niedziela, 22 listopada 2026

CUTLASS - Rum & Rain (2026)


 Brytyjski Cutlass powraca z drugim albumem studyjnym zatytułowanym „Rum & Ruin”, ponownie zabierając nas w świat pirackich opowieści, morskich bitew i bezwzględnych korsowników. Zespół, który wcześniej funkcjonował pod nazwą Pirates Of Metal, konsekwentnie rozwija swoją wizję tradycyjnego heavy metalu, czerpiąc garściami z NWOBHM, klasycznego Judas Priest oraz niemieckiej szkoły spod znaku Running Wild. Można też doszukać się wpływów Konquest czy Night Demon. Płyta ukazała się 20 listopada i na pewno zasługuje na uwagę słuchaczy.

Największą siłą albumu są bez wątpienia gitary. Podwójne partie Alistaira Hodgsona i Srđana Bilicia nadają całości odpowiedniego charakteru. Nie brakuje tutaj soczystych riffów, efektownych pojedynków gitarowych i klasycznych solówek, które przywołują najlepsze tradycje europejskiego heavy metalu. Wokal Ewana Mackaya jest chropowaty, nieco szorstki i dobrze pasuje do pirackiej stylistyki zespołu. Nie jest to może najbardziej wszechstronny głos na metalowej scenie, ale ma swój charakter. To właśnie ta szczerość i umiejętność tworzenia muzyki na wzór lat 80 jest sporym atutem Cutlass.

Już na poprzednim „Walk The Plank” grupa pokazała, że potrafi połączyć chwytliwe riffy, galopujące tempa i oldschoolowy klimat. Nowy materiał idzie podobnym tropem, ale nie jest jedynie powtórką z rozrywki. Cutlass stawia przede wszystkim na gitarową energię, melodyjne solówki, a wszystko podane w klasycznym wydaniu.

Okładka nieco prymitywna, ale ma swój klimat. Płyta zawiera 10 kawałków i daje to 46 minut muzyki. Booty and Plunder” od razu wprowadza nas w piracki klimat, oferując energiczne, tradycyjne heavy metalowe granie. Mocne wejście, które podkreśla uty zespołu.Tytułowy „Rum and Ruin” kontynuuje tę konwencję, choć  wiekszy nacisk położono tutaj na klimat i przebojowość.„Cannonball (To the Face)” stawia na dynamiczne riffy i odpowiednią dawkę gitarowej agresji. To bardzo udana mieszanka heavy metalu i thrash metalu.

Cannibal Island” zwalnia nieco tempo, ale nie traci ciężaru i charakterystycznego gitarowego pazura. Na pewno duży plus za próbę urozmaicenie płyty i zaskoczenia słuchacza. To nie jest zły utwór, ale na pewno odstaje od reszty.Z kolei „Swashbuckler” pokazuje, jak wiele do zaoferowania ma gitarowy duet, szczególnie w zakresie melodyjnych solówek. Całość utrzymana jest w duchu klasycznego heavy metalu, bez niepotrzebnych eksperymentów.  Słychać pewne w echa Running Wild i jest to niezwykle skoczny kawałek. 

Pięknie wejście gitara mamy w "marked for Death", który stawia na melodyjny charakter i wciągające solówki. Dalej mamy "Steel Meets Steel", który jest bardziej toporny i zadziorny. Końcówka płyty jest emocjonująca bowiem dostarcza melodyjny i przebojowy "Raise The  Black Flag", który czerpie z dokonań Running Wild, ale nie tylko. Ten styl utrzymuje energiczny i pomysłowy "mutiny". Band wykreował tutaj prawdziwy killer, który potwierdza że można jeszcze w pirackim metalu stworzyć coś godnego uwagi. Całość zamyka solidny i znów nieco toporny i stonowany "Give me grog".

Rum & Ruin” to bardzo udana propozycja dla miłośników tradycyjnego heavy metalu. Jest tutaj sporo energii, świetnych gitarowych zagrywek i oldschoolowego klimatu. Fani Running Wild, Judas Priest czy klasycznego NWOBHM powinni znaleźć coś dla siebie. Może nie jest to album przełomowy, ale zdecydowanie dostarcza solidnej porcji metalowej rozrywki. Nie wszystko jest idealne i wysokich lotów, ale jest to bardzo udany album, który jest obowiązkowy dla fanów pirackiego metalu.


Ocena : 8/10

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz