Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Eternal idol. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Eternal idol. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 lipca 2025

ETERNAL IDOL - Behind a Vision (2025)


 Włoski Eternal Idol i wytwórnia Frontiers Records po raz trzeci łączą siły, by powrócić z nowym materiałem. Album Behind a Vision ukazał się 11 lipca i skierowany jest przede wszystkim do fanów takich formacji jak Fallen Sanctuary, Avantasia, Induction czy Secret Sphere. Zespół konsekwentnie podąża ścieżką symfonicznego metalu, wzbogaconego o progresywne elementy, melodyjny heavy metal i power metal.


To pierwsza płyta nagrana bez udziału Fabio Lione oraz Claudii Layline. Ich miejsce zajęli nowi wokaliści: utalentowana Letizia Merlin oraz dobrze znany fanom gatunku Gabriele Gozzi, obecny frontman zespołu Induction. Choć zmiany personalne nie wpłynęły negatywnie na jakość wykonawczą, problem Eternal Idol wciąż leży w sferze stylizacji i kompozycji. Grupa stawia na rozbudowane aranżacje, bogactwo brzmień i estetyczne ozdobniki. Niestety, to właśnie ten przesyt często przysłania inne aspekty twórczości – przede wszystkim brak tu metalowej iskry, charakterystycznego „pazura”.


Mimo że album cechuje się podniosłym klimatem, dbałością o detale i interesującymi melodiami, to brakuje mu pierwiastka, który naprawdę porusza. Często można odnieść wrażenie, że forma dominuje nad treścią. Choć Behind a Vision nie jest dziełem wybitnym, to jednak należy go uznać za solidną i wartą uwagi propozycję.


Na pochwałę zasługuje również szata graficzna – kolorowa, estetyczna i przyjemna dla oka. Produkcja również stoi na wysokim poziomie – brzmienie jest mocne, klarowne i soczyste, co potęguje muzyczne doznania. Całość trwa 49 minut, choć niestety momentami utwory zlewają się ze sobą, tracąc indywidualny charakter. Na szczęście zdarzają się też fragmenty, w których zespół rzeczywiście błyszczy.


Już otwierający „Amnesia” wprowadza nas w charakterystyczny, włoski styl symfonicznego power metalu. To pomysłowy utwór, w którym inspiracje Avantasią wypadają całkiem przekonująco. Lżejszy i bardziej przebojowy „The Enemy is Me” oraz nieco cięższy, progresywny „Empire of One” to kolejne kompozycje, które przyciągają uwagę – choć znów dominuje w nich nacisk na bogactwo aranżacyjne, kosztem kompozycyjnej głębi.


Na tle całości wyróżnia się zdecydowanie rozbudowany i intrygujący „Beyond Sun” – utwór z chwytliwym motywem przewodnim i imponującymi popisami instrumentalnymi. To prawdziwa uczta dla fanów gatunku. Drugim mocnym punktem albumu jest energetyczny i melodyjny „The Great Illusion”, który w końcu przynosi to, czego oczekuje się od power metalu – dynamikę, siłę i przebojowość.

Behind a Vision to płyta, która zachwyca formą, ale nie do końca przekonuje treścią. Bogate aranżacje i estetyka nie są w stanie w pełni zrekompensować niedostatku świeżych pomysłów kompozycyjnych. Choć momentami Eternal Idol pokazuje swój potencjał, to kilka przebłysków to zdecydowanie za mało. Po tak doświadczonych muzykach można i należy spodziewać się więcej.


Ocena: 5/10


sobota, 7 listopada 2020

ETERNAL IDOL - Renaissance (2020)


 Tam gdzie Fabio Lione tam zawsze mamy wartościową muzyką i w sumie tak też jest z najnowszym albumem Eternal Idol.  W końcu znowu mamy Fabio Lione w stylistyce symfonicznego power metal, z którego zawsze słynął i to oczywiście bardzo cieszy. Debiut Eternal Idol z 2016r troszkę mnie rozczarował, ale postanowiłem dać tej kapeli kolejną szansę. Powodem był oczywiście Fabio, który jest niesamowitym wokalistą i potrafi przenosić słuchacza do innego świata. "Renaissance" zaskoczył mnie pozytywnie, bo album jest o wiele ciekawsze od nieco nudnego debiutu.

W zespole doszło do zmian personalnych. Pojawia się Enrico Fabris w roli perkusisty, no i jest też Claudia Duronio, który jako wokalistka, troszkę jest przyćmiona przez genialnego Fabio. Od strony technicznej album jest przygotowany bezbłędnie. Brzmienie jest dobrze wyważone i czuć tutaj klimat włoskiego melodyjnego metalu. Jest czystość, jest magia, ale i też pazur. Okładka również ma w sobie to coś i przykuwa uwagę. Tutaj band odrobił zadanie domowe i przygotował bardzo przemyślany album. Jednak mimo zachwytów, nie jest to dzieło kompletne i są tutaj też wady. Nieco schowana jest Claudia i jej wokal może w pełni nie rzuca na kolana. Same kompozycje na pewno są ciekawsze, ale czasami brakuje jakiegoś mocniejszego riffu, jakieś bardziej wyrazistych melodii. Jest progres w stosunku do debiutu i band idzie w dobrym kierunku. Pozostaje dopracować to co jest.

Gdyby płyta była tak energiczna i przebojowa jak "Into the Darkness" to było by coś. Niestety tak nie jest. Utwór bardzo dynamiczny, klimatyczny i te pojedynki na wokale po prostu wciągają. Killer i to już na samym starcie. Nieco lżejszy jest "Black Star"  i tutaj band nie boi się mieszać melodyjnego metalu i hard rocka. Bardzo dobrze się tego słucha, a jeszcze do tego jest błyszczący Fabio. Dalej znajdziemy pełen symfonicznego patosu "Without fear", czy klimatyczny "Not the same". Mamy też epickie momenty jak choćby "Flying over You". Band pokazuje, że nie boi się pójść w progresywny power metal z elementami symfonicznego metalu. Efektem tego jest rozbudowany i pełen różnych smaczków "Renaissance".

Eternal Idol zaczyna rozkwitać i pokazuje swój potencjał. Band potrafi umiejętnie łączyć elementy symfonicznego metalu i power metalu, nie zapominając o melodyjności i epickości. Nowy album brzmi o wiele ciekawiej niż debiut i słychać że mamy tutaj większą dawkę przebojowości. To jest znak, że w przyszłości może ten band jeszcze się rozwinąć i pokazać w pełni swój potencjał. Płyta godna uwagi, choćby ze względu na wokale Fabio.

Ocena: 7/10

czwartek, 11 maja 2017

ETERNAL IDOL - The unrevealed guest (2016)

W roku 2016 z inicjatywy wytwórni płytowej Frontiers i Fabio Lione znanego z Rhapsody of Fire powstał zespół Eternal Idol. Oczywiście nazwa została zaczerpnięta z twórczości Black Sabbath. Bardziej można na to spojrzeć jak na Hollow Haze w nowej formie i z nową nazwą. Muzycy którzy tworzą Eternal Idol to w zasadzie członkowie tego włoskiego zespołu, grającego symfoniczny metal z dużą dawką progresywności. Hollow Haze jakoś nigdy specjalnie nie przypadł mi do gustu, ale teraz Fabio Lione podziałał na moją wyobraźnię. Ostatnie dokonania Rhapsody of Fire czy Angra były wartościowe dlatego liczyłem, że i debiutancki album Eternal idol w postaci „The Unrevealed Guest” będzie ciekawym wydawnictwem.

Nie da się ukryć, że nie jest to dzieło kompletne czy też płyta, która podbije serca fanów Rhapsody czy fanów power metalu. Pojawiają się symptomy symfonicznego metalu czy power metalu, ale dominuje w sumie progresywność i taka wszelaka nowoczesność. Ciężko przez to się przebić, zwłaszcza że muzycy nie dbają specjalnie o przebojowość czy dynamikę utworów. Na pewno też irytuje wokalistka Georgia, który momentami przeszkadza tylko Fabio w partiach wokalnych. Trudno znaleźć plusy i jakieś pozytyw, ale kilka kompozycji jest wartościowych. „Evil tears” jako otwieracz sprawdza się, choć pierwsze moje skojarzenia to Nightwish. Dużo podniosłości i ciekawych przejść ma „Awake in Orion”, ale też jest sporo niedociągnięć. Troszkę power metalu mamy w „is the answer far from god?” czy przebojowy „Hall of Sins”. Na płycie znajdziemy też mroczniejszy „Blinded”, stonowany „Desidia”, czy klimatyczny i romantyczny „A song in the wind”. Całość zamyka „Beyond”, w którym panuje ciekawy i tajemniczy klimat, który wciąga. Dzieje się sporo i to dobre zwieńczenie płyty.

Nie jest to coś co zadowoli fanów Rhapsody i chyba Eternal Idol jest skierowany do maniaków Hallow Haze, czy muzyki progresywnej. Sporo tutaj komercji i takiej rockowej lekkości. Mało w tym power metalu, a szkoda bo mogło być znacznie ciekawej niż jest.


Ocena: 5.5/10