środa, 30 lipca 2025
HEARTS ON FIRE - Signs & wonders (2025)
piątek, 19 kwietnia 2024
PRAYING MANTIS - Defiance (2024)
Ostatnie płyty brytyjskiego Praying Mantis to była prawdziwa uczta dla maniaków hard rocka czy AOR. Choć już band za wiele z heavy metalem nie ma do czynienia, to jednak jakość i doświadczenia zawsze przemawia za tym zespołem. To już obecnie troszkę inna formacja, ale nigdy nie zawodzą i za każdy razem stają na wysokości zadania, kiedy przychodzi do stworzenia nowego materiału. Band działa już ponad 50 lat i to jest piękny wynik, a jeszcze piękniejsze jest to, że wciąż grają i wydają nowe płyty. "Defiance" to 13 album w bogatej dyskografii zespołu. Czyżby konkurencja dla tegorocznego Magnum?
Płyty mają wiele wspólnego ze sobą. Ta brytyjska maniera, ten klimat daje o sobie znać. Na "Defiance" też jest lekko, klimatyczne, z nutką romantyczności i finezji. Dominują patenty AOR, znacznie mniej jest jakiegoś hard rockowego szaleństwa. Ma to swój urok. Band może działać cuda, bo na podkładzie od paru ładnych lat jest John Cuijpers, którego niesamowity talent często ubarwia płyty Arjena Lucassena. Pojawił się choćby w Star One, czy w świetnym Supersonic Revolution. Prawdziwy hard rockowy głos, który zaskakuje charyzmą, techniką i swoim ciepłem. Niesamowity wokalista. Gitarzyści Tino i Andy stawiają na pełne finezji i piękna dźwięki. Kto szuka jakieś dynamiki, zadziorności, czy hard rockowego pazura to raczej tutaj tego nie znajdzie. Okładka nawiązująca do serii Obcego, czy soczyste brzmienie to miły dodatek, a liczy się muzyka. Ta naprawdę nie jest zła.
Z mocniejszych utworów na pewno można wyróżnić otwierający "From the Start" i jakoś przypomniały mi się lata 80 czy 70. Taki klasyczny hard rock, który skupia się na wyrazistym riffie i łatwa w padającym w ucho refrenie. Lekki i przyjemny jest przebojowy "Defiance", który definiuje styl grupy i to co nas czeka na płycie. Wyraziste partie klawiszowe i nieco szybsze tempo i wkracza jeden z najciekawszych kawałków na płycie, czyli "Feelin Lucky". Skoczny, radosny i taki pozytywny kawałek, który pokazuje że hard rock ma się wciąż bardzo dobrze. Popis wokalny John pokazuje w coverze Rainbow i "I surrender" brzmi tu wyśmienicie. Kurcze, muszę to przyznać, że marzy mi się płyta rainbow z Johnem na wokalu. Niezwykle utalentowany wokalista. Dużo Aor i melodyjnego rocka można uświadczyć w lekkim "Never can say goodbye". Dalej mamy też nastrojowy "Give it up" czy zadziorny "Let see", który jest jednym z najciekawszych utworów na płycie. Muszą go zagrać na koncertach, bo to prawdziwa perełka.
Praying Mantis od kilku paru ładnych lat idzie drogą melodyjnego hard rocka i AOR. W tej kategorii opracowali znakomity styl, który nawiązuje do klasyki, ale jest też bardzo świeży i współczesny. Mają uzdolnionych muzyków i wysokiej klasy wokalisty. Z takim składem można działać cuda. Kolejny świetny album został stworzony i na pewno warto odsapnąć od heavy metalowego łojenia i zaznać trochę spokoju przy dźwiękach Praying mantis.
Ocena: 8/10
środa, 19 października 2022
WILDNESS - Resurrection (2022)
Szwedzki Wildness powraca z nowym albumem i "Resurrection" to już 3 wydawnictwo w ich dorobku płytowym. Panowie kontynuują to co prezentowali na poprzednich płytach, aczkolwiek nowy krążek ma więcej patentów AOR, a już nieco mniej z mocnego hard rocka czy melodyjnego metalu. Odnoszę wrażenie, że płyta jest słabsza od "Ultimate Demise" z 2020r.
