poziomu wybitnego wciąż jednak sporo brakuje.

Już na otwarcie otrzymujemy stonowany, lekko mroczny „Fear of the Unknown”, który pokazuje, jak cennym nabytkiem dla zespołu jest Shima, znany z Concerto Moon. Jego charakterystyczne partie gitarowe od razu przykuwają uwagę. Więcej energii przynosi zadziorny „Voices in My Head”, w którym można wychwycić patenty znane z twórczości Dio czy Rainbow – to jeden z najmocniejszych punktów albumu. Warto również zatrzymać się przy utworze tytułowym „The King Is Victorious”, opartym na marszowym tempie, epickim klimacie i chwytliwym motywie przewodnim. W takiej odsłonie zespół wypada szczególnie korzystnie. Rockowy „Aim and Shoot” nawiązuje stylistycznie do lat 70., oferując nieco bardziej pokręconą, mniej oczywistą formę. Z kolei „New Beginning” to dynamiczny, wpadający w ucho numer z wyraźnym pazurem.

Piękna okładka i kilka udanych, hardrockowych kompozycji to jednak za mało, by stworzyć album, który na długo zapadnie w pamięci. Choć zespół niewątpliwie potrafi grać i momentami pokazuje swój potencjał, całość pozostawia pewien niedosyt. Brakuje dopracowania, wyrazistej tożsamości i prawdziwych „killerów”, które wyniosłyby ten materiał na wyższy poziom. Szkoda, bo możliwości były zdecydowanie większe.

Ocena: 6/10

TEMPLE BALLS - Temple Balls (2026)

 

Fiński Temple Balls to kolejna interesująca i wartościowa formacja w katalogu wytwórni Frontiers Records. Zespół od lat konsekwentnie łączy melodyjny heavy metal z chwytliwym hard rockiem, a w ich muzyce można usłyszeć inspiracje twórczością takich grup jak Crowne,  Sunstorm, Eclipse czy Def Leppard. 13 lutego światło dzienne ujrzał ich piąty album studyjny zatytułowany Temple Balls. To przede wszystkim gratka dla wiernych fanów oraz miłośników gatunku, ale także wzruszający hołd dla zmarłego w 2025 roku gitarzysty Niko Vuorel’i.

Każdy, kto poszukuje radiowych hitów, solidnej dawki rozrywki i hardrockowej energii, znajdzie tu coś dla siebie. Temple Balls doskonale wiedzą, jak pisać przebojowe kompozycje, czego efektem jest kolejny mocny i dopracowany materiał. To prawdziwa uczta dla sympatyków melodyjnego heavy metalu z wyraźną domieszką hard rocka. Szczególnie poruszające jest ostatnie wspólne brzmienie duetu gitarowego Niko/Jiri – chemia między muzykami była wyczuwalna, a ich współpraca owocowała pomysłowymi riffami i wciągającymi solówkami. Na nowym albumie nie brakuje tych charakterystycznych elementów. Wokalista Arde również prezentuje wysoką formę – jego ekspresyjny, hardrockowy styl śpiewania stanowi siłę napędową zespołu. Całość brzmi świeżo, energetycznie i niezwykle melodyjnie.

Materiał dostarcza mnóstwo frajdy od pierwszych minut. Trudno przejść obojętnie obok otwierającego „Flashback Dynamite” czy wpadającego w ucho „Lethal Force” – oba utwory pokazują, że zespół jest w znakomitej dyspozycji. Melodyjny heavy metal w zadziornym wydaniu wybrzmiewa w „Tokyo Love”, który zachwyca chwytliwością. Grupa emanuje pozytywną energią, a w niektórych momentach można wyłapać echa Dynazty czy klasycznego hard rocka spod znaku Def Leppard. W efekcie powstaje wybuchowa i atrakcyjna mieszanka stylistyczna.

W „There Will Be Blood” pojawia się lekko kiczowaty klimat przywodzący na myśl wczesne dokonania Battle Beast, jednak utwór broni się przebojowością. Klimatyczny „We Are the Night” udowadnia, że prosty, nośny motyw gitarowy i chwytliwy refren wciąż potrafią działać bez zarzutu. Miłym zaskoczeniem jest dynamiczny „Hellbound”, w którym zespół podkręca tempo i sięga po ostrzejsze riffy. Słychać, że muzycy nie zamykają się w jednym schemacie, próbując delikatnie urozmaicić formułę.

Bardziej radiowy charakter ma „The Path Within”, natomiast „Stronger Than Fire” ociera się momentami o przesadną słodycz. Na szczęście energiczny „Chasing the Madness” szybko podnosi poziom adrenaliny i pokazuje pełnię możliwości zespołu. Album zamyka solidny „Living in a Nightmare”, który stylistycznie spina całość. Rzeczywiście, druga połowa płyty nie ma już takiej siły rażenia jak pierwsze utwory, jednak całość wciąż utrzymuje bardzo dobry poziom.

Trudno powiedzieć o tej płycie coś złego. Słucha się jej z przyjemnością od początku do końca. Album aż kipi energią, melodyjnością i hardrockowym rozmachem. Największym atutem pozostaje imponująca przebojowość oraz naturalna lekkość kompozycji. Temple Balls w bardzo dobrej formie – album, który można brać w ciemno.

Ocena: 8/10

WOLFCHANT - Echoes of a Time once past (2026)

 

Dziewiąty album niemieckiej formacji Wolfchant zatytułowany Echoes of a Time Once Past ukazał się 13 lutego. Dla fanów pagan i folk metalu z domieszką melodyjnego death metalu to – jak zwykle – prawdziwa uczta. Zespół działa od 2003 roku, zdążył wypracować rozpoznawalną markę i przez lata konsekwentnie dostarczał solidny materiał. Najnowsze wydawnictwo nie należy do ścisłej czołówki ich dorobku, ale z pewnością nie przynosi im wstydu.

W składzie ani w stylistyce nie zaszły żadne zmiany. Grupa konsekwentnie podąża ścieżką obraną kilkanaście lat temu. Nie ma tu większych niespodzianek ani utworów, które rzucałyby na kolana – to po prostu kolejny, charakterystyczny album Wolfchant. Shaakl i Seehb tworzą zgrany duet gitarowy i robią swoje: sprawnie balansują między folkową melodyką, agresywnymi riffami a chwytliwymi partiami prowadzącymi. Powstaje z tego całkiem udana mieszanka. Momentami jednak wkrada się chaos i brakuje wyraźnych, bezdyskusyjnych killerów. Materiał dobrze się przyswaja, lecz nie powala siłą rażenia. Z kolei Lokhi i Nortwin czuwają nad zróżnicowanymi liniami wokalnymi, dbając o odpowiednią dynamikę i klimat. Zespół ewidentnie się stara i oferuje rzetelny materiał – choć bez efektu „wow”.

Kapela zadbała o klimatyczną okładkę oraz soczyste, selektywne brzmienie – jak przystało na formację z tak bogatym stażem. Sam materiał jest zróżnicowany i przyjemny w odbiorze. Album zawiera dziewięć kompozycji i każdy powinien znaleźć tu coś dla siebie.

