YNGWIE MALMSTEEN - Hell or High Water (2026)

 Yngwie Malmsteen to bez wątpienia jeden z największych gitarowych wirtuozów w historii heavy metalu, jednak jego najnowszy album „Hell Or High Water” pokazuje, że dawna magia szwedzkiego mistrza coraz bardziej się ulatnia. Nie można mu odmówić technicznych umiejętności, charakterystycznego stylu i imponującej sprawności instrumentalnej, ale sama wirtuozeria nie jest w stanie zastąpić dobrych kompozycji. Brakuje tutaj przede wszystkim rasowego wokalisty z prawdziwego zdarzenia, który nadałby muzyce odpowiednią moc, charakter i melodyjność. Yngwie ponownie bierze na siebie obowiązki wokalne, ale niestety jego głos nie należy do największych atutów tego wydawnictwa. Zdecydowanie tęsknię za czasami, kiedy za mikrofonem stali tacy ludzie jak Jeff Scott Soto, Mark Boals czy Joe Lynn Turner. Płyta ukazała się 13 listopada i jest skierowana do zagorzałych fanów gitarzysty. 

Największym problemem „Hell Or High Water” jest dla mnie brak odpowiedniej przebojowości i kompozycyjnej świeżości. Owszem, Malmsteen nadal potrafi imponować szybkością, techniką i znajomością klasycznych motywów, ale zbyt często mam wrażenie, że kolejne partie gitarowe służą przede wszystkim zaprezentowaniu jego umiejętności. Brakuje mocnych refrenów, chwytliwych melodii i tej niezwykłej atmosfery, która sprawiała, że dawne albumy takie jak „Odyssey”, „Trilogy” czy „Eclipse” miały w sobie coś wyjątkowego. Tam wirtuozeria szła w parze z fantastycznymi utworami, a tutaj zdecydowanie częściej dostajemy gitarowe popisy niż kompozycje, do których chce się wracać.

Album rozpoczyna się od „Now Or Never”, w którym dostajemy charakterystyczne dla Malmsteena szybkie riffy, neoklasyczne zagrywki i efektowne solówki. To jeden z najlepszych utworów na płycie, który przywołuje na myśl starsze plyty.„Am Caprice/Hell Or High Water” to instrumentalny popis gitarowych możliwości Szweda, pełen klasycznych inspiracji i skomplikowanych pasaży. „(He Is) Living A Lie” oraz „Antikythera” kontynuują tę stylistykę, choć pierwsza z kompozycji oferuje więcej tradycyjnego metalowego charakteru. „(On The) Battlefield” próbuje nawiązać do klasycznego heavy metalu lat 80 i to znów kompozycja która przypomina starsze płyt Yngwiem.Udalo się stworzyć latwo wpadający w ucho refren. Mamy w końcu hit. Natomiast „Beyond Zeta Reticuli” ponownie stawia na rozbudowane instrumentalne partie i gitarową technikę. „Prestissimo In Bm/Adagio” to kolejna wycieczka w stronę muzyki klasycznej, gdzie Malmsteen może zaprezentować swoje instrumentalne umiejętności. „Eye For An Eye” przynosi następny wokalny fragment albumu, ale trudno mówić tutaj o kompozycji, która na dłużej zapada w pamięć. Całość zamyka „Father”, osobisty utwór dedykowany zmarłemu ojcu gitarzysty, w którym więcej miejsca pozostawiono emocjonalnej stronie jego gry.

Nie jest to album całkowicie nieudany, bo sympatycy neoklasycznego stylu Szweda z pewnością znajdą kilka interesujących momentów. Nie zmienia to jednak faktu, że od muzyka tej klasy oczekuję zdecydowanie więcej. „Hell Or High Water” to solidna porcja gitarowego rzemiosła, ale bez dawnej magii, przebojowości i emocji. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że Yngwie zapomniał, iż wielkość jego najlepszych płyt wynikała nie tylko z fenomenalnej gry na gitarze, ale przede wszystkim z umiejętności tworzenia znakomitych utworów. Tym razem czegoś zdecydowanie zabrakło. Nie jest to płyta idealna, ale dla fanów takiego grania obowiązkowa. Nie ma tragedii, ale arcydzieła też nie.

Ocena : 7/10