Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aor. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aor. Pokaż wszystkie posty

środa, 30 lipca 2025

HEARTS ON FIRE - Signs & wonders (2025)


Mark Boals w tym roku zdecydowanie nie próżnuje. Najpierw zachwycił swoim występem na płycie Bogusława Balceraka i jego projektu Crylord. Następnie mogliśmy delektować się świetnym albumem Reign in Glory. Teraz przyszedł czas na trzecią propozycję – drugi krążek rockowej formacji Hearts on Fire, zatytułowany Signs & Wonders. Premiera albumu miała miejsce 25 lipca nakładem wytwórni Pride & Joy Music.

Skład Hearts on Fire to nie tylko charyzmatyczny i niezwykle utalentowany Mark Boals. W zespole znajdziemy również doświadczonego basistę Dennisa Warda (Unisonic), gitarzystę Jeana Funesa, perkusistę Joela Mejię (Silent Tiger) oraz klawiszowca Erica Ragno, znanego z Khymera. To grono profesjonalistów tworzy solidną i dopracowaną mieszankę melodyjnego hard rocka. Choć nie jest to muzyka przełomowa, słucha się jej z ogromną przyjemnością – szczególnie jeśli ktoś gustuje w lżejszych, bardziej nastrojowych odmianach gatunku. Na szczególną uwagę zasługuje zgranie Jeana Funesa z klawiszowcem Erikiem Ragno, które dodaje kompozycjom romantycznego i subtelnego charakteru.

Wśród wyróżniających się utworów zdecydowanie błyszczy „Signs in the Sky”, łączący elementy melodyjnego heavy metalu i klasycznego hard rocka. To kompozycja z pomysłowym motywem przewodnim i porywającym refrenem – prawdziwa perełka na płycie. Z kolei rytmiczny i energiczny „Collective Mind” przywołuje ducha lat 80., oczarowując klimatem i stylistyką. Zespół pokazuje tu swoją klasę i udowadnia, że potrafi pisać chwytliwe, zapadające w pamięć utwory.

Na uwagę zasługuje również instrumentalny „Blood Moon” – nastrojowy, pełen przestrzeni i muzycznego piękna. Innym mocnym punktem albumu jest „Eleventh Hour”, który w tym wydaniu ukazuje zespół w najlepszym świetle – to czysta jakość i dopracowanie. Nie zabrakło też spokojniejszych, bardziej refleksyjnych momentów, jak klimatyczny „Rearview Mirror”. Z kolei „Battlefield” to utwór lekko zakręcony, z pozytywną energią, a „Road to Eternity” to przykład bardziej przystępnego, komercyjnego rocka – lekkiego, ale chwytliwego.

Signs & Wonders to prawdziwa uczta dla fanów rocka i wielbicieli wokalu Marka Boalsa. Album pełen pasji, przemyślanych kompozycji i muzycznej dojrzałości. Bez wątpienia ciekawszy i bardziej dopracowany niż debiutancki krążek zespołu. Zdecydowanie płyta godna uwagi.

Ocena : 7/10

piątek, 19 kwietnia 2024

PRAYING MANTIS - Defiance (2024)


 
Ostatnie płyty brytyjskiego Praying Mantis to była prawdziwa uczta dla maniaków hard rocka czy AOR. Choć już band za wiele z heavy metalem nie ma do czynienia, to jednak jakość i doświadczenia zawsze przemawia za tym zespołem. To już obecnie troszkę inna formacja, ale nigdy nie zawodzą i za każdy razem stają na wysokości zadania, kiedy przychodzi do stworzenia nowego materiału. Band działa już ponad 50 lat i to jest piękny wynik, a jeszcze piękniejsze jest to, że wciąż grają i wydają nowe płyty. "Defiance" to 13 album w bogatej dyskografii zespołu. Czyżby konkurencja dla tegorocznego Magnum?

Płyty mają wiele wspólnego ze sobą. Ta brytyjska maniera, ten klimat daje o sobie znać. Na "Defiance" też jest lekko, klimatyczne, z nutką romantyczności i finezji. Dominują patenty AOR, znacznie mniej jest jakiegoś hard rockowego szaleństwa. Ma to swój urok. Band może działać cuda, bo na podkładzie od paru ładnych lat jest John Cuijpers, którego niesamowity talent często ubarwia płyty Arjena Lucassena. Pojawił się choćby w Star One, czy w świetnym Supersonic Revolution. Prawdziwy hard rockowy głos, który zaskakuje charyzmą, techniką i swoim ciepłem. Niesamowity wokalista. Gitarzyści Tino i Andy stawiają na pełne finezji i piękna dźwięki. Kto szuka jakieś dynamiki, zadziorności, czy hard rockowego pazura to raczej tutaj tego nie znajdzie. Okładka nawiązująca do serii Obcego, czy soczyste brzmienie to miły dodatek, a liczy się muzyka. Ta naprawdę nie jest zła.