Na szczególną uwagę zasługuje otwierający „Arcades of Time” – dynamiczny, agresywny numer z wyraźnymi wpływami melodyjnego death metalu. To mocny początek. Echa twórczości Running Wild można wychwycić w energicznym i zadziornym „Under a Twilight Star”. Następnie pojawia się melodyjny i przebojowy „Goddess of Fire” – jeden z najmocniejszych punktów wydawnictwa. „Dem Sturm Voraus” skręca wyraźniej w stronę folk metalu; to solidny, choć momentami nieco chaotyczny utwór. Ciekawe aranżacje i podniosły nastrój odnajdziemy w epickim „Wild Hunt”, który dobrze ukazuje potencjał zespołu. Najdłuższy na płycie „Shadows of Doom” to rozbudowana kompozycja, w której niestety chwilami wkrada się monotonia. Całość zamyka „Echoes from the Past” – utwór trafnie podsumowujący charakter całego albumu.

Wolfchant to uznana marka i zespół, który ma na koncie naprawdę znakomite wydawnictwa. Tym razem otrzymaliśmy po prostu solidny album z kilkoma bardzo dobrymi momentami. To krążek, którego słucha się z przyjemnością – pełen chwytliwych melodii i charakterystycznego klimatu – jednak zabrakło mu nieco dopracowania, świeżości oraz większej dawki bezkompromisowej agresji. Szkoda, bo potencjał na znacznie ciekawsze wydawnictwo był wyraźnie odczuwalny.

Ocena: 7/10

LOVEBITES - Outstading Power (2026)

 

Japoński Lovebites totalnie mnie porwał w 2023 roku swoim albumem Judgment Day. Teraz, po trzech latach, powracają z następcą zatytułowanym Outstanding Power, na który apetyt miałem już od dawna. Album ma dziś, 18 lutego, swoją światową premierę za sprawą wytwórni Victor. Pytanie brzmi: czy udało się utrzymać wysoki poziom Judgment Day i czy zespół nadal serwuje power metal w najlepszym wydaniu?

Od razu słychać pewien lekki spadek formy – zdarzają się momenty nieco słabsze, a także elementy bardziej komercyjne i progresywne. Wyraźnie słychać, że Lovebites eksperymentuje ze swoją stylistyką i aranżacjami, nie wszystko trafia w punkt w 100%. Mimo to, całościowo album pozostaje melodyjny, przebojowy i zdecydowanie utrzymuje charakterystyczny styl japońskiej formacji.

Osobiście najbardziej podobają mi się szybkie utwory, w których zespół gra klasyczny europejski power metal lub neoklasyczny power metal. Lovebites to przede wszystkim fenomenalne gitarzystki Midori i Miyako, które potrafią porwać słuchacza zarówno techniką, jak i szybkością. Kobiety wymiatają i nie raz pozytywnie zaskakują. Charakteru całości dodaje też słodki, dziewczęcy wokal Asami, który świetnie kontrastuje z mocną gitarową warstwą. Kto kocha ich muzykę, szybko odnajdzie się w tym albumie.

Płyta zawiera 12 utworów, dając w sumie ponad godzinę materiału – momentami to trochę długo, można by było pokusić się o lekkie skrócenie. Na pierwszy ogień idzie singlowy The Castaway. Power metal w czystej formie – zespół od razu pokazuje swoje atuty: szybkie tempo, chwytliwy refren i pomysłowy riff, które sieją prawdziwe zniszczenie. Podobne emocje wywołuje Silence the Void, imponujący pomysłowością i wokalem Asami. To kolejny killer na płycie.

Jednym z najlepszych utworów jest klasycznie brzmiący Forbidden Thirst. Ten kawałek przerósł moje oczekiwania – riffy i solówki to prawdziwy majstersztyk, słychać tu sporo inspiracji Gamma Ray. Gdyby cały album brzmiał w ten sposób, ocena byłaby maksymalna.

Trochę przekombinowany jest Blazing Halo, bardziej progresywny i komercyjny – nie do końca do mnie trafia. Podobna sytuacja dotyczy Dream of King. Jednak rozpędzony Phoenix Rises Again rekompensuje te niedociągnięcia, zabierając nas w rejony klasycznego europejskiego power metalu – można tu wyczuć ukłon w stronę Helloween czy Rhapsody.

Pomysłowy riff atakuje nas w agresywnym Out of Control, gdzie zespół znów prezentuje wpływy Gamma Ray. Gitarzystki dają czadu aż miło! Nieco lżejszy, słodszy Wheels on Fire przemyca patenty Helloween i Edguy, będąc pozytywnie zakręconym utworem, który spokojnie mógłby podbić stacje radiowe. The Eve of Change jest bardziej komercyjny i stonowany – dobry kawałek, ale bez większych fajerwerków.

Miłą niespodzianką jest Reaper’s Lullaby, szybki i agresywny utwór z elementami Dragonforce czy Primal Fear. To chyba najbardziej ekstremalne brzmienie Lovebites do tej pory – bardzo ciekawy kierunek, który w całym albumie zrobiłby piorunujące wrażenie. Najdłuższy na płycie, rozbudowany i klimatyczny Eternally wprowadza spokojniejszy nastrój. Power metal powraca pełną parą w zamykającym album One Will Remain, kolejnej petardzie, która pokazuje cały talent zespołu.

Czuć lekki spadek formy w porównaniu do Judgment Day, ale mimo to album jest świetnie dopracowany. Nie brakuje killerów i klasycznego power metalu – jest szybko, melodyjnie i przebojowo. Lovebites serwuje genialne solówki i riffy, a charakterystyczny wokal Asami nadaje całości niepowtarzalnego uroku. To nie jest album idealny jak poprzednik, ale zdecydowanie robi furorę i udowadnia, że zespół wciąż jest na fali.

Ocena: 9/10

AXEL RUDI PELL - Ghost town (2026)

 

W muzyce heavy metalowej można znaleźć zespoły, które z albumu na album próbują czymś zaskoczyć słuchacza, urozmaicić swoje brzmienie i stylistykę. Jest jednak także grono wykonawców, którzy od lat pozostają wierni sprawdzonym schematom i konsekwentnie grają „swoje”. Dla jednych to zaleta, dla innych wada. Właśnie w ten sposób swoją pozycję ugruntowały takie formacje jak Motörhead czy AC/DC. Podobną strategię obrał niemiecki gitarzysta Axel Rudi Pell. Artysta niezmiennie trzyma się własnego stylu, korzysta z charakterystycznych zagrywek i motywów, nie ulegając chwilowym trendom.

Oczywiście poziom poszczególnych wydawnictw bywa nierówny i nie każda płyta dorównuje jego największym dokonaniom, jednak wciąż jest to muzyka z najwyższej półki. Niewielu twórców potrafi tak umiejętnie połączyć stylistykę Rainbow z elementami charakterystycznymi dla Black Sabbath z okresu współpracy z Tony Martin. Pell wydaje albumy regularnie i za każdym razem wiadomo, czego można się spodziewać.

