Kto by przypuszczał, że włoski Madryghal jeszcze powróci do świata żywych., .Powrót po 25 latach i kolejny rozdział włoskiego power metalu. Włoski Madryghal powraca z albumem „One More Chapter”, który ukazał się 16 listopada 2026 roku. To zespół poruszający się w klimatach symfonicznego i progresywnego power metalu, czerpiący inspiracje z dokonań takich formacji jak Rhapsody, Angra czy Symphony X. Nowy album to solidna propozycja dla fanów gatunku, ale nie ma mowy o płycie idealnej.
Powrót po tak długiej przerwie zawsze budzi pewne oczekiwania, szczególnie jeśli mamy do czynienia z zespołem, który próbuje wskrzesić ducha klasycznego, europejskiego power metalu. Madryghal na swoim najnowszym albumie „One More Chapter” stawia na rozbudowane kompozycje, symfoniczne aranżacje, neoklasyczne melodie oraz charakterystyczną dla włoskiej sceny podniosłość. Słychać tutaj wyraźne zamiłowanie do twórczości Rhapsody, Angra czy Symphony X, a całość mocno nawiązuje do złotej ery progresywnego power metalu. Jest w tym potencjał, ale trochę zabrakło pomyslu na kompozycje i aranżacje, aby mówić o płycie idealnej.
Od strony instrumentalnej trudno odmówić muzykom umiejętności. Gitarzyści Alessio Formenti i Maurizio Colombo dostarczają sporo technicznych popisów, a klawisze Mauro Bertagni wzbogacają kompozycje o symfoniczne i neoklasyczne elementy. Sekcja rytmiczna również prezentuje wysoki poziom. Na uwagę zasługuje wokal Raffaele Bonfantiego, który stawia na mocniejszą, bardziej naturalną barwę zamiast typowego dla power metalu przesadnie wysokiego śpiewu. Panowie potrafią grać i znają się na rzeczy, tylko zabrakło mocy, drapieżności i przebojowości. Pomysły na kawałki mogłyby być ciekawsze.
Już utwór tytułowy pokazuje, że muzycy nie zamierzają iść na skróty. Jest technicznie, dynamicznie i bogato aranżacyjnie. To jeden z najciekawszych utworów na płycie i pokazuje, że w tym zespole drzemie potencjał. "Lords of the Sands and Skies” przynosi więcej epickiego klimatu i neoklasycznych zagrywek. Jest nawet może poniekąd nawiązania do Dark Moor. Sama okładka płyty z resztą też jakoś przypomina mi okładki Dark Moor czy Blind Guardian. Natomiast „The MAD Ballad of Rusty Steelknee” wprowadza folkowe i średniowieczne akcenty. To przywołuje na myśl poniekąd twórczość Blind guardian. „Roll the Dice” to bardziej klasyczny, melodyjny power metal z wyraźnymi odniesieniami do Helloween. W „Damnatio Memoriae” pojawia się nieco mroczniejszy, bardziej monumentalny charakter, a „Ambrosia” ponownie eksponuje symfoniczne ozdobniki i rozbudowane partie instrumentalne. „Save This World” kontynuuje obrany kierunek, choć nie wnosi już zbyt wiele świeżości. „The Awaited Dance of Moon and Sun” flirtuje z folkowymi i tanecznymi motywami, „Three Obscure Wizards” jest instrumentalnym popisem muzycznych umiejętności, natomiast „Behind the Stage” wyróżnia się bardziej dramatycznym klimatem. Całość zamyka „Age of My Wonders”, który ponownie przyspiesza tempo i oferuje całkiem udany refren.
„One More Chapter” to album, który ma swoje dobre momenty i z pewnością może przypaść do gustu miłośnikom klasycznego, rozbudowanego power metalu z włoskimi naleciałościami. Problem w tym, że momentami muzycy przesadzają z ilością aranżacyjnych ozdobników, zmianami tempa i symfonicznym przepychem. Nie wszystkie kompozycje potrafią odpowiednio zaangażować słuchacza, a niektórym brakuje wyrazistych melodii i naprawdę zapadających w pamięć refrenów. Powrót po ćwierćwieczu jest niewątpliwie ciekawym wydarzeniem, ale sam album nie do końca wykorzystuje swój potencjał Niestety to tylko solidna pozycja i nic ponadto.
Ocena : 6.5/10

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz