BURNING EDEN - Burning Eden (2026)

 

Tym razem okładka, wyglądająca jak wygenerowana przez sztuczną inteligencję, raczej odstrasza niż zachęca. Jednak jedno spojrzenie na stylistykę, w której porusza się zespół, oraz na jego kraj pochodzenia, nieco zmienia odbiór. Młodziutki Burning Eden działa od 2025 roku i reprezentuje pogranicze heavy i power metalu. Jeśli ktoś nie ma wygórowanych oczekiwań i lubi proste, zadziorne oraz chwytliwe granie w stylu HammerFall czy HammerKing, powinien znaleźć tu coś dla siebie. Zespół stawia na rycerską estetykę, a 24 kwietnia ukazał się jego debiutancki album zatytułowany po prostu „Burning Eden”.

Burning Eden to przede wszystkim charakterystyczny wokalista Rafael Felicio, który potrafi śpiewać z odpowiednią ekspresją, choć wciąż powinien popracować nad techniką. Dobrze wypadają gitarzyści, stawiający na klasyczne rozwiązania i nieskomplikowane, ale skuteczne motywy. Livas i Flote koncentrują się na dynamice oraz chwytliwych melodiach. Całość jest przystępna i momentami całkiem udana, jednak formuła pozostaje mocno ograna, a zespół zbyt często popada w wtórność i brak wyrazistej tożsamości. Na tym etapie prezentują się raczej jako sprawni rzemieślnicy, dopiero stawiający pierwsze kroki na scenie metalowej. Debiut to solidna dawka klasycznego heavy metalu.

Na plus wyróżnia się melodyjny i przebojowy „Burning Eden” – prosty, ale wpadający w ucho numer, w którym pobrzmiewają inspiracje Iron Maiden czy Majesty. Zespół potrafi pisać chwytliwe utwory, czego dobrym przykładem jest również „Astral” – lekki, melodyjny kawałek oparty na sprawdzonych schematach. Dalej pojawia się dynamiczny „The Wilds of the Night”, który także bazuje na znanych zagrywkach i nie wnosi niczego szczególnie świeżego. Tego typu heavy metalowych kompozycji jest na rynku naprawdę sporo. Niestety, pewna powtarzalność daje się odczuć – „We Are One” nie wnosi nic nowego, a podobnie wypada zadziorny „Army of Darkness”. Słucha się tego całkiem przyjemnie, lecz trudno mówić o jakimkolwiek zaskoczeniu – dominują ograne patenty i schematyczne riffy.

Lepiej prezentuje się finał płyty w postaci „Lord of Promises”, najdłuższego utworu na albumie. Pojawia się tu bardziej marszowe tempo oraz próba stworzenia czegoś bardziej epickiego i utrzymanego w rycerskim klimacie. Na plus można zaliczyć wyraźne inspiracje Iron Maiden.

Burning Eden to zespół, który ma potencjał, by się rozwinąć. Na razie oferuje rzemieślniczy, solidny heavy metal oparty na sprawdzonych schematach, jednak brakuje mu świeżości i wyrazistości. Trudno też wskazać utwory, które na dłużej zapadają w pamięć. Mimo tych niedociągnięć nie jest to materiał nieudany.

Ocena: 5,5/10

VENOM - Into the oblivion (2026)

 Najlepsze lata brytyjskiego Venom są już dawno za nimi, jednak każde kolejne wydawnictwo wciąż stanowi święto dla fanów zespołu oraz miłośników heavy/speed i black metalu. Od premiery „Storm the Gates” z 2018 roku minęło już osiem lat, więc nadszedł czas na nowe dzieło. „Into the Oblivion” to szesnasty album studyjny w bogatej dyskografii grupy, który ukazał się 1 maja. Nie jest to wprawdzie płyta roku, ale z pewnością nie przynosi zespołowi wstydu.

Venom to nadal przede wszystkim charyzmatyczny wokal Cronosa, mroczna atmosfera oraz udane połączenie heavy/speed metalu z black metalem. Nie brakuje tu mocnych riffów, agresji i charakterystycznego klimatu. Mimo upływu lat Cronos wciąż potrafi pozytywnie zaskoczyć. Za partie gitarowe odpowiada John Stuart Dixon, który stawia raczej na sprawdzone i bezpieczne rozwiązania. Niestety brakuje tu większych niespodzianek i powiewu świeżości. Zespół gra solidnie, lecz nie oferuje niczego, co mogłoby naprawdę zachwycić.

Na płycie znajdziemy jednak kilka wyróżniających się utworów. Tytułowy „Into the Oblivion” imponuje energią, mrokiem i agresją, przywołując skojarzenia ze starszymi wydawnictwami zespołu. Singlowy „Lay Down Your Soul” odsłania bardziej przebojowe oblicze Venom — gdyby takich momentów było więcej, album zyskałby na atrakcyjności. To rasowy killer i nie bez powodu wybrano go na singiel. Dobrze wypada także mroczny i nieco surowy „Nevermore”, choć można odnieść wrażenie, że zabrakło tu dopracowania detali. Emocje ponownie rosną przy szybkim i agresywnym „Death the Leveller”, gdzie zespół wraca do dynamicznego heavy/speed metalu. Drugim singlem jest rozpędzony i chwytliwy „Kicked Out the Hell” — jeden z ciekawszych fragmentów albumu, dopracowany i zagrany z wyczuciem.

Niestety dalsza część płyty prezentuje się już przeciętnie i nie oferuje utworów, które szczególnie zapadałyby w pamięć. Choć album zawiera 13 kompozycji i trwa zaledwie 43 minuty, momentami sprawia wrażenie zbyt rozwleczonego i nużącego.

Na plus należy zaliczyć minimalistyczną okładkę, która jest wyrazista i łatwo zapada w pamięć. Całość można określić jako solidne wydawnictwo z kilkoma jaśniejszymi momentami. Cieszy sam fakt powrotu Venom z nowym materiałem, choć szkoda, że zespół nie zaproponował bardziej wyrazistych pomysłów i kompozycji. To album poprawny, ale daleki od najlepszych dokonań grupy — i niestety pozostawia pewien niedosyt.

Ocena: 6,5/10

IRON KINGDOM - Shadows and dust (2026)

 

Złego słowa o kanadyjskim Iron Kingdom nie mogę napisać, bowiem przez 15 lat działalności wydali naprawdę świetne płyty z klasycznym heavy metalem. W swojej muzyce wyraźnie nawiązują do brytyjskiej sceny, a przede wszystkim do Iron Maiden. Na 6 czerwca zapowiedziany jest szósty album studyjny tej formacji. Niestety, jak dla mnie „Shadow and Dust” to najsłabsze wydawnictwo w ich dorobku.

Owszem, płyta jest melodyjna, energiczna i utrzymana w klasycznym stylu, jednak niewiele z niej pozostaje w pamięci. Materiał sprawia wrażenie odtwórczego i przewidywalnego. Zespół nadal gra „swoje”, ale jakość wyraźnie spadła. Brakuje wyrazistych hitów, elementu zaskoczenia, a wokal Chris Osterman momentami zaczyna drażnić — zamiast intrygować, bywa po prostu męczący. Duet gitarowy Osterman/Merrick robi, co może, jednak opiera się głównie na prostych, ogranych schematach. Całości brakuje świeżości, pomysłowości i dopracowania. Same utwory nie wyróżniają się niczym szczególnym. Tym razem Iron Kingdom zwyczajnie rozczarowuje.

Przyjrzyjmy się bliżej zawartości albumu „Shadow and Dust”. Na otwarcie dostajemy solidny „Defenders” — utwór poprawny, lecz mało zapadający w pamięć. Dalej zespół konsekwentnie czerpie inspiracje z Iron Maiden. Nieco chaotyczny „Eternal Emperor” stawia na melodyjność, ale nie porywa. Partie wokalne bywają tu problematyczne. „Dreamless Sea”, mimo pewnego urozmaicenia, również sprawia wrażenie kompozycji pozbawionej wyraźnego pomysłu i odstaje od reszty. Skoczny „Deadhouse Gates” ma potencjał na przebój, jednak wokal Chrisa brzmi tu wręcz karykaturalnie i psuje odbiór. Mocniejszy riff pojawia się w „Line of Fire” — to wyraźny ukłon w stronę speed metalu i jeden z jaśniejszych punktów płyty. Szkoda, że cały album nie został utrzymany w takim klimacie. W „Shadow of Time” ponownie słychać wpływy Iron Maiden, lecz utwór nie wyróżnia się niczym szczególnym — to solidny, ale typowy heavy metal. Na plus zasługuje dynamiczny i agresywny „Dark Demands”, gdzie wokal wreszcie brzmi lepiej i bardziej drapieżnie. Na zakończenie otrzymujemy epicki, bardziej nastrojowy „Sacred Fire”, będący udanym hołdem dla Iron Maiden.

Do tej pory Iron Kingdom trzymał wysoki poziom. Tym razem dostajemy wprawdzie heavy metalowy album, ale pozbawiony wyraźnej koncepcji, dopracowania i świeżości. Sprawia wrażenie nagranego na siłę — jakby zespół chciał po prostu wypełnić lukę po czterech latach od poprzedniego wydawnictwa. Szkoda, bo wcześniejsze płyty dostarczały znacznie więcej satysfakcji.

Ocena: 6/10

LOCKHART - City Pulse (2026)

 

Na scenie hardrockowej pojawił się nowy gracz, który może sporo namieszać. Mowa o kanadyjskim Lockhart, działającym od 2022 roku. To w zasadzie supergrupa złożona z trzech doświadczonych muzyków. W jej skład wchodzi Devon Kerr (Axxion), odpowiedzialny za wokal, gitary i partie klawiszowe, Jason Junop (Cauldron) na basie oraz Fabio Alessandrini, znany m.in. z Hardline i Bonfire, za perkusją.

Debiutancki album City Pulse ukaże się 12 czerwca nakładem High Roller Records.

To, co zespół prezentuje, to mieszanka melodyjnego hard rocka i AOR-u, mocno osadzona w stylistyce lat 80. Znajdziemy tu proste, chwytliwe melodie oraz utwory o wyraźnie radiowym potencjale. Jednym z największych atutów jest wokal Devona Kerra, który nadaje całości klimat przywodzący na myśl płyty Def Leppard, Foreigner czy Toto. Partie gitarowe również utrzymane są w klasycznym duchu – nieskomplikowane, ale niezwykle nośne i przyjemne dla ucha, oddające esencję rockowego grania. Czuć w tym pasję, pomysłowość i doświadczenie, co bezpośrednio przekłada się na wysoką jakość materiału.

Fani klimatów spod znaku Foreigner czy Survivor bez trudu odnajdą się w przebojowym i oldschoolowym „City Pulse”, które brzmi niczym zaginiony klasyk z lat 80. Dalej otrzymujemy energiczny i pełen werwy „Cant Shake It” – szybszy numer z wpadającym w ucho refrenem, emanujący świeżością i dynamiką. Zespół brzmi tak, jakby faktycznie tworzył w złotej erze gatunku, co stanowi jeden z jego największych atutów.

Klimatyczne partie klawiszy napędzają rytmiczny „Together As One”, będący kwintesencją klasycznego rockowego grania. Więcej AOR-owego, spokojniejszego klimatu dostajemy w „Under Fire”. Zespół najlepiej odnajduje się jednak w żywszych, bardziej przebojowych kompozycjach, takich jak „Just Can’t Wait” – to znakomity hołd dla Foreigner i Toto. Nie zabrakło również bardziej romantycznych akcentów – „You Wouldn’t Know Love” to melodyjna ballada w duchu Foreigner czy Whitesnake, utrzymana w klasycznej konwencji i bardzo udana. Całość zamyka przyjemny, melodyjny „No Chance in Heaven”, który imponuje zarówno pomysłowością, jak i przebojowością – to kolejny ukłon w stronę hard rocka lat 80.

Lockhart udowadnia, że wciąż można tworzyć przystępny, świetnie brzmiący hard rock oparty na sprawdzonych patentach sprzed dekad. Debiutancki album to prawdziwa kopalnia hitów i esencja klasycznego grania w stylu Survivor czy Foreigner. Dla fanów gatunku – pozycja obowiązkowa.

Ocena: 8,5/10

SHADOWBORNE - Heavens falling (2026)

 

Kto tęskni za dawnym, energetycznym obliczem Battle Beast, Metalite czy Frozen Crown, ten z pewnością powinien zainteresować się melodyjnym, momentami kiczowatym, ale niezwykle chwytliwym albumem „Heavens Falling” szwedzkiego zespołu Shadowborne. Warstwa tekstowa nawiązuje do świata Gra o tron, a sama muzyka stanowi czystą, bezpretensjonalną rozrywkę. Battle Beast od dawna nie nagrał nic szczególnie porywającego, więc tym bardziej cieszy fakt, że pojawił się album przywołujący klimat debiutu Beast in Black. Premiera płyty zaplanowana jest na 19 czerwca nakładem Scarlet Records.

Sercem Shadowborne jest charyzmatyczna i pełna energii wokalistka Eira Shadowborne, która zachwyca swoim stylem i nadaje utworom wyjątkowej przebojowości. Istotny wkład wnosi także duet gitarowy – The Warden i The Oathbearer – stawiający na chwytliwe melodie, lekkość i pozytywny wydźwięk. Inspiracje twórczością Battle Beast są wyraźne, choć można usłyszeć również echa Victorius czy Bloodbound. Całość brzmi świeżo, a jednocześnie znajomo – to radosny power metal w najlepszym wydaniu. Dopełnieniem są klimatyczna okładka oraz dopracowana produkcja.

Album otwiera podniosłe, choć nieco kiczowate intro „Winter Is Coming”, które skutecznie buduje nastrój. Następnie pojawia się „High and Low” – utwór przywołujący najlepsze momenty Battle Beast: mocne riffy, chwytliwość i świetna forma wokalna Eiry. „Wolf and the Queen” kontynuuje tę stylistykę, oferując melodyjny, łatwo wpadający w ucho refren. W rozpędzonym „Custodians” słychać wyraźne wpływy Bloodbound – może schematycznie, ale bardzo efektownie.

„Hold the Door” jest nieco słodszy i ociera się o kicz, natomiast tytułowy „Heavens Falling” ponownie podnosi poziom energii i przebojowości. „Stranger to Myself” z kolei wprowadza lekko dyskotekowy klimat, przypominając nie tylko Battle Beast, ale także Nightwish czy Beast in Black. Zespół wyraźnie ma talent do tworzenia hitów. Podobnie prezentuje się energiczny i zadziorny „The Wall”. Album zamyka ballada „End of the World”, która jednak skręca w stronę popu i nie dorównuje reszcie materiału.

To płyta skierowana do konkretnego odbiorcy. Fani Battle Beast, Bloodbound czy Beast in Black bez trudu odnajdą się w tej stylistyce. „Heavens Falling” to album niezwykle melodyjny, przebojowy i nastawiony na czystą przyjemność ze słuchania.

Ocena: 8/10

EMBRACE OF SOULS - The battle of the dead (2026)

 

Giacomo Voli nie jest już członkiem włoskiego Embrace of Souls, co jednak nie zmienia faktu, że zespół wciąż pozostaje atrakcyjny dla fanów symfonicznego power metalu. Twórczość grupy skierowana jest do miłośników takich formacji jak Rhapsody of Fire, Vision Divine czy Secret Sphere. Każdy, kto ceni epicki rozmach, symfoniczne aranżacje i podniosłe refreny, z pewnością znajdzie tu coś dla siebie.

Po świetnie przyjętym debiucie oraz solidnym albumie „Forever Part of Me”, zespół powraca po dwóch latach z trzecim krążkiem studyjnym zatytułowanym „The Battle of the Dead”, który ukaże się 22 maja nakładem Rockshot Records. Muzycy wyraźnie dążą do odzyskania poziomu i jakości znanych z debiutu — i trzeba przyznać, że w dużej mierze im się to udaje.

Giacomo Rossi to niezwykle utalentowany wokalista, który na nowym albumie udowadnia, że potrafi operować głosem w stylistyce zbliżonej do Giacomo Voliego. Umiejętnie buduje napięcie i nadaje całości charakterystyczny klimat symfonicznego power metalu. Na szczególne uznanie zasługuje również gitarzysta Giovanni Galeotti, który wraz z klawiszowcem Davide Scuteri tworzy interesującą i dopracowaną warstwę instrumentalną. Kompozycje cechują się lekkością, pomysłowością oraz dużą dbałością o chwytliwe melodie. Choć do absolutnego ideału nieco brakuje, materiał prezentuje się naprawdę imponująco.

Zespół zadbał o mocne, selektywne brzmienie oraz klimatyczną oprawę graficzną, która skutecznie zachęca do sięgnięcia po album. Sama zawartość również nie rozczarowuje — dostarcza wielu emocji i pozytywnych wrażeń.

Już otwierający utwór tytułowy „The Battle of the Dead” oferuje podniosły, pełen energii power metal, będący wyraźnym ukłonem w stronę Vision Divine czy Rhapsody of Fire. „Eversun” to natomiast przystępny, wpadający w ucho hit z wyraźnymi wpływami Helloween i Insanii, przywołujący ducha lat 90. Z kolei „The Gathering” zachwyca energią i charakterem — można w nim odnaleźć inspiracje Stratovariusem czy Sonatą Arcticą. To klasyczny power metal w najlepszym wydaniu.

Na płycie nie brakuje potencjalnych hitów — melodyjny „Spine” jest tego kolejnym dowodem. W „Betrayal” pojawiają się operowe chórki i progresywne elementy, a imponujące solówki robią duże wrażenie. Zespół wyraźnie posiada talent do tworzenia chwytliwych kompozycji na miarę Gamma Ray czy Helloween, co potwierdza utwór „The Dark Lord”. Równie dobrze wypada „The War”, oddający esencję power metalu. W „Sacrifice” usłyszymy operowe chórki i klimaty zbliżone do Nightwish, a zamykający album „Desolate Lands” utrzymany jest w podobnej, podniosłej i momentami nostalgicznej stylistyce.

Trudno nie być zaskoczonym formą, jaką zaprezentowało Embrace of Souls. „The Battle of the Dead” to album dopracowany, dojrzały, pełen chwytliwych utworów i interesujących pomysłów. To kwintesencja symfonicznego power metalu i wyraźny powrót do najwyższej formy zespołu. Zdecydowanie jedno z większych pozytywnych zaskoczeń.

Ocena: 9/10

ANUBIS - Anthromorphicide (2026)

Czas sprawdzić, jak radzi sobie amerykański Anubis, który w 2024 roku wydał znakomity album „Dark Parafie”, od razu zdobywając moje uznanie. To świetna mieszanka power metalu i thrash metalu. Zespół czerpie pełnymi garściami z takich formacji jak Iced Earth, Charred Walls of the Damned, 3 Inches of Blood czy Cage. Anubis udowodnił, że można grać jednocześnie agresywnie, melodyjnie i z wyraźnym pazurem. Pora więc zweryfikować, czy udało się utrzymać wysoki poziom debiutu na drugim albumie studyjnym zatytułowanym „Anthromorphicide”, który ukazał się 24 kwietnia nakładem M-Theory Audio.

Zaskakuje fakt, że skład zespołu uległ znaczącym zmianom. Z pierwotnego line-upu pozostał jedynie fenomenalny wokalista Devin Reiche. Jego głos sieje spustoszenie i idealnie wpisuje się w konwencję power i thrash metalu. Charyzma oraz znakomita technika sprawiają, że jest absolutnie przekonujący w tym, co robi. Partie gitarowe powierzono Justinowi Escamilli oraz Ulisisowi Hernandezowi z Judicator. Duet ten prezentuje wysoki poziom, utrzymując stylistykę znaną z debiutu – jest agresywnie, szybko i melodyjnie. Warto również wspomnieć, że wokalnie Devina wspiera Hanna Preston, która dołączyła do zespołu w 2025 roku. Mimo roszad personalnych Anubis nadal robi bardzo dobre wrażenie.

Okładka utrzymana jest bardziej w klimatach thrashu i death metalu, co znajduje odzwierciedlenie także w brzmieniu – ostrym, surowym i adekwatnym do stylu grupy. Pod tym względem trudno mówić o rozczarowaniu. Również zawartość albumu dostarcza sporo satysfakcji. Płytę otwiera energiczny i przebojowy „Nuclear Dawn”, który jasno pokazuje, że zespół konsekwentnie podąża obraną ścieżką. Szybko w pamięć zapada chwytliwy „Celestial” – jeden z najmocniejszych punktów krążka. Zespół gra z pasją i pomysłem, co zdecydowanie działa na jego korzyść. W podobnym duchu utrzymany jest dynamiczny „Arcanist”, oparty na solidnym riffie i nośnym refrenie. Nieco słabiej wypada rozbudowany „The Fire Inside” – jego siedmiominutowa forma okazuje się zbyt rozwlekła. Zdecydowanie lepiej Anubis prezentuje się w szybszych kompozycjach, czego przykładem jest tytułowy „Anthromorphicide” – prawdziwa petarda. Dalej otrzymujemy rozpędzony, power metalowy „Reptile Eyes”, który momentami przywodzi na myśl dokonania Primal Fear czy Gamma Ray. Z kolei „Fanged Angel” jest bardziej brutalny i złowieszczy, z wyraźnymi wpływami thrashu i death metalu. Choć utwór ma potencjał, brakuje mu nieco dopracowania. Energia wraca przy szybkim i przebojowym „My Favorite Cage”, który może kojarzyć się z ostatnimi dokonaniami Bloodorn. To bardzo solidny numer. „Ancient at Birth” również bazuje na wysokim tempie i power metalowej stylistyce. Na zakończenie dostajemy „Battalion” – esencję stylu Anubis. Takie utwory pokazują pełnię możliwości zespołu i pozostawiają bardzo dobre wrażenie.

Anubis nagrał bardzo dobry album, który potwierdza potencjał tej grupy. Zespół umiejętnie balansuje między agresywnym thrash metalem a melodyjnym, przebojowym power metalem, tworząc wybuchową i angażującą mieszankę. Mimo licznych zalet, jest to jednak wydawnictwo nieco słabsze od poprzednika – pojawiają się momenty mniej dopracowane. Niemniej zdecydowanie warto sięgnąć po ten album i wyrobić sobie własną opinię.

Ocena: 8/10

DEMON SPELL - Blessed be the dark (2026)

 

Brakuje nowych wydawnictw  Mercyrul datę czy Kinga diamonda, więc pozostaje szukać pocieszenia w innych zespołach. Cieszy jednak fakt, że przybywa kapel grających klasyczny heavy metal w tym stylu. Do grona takich formacji jak Attic czy portrait  dołączył właśnie włoski Demon Spell.

To młody zespół, działający od 2023 roku, tworzony przez doświadczonych muzyków znanych z doommetalowych projektów Haunted oraz Noble Savage. 24 kwietnia ukazał się ich debiutancki album zatytułowany "Blessed Be the Dark". Każdy, kto ceni twórczość Attic, pierwsze płyty Mercyful Fate czy dokonania Kinga Diamonda z nutą NWOBHM, bez trudu zakocha się w tym wydawnictwie. Efekt, jaki udało się osiągnąć, naprawdę robi ogromne wrażenie.

Okładka jest skromna, lecz tajemnicza — stanowi wyraźną zapowiedź mrocznego klimatu albumu. Aby oddać ducha Mercyful Fate, niezbędny jest charyzmatyczny wokalista, zdolny operować wysokimi rejestrami i budować atmosferę grozy oraz okultyzmu. Demon Spell ma w swoich szeregach Federico Fano, który świetnie spełnia te wymagania. Potrafi budować napięcie, śpiewać ekspresyjnie i przywoływać skojarzenia z Kingiem Diamondem — a to zdecydowanie ogromny atut.