Najnowsze wydawnictwo, „Ghost Town”, ukaże się 20 marca nakładem Steamhammer. To typowy album Axela – solidny, dopracowany i utrzymany w rozpoznawalnej konwencji. Czy to najlepsza płyta w jego bogatej dyskografii? Nie. Z pewnością nie jest to także najsłabsze ogniwo. W pełni oddaje jednak to, co w jego twórczości najcenniejsze. Ta muzyka zwyczajnie się nie starzeje. Jak zwykle podchodzę do premiery z dużą ekscytacją.

Od 2013 roku skład pozostaje niezmienny, co niewątpliwie działa na korzyść zespołu. W znakomitej formie wokalnej znajduje się Johnny Gioeli, bez którego trudno wyobrazić sobie brzmienie tej formacji. Niewielu wokalistów potrafi tak sugestywnie budować klimat, łącząc drapieżność z melodyjnością i przebojowością. To prawdziwy czarodziej mikrofonu – mam ogromną słabość do jego głosu. Również Axel pozostaje w bardzo dobrej dyspozycji, choć momentami można odczuć brak elementu zaskoczenia czy powiewu świeżości w nieco już ogranej formule. Mimo to słuchanie jego płyt wciąż sprawia ogromną przyjemność – niewielu artystów odnajduje się tak swobodnie w tej stylistyce.

Nie do końca przekonuje mnie natomiast brzmienie albumu, które chwilami wydaje się zbyt plastikowe i przytłumione. Być może to kwestia realizacji, a być może mój słuch wymaga konsultacji z laryngologiem. Na szczęście okładka – jak zawsze – prezentuje wysoki poziom i doskonale wpisuje się w klimaty, które uwielbiam.

Album składa się z jedenastu utworów i każdy znajdzie tu coś dla siebie. Całość otwiera klimatyczne intro „The Regicide” – bez niespodzianek, ale w typowym dla Axela stylu. Następnie pojawia się żywiołowy „Guillotine Walk” – dynamiczny, hardrockowy strzał z przebojowym refrenem. Choć kompozycja porywa energią, brzmienie gitary i perkusji nie do końca mnie przekonuje; chwilami brakuje mi charakterystycznej ekspresji, jaką wnosili kiedyś Mike Terrana czy Jörg Michael.

Bardziej surowy charakter ma „Breaking Seals”, w którym gościnnie pojawia się Udo Dirkschneider. Niestety sam utwór pozostaje jedynie solidny, a Udo sprawia wrażenie nieco zmęczonego – być może to już kwestia wieku. Tytułowy „Ghost Town” przyspiesza puls: pomysłowy riff, wyższe tempo i chwytliwy refren pokazują Axela w znakomitej formie. Z kolei „Holy Water” wprowadza nutę tajemnicy i mroku – ostrzejszy riff oraz podniosły refren tworzą spójną, sugestywną całość.

Szczególne wrażenie robi „Enemy Within” – to wyraźne nawiązanie do „Stargazer” zespołu Rainbow, co odbieram jako ogromny atut. Motyw przewodni porywa bez reszty, a przebojowy refren potwierdza, że Pell pozostaje jednym z mistrzów melodyjnego metalu. Do tego znakomite partie wokalne Gioeliego – prawdziwa perełka albumu.

Najszybszym utworem na płycie jest energiczny „Hurricane”, oparty na dynamicznej sekcji rytmicznej i ostrym riffie. Sporo radości dostarcza również klimatyczny „Sanity” o epickim zabarwieniu. Nie zabrakło klasycznej ballady – „Towards Thunder” – utrzymanej w standardzie, do jakiego Axel przyzwyczaił swoich fanów. „Steps of Stone” to z kolei rasowy, zadziorny hicior w jego stylu: może i nie wnosi niczego nowego, ale oferuje wszystko to, za co cenimy twórczość Niemca. Finałowy, rozbudowany „Higher Call” imponuje rozmachem, atmosferą i wciągającymi partiami gitarowymi.

Lata mijają, trendy się zmieniają, wiele zespołów traci tożsamość lub znika ze sceny. Axel Rudi Pell jednak niezmiennie tworzy melodyjny heavy metal na wysokim poziomie, zachowując swój charakter i rozpoznawalny styl. „Ghost Town” to album typowy dla jego twórczości – nieodkrywczy, lecz dający mnóstwo satysfakcji. Na tę premierę zdecydowanie warto czekać.

Ocena: 9/10

EPINIKION - The force of nature (2026)

 

Holandia słynie z symfonicznego heavy metalu z kobiecym wokalem na pierwszym planie. To właśnie stamtąd wywodzą się takie zespoły jak Epica, After Forever czy Within Temptation. Z tego kraju pochodzi również młoda formacja Epinikion, działająca od 2020 roku. Po sześciu latach zespół powraca z drugim albumem studyjnym zatytułowanym The Force of Nature, który ukazał się 6 lutego. Nie jest to może wydawnictwo, które wywraca gatunek do góry nogami, jednak fani symfonicznego metalu mogą śmiało sięgnąć po najnowszą propozycję Epinikion.

Od debiutu skład zespołu uległ znacznym zmianom. Nową sekcję rytmiczną tworzą perkusista Michal Gis oraz basista Rutger Klijn. W 2023 roku do grupy dołączyli wokalistka Kimberley Jongen i gitarzysta Maarten Jungschlager. Odświeżony skład wnosi do muzyki powiew świeżości i udowadnia, że muzycy dysponują solidnym warsztatem oraz wyczuciem stylu. Efektem jest materiał spójny i przyjemny w odbiorze.

Duet gitarzystów Maarten Jungschlager/Robert Tangerman stawia na podniosłe motywy i melodyjność. Nie ma w tym wprawdzie nic szczególnie odkrywczego, jednak partie gitarowe pozostają solidne i poprawnie skonstruowane, choć momentami brakuje im większej wyrazistości oraz przebojowości. W dłuższej perspektywie album nie powala na kolana, ale zawiera kilka naprawdę interesujących fragmentów. Na plus należy zaliczyć próby wzbogacenia kompozycji elementami progresywnymi, które nadają całości nieco głębi.

Klimatyczna okładka i soczyste, klarowne brzmienie potwierdzają, że zespół dokłada starań, by dostarczyć materiał dopracowany pod względem produkcyjnym. Już otwierające intro „The Moon, the Sun and the Stars” buduje odpowiedni nastrój i skutecznie wprowadza słuchacza w świat albumu. Dynamiczny riff napędza rozpędzony „The Force of Nature”, który szybko wpada w ucho. To symfoniczny metal z wyraźną domieszką power metalu – energetyczny i nośny. Naturalnie pojawia się apetyt na więcej.

Nieco nowocześniejszy „Lessons in Life”, z wyraźnymi wpływami progresywnego metalu, przywodzi na myśl dokonania Epiki. Następnie otrzymujemy lżejszy i bardziej przystępny „Come Into My World”, który ma w sobie komercyjny potencjał. Bardzo dobrze prezentuje się również zadziorny i bardziej rozbudowany „The Ultimate Joy”, przemycający progresywne rozwiązania aranżacyjne.

Niestety druga połowa płyty wypada wyraźnie słabiej i momentami traci impet. Broni się jednak dziewięciominutowy, rozbudowany „Monsters in My Head”, który pokazuje, że zespół potrafi tworzyć bardziej ambitne formy i dąży do nowoczesnego, świeżego brzmienia – choć efekt końcowy bywa nierówny. Jednym z najmocniejszych punktów albumu pozostaje bez wątpienia energiczny i chwytliwy „Run With the Wolves”. Szkoda, że podobnych kompozycji nie ma tu więcej – to właśnie w takich momentach Epinikion w pełni ukazuje swój potencjał.

Epinikion dopiero buduje swoją pozycję na scenie symfonicznego metalu i wciąż poszukuje własnej tożsamości. Talent i umiejętności są niezaprzeczalne, choć nie wszystkie pomysły okazują się w pełni trafione, a aranżacjom przydałoby się większe dopracowanie. Potencjał jest wyraźny i można przypuszczać, że jeszcze nieraz o nich usłyszymy. Na ten moment otrzymujemy album z interesującymi przebłyskami, który jednak pozostawia pewien niedosyt.

Ocena: 5,5/10

KERRIGAN - Wayfarer (2026)

27 marca ukaże się drugi studyjny album niemieckiej formacji Kerrigan. Zespół działa na scenie od sześciu lat i zaskakuje już na starcie – w ogóle nie brzmi jak typowa niemiecka kapela heavy metalowa. Stylistyka oraz estetyka, w jakiej porusza się grupa, przywodzą raczej na myśl zespoły brytyjskie lub szwedzkie. To oldschoolowy heavy metal, wyraźnie inspirowany twórczością takich formacji jak Satan czy Haunt.

„Wayfarer” to album oparty na prostych, mało wymagających kompozycjach, które stawiają na klimat lat 80. i łatwo wpadające w ucho melodie. Nowy materiał jest solidny, jednak wyraźnie brakuje mu mocy i drapieżności. Płyta brzmi zbyt łagodnie jak na ten gatunek muzyki, przez co traci sporo ze swojego potencjału.

Okładka jest klimatyczna i przyciąga uwagę, mimo minimalistycznej formy. Niestety, samo brzmienie albumu pozbawione jest pazura i energii. Całość sprawia wrażenie stłumionej i ugrzecznionej. Kompozycje utrzymane są w jednym tonie i podobnym klimacie, przez co brakuje wyraźnych „killerów” oraz elementu zaskoczenia.

Wokalista Jonas Weber dysponuje dość łagodnym głosem, który lepiej pasowałby do psychodelicznego rocka niż do heavy metalu. Brakuje mu agresji i siły wyrazu. Duet gitarowy Weber/Schotten również gra poprawnie, ale bez większych emocji. Jest rzetelnie i technicznie w porządku, jednak bez efektu „wow”. To solidne granie, które jednak nie powala na kolana. Szkoda, bo potencjał na znacznie ciekawszy album był wyraźnie obecny. Riffy są melodyjne, lecz niestety pozbawione mocy i drapieżności.

Album otwiera „Torchbearer” – utwór kipiący energią i melodyjnością, choć nieco niedopracowany i zbyt mało agresywny. Jednym z jaśniejszych punktów płyty jest rozpędzony, bardziej speedmetalowy „Asylum”, w którego riffach słychać echa Running Wild, co zdecydowanie cieszy. Jest tu pomysł, dobre zgranie zespołu i w końcu utwór, który rzeczywiście wpada w ucho.

Bardziej stonowany „The Ice Witch” wypada bardzo dobrze pod względem melodyjnym, jednak ponownie wszystko brzmi jakby było przytłumione. Kolejnym pozytywnym momentem jest „Surrender” – numer z ciekawie poprowadzonym riffem i sporą dawką przebojowości. To prosty heavy metal w duchu lat 80., w którym wokalista wreszcie pokazuje swoje możliwości. Dobrze prezentuje się również marszowy „Blood and Steel”, stawiający na bardziej epicki charakter. Proste motywy i łatwo zapadające w pamięć melodie są tu niewątpliwym atutem.

Najdłuższym i bardziej złożonym utworem na płycie jest „Red Light Tower”, jednak i tu słychać pewne niedociągnięcia. Całość pozostaje solidna, lecz ponownie daje o sobie znać brak mocy i drapieżności.

Teoretycznie wszystko tu jest: chwytliwe melodie, wciągające refreny oraz klimat lat 80. Niestety, zbyt łagodne brzmienie i pozbawienie gitar odpowiedniej siły sprawiają, że album traci na wyrazistości. A szkoda, bo potencjał był naprawdę spory. To płyta do jednorazowego lub okazjonalnego odsłuchu, ale zdecydowanie nie materiał na album roku. Być może następnym razem będzie lepiej.

Ocena: 5,5/10

WICKED SMILE - When night falls (2026)

 Pamięta ktoś australijski zespół Pegasus i wokalistę Danny’ego Cecatiego? To właśnie on występował na najlepszych płytach Pegasusa. Obecnie można go usłyszeć w formacji Wicked Smile. Ten australijski band działa od 2020 roku i ma już na koncie solidny debiut. Teraz, po pięciu latach, grupa powraca z drugim albumem studyjnym zatytułowanym „When Night Falls”, który ukazał się 6 lutego nakładem wytwórni No Dust Records.

Jeśli ktoś kocha mieszankę heavy metalu i hard rocka, w której pobrzmiewają wpływy Skid Row, Judas Priest, Dio, Iron Maiden, a miejscami nawet Savatage, to tej płyty po prostu nie wolno przegapić.

Miło znów usłyszeć Danny’ego Cecatiego w tak znakomitej formie. To wokalista najwyższej klasy, który potrafi z pozornie prostych środków stworzyć coś wyjątkowego. Ma charyzmę, doskonałą technikę i potężną siłę rażenia. Mimo upływu lat wciąż ma w głosie to nieuchwytne „coś”, co wyróżnia go na tle innych. Oczywiście głos Cecatiego nie jest jedynym atutem Wicked Smile. Na gitarach usłyszymy równie utalentowanych i doświadczonych muzyków — Stevie’ego Janevskiego (Black Majesty) oraz Dave’a Grahama, którzy imponują pomysłowymi zagrywkami i wyrazistymi riffami. Panowie dają z siebie wszystko i przez cały album dostarczają solidną dawkę energii.

Mało znany zespół bardzo pozytywnie zaskakuje albumem „When Night Falls”. Grupa zadbała o mocne, soczyste brzmienie, które nadaje całości odpowiedniego ciężaru. Nawet klimatyczna okładka robi duże wrażenie i przywodzi na myśl estetykę rodem z „Koszmaru z ulicy Wiązów”. Zawartość albumu to 11 świetnie wyważonych kompozycji, które imponują różnorodnością i pomysłowością.

Na otwarcie dostajemy mroczny, a jednocześnie niezwykle przebojowy utwór tytułowy „When Night Falls”. Od pierwszych dźwięków słychać potencjał i talent muzyków — kawałek błyskawicznie wpada w ucho. Co za start, a to dopiero początek. Marszowy „Back to Back We Stand” zachwyca już samym wejściem basu. Słychać tu echa Black Sabbath z ery Tony’ego Martina, choć utwór idzie znacznie dalej. To klasa sama w sobie — zespół dosłownie rozkłada słuchacza na łopatki. Ogromne brawa za aranżacje i kreatywność.

Wpływy Black Sabbath powracają również w ponurym „Face of the Wicked”, który imponuje rozmachem i dbałością o detale. Motyw przewodni zachwyca epickim klimatem i dopracowaną konstrukcją. Proszę o więcej takich kompozycji — brzmi to absolutnie obłędnie. Z kolei „Rebel Souls” pokazuje hardrockowe oblicze zespołu i udowadnia, jak elastycznym bandem jest Wicked Smile.

Inspiracje Judas Priest i Dio można bez trudu wychwycić w energicznym „Never Surrender” — utworze pełnym świeżości, mocy i wyraźnych cech przeboju. Ta płyta to prawdziwa kopalnia hitów. Świetnie buja również lekko hardrockowy „Before the Rain”, oparty na zadziornym riffie. Wicked Smile nie zwalnia tempa — kolejnym mocnym punktem albumu jest „Walking the Wire”, z wyraźną nutą power metalu.

Na płycie znalazło się także miejsce na piękną, klimatyczną balladę „Heaven’s Falling Down”, która imponuje rockowym feelingiem i emocjonalnym ładunkiem. Końcówka albumu to przebojowy „The Phoenix Will Rise” oraz rozpędzony „Scream ’n’ Shout”, który pełnymi garściami czerpie z lat 80. — energia, drapieżność i czysta radość grania. Zespół rozwala system i oby takich perełek było w przyszłości jak najwięcej.

Wicked Smile to wciąż mało znany band — najwyższy czas to zmienić. To nie tylko znane nazwiska i doświadczeni muzycy, ale przede wszystkim zgrany zespół, który zna swoją wartość. Wicked Smile jest pewny siebie i doskonale wie, jak porwać słuchacza. Mocne riffy, chwytliwe melodie i refreny wpadające w ucho — to esencja tego albumu. Jedna z najmilszych niespodzianek 2026 roku.

Ocena: 9/10

MONSTRUM - W drugą stronę świata ... (2026)

 

Gdy ktoś zapyta o najlepsze polskie zespoły heavy metalowe, jednym tchem wymienia się Turbo, Kat, Wolf Spider czy Dragon. Dla mnie jednak jednym z najważniejszych rodzimych zespołów jest bez wątpienia rzeszowskie Monstrum, działające nieprzerwanie od 1994 roku. W ich dyskografii znajdziemy cztery znakomite płyty, które w pełni oddają styl, konsekwencję i klasę zespołu. Szczególne miejsce w moim sercu zajmuje debiut „Za horyzontem ciszy” oraz „VIII dzień tygodnia”. Ostatni jak dotąd album, „Cisza” z 2013 roku, również był prawdziwą ucztą dla fanów klasycznego heavy metalu.

Potem zespół na długie lata zamilkł, by po 13 latach powrócić z podwójną siłą. Piąty album studyjny, zatytułowany „W drugą stronę świata…”, ukaże się 14 lutego. To prawdziwa podróż w czasie – powrót do klimatu debiutu. Dominują tu klasyczne heavy metalowe patenty z wyraźnymi wpływami Iron Maiden, Judas Priest czy wczesnego Turbo. Lepszej zachęty po prostu nie trzeba.

Monstrum to przede wszystkim charyzmatyczny głos Mariusza Waltosia, będący znakiem rozpoznawczym tej kapeli. Potrafi śpiewać zarówno agresywnie, jak i niezwykle melodyjnie. Silnie inspiruje się wokalistami z lat 80., doskonale wiedząc, jak oddziaływać na zmysły słuchacza. Lata mijają, a on wciąż sieje spustoszenie. Sekcja rytmiczna błyszczy i wyraźnie czerpie z brytyjskiej szkoły heavy metalu. Świetnie spisuje się także duet gitarowy Dudek/Guzek, który stawia na przebojowość, zadziorność i klasyczny heavy metalowy sznyt. To miks estetyki lat 80. z wyczuwalnymi wpływami Iron Maiden z lat 90. Całość dopełnia surowe, drapieżne brzmienie oraz przyjemna dla oka okładka. Panowie dopracowali każdy detal, czego efektem jest jeden z najlepszych albumów w dorobku zespołu. Płyta jest energetyczna, agresywna i niezwykle chwytliwa. Monstrum znów sieje zniszczenie.

Na albumie znajdziemy 10 utworów, które składają się na około 45 minut rasowego heavy metalu. Zespół doskonale wie, jak działać na emocje słuchacza. Na pierwszy ogień idzie killer w postaci „63 dni”, który wyraźnie czerpie z twórczości Iron Maiden. Struktura, przebojowość i aranżacje sprawiają, że utwór bez problemu mógłby znaleźć się na debiucie Monstrum. Jest moc. Dalej pojawia się lekko hardrockowy „Ostatnie przedstawienie” – już od pierwszych sekund czuć ducha lat 80., a prosty, nośny riff robi tu kapitalną robotę. Utwór balansuje między stylistyką Judas Priest, Saxon i Accept i momentalnie wpada w ucho.

Rozpędzony „Grandabanda” to żywiołowy, przebojowy numer mocno inspirowany Iron Maiden. Stylistycznie przywodzi na myśl „VIII dzień tygodnia”. Może nie ma tu nic odkrywczego, ale to sprawdzona formuła zagrana z polotem i autentyczną miłością do heavy metalu. Monstrum w najlepszym wydaniu. Kolejnym killerem jest „Wirtualny troll” – utwór znakomicie buja, a motyw przewodni dosłownie rozwala system. Czuć bojowy klimat i umiejętne urozmaicenie materiału. Nie ma mowy o graniu na jedno kopyto.

Znalazło się także miejsce na rockową balladę „Płomień przeznaczania”, przemycającą patenty znane z twórczości Scorpions. Zespół nie zwalnia tempa i serwuje przebojowy „Obudź się”, który idealnie sprawdzi się na koncertach. Prosty motyw, szybsze tempo i chwytliwy refren czynią z niego jeden z najlepszych utworów na płycie. Mroczniejszy klimat pojawia się w „Agonalny sen”, choć na tle całości wypada on najsłabiej. Kolejny mocny cios to dynamiczny „Pod wiatr” – ponownie doskonały hołd dla brytyjskiego heavy metalu lat 80.

„Rój” brzmi jak bezpośredni ukłon w stronę „Powerslave” Iron Maiden: galopujące riffy, chwytliwa melodia i wciągające solówki – wszystko się tu zgadza. Album zamyka jeszcze jeden killer w stylistyce Iron Maiden – „Cios za cios”, który wyraźnie nawiązuje do „Za horyzontem ciszy”. Klasyczne Monstrum i właśnie za to ich kocham.

Monstrum to kluczowy zespół na polskiej scenie heavy metalowej, który nigdy nie zawiódł. Doskonale wie, jak pisać killery i przeboje zapadające w pamięć na długie lata. Nowy album to kwintesencja stylu Monstrum i esencja klasycznego heavy metalu. Fani wczesnego Turbo, Iron Maiden czy Judas Priest będą zachwyceni. Warto było czekać te 13 lat na nowy materiał. Gorąco polecam.

Ocena: 9/10

TAILGUNNER - Midnight Blitz (2026)

 

Tailgunner to nowa nadzieja brytyjskiego heavy metalu. Ten młody zespół, obecny na scenie od 2018 roku, zdążył już wypracować rozpoznawalny styl i zyskać sympatię fanów. Grupa porusza się w obszarach klasycznego heavy metalu, speed metalu oraz power metalu, tworząc spójną i niezwykle energetyczną mieszankę. Mają talent, sceniczną pewność siebie oraz doskonałe wyczucie tego, jak porwać słuchacza.

Na koncie mają bardzo udany debiut, a teraz – po trzech latach przerwy – powracają z drugim albumem studyjnym zatytułowanym „Midnight Blitz”. Płyta ukazała się dziś, 6 lutego, nakładem wytwórni Napalm Records, a nad całością w roli producenta czuwał sam K.K. Downing. To już wystarczający powód, by sięgnąć po najnowsze dzieło Tailgunner. Album jednoznacznie potwierdza, że na brytyjskiej scenie heavy metalowej wyrasta nowa gwiazda.

Tailgunner to młodzieńcza energia, ogromne zaangażowanie, szczera miłość do heavy metalu lat 80. oraz rozrywka na bardzo wysokim poziomie. Zespół jest głodny sukcesu i po raz kolejny dostarcza materiał pełen energii, drapieżności i przebojowości, który błyskawicznie potrafi zarazić słuchacza. Ogromna siła grupy tkwi w gitarowych partiach duetu Thompson / Salvini – jest klasycznie, z pazurem i pomysłem. Słychać tu wyraźne inspiracje zespołami takimi jak Enforcer, Judas Priest, Iron Maiden czy Skull Fist.

Bardzo solidnie prezentuje się również sekcja rytmiczna, odpowiedzialna za dynamikę i potężny ładunek energii. Każdy z muzyków doskonale odnajduje się w swojej roli. Trudno wyobrazić sobie Tailgunner bez charyzmatycznego wokalisty Craiga Carnsa, który wcześniej udzielał się także w zespole Induction. Co ciekawe, w tym roku zarówno Induction, jak i Tailgunner wydali nowe albumy. Craig wyraźnie pokazuje dawnym kolegom, że w tym bezpośrednim starciu to Tailgunner wychodzi zwycięsko, mimo że oba zespoły poruszają się w nieco innych stylistykach.

Na uwagę zasługuje również świetna okładka, która zapada w pamięć na długo, a soczyste, selektywne brzmienie doskonale dopełnia całość. Materiał jest bardzo dobrze wyważony — każdy znajdzie tu coś dla siebie. Album składa się z 10 utworów i zespół zadbał o to, by przez cały czas coś się działo.

Otwierający płytę „Midnight Blitz” to strzał w dziesiątkę — od pierwszych sekund zespół zaraża pozytywną energią, klimatem lat 80. i dużą przebojowością. Świetnie wybrzmiewają partie gitarowe oraz solówki, co zapewnia mocne i efektowne otwarcie. Lekko przesiąknięty hard rockiem „Tears in Rain” to rasowy hit z melodyjnym motywem i porywającym refrenem — prawdziwa wizytówka zespołu.

Rozpędzony „Follow Me in Death” kipi energią i momentami ociera się o power metal. Utwór szybko wpada w ucho i oferuje wiele interesujących partii gitarowych. Moim osobistym numerem jeden bardzo szybko stał się „Dead Until Dark” — chwytliwy refren dosłownie rozwala system, a całość momentami przywodzi na myśl twórczość Induction. Agresywny riff i bardziej złożona struktura to z kolei główne atuty dynamicznego „Barren Lands and Seas of Red”.

Nieco słabiej wypada stonowany „War in Heaven”, który nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle reszty materiału. Zdecydowanie najlepiej Tailgunner wypada w szybkich, bezkompromisowych petardach, co doskonale potwierdza speedmetalowy „Blood Sacrifice” — mocny, bezpośredni cios. Dalej otrzymujemy jeszcze niezwykle melodyjny i energiczny „Night Raids”, czyli dokładnie taki typ kompozycji, w jakich zespół czuje się najlepiej.

Całość zamyka singlowy „Eulogy”, który stanowi idealne podsumowanie albumu i pokazuje pełnię możliwości Tailgunner. Oby więcej takich utworów w ich wykonaniu.

Warto było czekać trzy lata na nowy materiał brytyjskiego Tailgunner. Słychać wyraźnie, że zespół rozwinął skrzydła i jeszcze bardziej dopracował swój styl oraz sposób komponowania. „Midnight Blitz” kipi energią i dostarcza mnóstwo potencjalnych hitów oraz metalowych killerów. To album, który zdecydowanie warto mieć na swojej półce.

Ocena: 9/10

INDUCTION - Love Kills! (2026)

 

Miło jest obserwować, jak Tim Hansen, syn Kaia Hansena, na dobre rozkręcił swój autorski projekt Induction. Zespół funkcjonuje na scenie już od 2014 roku i dorobił się trzech albumów studyjnych. Najnowszy z nich, zatytułowany „Love Kills!”, ma swoją premierę 6 lutego nakładem wytwórni Reigning Phoenix Music.

Niepokoi jednak fakt, że skład zespołu ulega bardzo częstym zmianom — w praktyce każdy album nagrywany był w innym zestawieniu personalnym. Brakuje tu wyraźnej stabilizacji, co niestety odbija się na spójności materiału. Stylistycznie Induction pozostaje wierny obranej drodze: to nadal melodyjny power metal z symfonicznym zabarwieniem. Nowa płyta powinna przypaść do gustu fanom takich zespołów jak Beast in Black, Battle Beast, Freedom Call czy Dynazty. Jest jeszcze bardziej słodko, młodzieżowo i momentami wręcz kiczowato.

Niestety, w moim odczuciu jest to najsłabszy album w dorobku Induction. Nie pomaga nawet obecność utalentowanego Gabriele Gozziego, który w Fallen Sanctuary sieje prawdziwe wokalne spustoszenie. To artysta obdarzony charyzmą, świetną techniką i naturalnym wyczuciem power metalowej estetyki. Tym razem jednak ani jego umiejętności, ani przebojowość utworów, ani nawet proste, wpadające w ucho melodie nie są w stanie uratować całości. Nawet wyraźne wpływy Gamma Ray czy cover „Empress” sprawdzają się raczej jako ciekawostka niż realna wartość dodana.

Album jest mało wymagający i wyraźnie ukierunkowany na młodsze pokolenie słuchaczy. Szkoda, bo Induction prezentował się dotąd znacznie ambitniej. W 2024 roku do składu dołączyli Justys Sahlman (druga gitara) oraz perkusista Markus Felber. Nowi muzycy wyraźnie się starają — słychać zaangażowanie i solidne umiejętności instrumentalne. Problemem pozostają jednak same kompozycje i aranżacje, które miejscami wydają się niedopracowane i zbyt oczywiste.

To płyta, której słucha się przyjemnie, ale która nie wywołuje większych emocji. Zespół zadbał o soczyste, nowoczesne brzmienie oraz atrakcyjną graficznie okładkę — pod tym względem wszystko się zgadza. Materiał jest krótki i treściwy, pozbawiony rozbudowanych form czy epickich kolosów. Otrzymujemy serię krótkich, bezpośrednich strzałów.

Album otwiera cukierkowy i kiczowaty „Virtual Insanity”, kipiący energią i przebojowością, choć wyraźne skojarzenia z Battle Beast nie do końca do mnie trafiają. Wokalnie Gozzi — wiadomo — pełna klasa. „War of Hearts” to już typowy numer Induction: prosty, z nieco większym naciskiem na gitary i delikatną hardrockową nutą. W podobnych klimatach utrzymany jest słodki i łatwy w odbiorze „Dark Temptation” — poprawny, lecz pozbawiony głębszego pazura.

Serce zaczyna bić szybciej przy singlowym „Steel and Thunder”. Mocny riff, szybkie tempo, mniej kiczu i więcej patentów rodem z Gamma Ray sprawiają, że to prawdziwy killer. Refren jest prosty i wręcz stworzony do koncertowego śpiewania. Lżejszy, rockowy „Strangers to Love” balansuje już na granicy komercji, choć uwagę przykuwa gościnny udział Clementine z Visions of Atlantis.

Kolejnym mocnym punktem płyty jest bez wątpienia „Beyond Horizons”. Tutaj Induction garściami czerpie z dorobku Powerwolf, Bloodbound czy Sabaton. Sporo się tu dzieje, a podniosły refren robi bardzo dobre wrażenie. Melodyjny „Love Kills” to niestety powielanie sprawdzonych schematów i odgrzewanie znanych motywów. Więcej drapieżności pojawia się w „I Am Evil”, który zachwyca przebojowością i łatwo wpadającym w ucho motywem przewodnim. Na koniec otrzymujemy klimatyczny i nieco bardziej złożony „The Veil of Affection” — kolejny jasny punkt albumu.

Do tej pory Induction dostarczał mi rozrywki na bardzo wysokim poziomie, a twórczość Tima Hansena sprawiała mi autentyczną frajdę. Najnowszy album to jednak wyraźny spadek formy i pójście na skróty. Brakuje bardziej wyrazistych popisów gitarowych oraz ambitniejszych, wielowątkowych kompozycji. Całość jest zbyt słodka, jednowymiarowa i momentami przewidywalna.

To solidny album, ale obarczony wyraźnymi wadami. Liczyłem na coś więcej.

Ocena: 7/10

AXE VICTIMS - Hypnotized (2026)

 

Pewnie niewiele osób zwróciłoby uwagę na to wydawnictwo ze względu na oszczędną, wręcz nijaką okładkę, która może skutecznie odstraszać. Jednak fani heavy metalu z lat 80. bez trudu powinni rozpoznać logo zespołu. Tak, mowa o niemieckim Axe Victims, który działał w latach 1982–1986 i zdążył wydać solidny debiut. Album Another Victim udowodnił, że mamy do czynienia z wartościową formacją skupioną na klasycznym heavy metalu, osadzonym w klimatach Judas Priest, Faithful Breath czy Gravestone.

Na długie lata kapela zniknęła z radarów, by niespodziewanie powrócić dopiero w 2024 roku. Ze starego składu pozostali basista Holly George, perkusista Martin Rocco oraz gitarzysta Roland Hag. Zespół uzupełnili gitarzysta Cosi Martigiani oraz wokalista A.H. Son. Jak się okazuje, już w latach 80. grupa pracowała nad drugim albumem, który był w zasadzie gotowy. Niestety, w wyniku problemów kontraktowych oraz bankructwa wytwórni Mausoleum Records materiał przepadł.

Dopiero teraz, po 42 latach od debiutu, wytwórnia High Roller Records odnalazła i wydała – 30 stycznia – zaginiony drugi album zatytułowany Hypnotized. Warto podkreślić, że na płycie słyszymy śp. wokalistę Franka Fanfara oraz gitarzystę Toma Bohna. To znakomity hołd dla tych utalentowanych muzyków, których nie ma już z nami, a jednocześnie solidny bilet powrotny dla Axe Victims.

Na duże brawa zasługuje fakt, że udało się zachować ducha lat 80. oraz w pełni klasyczne brzmienie. Płyta rzeczywiście brzmi tak, jakby została wykopana z metalowego podziemia. Kiczowata okładka, lekko przybrudzone brzmienie, charakterystyczny styl wokalny i same kompozycje doskonale oddają klimat heavy metalu tamtej dekady. Czuć to już od pierwszych sekund. Frank Fanfar nie był może wokalistą z najwyższej półki, ale potrafił budować atmosferę i nadawać muzyce drapieżności. Dużą frajdę sprawia również ponowne obcowanie z duetem gitarowym Bohn/Hag, który stawia na klasyczne riffy i solówki.

Niby wszystko jest tu proste i miejscami wtórne, ale radość z odsłuchu pozostaje niepodważalna. Słychać zaangażowanie i pasję muzyków, którzy grali z czystej miłości do metalu. Ten szczery przekaz naprawdę zaraża.

Na albumie znajdziemy 10 utworów, co przekłada się na 38 minut muzyki. Na pierwszy ogień idzie zadziorny i rozpędzony numer tytułowy „Hypnotized”. Nie ma tu nic odkrywczego, ale frajda z odsłuchu jest ogromna. Hardrockowe klimaty w stylu Scorpions, z wyczuwalną nutą Accept, pojawiają się w klimatycznym „Rock Tonight” – formuła sprawdza się znakomicie, tworząc bardzo urokliwy kawałek. Axe Victims przyspieszają w „Blood in My Veins” i tutaj sieją prawdziwe zniszczenie. Dużo w tym starego Judas Priest i Accept, a refren robi znakomitą robotę.

Echa hard rocka spod znaku Scorpions czy Def Leppard można wyłapać w przebojowym „Shout”. Zespół sypie hitami, co tylko cieszy. Stylistyka AC/DC spotyka się z Accept w zadziornym „Devil Inside”. Szybkie tempo i kąśliwy riff to główne atuty pozytywnie zakręconego „Shinin’”. Bardzo dobrze buja stonowany i klimatyczny „Humans Talking” – to znakomity hołd dla lat 80., a wokal Franka pozytywnie zaskakuje. Kolejny bezdyskusyjny hicior to „When the Heat Is On”. Całość zamyka nieco bardziej komercyjny, wręcz stadionowy „We’re Not Gonna Break It”.

W takim składzie Axe Victims już nic nowego nie nagrają, dlatego Hypnotized należy traktować jako wyjątkowy hołd dla zmarłych muzyków – gitarzysty Toma Bohna i wokalisty Franka Fanfara. Wspaniale jest móc usłyszeć ich jeszcze raz. Dobrze, że ten materiał udało się odkopać i udostępnić światu. Teraz pozostaje czekać na kolejne rozdziały historii Axe Victims.

Ocena: 8/10

EVERMORE - Mournbraid (2026)

 

Debiut szwedzkiego Evermore bardzo przypadł mi do gustu, dlatego od tamtej pory uważnie śledzę poczynania tej formacji, wyraźnie inspirującej się dokonaniami takich zespołów jak Edguy, Helloween, Gamma Ray czy Nocturnal Rites. Drugi album, „In Memoriam”, był materiałem solidnym, jednak nie wywołał już takiego zachwytu jak debiut. Po trzech latach przerwy zespół powraca z nowym wydawnictwem zatytułowanym „Mournbraid”. Płyta ukaże się 20 marca nakładem Scarlet Records. Fani power metalu z pewnością nie przejdą obok tej premiery obojętnie — zapewne znajdą się tacy, którzy będą wychwalać album pod niebiosa. Jeśli jednak chodzi o mnie, towarzyszy mi raczej poczucie rozczarowania niż autentycznego entuzjazmu. Evermore wciąż gra swoje, lecz materiał nie powala na kolana tak jak debiut.

Evermore to dziś już marka rozpoznawalna na scenie. Tym razem zespół postawił na dość skromną okładkę, a samo brzmienie jest typowe dla tego rodzaju produkcji — mocne, klarowne i krystalicznie czyste, gdzie każdy dźwięk brzmi soczyście i selektywnie. Muzycy bez wątpienia są utalentowani i wiedzą, co robią. Dużym atutem zespołu pozostaje wokal Johana Haraldssona, który potrafi nadać kompozycjom przebojowości, energii i odpowiedniej dynamiki. Za partie gitarowe odpowiada Johan Karlsson, który wykonuje dla zespołu ogrom pracy. Stawia na klasyczne rozwiązania, jednak tym razem nie wszystkie pomysły okazują się trafione — zdarzają się momenty wyraźnie słabsze. Szkoda, że formacja, która nagrała tak znakomity debiut, zmaga się obecnie z podobnymi problemami.

Album rozpoczyna się w klasyczny sposób — od nastrojowego intra. Na duże brawa zasługuje jednak „Underdark”, który wchodzi z potężną siłą. To power metal pełną gębą, brzmiący jak mieszanka stylistyki Bloodbound, Gamma Ray oraz Primal Fear. Szkoda tylko, że cała płyta nie utrzymuje takiego poziomu energii. Klimatyczny i momentami progresywny „Nightstar Odyssey” przywodzi na myśl dokonania Edguy. To dobry utwór, choć brakuje mu czegoś, co wywołałoby pełną ekscytację. Klasyczny power metal rodem z lat 90. odnajdziemy w rozpędzonym „Titans”, który ponownie mocno nawiązuje do Bloodbound. Tego rodzaju szybki, dynamiczny power metal zdecydowanie najlepiej wychodzi Evermore. Siedmiominutowy „Oath of Apathy” próbuje być monumentalny i nastrojowy, lecz sprawia wrażenie nieco wymuszonego i niepotrzebnie rozciągniętego. Kolejnym mocnym punktem albumu jest energiczny „The Illusionist” — wyraźny hołd dla klasyki power metalu spod znaku Edguy czy Helloween. Partie klawiszy dobrze wypadają w melodyjnym „Armored Will”, gdzie zadziorny wokal i mocniejszy riff skutecznie napędzają utwór, przywodząc na myśl zarówno Bloodbound, jak i Sabaton. Mroczny i ciężki „Ravens at the Gates” momentami kojarzy się z solowymi dokonaniami Halforda i bez wątpienia należy do najmocniejszych kompozycji na płycie — właśnie w takim kierunku powinien zmierzać cały album. Równie dobrze prezentuje się dynamiczny „Mournbraid”, który serwuje mroczny i agresywny power metal.

Nowy album Evermore mógł być wielkim wydarzeniem dla fanów power metalu. Niestety, z dużej chmury spadł raczej niewielki deszcz. Krążek zawiera kilka naprawdę udanych momentów, lecz jako całość jest nierówny i nie dorównuje znakomitemu debiutowi. To solidna porcja klasycznego power metalu, ale nic ponad to. Pozostaje mieć nadzieję, że następnym razem będzie lepiej.

Ocena: 7/10

TEUTONIC SLAUGHTER - Cheap food (2026)

 Czas na kolejną ciekawą thrashmetalową propozycję w 2026 roku. „Cheap Food” to trzeci pełnometrażowy album niemieckiej kapeli Teutonic Slaughter, który ukazał się 30 stycznia nakładem Iron Shields Records. Zespół obecny jest na scenie od 2011 roku i konsekwentnie podąża śladami swoich starszych kolegów po fachu. Inspiracje takimi formacjami jak Sodom, Kreator czy Violent Force są tu aż nadto wyraźne. Muzycy stawiają na klasyczne rozwiązania i stawiają na thrash metal, doprawiony solidną dawką heavy/speed metalu.To album, którego zdecydowanie nie można przegapić.

Okładka płyty jest na swój sposób klimatyczna i skutecznie przyciąga uwagę, choć nie brakuje w niej odrobiny kiczu. Brzmieniowo całość wypada bardzo solidnie — dźwięk jest mocny, selektywny i dobrze wyważony, co dodaje materiałowi agresji oraz siły rażenia. Mózgiem całej operacji pozostaje wokalista i gitarzysta Philip Krisch. Jako frontman doskonale odnajduje się w tej stylistyce, w pełni oddając ducha lat 90. Dysponuje charyzmą oraz charakterystyczną manierą wokalną, dzięki czemu albumu słucha się z dużą przyjemnością. Równie dobrze prezentuje się warstwa gitarowa. Philip Krisch oraz Ivan Almeida dwoją się i troją, by materiał był zróżnicowany, dynamiczny, przebojowy i łatwo zapadający w pamięć. Może nie mamy tu do czynienia z płytą idealną, ale bez wątpienia jest to znakomita, bezpretensjonalna rozrywka. Teutonic Slaughter w pełni oddaje piękno klasycznego thrash metalu.

Album jest krótki i treściwy. Po krótkim intro dostajemy rozpędzony „Hostage” — mocny riff, szybkie tempo i świetna współpraca gitarzystów robią doskonałe pierwsze wrażenie. Zespół imponuje dynamiką, melodyjnością i świeżością. Pełen energii i drapieżności tytułowy „Cheap Food” to kolejna thrashmetalowa petarda — nie brakuje tu chwytliwych melodii oraz atrakcyjnych solówek. W speedmetalowym „Redistribution” zespół wypada wręcz jeszcze korzystniej; utwór kipi energią i pomysłowością.

Band nie zwalnia tempa i atakuje zadziornym „Witches Rock’n’Roll”, czerpiąc pełnymi garściami z klasyki niemieckiego thrash metalu — i trzeba przyznać, że wychodzi im to znakomicie. Niezwykle chwytliwy „Fight the Reaper” to kolejny killer, który błyskawicznie wpada w ucho. Jest moc, jest agresja i wyczuwalna świeżość. Najdłuższym utworem na płycie jest „Give ’Em Hell” — nadal szybki, bezkompromisowy i agresywny numer, którego prosty, nośny refren robi znakomitą robotę. To bardzo dobre podsumowanie całego albumu.

Teutonic Slaughter nagrali bardzo udany krążek, oferujący esencję klasycznego thrash metalu: energię, pazur oraz solidny, wyrównany materiał. Całości słucha się z dużą przyjemnością, a potencjał drzemiący w tym zespole jest wyraźnie odczuwalny. To płyta zdecydowanie godna uwagi dla maniaków thrash metalu.

Ocena: 7.5/10