Z mocniejszych utworów na pewno można wyróżnić otwierający "From the Start" i jakoś przypomniały mi się lata 80 czy 70. Taki klasyczny hard rock, który skupia się na wyrazistym riffie i łatwa w padającym w ucho refrenie. Lekki i przyjemny jest przebojowy "Defiance", który definiuje styl grupy i to co nas czeka na płycie. Wyraziste partie klawiszowe i nieco szybsze tempo i wkracza jeden z najciekawszych kawałków na płycie, czyli "Feelin Lucky". Skoczny, radosny i taki pozytywny kawałek, który pokazuje że hard rock ma się wciąż bardzo dobrze. Popis wokalny John pokazuje w coverze Rainbow i "I surrender" brzmi tu wyśmienicie. Kurcze, muszę to przyznać, że marzy mi się płyta rainbow z Johnem na wokalu. Niezwykle utalentowany wokalista. Dużo Aor i melodyjnego rocka można uświadczyć w lekkim "Never can say goodbye". Dalej mamy też nastrojowy "Give it up" czy zadziorny "Let see", który jest jednym z najciekawszych utworów na płycie. Muszą go zagrać na koncertach, bo to prawdziwa perełka.

Praying Mantis od kilku paru ładnych lat idzie drogą melodyjnego hard rocka i AOR. W tej kategorii opracowali znakomity styl, który nawiązuje do klasyki, ale jest też bardzo świeży i współczesny. Mają uzdolnionych muzyków i wysokiej klasy wokalisty. Z takim składem można działać cuda. Kolejny świetny album został stworzony i na pewno warto odsapnąć od heavy metalowego łojenia i zaznać trochę spokoju przy dźwiękach Praying mantis.

Ocena: 8/10

środa, 19 października 2022

WILDNESS - Resurrection (2022)


Szwedzki Wildness powraca z nowym albumem i "Resurrection" to już 3 wydawnictwo w ich dorobku płytowym. Panowie kontynuują to co prezentowali na poprzednich płytach, aczkolwiek nowy krążek ma więcej patentów AOR, a już nieco mniej z mocnego hard rocka czy melodyjnego metalu. Odnoszę wrażenie, że płyta jest słabsza od "Ultimate Demise" z 2020r.

Cieszy fakt, że dalej główną rolę odgrywa głos Erika Forsberga, który pokazał na ostatnim wydawnictwie, że potrafi odnaleźć się w takim lżejszym graniu. W końcu przez kilka lat niszczył swoim głosem w Blazon Stone. Na nowym krążku brzmi klimatycznie i bardzo rockowo. Szkoda tylko, że sam materiał jest lekki i momentami komercyjny. Od strony partii gitarowych też można odczuć wrażenie, że zabrakło pomysłów, a Adam i Pontus poszli po najniższej linii oporu serwując nam nieco oklepane motywy. Troszkę szkoda, bo przecież band grać potrafi i ma pomysł na siebie. Tym razem wypadli troszkę blado.

Nie wszystko wyszło źle, bo taki "Nightmare" to nastrojowy rockowy kawałek. Nic odkrywczego tu nie usłyszymy, ale cieszy że band czerpie z klasyków. Imponuje z pewnością energiczny "Release the beast", który jest bardziej ukierunkowany na melodyjny metal. To jest Wildness jaki najbardziej mi się podoba.  Dalej mamy romantyczny i pełen rockowych smaczków "Love Resurrection". Dobrze prezentuje się również przebojowy "Beast of me" czy pogodny "The Final fantasy", który w pełni oddają piękno hard rockowej muzyki.  Reszta utworów już tak nie zapada w pamięci i nie ma za wiele do zaoferowania. Szkoda, bo mogło to brzmieć znacznie ciekawiej.

Brakuje mi tutaj zdecydowania, tej dynamiki i przebojowości z "Ultimate demise". Panowie mają talent i grać potrafią, tylko tym razem zabrakło ciekawych pomysłów, który by sprawiły że album byłby łatwy  w odbiorze.  Za mało hitów, za mało konkretów, a za dużo komercji.

Ocena: 5.5/10

 

sobota, 12 marca 2022

FIND ME - Lightning in a bottle (2022)


 Alessandro Del Vecchio napisał 10  kawałków na nowy album projektu muzycznego o nazwie Find Me. Ten szwedzki band działa w oparciu o głos Robbiego Lablanca i multiinstrumentalistę Daniela Floresa.  Działają od 2012 r i mają na swoi koncie 4 albumy, a skoro utwory skomponował Vecchio w ramach wytwórni Frontiers Records to już wiadomo czego można się spodziewać. Tak "Lighting in a bottle" to kolejna mieszanka klimatycznego i melodyjnego hard rocka z nutką AOR. Dla fanów gatunku z pewnością jest to pozycja obowiązkowa.

Robbie to doświadczony wokalista, który idealnie pasuje do tego typu muzyki. Jego charyzma, technika i styl śpiewania to prawdziwa uczta dla słuchacza. Takie głosy zawsze stanowią prawdziwą atrakcję. Daniel z kolei stawia na finezje, lekkość i stonowane dźwięki. Melodie może i proste, może i pełne romantyzmu i momentami komercji, ale ma to swój urok. Balladowy "Back To you" mimo swojego charakteru potrafi zapaść w pamięci. Bywa też nieco zadziorniej i bardziej hard rockowo, co potwierdza otwierający "Survive", czy przebojowy "Sail away". Klasyczne inspiracje uświadczymy w zadziornym "Distant Echoes", czy chwytliwym "On the Run".

To jedna z tych płyt, która ma wywołać u słuchacza emocje, poruszyć jego serce i zadbać o bardziej romantyczną atmosferę. Na próżno szukać tutaj jakiś mocnych riffów czy agresywnych partii gitarowych. Ta muzyka ma być lekka i przyjemna w odsłuchu. Tak też jest, a że słyszało się lepsze utwory w takich klimatach to już nieco inna bajka. Z pewnością jest to pozycja godna polecenia fanom AOR, czy melodyjnego hard rocka.

Ocena: 6.5/10

niedziela, 14 marca 2021

RONNIE ATKINS - One shot (2021)


Ronnie Atkins to światowej klasy wokalista i jest znany z Pretty Maids czy Avantasia.  Potrafi śpiewać agresywnie, ale też nastrojowo i bardzo hard rockowo. Cieszy, że mimo zdiagnozowanego raka w roku 2019 nie poddał się i dopiął swego i nagrał długo planowany solowy album. "One shot" właśnie miał swoją premierę i jest to płyta dla fanów hard rocka i Aor.

Do współpracy Ronnie zaprosił doświadczonych muzyków i tak jest Chris Laney na gitarze, Allan Sorensen na perkusji,  Morten Sandager na klawiszach i Pontus Egberg na basie. Dodatkowo pojawiają się goście jak choćby Oliver Hartmann, którzy urozmaicają solówki gitarowe na "One shot". Sam album nie robi takiej furory co albumy Pretty maids, ale to kawał solidnego rocka z domieszką Aor. Dobrze się tego słucha, bo mamy chwytliwe melodie i dużo ciekawych riffów. Troszkę brakuje pazura i może większej dawki przebojowości. Mimo pewnych nie dociągnięć płyta się broni.

Płytę otwiera lekki, rockowy i nieco popowy "Real", ale kawałek nie jest taki zły jak mogłoby się wydawać. Trzeba mieć po prostu ochotę na takie granie i wtedy takie kompozycje najlepiej trafiają do słuchacza. Więcej energii i przebojowości dostajemy w "Scorpio", choć i tutaj brakuje nieco elementu zaskoczenia. Dobrze wypada prosty i nastrojowy "Subjugated", który momentami przypomina dokonania Def Leppard.Jest też marszowy i stonowany "Miles Away", w którym czuć ten romantyczny feeling. Dalej znajdziemy nieco bardziej zadziorny "I prophesize" czy nawet ocierający się o heavy metal "One by one".

"One shot" to kawał solidnego hard rocka z nutką AOR i nie ma tutaj tego co Ronnie prezentuje w Pretty Maids. Dobrze się tego słucha, ale za mało tutaj konkretów i hitów. Płyta skierowana do maniaków głosu Ronniego.

Ocena: 6/10

sobota, 26 października 2019

DANGER ZONE - Dont Count on Heroes (2019)

"Dont Count on heroes" to 4 album włoskiej formacji Danger Zone. Ta kapela może na pewno pochwalić się doświadczeniem i działalnością sięgającą lat 80.  Ze starego składu właściwie zostali wokalista Giacomo, perkusista Paolo Palmieri, a także gitarzysta Roberto Priori. Panowie stawiają na stylistykę bardziej hard rockową, aniżeli heavy metalową. To solidne granie i w sumie nie wzbudza większych emocji. Tak właśnie jest z ich najnowszym dziełem zatytułowanym "Dont Count on heroes".

Pod względem muzyczny można dostrzec podobieństwa do płyt House of Lords czy Whitesnake, tak więc jest duża dawka stonowanych rockowych melodii. Romantyczny klimat daje się we znaki od samego początku. Niestety całość ma wadę w postaci zbyt dużej komercyjności co nie co psuje ostateczny odbiór.


Wśród samej zawartości można wyłapać kilka ciekawych utworów. Jednym z nich jest bez wątpienia lekki i przebojowy "Demon or saint".  Dobrze prezentuje się balladowy "Destiny", który jest ciekawą wariacją na temat twórczości Whitesnake. Energiczny "Down to passion" zaskakuje rock'n rollowym feelingiem i przebojowością na miarę Rainbow. Nie da się ukryć, że jeden z mocniejszych punktów tej płyty. Dużo tutaj popowego rocka w stylu "Forever Now", no ale fanom Aor może przypaść do gustu ten kawałek. Na wyróżnienie zasługuje również chwytliwy "Breakaway".

No nie trafił ten album jakoś do mnie. Za dużo tutaj popowego klimatu, za mało hitów i jakoś ciężko słucha się tego krążka. Lepiej poświęcić czas na inne ciekawsze dzieła.

Ocena: 3/10

czwartek, 24 sierpnia 2017

LIONVILLE - A World of Fools (2017)

Fanom melodyjnego Rocka i AOR przyszło czekać 5 lat na nowe dzieło włoskiego Lionville. Nie obeszło się bez zmian personalnych, ale wciąż podstawą tego zespołu są gitarzysta Stefano Lionetti i wokalista Lars safsund. Muzycznie nie ma zmian, bo najnowsze dzieło w postaci „A world of Fools” to wciąż dobrze znany nam z poprzednich dzieł melodyjny rock i emocjonalny Aor w klimatach Toto, Chicago, Survivor czy Bad English.