Cieszy fakt, że dalej główną rolę odgrywa głos Erika Forsberga, który pokazał na ostatnim wydawnictwie, że potrafi odnaleźć się w takim lżejszym graniu. W końcu przez kilka lat niszczył swoim głosem w Blazon Stone. Na nowym krążku brzmi klimatycznie i bardzo rockowo. Szkoda tylko, że sam materiał jest lekki i momentami komercyjny. Od strony partii gitarowych też można odczuć wrażenie, że zabrakło pomysłów, a Adam i Pontus poszli po najniższej linii oporu serwując nam nieco oklepane motywy. Troszkę szkoda, bo przecież band grać potrafi i ma pomysł na siebie. Tym razem wypadli troszkę blado.
Nie wszystko wyszło źle, bo taki "Nightmare" to nastrojowy rockowy kawałek. Nic odkrywczego tu nie usłyszymy, ale cieszy że band czerpie z klasyków. Imponuje z pewnością energiczny "Release the beast", który jest bardziej ukierunkowany na melodyjny metal. To jest Wildness jaki najbardziej mi się podoba. Dalej mamy romantyczny i pełen rockowych smaczków "Love Resurrection". Dobrze prezentuje się również przebojowy "Beast of me" czy pogodny "The Final fantasy", który w pełni oddają piękno hard rockowej muzyki. Reszta utworów już tak nie zapada w pamięci i nie ma za wiele do zaoferowania. Szkoda, bo mogło to brzmieć znacznie ciekawiej.
Brakuje mi tutaj zdecydowania, tej dynamiki i przebojowości z "Ultimate demise". Panowie mają talent i grać potrafią, tylko tym razem zabrakło ciekawych pomysłów, który by sprawiły że album byłby łatwy w odbiorze. Za mało hitów, za mało konkretów, a za dużo komercji.
Ocena: 5.5/10
sobota, 12 marca 2022
FIND ME - Lightning in a bottle (2022)
Alessandro Del Vecchio napisał 10 kawałków na nowy album projektu muzycznego o nazwie Find Me. Ten szwedzki band działa w oparciu o głos Robbiego Lablanca i multiinstrumentalistę Daniela Floresa. Działają od 2012 r i mają na swoi koncie 4 albumy, a skoro utwory skomponował Vecchio w ramach wytwórni Frontiers Records to już wiadomo czego można się spodziewać. Tak "Lighting in a bottle" to kolejna mieszanka klimatycznego i melodyjnego hard rocka z nutką AOR. Dla fanów gatunku z pewnością jest to pozycja obowiązkowa.
Robbie to doświadczony wokalista, który idealnie pasuje do tego typu muzyki. Jego charyzma, technika i styl śpiewania to prawdziwa uczta dla słuchacza. Takie głosy zawsze stanowią prawdziwą atrakcję. Daniel z kolei stawia na finezje, lekkość i stonowane dźwięki. Melodie może i proste, może i pełne romantyzmu i momentami komercji, ale ma to swój urok. Balladowy "Back To you" mimo swojego charakteru potrafi zapaść w pamięci. Bywa też nieco zadziorniej i bardziej hard rockowo, co potwierdza otwierający "Survive", czy przebojowy "Sail away". Klasyczne inspiracje uświadczymy w zadziornym "Distant Echoes", czy chwytliwym "On the Run".
To jedna z tych płyt, która ma wywołać u słuchacza emocje, poruszyć jego serce i zadbać o bardziej romantyczną atmosferę. Na próżno szukać tutaj jakiś mocnych riffów czy agresywnych partii gitarowych. Ta muzyka ma być lekka i przyjemna w odsłuchu. Tak też jest, a że słyszało się lepsze utwory w takich klimatach to już nieco inna bajka. Z pewnością jest to pozycja godna polecenia fanom AOR, czy melodyjnego hard rocka.
Ocena: 6.5/10
niedziela, 14 marca 2021
RONNIE ATKINS - One shot (2021)
Ronnie Atkins to światowej klasy wokalista i jest znany z Pretty Maids czy Avantasia. Potrafi śpiewać agresywnie, ale też nastrojowo i bardzo hard rockowo. Cieszy, że mimo zdiagnozowanego raka w roku 2019 nie poddał się i dopiął swego i nagrał długo planowany solowy album. "One shot" właśnie miał swoją premierę i jest to płyta dla fanów hard rocka i Aor.
Do współpracy Ronnie zaprosił doświadczonych muzyków i tak jest Chris Laney na gitarze, Allan Sorensen na perkusji, Morten Sandager na klawiszach i Pontus Egberg na basie. Dodatkowo pojawiają się goście jak choćby Oliver Hartmann, którzy urozmaicają solówki gitarowe na "One shot". Sam album nie robi takiej furory co albumy Pretty maids, ale to kawał solidnego rocka z domieszką Aor. Dobrze się tego słucha, bo mamy chwytliwe melodie i dużo ciekawych riffów. Troszkę brakuje pazura i może większej dawki przebojowości. Mimo pewnych nie dociągnięć płyta się broni.
Płytę otwiera lekki, rockowy i nieco popowy "Real", ale kawałek nie jest taki zły jak mogłoby się wydawać. Trzeba mieć po prostu ochotę na takie granie i wtedy takie kompozycje najlepiej trafiają do słuchacza. Więcej energii i przebojowości dostajemy w "Scorpio", choć i tutaj brakuje nieco elementu zaskoczenia. Dobrze wypada prosty i nastrojowy "Subjugated", który momentami przypomina dokonania Def Leppard.Jest też marszowy i stonowany "Miles Away", w którym czuć ten romantyczny feeling. Dalej znajdziemy nieco bardziej zadziorny "I prophesize" czy nawet ocierający się o heavy metal "One by one".
"One shot" to kawał solidnego hard rocka z nutką AOR i nie ma tutaj tego co Ronnie prezentuje w Pretty Maids. Dobrze się tego słucha, ale za mało tutaj konkretów i hitów. Płyta skierowana do maniaków głosu Ronniego.
Ocena: 6/10
sobota, 26 października 2019
DANGER ZONE - Dont Count on Heroes (2019)
Pod względem muzyczny można dostrzec podobieństwa do płyt House of Lords czy Whitesnake, tak więc jest duża dawka stonowanych rockowych melodii. Romantyczny klimat daje się we znaki od samego początku. Niestety całość ma wadę w postaci zbyt dużej komercyjności co nie co psuje ostateczny odbiór.
Wśród samej zawartości można wyłapać kilka ciekawych utworów. Jednym z nich jest bez wątpienia lekki i przebojowy "Demon or saint". Dobrze prezentuje się balladowy "Destiny", który jest ciekawą wariacją na temat twórczości Whitesnake. Energiczny "Down to passion" zaskakuje rock'n rollowym feelingiem i przebojowością na miarę Rainbow. Nie da się ukryć, że jeden z mocniejszych punktów tej płyty. Dużo tutaj popowego rocka w stylu "Forever Now", no ale fanom Aor może przypaść do gustu ten kawałek. Na wyróżnienie zasługuje również chwytliwy "Breakaway".
No nie trafił ten album jakoś do mnie. Za dużo tutaj popowego klimatu, za mało hitów i jakoś ciężko słucha się tego krążka. Lepiej poświęcić czas na inne ciekawsze dzieła.
Ocena: 3/10
czwartek, 24 sierpnia 2017
LIONVILLE - A World of Fools (2017)
To już trzeci album tej grupy, ale bez wątpienia jest to najbardziej dojrzały krążek i taki bardziej uczuciowy. Same melodie i motywy są proste, chwytliwe i zagrane z lekkością. Nie ma grania na siłę, ani też wypełniaczy. Słucha się tego dobrze, bo zespół stawia na lekkość, przejrzyste brzmienie i łatwo w padające w ucho melodie czy takie nieco komercyjne refreny, które mogły by nas raczyć stacje radiowe. Album promował energiczny i nieco zadziorny „ I will wait” , który idealnie oddaje to co nas czeka na płycie. Melodyjny rock wymieszany z emocjonalnym AOR, a wszystko polane popowym wydźwiękiem. Nie mogło zabraknąć na płycie romantycznych kawałków i w tej roli spełnia się spokojniejszy „Show me the love”. Lionville świetnie wypada w pięknych, emocjonalnych balladach pokroju „Heaven is Right here”. Więcej energii i rockowego szaleństwa mamy w zadziornym „A world of Fools”. Jest to jeden z najciekawszych utworów na płycie, a z pewnością mój faworyt. Duch lat 80 można poczuć w przebojowym „One more night” czy szybszym „All i want”. Zespół nie kryje tego, że kocha twórczość Toto co zresztą słychać w klimatycznym „Our Good Godbey”. Bardzo dobrze wypada też dynamiczny „Paradise” czy łagodniejszy „Image of Our soul”.
Lionville przyzwyczaił nas do tego, że ich albumy są równe, klimatyczne i bardzo romantyczne. Dźwięki są miłe dla ucha, kojące i pełne emocje, a kiedy zmiesza się to z latami 80 i sprawdzonymi patentami to uzyskuje się właśnie taki efekt jaki mamy na „A world of Fools”. Jednym słowem pozycja obowiązkowa dla fanów Aor czy melodyjnego rocka.
Ocena: 8/10