Warstwa wokalna to jednak nie wszystko. Gitarzysta Francesco Bauso imponuje pomysłowością — jego partie są mroczne, klimatyczne, a jednocześnie oparte na klasycznych rozwiązaniach, pełne melodyjnych, zapadających w pamięć motywów. Zespół gra z pasją i wyraźnym hołdem dla lat 80., co słychać w każdym utworze. To dowód na to, że talent i zaangażowanie potrafią zdziałać naprawdę wiele.

Album otwiera „As Lucifer Smiles”, który natychmiast przywołuje skojarzenia z erą "Melissa" Mercyful Fate. Klimatyczny riff, wyrazista melodia i chwytliwy refren jasno pokazują ogromny potencjał zespołu. W „Hexes and Horrors” pojawia się więcej dynamiki i elementów NWOBHM — utwór buja i wciąga od pierwszych sekund. Z kolei „Curse of the Undead” prezentuje bardziej agresywne oblicze grupy — to energetyczny, oldschoolowy kawałek pełen charakteru.

Największą zaletą płyty jest fakt, że jeden mocny numer następuje po drugim. Zachwycają takie utwory jak „High on Sacrifice”, nastrojowy „The Tolling” czy bardziej bezpośredni „Dive the Hellfire”. Demon Spell imponuje kreatywnością i jakością kompozycji — brzmi jak zespół z wieloletnim doświadczeniem. Finałowy „Blessed Be the Dark” to prosty, lecz niezwykle klimatyczny utwór, mocno zakorzeniony w klasyce gatunku i przywołujący ducha najlepszych albumów Kinga Diamonda.

Trudno uwierzyć, że "Blessed Be the Dark" to debiut młodej włoskiej formacji. Album brzmi jak dzieło dojrzałego zespołu, który od lat funkcjonuje na scenie. Heavy metal w klimacie Mercyful Fate zawsze jest na wagę złota, zwłaszcza że niewielu potrafi oddać go w tak przekonujący sposób. Wielkie brawa dla zespołu i wokalisty — przyszłość zapowiada się naprawdę obiecująco.

Ocena: 9/10

TOXIKULL- Turbulence (2026)

 

Portugalski Toxikull rośnie w siłę i w 2024 roku wydał znakomity album „Under the Southern Light”. To prawdziwa heavy/speed metalowa uczta i pokaz potęgi zespołu – płyta aż kipi energią i przebojowością. Teraz, po dwóch latach, Toxikull powraca z nowym wydawnictwem zatytułowanym „Turbulence”. Premiera odbyła się 24 kwietnia i niestety da się odczuć lekki spadek formy względem poprzednika. Mimo to wciąż jest to bardzo wysoki poziom, nieosiągalny dla wielu zespołów.

Okładka robi ogromne wrażenie i prezentuje się nawet lepiej niż ta z poprzedniego albumu – jest mrok, klimat grozy i świetnie dobrana kolorystyka. Brzmienie natomiast jest ostre niczym brzytwa. Mocnym atutem grupy pozostaje utalentowany i charyzmatyczny wokalista oraz gitarzysta Lex Thunder. Jego wokal momentami przywodzi na myśl Roba Halforda, co stanowi dużą pochwałę. Partie wokalne stoją na najwyższym poziomie i trudno to podważyć. Michael Blade wraz z Lexem tworzą zgrany duet gitarowy – ich popisy i zagrywki zasługują na uznanie. Muzycy stawiają na klasyczne patenty, agresję i chwytliwość, kontynuując stylistykę znaną z poprzedniego albumu. Mimo to czuć pewne osłabienie – materiał nie ma już takiego uderzenia i nie jest tak dopracowany jak „Under the Southern Light”.

Album jest krótki, ale treściwy. Otwiera go przebojowy „Midnight Fire”, który jasno pokazuje, że zespół nie eksperymentuje, tylko konsekwentnie podąża wytyczoną ścieżką. Spadek formy uwidacznia się w spokojniejszym i mniej wyrazistym „Turbulence”. Mroczny „Dragon Magic” to solidny numer, choć brakuje mu dopracowania i świeżości znanej z poprzedniej płyty. Więcej energii i ducha klasycznego Judas Priest słychać w zadziornym „Blessed by the Night” – to heavy metal zagrany z pomysłem i wyraźnym ukłonem w stronę lat 80. Stonowany „Dying Star” to rockowa ballada mocno inspirowana stylistyką tamtej dekady, choć można odnieść wrażenie, że nie jest niezbędna. Zdecydowanie lepiej wypadają utwory o większej dynamice – „Strike Again” to znakomity przykład, prawdziwy killer na miarę poprzedniego wydawnictwa. W „Hard to Break” pobrzmiewają echa Accept, a nieco hardrockowy „Burning Spark” jest poprawny, choć nie porywa. Wokal robi wrażenie, a gitarowe riffy przywołują klasykę gatunku, jednak całość nie powala na kolana.

Z kolei „King of the Hammer” potrafi już wywołać opad szczęki – to znakomity hołd dla Judas Priest, momentami brzmiący jak zaginiony utwór z ery „Painkiller”. Album zamyka „Flames of Glory” – rasowy hit Toxikull: szybki, melodyjny i pełen energii. Takich kompozycji zdecydowanie powinno być więcej.

Toxikull nagrał bardzo dobry album w kategorii heavy/speed metalu. Słychać talent muzyków, dbałość o melodie i charakterystyczny metalowy pazur, jednak wyraźnie odczuwalny jest spadek formy. Niektóre kompozycje brzmią schematycznie i przewidywalnie, momentami robi się zbyt zachowawczo, ale nie brakuje też prawdziwych petard. Całościowo album się broni. Liczyłem na kolejnego mocnego kandydata do płyty roku – tym razem się to nie udało. To wciąż bardzo dobra płyta, do której będę wracał, choć pozostawia pewien niedosyt.

Ocena: 9/10

ALICATE - Too band to be Good (2026)

 

Choć początki szwedzkiego zespołu Alicate sięgają lat 80., to tak naprawdę grupa na dobre wystartowała dopiero w 2009 roku wraz z wydaniem swojego debiutanckiego albumu. 24 kwietnia ukazał się ich szósty krążek studyjny zatytułowany „Too Bad to Be Good”. To mieszanka melodyjnego hard rocka i AOR-u, wyraźnie inspirowana klasykami gatunku, takimi jak Foreigner, Survivor, Def Leppard czy Whitesnake. Nowy album to solidna dawka hard rocka w duchu lat 80.

Alicate konsekwentnie stawia na chwytliwość i sprawdzone rozwiązania. Liderem zespołu jest Jonas Erixon, którego głos robi duże wrażenie — łączy charyzmę, technikę i umiejętność budowania emocjonalnego klimatu. To rasowy rockowy wokalista. Erixon odpowiada również za partie gitarowe i w tej roli także wypada bardzo dobrze. Choć do ideału nieco brakuje, słychać wyraźnie pasję i autentyczną miłość do hard rocka. Zarówno riffy, jak i solówki stanowią wyraźny ukłon w stronę klasyki gatunku. Z kolei Marcus Zerath na klawiszach świetnie uzupełnia gitarowe zagrywki Erixona, dodając kompozycjom przestrzeni i charakteru. Całość brzmi bardzo klasycznie, wręcz oldschoolowo. Można jednak odczuć niedosyt większych hitów, co nieco obniża ogólną ocenę albumu.

Płytę otwiera „Changes” — lekki, rytmiczny numer będący wyraźnym hołdem dla estetyki lat 80. Tytułowy „Too Bad to Be Good” ukazuje bardziej przebojowe oblicze zespołu, czerpiąc inspiracje m.in. z twórczości Whitesnake. To prosty, ale bardzo skuteczny utwór, który łatwo wpada w ucho. Bardziej komercyjny charakter ma „One Shot” — radiowy kawałek, choć tu można już wyczuć lekki spadek formy. Romantyczny „Save Our Love” to klasyczna rockowa ballada, ponownie nawiązująca do stylu Whitesnake.

Na szczególną uwagę zasługuje „Mysterious” — energetyczny, chwytliwy utwór, w którym pobrzmiewają echa Deep Purple. To jeden z najmocniejszych punktów albumu. Nastrojowy „High on Livin” oddaje pełnię rockowego klimatu płyty, natomiast „Don’t Turn Around” wyróżnia się radosnym, radiowym charakterem i ma potencjał na prawdziwy hit.

„Too Bad to Be Good” to album doświadczonego i świadomego swojego stylu zespołu, który potrafi tworzyć solidny, wartościowy hard rock. Znajdziemy tu chwytliwe melodie, interesujące riffy i sporo muzycznej energii. Brakuje jednak większej liczby utworów, które mogłyby naprawdę zachwycić i na długo zapaść w pamięć. Mimo to jest to dobra płyta, pokazująca, że w hard rocku wciąż można znaleźć coś wartościowego. Najnowsze wydawnictwo Alicate to propozycja zdecydowanie godna uwagi.

Ocena: 7/10

GUS G - Steel burner (2026)

 

„Steel Burner” to szósty album studyjny greckiego wirtuoza gitary, Gusa G. W swojej solowej karierze artysta koncentruje się przede wszystkim na gitarowych popisach, osadzonych w klimatach hard rocka i heavy metalu. Po raz kolejny stara się udowodnić, jak utalentowanym jest instrumentalistą. Nie do końca jednak widzę sens powstawania tych płyt — ani pod względem jakościowym, ani stylistycznym nie robią one większego wrażenia. Materiał nie odbiega znacząco od tego, co można usłyszeć w Firewind.

Najnowszy album, „Steel Burner”, który ukazał się 24 kwietnia, to propozycja skierowana głównie do fanów talentu Gusa G. Na uwagę z pewnością zasługuje udział gości: Doro Pesch, Matta Barlowa i Ronniego Romero. Ich występy są wyraziste, a utwory z ich udziałem należą do najmocniejszych punktów wydawnictwa. Mimo to całość wypada przeciętnie i nie oferuje zbyt wiele świeżości. Album jest nierówny i nie wnosi nic nowego do dorobku artysty. Opiera się na dobrze znanych schematach, a szkoda, że elementy power metalu zostały tu zepchnięte na margines. Dominuje klasyczny heavy metal i hard rock.

Same kompozycje nie są złe, jednak brakuje im wyjątkowości, a poziom utworów jest nierówny. Klimatyczne klawisze i mocny riff sprawiają, że otwierający „Steel Burner” dobrze sprawdza się jako intro. Pozytywnie zaskakuje Doro w „Nothing Can Break Me” — utwór jest agresywny i chwytliwy. Gdyby cały album utrzymany był w takim stylu, byłby znacznie ciekawszy. Matt Barlow imponuje formą wokalną w mrocznym i dynamicznym „Dancing with Death”, gdzie wyraźnie czuć klimat Iced Earth. To jeden z najlepszych momentów na płycie.

„Advent” nie wyróżnia się niczym szczególnym i sprawia wrażenie utworu stworzonego bez wyraźnej koncepcji. „What If” z kolei jest nijaki i pozbawiony wyrazu. Niestety, pozostałe kompozycje również nie zapadają w pamięć. Nawet obecność Ronniego Romero nie jest w stanie znacząco podnieść poziomu materiału.

Szkoda czasu na solowe dokonania Gusa G. — całość sprawia wrażenie odrzutów z Firewind. Owszem, pojawiają się pojedyncze przebłyski, ale to zdecydowanie za mało, by stworzyć angażujący i satysfakcjonujący album. To płyta, której można posłuchać raz i szybko o niej zapomnieć. Lepiej poczekać na kolejny album Firewind.

Ocena: 4,5/10

GODSNAKE - Inhale the noise (2026)

 

To już 13 lat działalności niemieckiego Godsnake, który ma na koncie trzy albumy studyjne. Najnowsze wydawnictwo, Inhale the Noise, ukazało się 17 kwietnia nakładem Massacre Records. Zespół pozostaje wierny swojej stylistyce, konsekwentnie poruszając się w obrębie melodyjnego thrash metalu z wyraźnymi wpływami heavy i power metalu.

Muzycy wciąż czerpią inspiracje z takich zespołów jak Metallica, Annihilator, Trivium czy DevilDriver. Ich brzmienie łączy nowoczesną produkcję, agresję oraz melodyjność. Nowy album stanowi naturalną kontynuację poprzedniego wydawnictwa, choć można odczuć delikatny spadek formy.

W składzie zabrakło Peter Pietrzyński, jednak mimo tej zmiany zespół radzi sobie całkiem dobrze. Stefan Fuhrhop robi wiele, by materiał był zróżnicowany, dynamiczny i pełen energii — i w dużej mierze mu się to udaje. Nie sposób pominąć wokalisty Torger, który świetnie odnajduje się w tej stylistyce. Jego głos jest jednocześnie agresywny, pewny i pełen ekspresji, co znacząco podnosi jakość całości.

Okładka albumu wypada dość przeciętnie i nie zapada szczególnie w pamięć, za to produkcja stoi na wysokim poziomie — brzmienie jest mocarne, selektywne i dobrze oddaje charakter muzyki.

Jeśli chodzi o zawartość, warto wyróżnić bezpośredni i agresywny „Scream for a Bullet”, oparty na zadziornym riffie i solidnej sekcji rytmicznej. Jednym z najmocniejszych punktów jest melodyjny „Lost and Forgotten”, który ma wyraźny potencjał przebojowy. Tytułowy „Inhale the Noise” to rasowy thrash metal — intensywny, dynamiczny i bezkompromisowy.

Zespół próbuje także bardziej rozbudowanych form, czego przykładem jest sześciominutowy „Enemy of Great”. Kolejnym mocnym punktem płyty jest „Rotten to the Core” – utwór napędzany ciężkim riffem i zagrany z wyczuwalnym rozmachem. W „Place to Call Home” można wychwycić echa solowej twórczości Bruce Dickinson czy Rob Halford – utwór wyróżnia się mroczniejszym klimatem i wpadającą w ucho linią melodyczną.

Bezkompromisowy thrash powraca w „Digital Dumbass”, który momentami przywodzi na myśl dokonania Metallica czy Rage. „Fear Is the Key” prezentuje bardziej klasyczne, heavy metalowe oblicze zespołu — to solidny numer, choć bez większego efektu zaskoczenia. Całość zamyka „The Price We Have to Pay” — agresywny, energetyczny i bardzo udany finał, który pokazuje zespół w jego najmocniejszym wydaniu.

Po trzech latach przerwy Godsnake wraca z albumem wartościowym i dopracowanym. To propozycja dla fanów ciężkich riffów, szybkiego tempa i chwytliwych refrenów. Mimo lekkiego spadku formy względem poprzedniego wydawnictwa, „Inhale the Noise” pozostaje bardzo solidnym materiałem w swoim gatunku.

Ocena: 8/10

ELEGANT WEAPONS - Evolution (2026)

 

Richie Faulkner wyrósł na jednego z najbardziej intrygujących gitarzystów swojego pokolenia. Jako ważny filar Judas Priest tchnął w legendarną formację nową energię i świeżość, co wyraźnie słychać na albumach Firepower oraz Invincible Shield. Jednocześnie wypracował rozpoznawalny styl – osadzony w klasyce, lecz podszyty nowoczesną dynamiką – czerpiący inspiracje od takich mistrzów jak Ritchie Blackmore, Tony Iommi czy Glenn Tipton.

Z myślą o artystycznej niezależności powołał do życia projekt Elegant Weapons, który już debiutem z 2023 roku zaznaczył swoją obecność na scenie. Teraz, po trzech latach, zespół wraca z albumem „Evolution”.

Tytuł może sugerować rozwój i stylistyczne przetasowania, jednak w praktyce mamy do czynienia raczej z konsekwentną kontynuacją obranego wcześniej kierunku. Elegant Weapons nadal porusza się na styku klasycznego heavy metalu i rasowego hard rocka. Trzonem brzmienia pozostaje gitarowa ekspresja Faulknera – pełna finezji, melodyjnych fraz i sugestywnych solówek. Choć poziom wciąż jest wysoki, trudno oprzeć się wrażeniu, że tym razem zabrakło odrobiny świeżości i elementu zaskoczenia.

Na osobne wyróżnienie zasługuje Ronnie Romero, którego charyzmatyczny wokal znakomicie odnajduje się w tej konwencji. Jego interpretacje dodają utworom głębi i autentycznego, rockowego pazura.

Album, trwający ponad 50 minut, momentami traci impet przez nierówną selekcję materiału. Obok utworów znakomitych pojawiają się kompozycje jedynie solidne, co nieco rozmywa końcowy efekt.

„Evil Eyes” otwiera płytę w przewidywalnym, lecz efektownym stylu, z wyraźnymi odniesieniami do Judas Priest. Znacznie ciekawiej wypada „Generation Me”, w którym pobrzmiewają echa Black Sabbath – cięższe, bardziej klimatyczne brzmienie nadaje mu wyjątkowego charakteru. „Bridges Burn” i „Holler Roller” oferują solidną dawkę klasycznego grania, choć brakuje im wyraźnego punktu kulminacyjnego.

Chwilę oddechu przynosi bardziej liryczne „Come Back to Me”, utrzymane w balladowej stylistyce, natomiast „Thrown to the Wolves” imponuje swobodnym żonglowaniem wpływami Deep Purple i Rainbow. Mniej przekonująco wypada „Shooting Shadows”, który sprawia wrażenie nieco chaotycznego i niedopracowanego.

Kulminacyjnym punktem albumu jest bez wątpienia „Keeper of the Keys”. To ponad siedmiominutowa podróż przez esencję klasycznego heavy metalu i hard rocka – z wyraźnymi nawiązaniami do lat 70. i stylistyki Ritchie Blackmore. Monumentalna kompozycja, dopracowane aranżacje i znakomite partie gitarowe czynią z niej utwór, który wynosi cały album na wyższy poziom.

„Evolution” potwierdza potencjał Elegant Weapons i umacnia ich pozycję na scenie. To album pełen szacunku dla tradycji, solidnie zrealizowany i momentami błyskotliwy, choć nie tak porywający jak debiut.

Ocena: 9/10

HARDLINE - Shout (2026)

Fani głosu Johnny’ego Gioeliego mają w tym roku powody do zadowolenia. Najpierw ukazał się nowy album Axel Rudi Pell, a teraz – 17 kwietnia – swoją premierę miał najnowszy krążek hardrockowego Hardline zatytułowany „Shout”. Zespół działa od 1991 roku, ma na koncie osiem albumów studyjnych i od lat udowadnia, że potrafi sprawnie balansować między melodyjnym rockiem a cięższymi brzmieniami. W ich muzyce nietrudno doszukać się inspiracji takimi gigantami jak Whitesnake, Journey czy Foreigner. Nowe wydawnictwo jest w pewnym sensie próbą powrotu do hardrockowych korzeni znanych z „Double Eclipse”.

„Shout” to pierwszy album nagrany z udziałem gitarzysty Luki Princiotty, który bardzo dobrze wpasował się w stylistykę zespołu. Serwuje przyjemne dla ucha riffy, stawia na klimat i emocje, nie zapominając przy tym o charakterystycznym, rockowym feelingu. Całość brzmi spójnie i przekonująco. Johnny, jak zwykle, błyszczy formą i potwierdza swoją klasę jako wokalista. Istotny wkład wnosi także klawiszowiec Alessandro Del Vecchio – weteran sceny melodyjnego rocka i metalu – którego doświadczenie wyraźnie wzbogaca brzmienie płyty. Materiał jest przystępny, a jednocześnie pełen solidnego hardrockowego grania.

Album trwa 46 minut i dostarcza sporo muzycznej satysfakcji. Otwierający „Shout” to przebojowy numer, który doskonale oddaje esencję stylu Hardline. Równie chwytliwy i energiczny „Rise Up” szybko wpada w ucho i ma duży potencjał koncertowy. Z kolei „It Owns You” pokazuje umiejętne balansowanie między hard rockiem a heavy metalem, eksponując ostrzejsze oblicze zespołu oraz gitarowe umiejętności Princiotty.

Na płycie nie brakuje także bardziej melodyjnych momentów – „Mother Love” urzeka klimatem i emocjonalnym ładunkiem. Elementy heavy metalu powracają w dynamicznym „Rise Above Fear”, który również należy do mocniejszych punktów wydawnictwa. Bardzo dobrze wypada „Candy Love” – bujający, pełen energii utwór z chwytliwym refrenem, będący kwintesencją klasycznego hard rocka. Sporo pozytywnych emocji przynosi także gitarowy „I’m Leaning on It”, w którym nie brakuje pasji i instrumentalnych popisów. Warto wyróżnić również dynamiczny „Welcome to the Thunder”. Nawet ballada „Glow” prezentuje wysoki poziom – w połączeniu z wokalem Gioeliego tworzy poruszającą, pełną emocji kompozycję.

Hardline wraca po pięcioletniej przerwie z dopracowanym i przyjemnym w odbiorze materiałem. Nie brakuje tu przebojów, ciekawych riffów ani spójności kompozycyjnej. Choć nie jest to album pozbawiony wad, całość robi bardzo dobre wrażenie i potrafi na długo zapaść w pamięci. Fani hard rocka z pewnością znajdą tu coś dla siebie. Dla mnie to jedna z ciekawszych płyt Hardline.

Ocena: 7,5/10

WHIRLWIND -1640 (2026)

 

Debiutancki album hiszpańskiego zespołu Whirlwind skradł serca fanów heavy/power/speed metalu – zwłaszcza tych, którzy kochają twórczość Running Wild czy Blazon Stone. Formacja działa od 2012 roku i ma już na koncie dwa albumy studyjne. Z każdym kolejnym wydawnictwem nabiera rozpędu, udowadniając, że muzyki w klimatach Running Wild nigdy za wiele. Debiut był wyraźnie przesiąknięty inspiracjami twórczością Rock’n Rolfa i wypełniony przebojowymi numerami… a jak wypada drugi album?

„1640”, który ukazał się 24 kwietnia nakładem Dying Victims Productions, to swoista kontynuacja stylu i jakości znanych z „1714”. To kolejny hołd dla Running Wild. Może i nie ma tu ani krzty oryginalności, niczego przełomowego, ale zespół dostarcza ogromnej frajdy – szczególnie fanom, którzy tęsknią za czasami „Port Royal” czy „Death or Glory”. Tę właśnie lukę stara się wypełnić hiszpański Whirlwind.

Sposób konstruowania kompozycji, aranżacji i riffów wyraźnie nawiązuje do stylu Rock’n Rolfa. Robią to jednak na tyle umiejętnie, że słychać w tym autentyczną pasję i miłość do heavy metalu. Techniczne przygotowanie, dbałość o detale i talent muzyków to niewątpliwe atuty zespołu. Za każdym razem, gdy sięgam po ich muzykę, nie mogę wyjść z podziwu nad wokalem Hectora Llaurado – jego charyzma, drapieżność i siła robią ogromne wrażenie. Na uwagę zasługuje także gitarowy duet Wild/Julio, który stawia na klimat lat 80., sprawdzone patenty i chwytliwe solówki. Inspiracje Running Wild są tu oczywiste, ale w tym przypadku to zaleta, nie wada. Wszystko jest przemyślane i zapewnia słuchaczowi rozrywkę na wysokim poziomie.

Zespół potrafi znakomicie oddać klimat klasycznych płyt Running Wild, co słychać już w klimatycznym intro „1640”, przywodzącym na myśl erę „Death or Glory”. Nastrój ten kontynuuje rozpędzony „Days of Doom” – rasowy killer, który brzmi jakby powstało w złotej erze twórczości Running wild. Mocne otwarcie. Następnie otrzymujemy energetyczny „Rage of the Conqueror”, również utrzymany w duchu klasycznego Running Wild – pełen pasji i świeżości, przywołujący skojarzenia z „Pile of Skulls”.

W szybkich numerach Whirlwind czuje się najlepiej, ale w nieco wolniejszym „Winds of Ash and Dust” także wypada przekonująco – to chwytliwy, heavy metalowy kawałek o dużym potencjale przebojowym. Nieco słabiej prezentuje się „Lese Majesty”, który na tle reszty materiału wypada blado. Z kolei „Through Fire and Blood” ukazuje bardziej stonowane oblicze zespołu – to solidny utwór, choć brakuje mu wyrazistości i pomysłu, który wyniósłby go na wyższy poziom.

Whirlwind najlepiej odnajduje się jednak w szybkich, dynamicznych kompozycjach, czego dowodem jest „Ready to Explode”. „By the Blood on Our Veins” pełni rolę hymnu w stylu „Prisoners of Our Time” i brzmi naprawdę imponująco – to epicki, klasyczny heavy metal w najlepszym wydaniu. Na zakończenie otrzymujemy długi, rozbudowany „Marching to Victory”, który stanowi punkt kulminacyjny albumu i pokazuje, że zespół potrafi tworzyć epickie formy na poziomie Running Wild.

Hiszpański Whirlwind dołącza tym samym do grona takich zespołów jak Silverbones, Blazon Stone czy Lonewolf – formacji wiernie oddających ducha klasycznego Running Wild. Takich kapel zdecydowanie potrzeba więcej. „1640” może nie jest albumem roku i nie jest wolny od drobnych niedociągnięć, ale jako całość broni się znakomicie. To płyta pełna energii, przebojowości i ducha starego heavy metalu. Whirlwind jest obecnie na fali – oby w przyszłości kontynuowali tę obrana ścieżkę.

Ocena: 9/10

FIGHTER V - Deja Vu (2026)

 

Szwedzki Fighter V powrócił z nowym albumem zatytułowanym „Deja Vu”. To trzeci krążek w dorobku zespołu, który działa od 2019 roku. Formacja koncentruje się na melodyjnym hard rocku z wyraźną nutą AOR – to przystępne, radiowe granie z wpływami takich zespołów jak Bon Jovi, Survivor, Journey czy Foreigner. Grupa stawia na lekki klimat, chwytliwe melodie i potencjalne radiowe hity, co ma swój niezaprzeczalny urok. Płyta z pewnością przypadnie do gustu fanom tego stylu. Premiera odbyła się 10 kwietnia nakładem Frontiers Records.

Fighter V to przede wszystkim udana współpraca na linii gitarzysta Valentino Lobe – klawiszowiec Victor Olson. Muzycy stawiają na klasyczne brzmienie, lekkość, finezję i przebojowość. Partie klawiszy budują klimat i przywołują ducha lat 80. Mocnym atutem zespołu jest także wokalista Emmo Acar, który imponuje techniką, charyzmą i drapieżnością. Świetnie odnajduje się w hardrockowej stylistyce, a jego głos dodaje utworom charakteru. Klawisze wprowadzają momentami lekko kiczowaty, ale jednocześnie nostalgiczny klimat tamtej dekady – i wszystko doskonale ze sobą współgra.

Zawartość płyty jest dobrze wyważona i dostarcza wielu potencjalnych hitów. Energiczny „Ranging Heartbeat” to klasyczny hard rock w duchu lat 80. – mocny riff i chwytliwy refren sprawiają, że już na otwarciu otrzymujemy bardzo nośny utwór. Podobne emocje wywołuje melodyjny „Victory”, który momentami przywodzi na myśl Foreigner, Pretty Maids czy Europe. Zespół potrafi również zwolnić tempo i sięgnąć po bardziej romantyczne klimaty, inspirowane Whitesnake czy Foreigner, czego przykładem jest „Foolish Heart”.

Na albumie nie brakuje radiowych numerów – tytułowy „Deja Vu” łatwo wpada w ucho i zdradza pewne wpływy Def Leppard. Wokal Emmo Acara robi ogromne wrażenie, co słychać chociażby w „Stand By Your Side” – jego drapieżność i ekspresja zasługują na uznanie. Niezwykle melodyjny „Hold the Time” to kolejny ukłon w stronę klasycznego hard rocka lat 80., z motywem przewodnim, który brzmi znajomo, ale jednocześnie przyjemnie.

Fighter V błyszczy na tej płycie, pokazując serce do grania zarówno zadziornego, jak i nastrojowego hard rocka. Kolejnym wyróżniającym się utworem jest „Break Those Limits”, gdzie ponownie siłą napędową jest prosty, lecz bardzo chwytliwy motyw przewodni. Cieszy fakt, że zespół pozostaje wierny klasycznym rozwiązaniom zamiast eksperymentować na siłę.

Każdy, kto szuka klimatycznego, melodyjnego hard rocka w stylu lat 80., z wyraźnymi wpływami Survivor, Foreigner czy Bon Jovi, znajdzie to na nowym albumie Fighter V. Choć nie obyło się bez drobnych niedociągnięć, płyta jest bardzo przyjemna w odbiorze i dobrze oddaje esencję tego gatunku.

Ocena: 7/10

WARSENAL - Endless beginnings (2026)

 

Choć kanadyjski zespół Warsenal istnieje już od 14 lat, dotąd nie miałem okazji zetknąć się z jego twórczością. 10 kwietnia wytwórnia Massacre Records wydała trzeci album studyjny zatytułowany Endless Beginnings. Już sama okładka – klimatyczna i mroczna – skutecznie zachęca, by sięgnąć po to wydawnictwo. Warsenal to kolejna formacja poruszająca się w obrębie heavy/speed i thrash metalu, czerpiąca pełnymi garściami z klasyki pokroju Razor, Destruction czy Exciter. Miłośnicy szybkiego, agresywnego, a jednocześnie melodyjnego grania szybko odnajdą się w tej stylistyce.

Siłą napędową zespołu jest bez wątpienia jego lider, Mathieu Rondeau, odpowiedzialny zarówno za partie gitarowe, jak i wokalne. Śpiewa z dużą pasją i charakterystycznym pazurem, nadając kompozycjom wyrazisty, thrashmetalowy sznyt. Jego sposób interpretacji zdecydowanie przypadł mi do gustu. Również od strony gitarowej dzieje się tu sporo dobrego – słychać dbałość o różnorodność, klimat oraz wykorzystanie sprawdzonych, klasycznych rozwiązań. Całość utrzymana jest w oldschoolowym duchu, nawiązującym do płyt z lat 80., co stanowi istotny atut „Endless Beginnings”. Choć album nie wnosi nic przełomowego do gatunku i podąża utartymi ścieżkami, ta wtórność w tym przypadku nie razi.

Już otwierający „Mass Grave Mass” wywołuje dreszcze – to rasowy killer imponujący tempem, melodyjnością i pomysłowymi solówkami. Brzmi niczym zapomniany klasyk z lat 80., stanowiąc mocne wejście. Podobne emocje budzi zadziorny i przebojowy „Flying Fortress”, momentami przywodzący na myśl Enforcer na sterydach. Wyraźnie słychać tu również wpływy New Wave of British Heavy Metal. Najdłuższym utworem na płycie jest „Phantom Hope” – udana kompozycja utrzymana w heavy metalowej konwencji, pełna ciekawych rozwiązań i pozbawiona dłużyzn.

Kolejny numer, „Feeding the Wildfire”, to rozpędzony i agresywny speedmetalowy cios – dopracowany i energetyczny. Następnie pojawia się bardziej thrashowy „The Numbing”, który momentami przywołuje skojarzenia z twórczością Megadeth. Na pochwałę zasługuje również melodyjny i chwytliwy „Dawn Movers”, oparty na energetycznym riffie i nośnych liniach melodycznych – utwór dobrze oddaje potencjał zespołu. Na zakończenie dostajemy dwa nieco dłuższe kawałki – „Onward to Our Death” oraz „Endless Beginnings” – które podtrzymują obrany kierunek stylistyczny. Niestety, pod koniec albumu pojawia się pewna monotonia i brak elementu zaskoczenia.

Mimo kilku niedociągnięć i słabszych momentów, Warsenal prezentuje się bardzo solidnie. Słychać, że muzycy doskonale czują się w tej stylistyce i świadomie ją rozwijają. Dysponują dobrym warsztatem oraz ciekawymi pomysłami, co przekłada się na jakość materiału. To bardzo dobry album w swojej kategorii.

Ocena: 7,5/10

KILL OR CURE - The prisoner (2026)

 

Po 12 latach multiinstrumentalista Chris Brookes powraca z nowym albumem swojego zespołu Kill Or Cure. Na scenie metalowej działa od 2006 roku, a grupa ma na koncie dwa wydawnictwa. Najnowszy krążek, zatytułowany "The Prisoner", ukazał się 17 kwietnia i jest propozycją dla słuchaczy ceniących nowoczesny, drapieżny heavy metal z domieszką thrashu i groove metalu. Fundamentem całości są mocne riffy, agresywne zagrywki, przebojowość oraz chwytliwe melodie. To wszystko sprawia, że nowy album Kill Or Cure zdecydowanie zasługuje na uwagę. Dodatkowo stanowi on piękny hołd dla zmarłego gitarzysty Dana Hornera, który brał udział w tworzeniu partii gitarowych.

Jednym z największych atutów zespołu jest jego lider – Chris Brookes. Jego głos to prawdziwa ozdoba płyty. Można odnieść wrażenie, że jest to mieszanka wokalisty Persuader oraz Jo Amore z czasów Nightmare. Da się również wychwycić inspiracje Metalliką, jak i innymi zespołami z pogranicza groove metalu. Formacja porusza się w nowoczesnych brzmieniach, umiejętnie łącząc agresję gitar z wyraźną melodyjnością, co daje bardzo atrakcyjny efekt końcowy.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje także Dan Hepner, który zaprezentował na płycie wysoki poziom umiejętności. To w dużej mierze dzięki niemu album jest zróżnicowany i pełen energii. Szkoda, że nie usłyszymy go więcej w tej roli, jednak pozostawił po sobie wyraźny ślad. Obecnie przejął on dodatkowe obowiązki w zespole. Całość słucha się z dużą przyjemnością – słychać tu pasję oraz przemyślany kierunek stylistyczny. Do ideału jednak nieco brakuje, ponieważ pojawiają się słabsze momenty. Mimo to album jako całość wypada bardzo dobrze.

Już otwierający płytę utwór "Uprising" pozytywnie nastraja – to dynamiczny, pełen energii kawałek zagrany z wyczuciem i rozmachem. Następnie otrzymujemy agresywny, momentami thrashowy "The Working Dead", który imponuje tempem i mocnym riffem. W "Fragments" zespół pokazuje swoje bardziej melodyjne, a zarazem przebojowe oblicze. "The Ascendings" skręca nieco w stronę rocka i ma bardziej komercyjny charakter, jednak przyjemnie buja. Niestety "100 Days" wypada dość blado – utwór nie wnosi wiele do całości i sprawia wrażenie niedopracowanego.

Na szczęście poziom wraca przy "The Remnant", który swoją agresją może przywodzić na myśl dokonania Persuader – to mocny punkt albumu. "The Bitter End" to z kolei energiczny numer utrzymany w stylistyce heavy i thrash metalu, w którym słychać inspiracje Metalliką. Album zamyka melodyjny "My Design", stawiający na klimat i bardziej emocjonalne brzmienie.

Kill Or Cure stworzył album wartościowy, nowoczesny i melodyjny, pełen mocnych riffów oraz chwytliwych momentów. Szkoda jedynie kilku słabszych fragmentów, które nieco obniżają końcową ocenę. Mimo to "The Prisoner" to przemyślana i interesująca mieszanka gatunkowa, której zdecydowanie warto dać szansę.

Ocena: 7/10

AGGRESSIVE PERFECTOR - Come creeping fiends (2026)

 

Mogłoby się wydawać, że sięgamy po album z kręgu death metalu lub innych brutalnych odmian heavy metalu – okładka Aggressive Perfector może być w tym względzie myląca. Owszem, znajdziemy tu spore pokłady black metalu w klimacie Venom czy wczesnego Running Wild, jednak muzyka Brytyjczyków czerpie również z innych nurtów ciężkiego grania. Słychać tu wpływy NWOBHM, dużo speed metalu, a także inspiracje zespołami pokroju Exciter czy Hellripper. Otrzymujemy więc mieszankę wybuchową, która nie do końca współgra z brutalną oprawą graficzną – i jest to bardzo przyjemne zaskoczenie.

„Come Creeping Fiends”, wydany 27 marca nakładem Dying Victims Productions, to album zdecydowanie wart uwagi. Aggressive Perfector działa od 2014 roku, a jego liderem jest Dan Chainshaw, odpowiedzialny za partie gitarowe i wokalne. Jego styl wokalny przywodzi na myśl blackmetalową ekspresję – jest surowy, agresywny i pełen energii, co doskonale współgra z charakterem muzyki zespołu.

Od strony instrumentalnej również nie ma miejsca na nudę. Chainshaw serwuje ostre riffy i speedmetalową dynamikę, a wszystko to podane jest z wyraźną pasją i zamiłowaniem do klasycznego heavy metalu. Co istotne, zespół nie zapomina o chwytliwych melodiach i przebojowości, dzięki czemu – mimo korzystania ze sprawdzonych schematów – materiał dostarcza sporo satysfakcji.

Wspominałem o wpływach Running Wild? Wystarczy włączyć otwierający „Dead undead”, który już od pierwszych sekund przemyca charakterystyczne zagrywki tej legendy. To prawdziwy hit – energetyczny, bezpośredni i niezwykle nośny. Zadziorny, nieco surowy „Strange Companion” również świetnie odnajduje się w heavy metalowej estetyce. Zespół nie zwalnia tempa – „Fiend in You” garściami czerpie z twórczości Motörhead i Iron Maiden, przenosząc słuchacza w klimat lat 80.

Nieco lżejszy, bujający „Like a Beast” wprowadza elementy NWOBHM, natomiast mroczny „Obscene Cult” przyciąga cięższym, bardziej ponurym klimatem. „Denied by the Reaper” to kolejny szybki, heavy/speedmetalowy killer – agresywny riff i tempo robią tu świetną robotę. Dalej dostajemy przebojowy i pomysłowy „Harlot’s Spell”, w którym ponownie wybrzmiewają chwytliwe melodie i bardziej klasyczne podejście do heavy metalu. Echa Running Wild powracają w rozpędzonym „Return of the Axe”, będącym kolejną perełką na płycie.

Aggressive Perfector stworzył album, który z powodzeniem łączy mrok i agresję z dużą dawką przebojowości. Materiał jest dopracowany i spójny, oferując atrakcyjną mieszankę heavy i speed metalu z domieszką blackmetalowej surowości. Co prawda brakuje tu momentami elementu zaskoczenia czy wyraźnego błysku geniuszu, jednak mimo drobnych niedociągnięć płyta robi bardzo dobre wrażenie i zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Ocena: 8,5/10

CRIMSON GLORY - Chasing the hydra (2026)

 

Wielu fanów progresywnego power metalu od lat wyczekiwało powrotu jednej z najważniejszych gwiazd tego gatunku – Crimson Glory. Zespół powstał w 1983 roku i wydał kilka klasycznych albumów, po czym na długi czas zniknął ze sceny. Śmierć wokalisty Midnight pokrzyżowała dalsze plany grupy. Później jego miejsce zajął Wade Black, a w 1999 roku ukazał się ostatni jak dotąd album tej znakomitej formacji.

Modlitwy fanów zostały jednak wysłuchane – po 27 latach Crimson Glory powraca z nowym wydawnictwem zatytułowanym „Chasing the Hydra”. Płyta ukazała się 17 kwietnia i skierowana jest przede wszystkim do miłośników progresywnego heavy i power metalu, zwłaszcza fanów takich zespołów jak Queensrÿche, Savatage czy Fates Warning. Po tak długiej przerwie można było oczekiwać dzieła wybitnego – niestety, aż tak dobrze nie jest.

Pojawiały się obawy dotyczące nowego wokalisty i jego możliwości. Istniało ryzyko, że nie udźwignie materiału i zawiedzie oczekiwania słuchaczy. Na szczęście okazały się one bezpodstawne – Travis Wills to utalentowany artysta, którego głos świetnie wpisuje się w stylistykę zespołu. Potrafi budować napięcie i nadać utworom progresywny charakter. Jego potencjał jest wyraźnie odczuwalny.

Partie gitarowe są klimatyczne i utrzymane w progresywnym duchu, z wyraźnymi wpływami power i heavy metalu. Niestety, nie wszystkie kompozycje wypadają równie przekonująco i zdarzają się słabsze momenty. Mimo to całościowo album prezentuje się dobrze i przyjemnie się go słucha. Rozpoczyna on nowy rozdział w historii Crimson Glory, w którym wyraźnie słychać duży potencjał. Duet gitarowy Borgmeyer/Jackson jest zgrany i stawia na wyszukane melodie, interesujące motywy oraz progresywną złożoność. Słychać w tym wszystkim pasję i próbę nawiązania do najlepszych dokonań zespołu. Na plus należy zaliczyć również klimatyczną okładkę oraz dopracowane brzmienie.

Album trwa 47 minut i oferuje różnorodny materiał, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Wyraźnie czuć, że zespół postawił na budowanie atmosfery i progresywną formę, nie stroniąc przy tym od inspiracji wspomnianymi wcześniej grupami.

Płyta rozpoczyna się mocnym akcentem w postaci melodyjnego i przebojowego „Redden the Sun” – utworu, w którym wszystko się zgadza, a wokal Travisa robi ogromne wrażenie. Tytułowy „Chasing the Hydra” to z kolei kompozycja bardziej zróżnicowana, nastawiona na klimat i progresywność, która szybko zapada w pamięć. Dalej pojawia się spokojniejszy „Broken Together”, który jednak sprawia wrażenie przerostu formy nad treścią. Znacznie ciekawiej wypada „Angel in My Nightmare” – dynamiczny, bogaty w chwytliwe melodie i jeden z najmocniejszych punktów albumu.

Dobrze prezentuje się również energiczny „Indelible Ashes”, zachwycający pomysłowym riffem. Więcej agresji i pazura wnosi „Beyond the Unknown”, w którym zespół ponownie udowadnia swoją kreatywność, a mroczny klimat działa na korzyść kompozycji. „Armor Against Fate” to kolejny zadziorny utwór, który łatwo zapada w pamięć – szczególnie dzięki znakomitej formie wokalnej Travisa, momentami przywodzącej na myśl King Diamond. Na uwagę zasługuje także rozbudowany i pomysłowy „Pearls of Dust”, pokazujący ambicje zespołu w tworzeniu bardziej złożonych form.

Na przestrzeni całego albumu wyraźnie słychać potencjał i zaangażowanie muzyków. Cieszy fakt, że Crimson Glory powrócił na scenę. Szkoda jedynie, że zamiast arcydzieła otrzymaliśmy „jedynie” bardzo dobry album. Płyta ma swój klimat, oferuje interesujące riffy i solidne kompozycje, jednak momentami brakuje jej większej przebojowości i wyrazistej melodyjności.

Nowy wokalista pozytywnie zaskakuje i daje nadzieję na jeszcze lepsze wydawnictwa w przyszłości. Na ten moment jest to udany powrót, który zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Ocena: 8/10

VICTORIUS - World war dinosaur (2026)

 

Na początku swojej kariery niemiecki Victorius stawiał na poważniejszy wydźwięk oraz rasowy, ostry i agresywny power metal, wyraźnie inspirowany twórczością Gamma Ray, Helloween czy wczesnych dokonań DragonForce. Towarzyszył temu mroczny klimat, który jednak w okolicach 2020 roku ustąpił miejsca zupełnie nowej estetyce. Zespół obrał kierunek znacznie bardziej słodki, bajkowy i momentami wręcz kiczowaty. W tekstach zaczęły pojawiać się dinozaury, rycerze, ninja czy smoki, jakby muzycy nadmiernie zainspirowali się stylistyką Power Rangers. Okładki płyt nabrały jaskrawych, niemal growych barw, a sam Victorius zaczął przypominać Gloryhammer czy współczesne oblicze DragonForce — przynajmniej pod względem wizualnym.

Obecny styl grupy jest zdecydowanie bardziej przystępny i może trafić do szerszego grona odbiorców, zwłaszcza tych, którzy chcą na chwilę wrócić do beztroskich, dziecięcych emocji. Miłośnicy klasycznego power metalu, dobrej zabawy, chwytliwych melodii i dużej dawki przebojowości — w duchu Bloodbound, HammerKing czy Gloryhammer — ponownie będą zachwyceni. Victorius pozostaje na fali, a album „World War Dinosaur” to bardzo udana kontynuacja stylu wypracowanego na ostatnich wydawnictwach. Choć krążek jest nieco słabszy od poprzednika, wciąż prezentuje dokładnie to, czego można oczekiwać od zespołu.

Na plus należy zaliczyć stabilność składu — za materiał odpowiadają ci sami muzycy co wcześniej, co wyraźnie przekłada się na spójność i jakość. David Bałbin to wokalista, który nadaje utworom przebojowości i charakterystycznego, power metalowego sznytu. Jego styl idealnie współgra z muzyką zespołu i stanowi jeden z jego znaków rozpoznawczych. Gitarzyści Flo i Dirk koncentrują się na dynamice, chwytliwych solówkach i nośnych riffach — bez zbędnego komplikowania, za to z wyraźnym naciskiem na energię i dobrą zabawę. Nowy album Niemców to kolejna kopalnia potencjalnych hitów. Mimo lekkiego spadku formy względem poprzedniego wydawnictwa, poziom wciąż pozostaje wysoki. Stylistycznie nie ma tu większych zaskoczeń — zespół konsekwentnie podąża obraną ścieżką.

Choć płyta zawiera 12 utworów, całość trwa zaledwie 44 minuty, co przekłada się na krótkie, dynamiczne i intensywne kompozycje. Album otwiera rozpędzony „Kingdom of the Strong”, który przywodzi na myśl klasyczne dokonania Freedom Call. Refren jest typowo słodki, chwytliwy i niezwykle nośny, a solówki pełne energii przywołują skojarzenia z Gamma Ray. To mocne otwarcie, które skutecznie zachęca do dalszego słuchania.

Marszowy i epicki „World War Dinosaur” zdradza inspiracje stylistyką Sabaton — refren buja i oddaje esencję power metalu. Lekki i przebojowy „Dino Race from Outer Space” czerpie garściami z twórczości Kaia Hansena, a wpływy Freedom Call czy Power Quest są wyraźnie słyszalne. To rasowy, energetyczny hit.

Singlowy „Raptor Squad attack” stanowi ukłon w stronę Sabaton i DragonForce — jest nieco kiczowaty, momentami przesłodzony, ale jednocześnie pełen energii i dynamiki. „Brachio Bazooka Battalion” wyróżnia się rozbudowanymi partiami klawiszowymi oraz niezwykle melodyjnym charakterem. Chwytliwy motyw gitarowy i lekka atmosfera sprawiają, że utwór szybko zapada w pamięć, a wpływy Bloodbound są tu wyraźnie słyszalne.

Nieco bardziej posępny klimat wnosi „March to War”, pokazując, że zespół potrafi urozmaicić materiał. „Evil Mean Megalodon” to solidny, choć mniej wyróżniający się fragment płyty. Znacznie ciekawiej wypada „Dino Power Resistance”, który ponownie odwołuje się do klasyki gatunku — wpływy Gamma Ray i Freedom Call są tu bardzo wyraźne, czyniąc z utworu prawdziwą power metalową petardę.

Podobne emocje wywołuje dynamiczny „Prehistoric Panzer Power” — esencja stylu Victorius. „Golden Glory” to kolejny szybki i niezwykle melodyjny numer z mocnym gitarowym otwarciem. Album zamyka „Lost Legacy” — szybki, oldschoolowy kawałek będący hołdem dla klasyki gatunku.

Osoby, które nie przepadają za słodkim i przerysowanym power metalem, raczej nie znajdą tu nic dla siebie. Jednak Victorius doskonale odnajduje się w tej konwencji, oferując kiczowaty, ale niezwykle chwytliwy i pełen energii materiał, w którym pobrzmiewają echa Helloween, Gamma Ray, Freedom Call czy Power Quest. Nowy album pozostaje nieco w cieniu poprzednika, ale wciąż stanowi prawdziwą ucztę dla fanów gatunku. Pozostaje pytanie, jak długo zespołowi wystarczy pomysłów w tej stylistyce — na razie jednak utrzymują wysoki poziom.

Ocena: 9/10

TORIAN - The lost legion rising (2026)

 

Na nową muzykę niemieckiej formacji Torian przyszło czekać aż osiem lat. Zespół wraca jednak z ogromnym zapasem energii i świeżymi pomysłami. Album „The Lost Legion Rising” ukaże się 8 maja nakładem Massacre Records. Co istotne, materiał nagrał ten sam skład, co bez wątpienia przełożyło się na jego spójność, jakość i przebojowość. Grupa nie zmarnowała tego czasu i przygotowała prawdopodobnie najlepszy album w swojej karierze. Dla fanów heavy i power metalu – zwłaszcza w stylistyce Orden Ogan, Helloween czy Gamma Ray – jest to pozycja obowiązkowa.

Uwagę przyciąga również dopracowana, klimatyczna okładka, pełna intrygujących detali. Muzycznie zespół postawił na mocne, drapieżne brzmienie, które doskonale współgra z całością. Słychać, że muzycy rozwinęli skrzydła i dopracowali swoją formułę względem poprzednich wydawnictw. Marc Hohlweck to rasowy wokalista power metalowy – swobodnie operuje wysokimi rejestrami i nadaje utworom chwytliwy, hymnów charakter. Fundamentem zespołu pozostaje jednak gitarowy duet Delius/Thielmann. Chemia między nimi jest wyraźnie wyczuwalna – to oni odpowiadają za potężne riffy i chwytliwe solówki. Dzięki nim płyta jest dynamiczna, zróżnicowana i pełna energii. Całość brzmi dojrzale, spójnie i po prostu świetnie się jej słucha.

Torian nie traci czasu i od razu przechodzi do ataku. Na otwarcie otrzymujemy pełen energii „Soul Vampires”. Już sam riff może przywodzić na myśl dokonania Bloodorn, a refren nawiązuje do podniosłych hymnów w stylu Orden Ogan. Zespół znakomicie balansuje między heavy a power metalem w przebojowym „Silver Demons” – prosta, lecz skuteczna formuła sprawdza się tu znakomicie. W rozpędzonym „Flame of Resistance” pobrzmiewają echa Gamma Ray, a utwór zaskakuje zarówno pomysłowością, jak i nośnym refrenem.

Energetyczny „Warpriest” porywa chwytliwością i przywołuje skojarzenia z Bloodbound czy Victorius. Z kolei „Iron Hammer” jest nieco bardziej stonowany i osadzony w klasycznym heavy metalowym klimacie, przywodząc na myśl HammerFall czy Iron Fire. Europejski power metal wraca w pełnej krasie w dynamicznym „Sons of the Damned”, który słucha się z dużą przyjemnością. Kolejnym hitem jest bez wątpienia wpadający w ucho „Lost Religion” – bez zbędnego kombinowania, za to z ogromnym wyczuciem melodii.

Mocnym punktem jest również rozpędzony „Sent to Hell”, który przywodzi na myśl klasyczne dokonania Gamma Ray czy Helloween – power metal w najczystszej postaci. Nawet ballada „Stand as One” broni się i wprowadza odpowiedni, nieco bardziej refleksyjny nastrój. Całość wieńczy „Katharsis” – rasowy power metalowy killer i znakomite podsumowanie albumu.

Torian najwyraźniej potrzebował chwili oddechu, by dopracować swój styl i wrócić ze zdwojoną siłą. Efekt jest imponujący – płyta dopracowana w każdym detalu, niemal ocierająca się o ideał. Charyzmatyczny wokalista, znakomita praca gitarzystów oraz wysyp przebojów sprawiają, że „The Lost Legion Rising” to jeden z najważniejszych albumów 2026 roku w kategorii power metalu.

Ocena: 9.5/10

KONQUEST - Dark Waters (2026)

 

Alex Rossi to kolejny utalentowany muzyk, który skrywa wiele artystycznych atutów. Stworzył własny projekt muzyczny pod szyldem Konquest – markę działającą od 2019 roku, skoncentrowaną na klasycznym heavy metalu inspirowanym takimi zespołami jak Judas Priest, Heavy Load, Iron Maiden czy Angel Witch. Konquest stawia na brzmienie silnie zakorzenione w estetyce lat 80. Do tej pory projekt zdołał zadowolić słuchaczy, więc nadszedł czas sprawdzić, czy po czteroletniej przerwie Alex nadal jest w formie. Album „Dark Waters” ukaże się 24 kwietnia i – moim zdaniem – jest to najlepsze dzieło Konquest.

Płyta została dopracowana pod każdym względem. Począwszy od klimatycznej okładki, przez soczyste, oldschoolowe brzmienie, aż po samą zawartość, która dostarcza mnóstwo satysfakcji. Alex Rossi jest w znakomitej formie, a postęp względem wcześniejszych wydawnictw jest wyraźnie słyszalny. Warstwa instrumentalna jest dynamiczna, spójna i pozbawiona potknięć. Duży nacisk położono na energię oraz chwytliwe melodie. Również wokalnie Alex zrobił krok naprzód, dzięki czemu całość brzmi jeszcze bardziej przekonująco. To prawdziwa uczta dla fanów klasycznego heavy metalu.

Album otwiera energiczny i przebojowy „Turn the Lights Off”, który przywodzi na myśl dokonania Heavy Load, Mindless Sinner czy Enforcer. Utwór pełen pasji i ducha lat 80. zachęca do dalszego słuchania. W podobnym klimacie utrzymany jest wpadający w ucho „Mindwanderer”. Z kolei riff w „One Ticket for One Ride” wyraźnie nawiązuje do „Jawbreaker” Judas Priest – pojawia się tu również lekki hardrockowy sznyt, co czyni ten numer kolejnym potencjalnym hitem. Dalej otrzymujemy bardziej klimatyczny i mroczny „Dark Waters”, w którym można doszukać się inspiracji twórczością Iron Maiden. Miłym dodatkiem jest instrumentalny „The Giant”, silnie osadzony w stylistyce klasycznych kompozycji Maiden – czuć tu autentyczny klimat lat 80. Melodyjny i dynamiczny „Over the Edge” to kolejny utwór, który łatwo zapada w pamięć. Album zamyka ośmiominutowy, rozbudowany „Kubla Khan” – początkowo nastrojowy, by z czasem nabrać mocy i epickiego charakteru. To bardzo dobre zwieńczenie całości.

Konquest konsekwentnie podąża obraną ścieżką, pielęgnując oldschoolowe brzmienie heavy metalu. Alex Rossi z powodzeniem przywołuje ducha lat 80., oferując materiał równy i dopracowany. Brak tu słabszych momentów, a album obfituje w chwytliwe kompozycje i wyraziste riffy. To zdecydowanie najciekawsze i najbardziej dopracowane wydawnictwo Konquest. Świetna robota, Alex – to kawał solidnego grania.

Ocena: 8.5/10

ASTRAL SPECTRE - Cosmic Mirage (2026)

 Oto kolejna przepiękna okładka roku 2026 w klimacie heavy metalowym. Intrygujące połączenie motywów egipskich z kosmiczną estetyką od razu przywodzi na myśl power metal, thrash, a nawet progresywny rock. A co tak naprawdę znajdziemy na „Cosmic Mirage”? Przede wszystkim solidną dawkę heavy metalu z domieszką black metalu oraz progresywnego rocka. Miłym dodatkiem są partie organów Hammonda, które nadają całości wyjątkowego charakteru i czynią ten album niezwykle interesującą propozycją.

Warto zaznaczyć, że niemiecki Astral Spectre to stosunkowo młody zespół, działający na scenie od 2020 roku. Kluczową postacią formacji jest Tenebros, odpowiedzialny za wokal, gitary oraz bas. To właśnie jego ekspresyjny, charyzmatyczny głos nadaje muzyce wyraźny blackmetalowy klimat. W składzie znajdziemy również Befanę, odpowiadającą za partie klarnetu, oraz Moroi’a, który zajmuje się perkusją. Wspólnie stworzyli materiał balansujący pomiędzy NWOBHM, klasycznym heavy metalem, black metalem oraz progresywnym rockiem lat 70. Całość uzupełnia lekka nutka przebojowości i mrocznego klimatu doom metalu. Album został zrealizowany z wyczuciem, rozmachem i dużą dawką kreatywności. „Cosmic Mirage” to trzeci album studyjny Astral Spectre, a zarazem – moim zdaniem – najciekawszy w ich dotychczasowym dorobku.

Płyta jest spójna, zwarta i treściwa – oferuje 47 minut muzyki dopracowanej pod względem detali, pełnej świeżości i pomysłowości. Wpływy progresywnego rocka lat 70. wyraźnie słychać w rozbudowanym „Stardrifter” – utworze klimatycznym, pełnym subtelnych smaczków i przy tym bardzo melodyjnym. Echa NWOBHM, przywołujące skojarzenia z Iron Maiden, pojawiają się w przebojowym „Chronomancer”, gdzie zespół pokazuje swoje bardziej chwytliwe oblicze. Na całym albumie można również wychwycić inspiracje twórczością Black Magick SS, utrzymane w podobnej estetyce. Z kolei wpływy Deep Purple pobrzmiewają w nastrojowym „The Demon’s Offer”, który skręca w stronę psychodelicznego i progresywnego rocka. To naprawdę wybuchowa mieszanka stylistyczna. Dynamiczny i energetyczny „The Witch’s Waltz” to prawdziwa petarda – jeden z najmocniejszych punktów albumu. Szczególną uwagę przyciągają dwa dziewięciominutowe kolosy. Klimatyczny „Death of Orsis”, przepełniony egipskimi motywami, stanowi prawdziwą muzyczną podróż – utwór płynie niespiesznie, wciągając słuchacza w swój magiczny świat. Znajdziemy tu wiele elementów progresywnych oraz inspiracji rockiem lat 70., co daje imponujący efekt końcowy. Album zamyka tytułowy „Cosmic Mirage” – również dziewięciominutowa kompozycja, będąca kolejną dawką emocji, orientalnych klimatów i zmiennych nastrojów. To prawdziwa muzyczna huśtawka, której słucha się z ogromną przyjemnością – i to właśnie stanowi o sile tej płyty.

Czy czegoś tu zabrakło? Być może odrobiny większej mocy i jeszcze większej przebojowości, które pozwoliłyby mówić o albumie idealnym. Nie zmienia to jednak faktu, że mamy do czynienia z wydawnictwem wyróżniającym się na tle innych. To eksplodująca mieszanka stylistyczna, ciekawe podejście do tematyki oraz wyraźna wizja artystyczna. Od początku do końca jest to fascynująca podróż, która na długo pozostaje w pamięci. Obok tej płyty nie da się przejść obojętnie.

Ocena: 9/10

THUNDERKILL - Global cataclysm (2026)

 

Nazwa Thunderkill niewiele mi mówiła, ale już sama okładka jasno sugeruje, że czeka nas solidna dawka oldschoolowego thrash metalu. Trzeba przyznać, że grafika przyciąga uwagę i zapada w pamięci – to wyraźny ukłon w stronę estetyki lat 80. Album „Global Cataclysm”, który ukazał się 10 kwietnia, to debiut zespołu tworzonego przez muzyków z Argentyny i Stanów Zjednoczonych. To prawdziwa gratka dla fanów wczesnego Megadeth, Anthrax czy Testament – klasyczny thrash metal w najlepszym wydaniu zawsze znajdzie swoich odbiorców.

Thunderkill to przede wszystkim projekt multiinstrumentalisty Keitha D, odpowiedzialnego za partie gitarowe i basowe. Zespół nie próbuje odkrywać Ameryki na nowo – bazuje raczej na sprawdzonych schematach gatunku. Muzyka bywa więc wtórna i odtwórcza, ale jednocześnie wykonana z dużą pasją i wyraźnym oddaniem dla thrash metalu. Specyficzny wokal Miny może jednak nie każdemu przypaść do gustu – jest agresywny i surowy, choć momentami utrudnia odbiór całości. Nie można mu jednak odmówić zaangażowania – robi wszystko, by materiał kipiał energią i drapieżnością. Ostatecznie album pozostaje spójny i potrafi dostarczyć sporo satysfakcji.

Zespół wyraźnie inspiruje się brzmieniem lat 80. i 90. Surowa, lekko „przybrudzona” produkcja oraz klimatyczna okładka dobrze wpisują się w tę konwencję. Sama muzyka również potrafi wpaść w ucho. Już na otwarcie dostajemy dynamiczny i rozbudowany „Global Cataclysm” – esencję speed/thrash metalu, którą kupuję bez zastrzeżeń. Nawet do mało technicznego wokalu można się z czasem przyzwyczaić.

W „Scorched” pojawia się bardziej heavy metalowy pazur i nieco toporny, ale skuteczny riff – to solidny kawałek, choć wokal ponownie zdradza pewne niedociągnięcia. Klasyczny thrash metal powraca w „Trauma Conditioning”, gdzie Mina stawia głównie na agresję i brutalność, kosztem techniki. Z kolei „Destroyer of Reality” wypada bardziej melodyjnie i różnorodnie, choć i tutaj nie brakuje drobnych mankamentów.

Pozostałe utwory utrzymane są w podobnym klimacie – nawet mroczny, bardziej stonowany „Dismantling the Mechanism” nie zaskakuje, choć wyraźnie nawiązuje do stylistyki Megadeth. Całość wieńczy agresywny „Beyond the Boiling Point”, który skręca nieco w stronę heavy metalu. Pojawia się tu chwytliwa melodia i łatwo wpadający w ucho refren – zespół pokazuje się z bardzo dobrej strony i daje nadzieję na rozwój.

Thunderkill postawił dopiero pierwsze kroki, ale mimo braku doświadczenia i pewności siebie wyraźnie słychać ich miłość do speed i thrash metalu. Zaangażowanie muzyków jest bezdyskusyjne, a przy dalszej pracy – zwłaszcza nad wokalem – formacja ma potencjał, by w przyszłości nagrać naprawdę interesujący materiał. Warto dać im szansę.

Ocena: 6.5/10

ELEGACY - Theory of Sin (2026)

 

Po 11 latach milczenia z nowym albumem powrócił włoski zespół Elegacy. Grupa działała od 2003 roku, by w 2017 zakończyć działalność. W 2025 doszło jednak do reaktywacji – co ważne, w niezmienionym składzie. Album „Theory of Sin” ukazał się 30 marca nakładem Elevate Records. Zespół nadal porusza się w klimatach progresywnego heavy/power metalu, wyraźnie inspirowanego twórczością Queensrÿche czy Fates Warning. Nowe wydawnictwo zdecydowanie zasługuje na uwagę, zwłaszcza dla fanów tego gatunku.

Na pochwałę zasługuje również oprawa albumu. Zarówno dopracowana, kolorystycznie przyciągająca okładka, jak i soczyste, pełne brzmienie robią bardzo dobre wrażenie. Jednym z najmocniejszych punktów zespołu pozostaje utalentowany wokalista Ivan Giannini, który znakomicie buduje napięcie i klimat. Potrafi zaskoczyć zarówno charyzmą, jak i techniką – to prawdziwy mistrz w swoim fachu. Równie dobrze wypada gitarzysta Massimo La Russa, stawiający na wyraziste riffy, różnorodność i progresywny charakter kompozycji. Całość brzmi świeżo i przemyślanie, co przekłada się na bardzo pozytywny odbiór. Te 47 minut z Elegacy mija szybko i niezwykle przyjemnie.

Album otwiera rasowy killer – „Theogenesis”. To agresywny, dynamiczny utwór z wyraźnym power metalowym pazurem. Już sam refren i główny riff pokazują klasę zespołu. Momentami można odnieść wrażenie, jakby słuchało się Masterplan – i jest to zdecydowanie komplement. Progresywny heavy/power metal wybrzmiewa także w treściwym i przebojowym „Wash Away the Blood”. Zespół prezentuje tu nowoczesne podejście i dużą świadomość kompozycyjną.

Tytułowy „Theory of Sin” to kolejny dowód na dbałość o detale – pełen smaczków i ozdobników utwór, w którym klawiszowiec Terzago wyraźnie zaznacza swoją obecność. Bardziej bezpośredni charakter ma melodyjny „Angel”, który przywołuje ducha lat 90. i klasycznego europejskiego power metalu. Do bardziej złożonych i mrocznych momentów wracamy w „The Eye of Horus”.

Nieco słabiej wypada spokojniejszy i bardziej komercyjny „Until Tomorrow Comes”, który stanowi najdelikatniejszy punkt albumu. Na szczęście poziom szybko wraca do normy za sprawą agresywniejszego i bardziej drapieżnego „My Reckoning”, gdzie zespół ponownie błyszczy w progresywnym wydaniu. Na finał otrzymujemy klimatyczny, rozbudowany „Crazy King”, który skutecznie przyciąga uwagę i zamyka płytę w bardzo dobrym stylu.

Elegacy powrócił w znakomitej formie, nagrywając – moim zdaniem – najciekawszy album w swojej dyskografii. To dopracowane wydawnictwo, pełne solidnych kompozycji, które świetnie sprawdzają się w odsłuchu. Nie brakuje tu drapieżnych riffów, pomysłowości i muzycznej dojrzałości. Choć do absolutnego ideału odrobinę zabrakło, nie zmienia to faktu, że jest to płyta zdecydowanie warta uwagi.

Ocena: 8/10

METAL CHURCH - Dead to rights (2026)

 

W historii zespołu Metal Church działo się naprawdę sporo. Była era Davida Wayne’a, później Mike’a Howe’a, a najdłużej miejsce za mikrofonem zajmował Ronny Munroe. W pewnym momencie ogłoszono nawet koniec działalności zespołu i jego swoistą „emeryturę” w 2009 roku. Później jednak grupa ponownie się reaktywowała ze składem z Munroe, aż w końcu powrócił Howe – spełniając marzenie wielu fanów Metal Church.

Album „XI” to jeden z moich ulubionych krążków w dorobku zespołu – w pełni oddaje to, co w nim najlepsze. Szkoda jedynie, że zarówno Mike Howe, jak i wcześniej David Wayne odeszli. Śmierć niestety często dotyka muzyków związanych z Metal Church.

Mimo tych tragedii zespół nie poddał się i zebrał siły na nowo. Wokalistą został Marc Lopes, z którym nagrano równie udany album „Congregation of Annihilation” (2023), przywołujący ducha dawnych wydawnictw.

W 2025 roku pojawiła się natomiast informacja, że Kurdt Vanderhoof praktycznie zebrał nowy skład. Wśród fanów wywołało to pewną konsternację – niewiele było jasne co do powodów tych zmian, które zna zapewne tylko sam Kurdt. Tak narodził się nowy rozdział Metal Church, otwierany albumem „Dead to Rights”. Pytanie brzmi: czy to powrót do korzeni, czy raczej kontynuacja dotychczasowej drogi zespołu?

Każdy z fanów wciąż po cichu liczy na powrót do poziomu debiutu czy „The Dark”. Trudno jednak dorównać perfekcji i wyjątkowej atmosferze lat 80. Metal Church często próbuje nawiązywać do tamtej estetyki – poprzez agresję i thrashmetalowe elementy. Również ostatnie płyty z Marcem Lopesem oraz najnowszy krążek idą w tym kierunku. To dobra cecha, choć jednocześnie można je zestawić z okresem Munroe, choćby z albumami „The Weight of the World” czy „Generation Nothing”.

Obecnie Metal Church brzmi jak na swoich ostatnich wydawnictwach – to mieszanka heavy metalu, thrash metalu i odrobiny power metalu. Nie brakuje mocnych riffów i chwytliwych melodii, choć momentami brakuje tego „iskrzenia geniuszu”. Mimo wszystko jest to album, na który fani czekali od dawna.

Ogromnym atutem jest tu gwiazdorski skład. Na basie pojawił się David Ellefson, który wyraźnie wzbogaca brzmienie zespołu – bas nie brzmiał tak dobrze w Metal Church od lat. Świetną robotę wykonuje również perkusista Ken Mary (Flotsam and Jetsam), wnosząc dynamikę i energię, miejscami ocierającą się o thrashmetalową furię.

Na uwagę zasługuje także wokalista Brian Allen (Vicious Rumors), który idealnie odnajduje się w stylistyce zespołu. Jego głos przypomina Davida Wayne’a, a momentami słychać w nim echa Mike’a Howe’a czy Ronneya Munroe. Wykonuje znakomitą pracę i często maskuje drobne niedociągnięcia instrumentalne. Kurdt.dwoinsienintroi, żeby album był atrakcyjny dla słuchacza pod względem riffów i partii gitarowych.

Okładka momentami sprawia wrażenie generowanej przez AI, ale nadrabia klimatem i bogactwem detali. Brzmienie płyty jest surowe, agresywne i dobrze wpisuje się w thrashmetalową estetykę.

Najbardziej cenię zespoły, które nie bawią się w wstępy i od razu przechodzą do ataku – i tutaj właśnie tak jest. Otwierający „Brainwashed Game” stawia na szybkość, agresję i thrashmetalowy pazur. Słychać w nim echa „Generation Nothing” czy „Reset”. Taki Metal Church zawsze działa na mnie najlepiej – nie dziwi więc, że ten utwór promował album.

Drugi singiel, „F.A.F.O.”, jest najbliższy pierwszym płytom zespołu – mocny riff, thrashmetalowy klimat i bezkompromisowy wokal Briana, który brzmi jak duch Davida Wayne’a. Tytułowy „Dead to Rights” również prezentuje się klasycznie – ma w sobie coś z „Hanging in the Balance”, ale też z ery Munroe. To jeden z najlepszych utworów na płycie.

„Deep Cover Shakedown” to nieco bardziej toporne połączenie heavy i thrash metalu – typowy, rozpoznawalny Metal Church. „Feet to Fire” stawia z kolei na bardziej melodyjną stronę, choć brakuje mu nieco energii znanej z wczesnych lat. Mimo to słucha się go bardzo przyjemnie.

Thrashowy charakter powraca w rozpędzonym „The Show”, który momentami przywołuje klimat „The Dark”. Z kolei „Heaven Knows” wyróżnia się świetnym wejściem Kena Mary’ego i dobrze wyważoną mieszanką energii oraz melodii.

„No Memory” to kolejny klasyczny numer w stylu Metal Church – bez większych niespodzianek, ale solidny. W „Wasted Time” pojawia się pewna powtarzalność i schematyczność znana z ostatnich lat, choć Brian Allen ponownie ratuje sytuację swoim wokalem. Finałowy „My Wrath” stawia na tempo i agresję, stanowiąc bardzo dobre domknięcie całości.

Patrząc na bogatą dyskografię Metal Church, można śmiało stwierdzić, że nowy album plasuje się wśród ich lepszych wydawnictw. Jest tu więcej thrashmetalowej energii, więcej dynamiki i ogólnej drapieżności. To wciąż Metal Church znany z ostatnich lat, ale w bardziej dopracowanej i wyrównanej formie.

Płyta jest bardzo dobra, a momentami wręcz świetna. Pozostaje jednak lekkie rozczarowanie – przy tak gwiazdorskim składzie można było oczekiwać absolutnego albumu roku. Tym razem się to nie udało.

Ocena: 9/10