Warto wspomnieć o wokaliście Simonie Efemeyu, którego głos może nie należy do najbardziej spektakularnych, ale dobrze odnajduje się w tej stylistyce. Szczególną atrakcją jest udział Tima „Rippera” Owensa w „Kernschmelze”, gdzie jego charakterystyczna, potężna barwa dodaje kompozycji odpowiedniej agresji. Na uwagę zasługuje również gitarowa praca Johna Cooke'a i Marka Gemini Thwaite'a, którzy dostarczają sporo rasowych riffów oraz solidnych solówek.
Muzycznie otrzymujemy mieszankę klasycznego heavy metalu z elementami hard rocka, w której słychać inspiracje Judas Priest, Saxon czy Dio. Nie brakuje gitarowych solówek, tradycyjnych zagrywek i solidnego warsztatu instrumentalnego. Problem polega jednak na tym, że sama poprawność wykonania nie wystarcza. Kompozycjom często brakuje charakteru, większej dynamiki i przede wszystkim pomysłów, które sprawiałyby, że chciałoby się do nich wracać. Jest tutaj sporo klasycznych patentów, ale niewiele prawdziwych emocji i ognia. Zabrakło pomysłów na ciekawe aranżacje i czy też chwytliwych i godnych zapamiętania hitów.
Wśród utworów można znaleźć kilka ciekawszych momentów. „Needs Must When The Devil Drives” całkiem nieźle wprowadza w klimat albumu. Nie do końca przekonuje hard rockowy "Saviour" w którym za wiele nie dzieje się. „Kernschmelze” przyciąga uwagę dzięki udziałowi Tima „Rippera” Owensa, a „Stand Up and Be Counted” próbuje postawić na bardziej chwytliwy charakter. „Mountain of Hope” ma nieco bardziej epicki wymiar, natomiast „Hammer of Justice” oferuje porcję tradycyjnego, gitarowego grania. Nie są to jednak kompozycje, które na dłużej pozostają w pamięci. Pozostały materiał również nie potrafi wywołać większych emocji, a całość momentami staje się zwyczajnie przewidywalna. Band stać na ciekawe utwory co potwierdza to pomysłowy i chwytliwy "insanity". Nie zbyt dobrze prezentuje się cover Queen czy też zamykający album utwór zatytułowany "orphans of The Storm" który jest jakiś bez wyrazu. Niby jest rozbudowana forma i nutka progresywnego metalu, ale znów zabrakło pomysłów.
Niestety, mimo doświadczenia muzyków i interesujących nazwisk zaangażowanych w projekt, Absolute Power nie dostarcza albumu, na jaki można było liczyć. „Needs Must When The Devil Drives” to wydawnictwo poprawne, ale pozbawione większej iskry. Brakuje mocnych refrenów, wyrazistych melodii i kompozycji z prawdziwym charakterem. Oczywiście miłośnicy klasycznego heavy metalu znajdą tutaj kilka przyjemnych fragmentów, jednak dla mnie to zdecydowanie za mało. Miało być rasowo, energetycznie i z pazurem, a wyszło dość przeciętnie. Niewykorzystany potencjał i spory niedosyt.
Ocena : 5/10
