ILIUM - Scythe Ballet (2026)

 Australijskie Ilium powraca po sześciu latach przerwy od wydania albumu „Carcinogeist” i robi to w naprawdę w dobrym stylu.„Scythe Ballet” to dziewiąty album studyjny zespołu, który od lat konsekwentnie rozwija własną odmianę melodyjnego heavy i power metalu. Tym razem muzycy przygotowali materiał niezwykle dojrzały, dynamiczny i pełen interesujących rozwiązań kompozycyjnych. To płyta łącząca klasyczne metalowe korzenie z progresywnym podejściem do budowania utworów. Słychać tutaj zarówno przywiązanie do tradycji, jak i ambicję, by nie ograniczać się do sprawdzonych schematów.  Płyta ukazała się 7 sierpnia i z pewnością przyciągnie uwagę fanów heavy/ power metalu.

Jedną z największych zmian jest nowy wokalista, Giles Lavery, znany między innymi z Warlord, Alcatrazz i Dragonsclaw. Jego charakterystyczny, mocny, lekko zachrypnięty głos doskonale pasuje do muzyki Ilium. Ma ciekawą barwę głosu i potrafi budować klimat. To bardzo dobry wybór, który nadaje kompozycjom dodatkowego charakteru. Gitarzyści Jason Hodges i Adam Smith tworzą znakomity duet, dostarczając mnóstwo ostrych riffów, efektownych solówek oraz melodyjnych pojedynków. Smith odpowiada również za partie basu i instrumentów klawiszowych, natomiast Tim Yatras za perkusję. Całość brzmi niezwykle profesjonalnie i pokazuje, że mamy do czynienia z muzykami doskonale rozumiejącymi klasyczny metal. Znają się na swojej robocie. 

Scythe Ballet” to album, który zdecydowanie zyskuje przy kolejnych przesłuchaniach. Nie wszystkie kompozycje od razu wpadają w ucho, ale trudno odmówić muzykom pomysłowości, warsztatu i umiejętności pisania interesujących melodii. Największym atutem jest umiejętne połączenie klasycznego heavy metalu, europejskiego power metalu oraz progresywnych elementów. Nie ma tutaj przesadnej słodyczy, plastikowych klawiszy ani niepotrzebnego symfonicznego przepychu. Jest za to dużo gitar, mocny wokal i autentyczna metalowa energia. Nie jest może idealnie, ale band pokazuje się stać ich na ciekawy i godny uwagi materiał.

Pod względem kompozycji album jest bardzo różnorodny. „Infant Clairvoyants” rozpoczyna całość z przytupem, serwując szybkie riffy, galopującą perkusję i klasyczne power metalowe pojedynki gitarowe. W takim wydaniu band sporo zyskuje i duży plus za wpływy primal.fear.„Blood Embers” kontynuuje ten kierunek, oferując jeszcze więcej melodii i chwytliwych wokali. Tutaj ukłon w stronę klasycznego power metalu spod znaku takich kapel jak Gamma Ray czy Helloween. Tytułowy „Scythe Ballet” jest bardziej techniczną i pokręconą kompozycją, w której nie brakuje zmian rytmicznych oraz efektownych popisów instrumentalnych. „Confessions Of A Former God” zwalnia tempo i przynosi monumentalny, epicki klimat z majestatycznym refrenem. „Extinction Point” ponownie podkręca obroty, stawiając na mocny groove i świetne gitarowe partie. „Byzantium” to kolejna bardzo udana, melodyjna odsłona zespołu, w której szczególnie dobrze wypadają partie gitarowe i podniosła atmosfera. „Jovian Storm” powinien przypaść do gustu miłośnikom europejskiego power metalu z końcówki lat dziewięćdziesiątych, przywołując skojarzenia z Helloween i Gamma Ray. Jakdmla mnie prawdziwa petarda i najlepsza kompozycja z całej plyty. To tylko potwierdza, że band stać na wysokiej klasy utwory. Lexicon” prezentuje bardziej klasyczne, tradycyjne oblicze zespołu.„Morality Virus” imponuje mroczniejszym klimatem, rozbudowaną strukturą i ciekawymi zmianami rytmicznymi. Całość zamyka „The Prophet King”, który idealnie podsumowuje całość i potwierdza bardzo dobrą formę zespołu.

Scythe Ballet” to bardzo udany powrót, który powinien zainteresować przede wszystkim fanów Helloween, Gamma Ray, Jag Panzer, czy iron svior Zespół udowadnia, że można grać tradycyjny metal, jednocześnie dbając o świeżość kompozycji i własną tożsamość. Pozostaje mieć nadzieję, że nowy skład okaże się trwały, bo potencjał na kolejne świetne wydawnictwa jest ogromny.

Ocena : 8/10