To już trzeci album tej grupy, ale bez wątpienia jest to najbardziej dojrzały krążek i taki bardziej uczuciowy. Same melodie i motywy są proste, chwytliwe i zagrane z lekkością. Nie ma grania na siłę, ani też wypełniaczy. Słucha się tego dobrze, bo zespół stawia na lekkość, przejrzyste brzmienie i łatwo w padające w ucho melodie czy takie nieco komercyjne refreny, które mogły by nas raczyć stacje radiowe. Album promował energiczny i nieco zadziorny „ I will wait” , który idealnie oddaje to co nas czeka na płycie. Melodyjny rock wymieszany z emocjonalnym AOR, a wszystko polane popowym wydźwiękiem. Nie mogło zabraknąć na płycie romantycznych kawałków i w tej roli spełnia się spokojniejszy „Show me the love”. Lionville świetnie wypada w pięknych, emocjonalnych balladach pokroju „Heaven is Right here”. Więcej energii i rockowego szaleństwa mamy w zadziornym „A world of Fools”. Jest to jeden z najciekawszych utworów na płycie, a z pewnością mój faworyt. Duch lat 80 można poczuć w przebojowym „One more night” czy szybszym „All i want”. Zespół nie kryje tego, że kocha twórczość Toto co zresztą słychać w klimatycznym „Our Good Godbey”. Bardzo dobrze wypada też dynamiczny „Paradise” czy łagodniejszy „Image of Our soul”.

Lionville przyzwyczaił nas do tego, że ich albumy są równe, klimatyczne i bardzo romantyczne. Dźwięki są miłe dla ucha, kojące i pełne emocje, a kiedy zmiesza się to z latami 80 i sprawdzonymi patentami to uzyskuje się właśnie taki efekt jaki mamy na „A world of Fools”. Jednym słowem pozycja obowiązkowa dla fanów Aor czy melodyjnego rocka.

Ocena: 8/10

środa, 21 maja 2014

21 GUNS - Nothings Real (1997)

Na początku lat 90 powstał zespół o nazwie 21 guns i może nigdy nie zdobył ten band większego zainteresowania, ani też nigdy nie nagrał wybitnego dzieła. Ale fani Thin Lizzy, talentu Scotta Gorhama, a także melodyjnego hard rocka powinni bardziej być zainteresowani tym zespołem. 21 guns zostawił po sobie 3 wydawnictwa. Debiut nie odniósł większej sławy, zaś „Nothing Real”, który ukazał się w 1997 też niczego lepszego nie zaprezentował.

Zmiana wokalisty na Hansa Olava Solli też nie przyczyniła się do stylistycznych zmian. Nie miało to też wpływu na to by nagrać ciekawszy materiał. Od samego początku ta formacja trzyma się gatunków lżejszych, a więc AOR czy melodyjny hard rock. Choć pojawiały się tam gdzieś wpływy Thin Lizzy to jednak poziom muzyczny był znacznie niższy. Na drugim albumie 21 guns ukazał swoje wady i niedoskonałości. Brak pomysłu na ciekawe melodie, chaotyczne aranżacje czy nie trafione przeboje, to tylko część tych wad. Zastanawiające jest to, że mimo braku pomysłów zespół nagrał 16 kawałków na ten album. Niestety, ale 16 kawałków które w żaden sposób nie są atrakcyjne raczej można potraktować jako tortury aniżeli przyjemne spędzane czasu. Pierwsze utwory w postaci „No Soul” czy „Underground” ukazują jak niski poziom muzyczny prezentuje 21 guns. Popowe elementy jak się ukazują w „Come on in” też prezentują się słabo i nie przekonuje mnie to co zespół próbuje grać. Nie ma lekkości ani też przebojowości, bez której tutaj ani rusz. Przejawy ciekawego hard rockowego grania przesiąkniętego Deep Purple i Thin Lizzy można dopiero uświadczyć w „Nothings Real” i gdyby było więcej takich utworów to i płyta byłaby bardziej przyjazna dla ucha. Dobrze się też słucha „The Otherside”, który pokazuje że zespół jak chce to potrafi stworzyć ciekawą melodię, która odpręża. To byłoby na tyle jeśli chodzi o ciekawe kawałki i reszta pomimo starań Scotta brzmi nijako. Brakuje ciekawych popisów gitarowych i atrakcyjnych melodii. Wszystko poszło nie tak.

21 guns nie zdobył większej sławy, a ich albumy poszły w zapomnienie. Nie ma się czemu dziwić skoro grało się taki nijaki AOR, który nie chwytał za serce, nie ukazywał tego pięknego klimatu AOR. Krótko mówiąc szkoda czasu na „Nothings Real”.

Ocena: 2/10

P.s recenzja przeznaczona dla magazynu HMP

poniedziałek, 7 stycznia 2013

SHADOWFOX - First Blood (1985)

Wychowaliście się na twórczości AC/DC, DEF LEPPARD, KROKUS czy też FOREIGNER? Jesteście fanami amerykańskiego hard rocka czy też Aor? Lubicie rzadkie, mało znane albumu z okresu lat 80? No to mogę wam z czystym sercem polecić jedyny znany mi album amerykańskiego zespołu SHADOWFOX, czyli „First Blood”, który ukazał się w roku 1985. Czy warto zadać sobie trud, żeby zapoznać się z tym dość rzadkim wydawnictwem?

Jeżeli jest się fanem wszelkiego pojętego hard rocka z elementami Aor, jeśli ktoś kocha lekkość, szaleństwo, chwytliwe kompozycje, rytmiczne riffy, dużą dawkę melodyjności i dość radosny wydźwięk albumu ten z pewnością musi posłuchać tego albumu, na pewno się nie zawiedzie. Może okładka, nieco odstrasza swoim nie dopracowaniem, ale zawartość wynagradza to z nawiązką. Czyste, klimatyczne brzmienie, takie jakie jest niezbędne przy tego rodzaju produkcjach, do tego dochodzi ten pazur charakterystyczny dla produkcji z tamtego okresu. Taki brzmienie w znakomity sposób podkreśla lekkość, melodyjność i klimat partii gitarowych duetu Bruce Morris/A. J Curtis, którzy stawiają na łatwe i zapadające melodie, a także finezyjność która daje się we znaki nie tylko przy solówkach. A.j Curtis bez wątpienia jest liderem zespołu i to on też jest odpowiedzialny za partie wokalne na tym wydawnictwie. Maniera lekka, czysta i nie można mu odmówić wyszkolenia technicznego i momentami przypomina wokalistę FOREIGNER. Znaczącą rolę w muzyce amerykanów odgrywa klawiszowiec Jim Mattern, który tworzy ciekawy klimat i sprawia że kompozycje są takie lekkie i bardzo melodyjne.

Co znajdziemy na albumie? Przebojowy otwieracz w postaci „Hot Rock” gdzie słychać sporo z AC/DC i DEF LEPPARD. Z kolei melodyjny „Rocker” zawiera cechy które bym przypisał FOREIGNER, głównie przez tą lekkość i taki spokojniejszy wydźwięk. AC/DC pełną gębą słychać w „She's Got It” nawet pod względem wokalnym. Lekki hard rock z wpływami FOREIGNER można usłyszeć w „Cant Find Heaven” , czy też w nieco spokojniejszym „Life Is Nothing More”. Finezyjne solówki to z kolei cecha „Too Hot To sleep” i nie wiem czemu najpiękniejszym utworem na płycie wydała mi się ballada „I Found You” i tutaj jest wypisz wymaluj FOREIGNER.

Bardzo solidny, lekki album, który cechuje się niezwykłą melodyjnością, przebojowością, prostotą i finezyjnością. Można tutaj usłyszeć coś z FOREIGNER, AC/DC czy DEF LEPPARD co można uznać za plus. Płyta dość ciężka do zdobycia, ale warta zachodu. Amerykański zespół nie przetrwał próby czasu i zostawił po sobie ten jakże miły dla ucha album, o którym istnieniu mało kto wie.

Ocena: 7.5/10

środa, 4 kwietnia 2012

PHENOMENA - Awekening (2012)


Tom Galley producent, założyciel magazynu METALHAMMER i przede wszystkim muzyk i założyciel rockowej super grupy PHENOMENA po wrócił po 2 latach przerwy z nowym albumem, a mianowicie „Awekening”. Co się zmieniło? Jak ten album ma się do poprzednich? Jaką muzykę ze sobą niesie i jaki poziom przedstawia? O tym za chwile. Warto na chwilę wrócić do samego projektu PHENOMENA. Początki tego przedsięwzięcia sięgają roku 1984 i do tego czasu pojawiło się aż 7 albumów, które zawierają przede wszystkim muzyki rockowej i heavy metalowej. Jak przystało na projekt jest jeden mózg tej całej operacji i kilku gości dla ubarwienia samego przedsięwzięcia dając głównemu konstruktorowi materiału szeroki wachlarz różnorodności i możliwości związane z doborem różnych muzyków do różnych utworów. Tak różnorodność, bogactwo melodyjne, aranżacyjne i świetni goście to coś co oddaje w zupełności charakter tego projektu. To co przesądza o fenomenie tej kapeli to bez wątpienia niezwykły talent muzyków ją tworząca i każdy tutaj ma ogromny wpływ na ostateczny wydźwięk. To wszystko jest na nowym albumie z tym że „Awakening” jest albumem na pewno krążkiem już bardziej hard rockowym, rockowym, z elementami Aor, a mniej tutaj heavy metalu i taki układ bardzo mi pasuje. Zwłaszcza przez takie rozbicie gatunkowe poprzedni album jakoś mniej mnie zachwycił. Inną znaczącą różnicą która również bardziej do mnie przemówiła, to odejście od typowego koncept albumu i postawienie na luźniejsza formę, co sprawia że album jest jakby bardziej przejrzysty i bardziej przystępny dla słuchacza. Mimo braku koncept albumu można poczuć, że 10 kompozycji starannie dobranych stanowi harmonijną całość. Poza tym mam wrażenie że w końcu postawiono w tym projekcie na większą przebojowość i rytmiczność, a także bardziej atrakcyjniejsze melodie z pogranicza rocka, hard rocka czy Aor. Te cechy w połączeniu z niezwykłymi, przemyślanymi aranżacjami, wysoką formą muzyków tworzących muzykę PHENOMENY, a także z wysoką forma muzyków i dopieszczonym brzmieniem, który uwypukla te wszystkie detale sprawia że album ociera się właściwie o perfekcję.

Pod względem zawartości mamy tutaj wszystko. Ale najważniejsze są tutaj przeboje i zapadające kompozycje i te właściwie dominują na płycie. Już sam otwierający „Smash It Up” jest idealny w swojej hard rockowej konwencji. Starannie doprany wokal Lee Smalla do klimatycznego tła który zbudowany został na zadziornym riffie Magnusa Karlsonna. Jasno określona struktura przemawia od razu do słuchacza. Prosty i zapadający motyw i refren to stara i sprawdzona receptura, która i tutaj zdaje egzamin. Co jest też tutaj charakterystyczne dla tego albumu to niezwykły podkład emocjonalny i niezwykłe urozmaicenie utworów i to słychać choćby w takim bajkowym „Reality” który ma dwa oblicza. Jest momentami spokój, wręcz balladowy nastrój a czasami wręcz ostro zadziornie i ten kawałek przypomina mi komercyjną erę RAINBOW, nawet Toby Hitchock brzmi nieco jak Graham Bonnet. Również w podobnej stylizacji jest utrzymany „Homeland” gdzie jest raz szybko, raz wolno. Ciepły Aor też sprawdza się tutaj wybornie. Jeszcze prostszy się wydaję taki „Going Away” gdzie nie ma jakiś pokręconych melodii , choć tutaj można było bardziej urozmaicić ten kawałek bo brzmi to troszkę mało przekonująco. Świetna linia wokalna Jamesa Christiana i chwytliwy refren ratują w sumie kawałek. Bez wątpienia najbardziej metalową kompozycją na albumie jest „Gotta Move” który ma coś z JUDAS PRIEST ale właściwie progresywne zacięcie i nostalgiczne klawisze sprawiają że słyszę tutaj muzykę Arjena Lucasenna z STAR ONE. Podobne skojarzenia można wyłapać w mrocznym, nieco ponurym „How Long” który ma również coś z BLACK SABBATH. Świetnie przemyślany motyw, klimat i idealnie dopasowany Lee Small. Mike Di Mao jest atrakcją w ciężkim, metalowym „Shake” również w podobnej metalowej formie jest utrzymany „Fighter” i muszę przyznać, że lepiej projekt PHENOMENA się prezentuję w tych bardziej rockowych kompozycjach. Najłagodniejszą kompozycją na albumie jest „If You Believe” i wieje tutaj komercją na kilometr, zwłaszcza owe kościelne chórki mogą niektórym może przeszkodzić w odbiorze.

„Awakening” to idealny przykład jak tworzyć miłą dla ucha muzykę rockową, przepełnioną przebojami. Trzeba przyznać, że album bardzo starannie został przyrządzony zarówno pod względem technicznym, kompozytorskim , czy pod względem doboru gości. Można ponarzekać na kilka kompozycji, a że za spokojnie, że zzbyt komercyjnie, albo za mało przebojowo, jednak nie wpływa to jakoś negatywnie na całość i na moją ostateczną ocenę. Tom Galley podobno zapowiedział że to ostatni album pod tym szyldem. Jeśli tak, to jest to zakończenie historii w wielkim stylu.

Ocena: 9/10

sobota, 11 lutego 2012

SUNSTORM - Emotional Fire (2012)


Pewnie niektórzy się zastanawiają w chwili wolnej podobnie jak ja , co do cholery porabia były wokalista RAINBOW, a mianowicie JOE LYNN TURNER? Patrząc w przeszłość to ostatni jego solowy album ukazał się w roku 2007. Jest to kawał czasu i w tej kwestii póki co nic się nie zmieni. Natomiast na otarcie łez mamy inny zespół w którym przecież udziela się jeden z moich ulubionych wokalistów hard rockowych/ metalowych. Tym zespołem jest SUNSTORM, który został założony z inicjatywy samego Joego Lynna Turnera, basisty Dennisa Warda i gitarzysty Uwe Reitenauera, obaj członkowie znani z występów w zespole PINK CREAM 69 . W 2006 r pojawił się pierwszy album grupy i do tej pory wydali trzy z czego ostatni wyszedł dość nie dawno, bo na początku roku 2012. Właściwie jeśli ktoś śledził poczynania tego zespołu, to wie że grają melodyjny hard rock z wpływami AOR, tak więc w żadnym wypadku nie mamy do czynienia z jakąś kopią RAINBOW, choć niektóre motywy, refreny mają poniekąd ducha tych znanych mi z płyt na których przecież śpiewał Turner. Na trzeci albumie SUNSTORM zatytułowanym „Emiotional Fire” znajdziemy przede wszystkim szereg powiązanych ze sobą kompozycji pod względem struktury i wydźwięku stanowiące przykład jak się gra ciepły, klimatyczny melodyjny hard rock z elementami AOR. Muzyka została starannie przygotowana i zaaranżowana skupiając się przede wszystkim na ciepłym wokalu Turnera, który mimo swoich lat wciąż ma to coś co tak elektryzuje, coś co sprawia że muzyka staje się czymś więcej niż zbiorem nut i partii poszczególnych instrumentów. I właśnie do jego umiejętności is tylu świetnie dostosował się gitarzysta Uwe, który gra z niezwykłą płynnością i wyczuciem i niemal każda partia gitarowa jest na tym albumie finezyjna i to świetnie się komponuje z wokalem Turnera.

Materiał na tym krążku jest jakby jeszcze bardziej dojrzały, przemyślany aniżeli na poprzednim wydawnictwie i co ciekawe jakby jeszcze bardziej przebojowy, co już daje do zrozumienia otwierający „Never Give Up”. Utwór utrzymany w średnim tempie i słychać, że to wszystko jest prowadzone przez ciepły, nastrojowy wokal Joego oraz finezyjną, chwytliwą partię gitarową. Już mogę wam zdradzić, że album jest pięknych takich przebojów i takich solówek jaką został ozdobiony otwieracz. Bardziej komercyjny wydźwięk ma tytułowy „Emotional Fire”, ale znów świetnie przemyślana aranżacja gdzie idealnie odnalazły się tutaj klawisze. Znów łatwo zapadający w pamięci refren, który jest w takim stylu do jakiego nas przyzwyczaił Turner i to jest wypadkowa całej jego kariery. Patrząc w przeszłość, śmiało można rzec że ballady i wokal Turnera zawsze stanowiły zabójczy duet, niemal do niepokonania i niech tego dowodem będzie po prostu piękny od początku do końca „Lay Down your Arms” z porywającym serce refrenem. „You Wouldn't Know Love” to kolejna mocna pozycja na tym albumie i po raz kolejny można się przekonać że zespół ma sporo ciekawych pomysłów na przebój. Choć struktura do bólu podobna do poprzednich utworów, to jednak jakoś to nie przeszkadza, zwłaszcza kiedy dostaję się po raz kolejny chwytliwy refren i zadziorny riff. Przy „Wish You Were Here” znów jest większy nacisk na melodie i znów zostają wplątane to wszystko klawisze i po raz kolejny mamy ciepły kawałek utrzymany w AOR i wystarczy posłuchać jak idealnie to się komponuje z wokalem Turnera. Gdybym miał wybrać jeden najlepszy utwór to bym wybrał „Torn In half” który przypomina mi okres RAINBOW. I to pod wieloma względami. Przede wszystkim, ze względu na bardzo chwytliwy i wzorowany na tym co można było usłyszeć w RAINBOW refren, a także cała konstrukcja utworu, jego przebojowość, melodyjność i ambitnie brzmiąca solówka. Mam też wrażenie że to też najcięższy utwór na tym wydawnictwie. Nie do końca mnie przekonał „Gina” może dlatego, że zespół ociera się tutaj niemal o pop/rock, do tego utwór w moim odczuciu jest nieco zbyt słodki. W dalszej części nie zwalnia i dalej serwuje bardzo udane kompozycje, z czego na wyróżnienie zasługuje zadziorny „Emily”, „melodyjny „Follow Your Heart” z wyeksponowaną partią klawiszową. Całość zamyka skromna w aranżacji i bogata w nastroju ballada „All I Am”.

Wyrównany i w miarę zróżnicowany materiał idealnie komponuje się z ciepłym, amerykańskim brzmieniem, który podkreśla łagodny charakter albumu. Muzyka na tym albumie jest przede wszystkim ciepła, klimatyczna i odzwierciedla to wszystko co jest ważne dla muzyki z gatunku melodic hard rock/ AOR. Muszę przyznać, że poczynania SUNSTORM są coraz bardziej obiecujące i pomimo że nie jest to tak ostre granie jakie można było usłyszeć na ostatnich solowych albumach, choć nie ma tutaj metalu, to jednak pod względem kompozytorskim i wykonania nowy SUNSTORM bije na łeb ostatnie wydawnictwa solowe. Czekam na kolejny krok mojego ulubionego wokalisty, mam nadzieję, że nie będę musiał czekać kolejnych trzech lat. Ocena: 8.5/10

poniedziałek, 12 września 2011

HOUSE OF LORDS - Big Money (2011)

House Of Lords to zespół nigdy wcześniej nie był mi szerzej znany. Choć zespół istnieje od roku 1987 to jednak nigdy jakoś nie trafiłem na ich muzykę, aż do roku 2009, kiedy to udało mi się dostać Cartesian Dreams i to był jeden z tych najlepszych krążków z taką muzyką w tamtym roku. Mamy rok 2011 i od tamtego krążka minęły 2 lata. Zespół właśnie wydał swój 8 krążek i ani myśli składać broni. Od lat grają to samo, czyli melodyjny hard rock, z domieszką Aor. Zespół powstał z inicjatywy Gregg'a Giuffria i ten zespół jako jeden z pierwszych do łączył do wytwórni basisty Kiss. Tak, Simmons RCA / BMG to był pierwszy kontrakt płytowy. Warto zaznaczyć to ,że zespół „szedł jak burza” nagrał 3 bardzo dobre krążki, które dobrze zostały przyjęty i wtedy się rozpadł. Przyczyną główną upatrywano w tym, że zespół nie potrafił koncertować. W roku 2000 zespół się reaktywował i wydał kolejne 4 albumy, które zawierały muzykę utrzymany w stylistyce hard rocka. Nowy album „Big money” ukazał się pod skrzydłem wytwórni Frontiers i oczywiście został nagrany w tym składzie co poprzednik. Czy jest lepszy od bardzo dobrego poprzednika? Czy jest to muzyka warta słuchania?

Nalepka jaka widnieje na krążku to melodyjny hard rocka i to odpowiedni wyraz do tego co można usłyszeć na tym krążku. Zespół jak to większość grup z tego gatunku, chce zacząć od mocnego uderzenia. Tytułowy „Big Money” to dobry wybór jeśli chodzi o otwarcie. Hit, przebój, killer to wszystko tutaj pasuje jak ulał. James Christian jako lider sprawdza się. Bo jego wokal jest taki czysto rockowy. I ma ten feeling jak i niezwykłą skalę wokalną. Ale również kawał dobrej roboty odwala Jimi Bell bo jego partie gitarowe są w tym utworze takie proste, skoczne i łatwo w padające w ucho. Jednak zabrakło mi nieco ognia, szaleństwa, nieco większej dawki melodii. Wszystko jednak jest zagrane z niezwykłą techniką i wyczuciem i to słychać. Otwieracz taki dość ciężki jest, natomiast inny wydźwięk ma „One Man Down” gdzie coś z bluesa da się wyłapać, gdzie jest taki klimat dzikiego zachodu. Kompozycja jest prosta, ale czy nudna i wtórna? No nie. Jest ciekawy motyw, który nieco mi przypomina Whitesnake, czy Deep purple. Jedno muszę zespołowi przyznać, potrafią stworzyć chwytliwy refren. Ten z otwieracza jak i ten z tego utworu, to naprawdę łatwo wpadające w ucho refreny, a to jest ważne w tego typu muzyce. Jeśli o mnie chodzi to jest jeden z najlepszych kawałków na płycie. Taki nieco wyróżniający, gdzie jest powiew świeżości. Nie ma dynamitu, nie szaleństwa, ale jest niezwykły klimat i doza mroku. Natomiast w takim „First To Cry” zachwyca lekkość, swoboda, melodyjność i dialog między klawiszami, a gitarą. Znów oczywiście mamy chwytliwy refren i ciepłą muzykę . Tym razem można się do szukać coś z Europe. Fanom spokojnego łagodnego Aor, gdzie klawisze dzielą i rządzą na pewno przypadnie do gustu „Someday When”.Kolejna bardzo solidna kompozycja, bardzo dobra, ale czy genialna? No właśnie na to pytanie każdy musi odpowiedzieć we własnym zakresie. Jedną z moich ulubionych kompozycji na albumie jest „Searchin” i nie będę ukrywał, że kocham takie posępne, bujające tempo, taki skoczny refren i taką prostotą. Te elementy przeważyły o faworyzowaniu tego utworu. Coś z Deep Purple można się do szukać w „Living in Dream World” gdzie jest podobny klimat, jak i aranżacja. Jeśli tak dogłębnie przeanalizować cały album to wychodzi nawet, że to jedna z cięższych kompozycji na albumie i jest to kolejny mocny punkt na albumie. Cóż nieco nudą zawiało „The next Time I hold you” i to wynikło chyba z tego, że postawiono tutaj na wolne tempo i pianino i reszta sama się potoczyła. No nie przekonał mnie ten utwór. Kolejnym mocnym kawałkiem na płycie jest „Run For your Life” i tutaj znów mamy niezwykłą chemię między klawiszami, a gitarą i w sumie przypomina mi to Pretty maids z „Future world”. Bez względu na skojarzenia, kawałek się broni melodyjnością i energią i taki powinien być hard rock, melodyjny, chwytliwy i skoczny. Zaskoczenia nie ma w „Hologram” no i tutaj gdy słychać refren to nasuwa się nawet Def leppard. Kolejny utwór spod znaku ciepłego grania. No i nie powiem solidna jest to kompozycja, ba nawet jedna z najlepszych, ale geniuszu nie odkryłem. „Seven” można zaliczyć do tych cięższych utworów, ale nie ma heavy metalowego łojenia. Nic z tych rzeczy, to kolejny hard rockowy hicior, który zaliczam do tych jednych z najlepszych. Natomiast pod względem szybkości i skoczności najlepszy jest „Once twice” i jest to jedna z moich ulubionych kompozycji z tego albumu, jeśli nie ulubiona. Zamykający „blood” jest wypadkową całego albumu i nie wnosi niczego nowego.

Słuchając tego albumu doszedłem do wniosku że dobry hard rock nigdy nie umiera. Popęd na takie granie spadło, zespoły z tego gatunku jak i owy gatunek zeszły na boczny tor, bo świat zapchało deathcore, death metal, heavy metal i inne co raz to dziwaczniejsze gatunki. House Of Lords to nie banda amatorów, którzy grają dla wielkiej kasy, oni grają dla siebie i to słychać. Czysta, szczera muzyka, gdzie można wyczuć luz, radość z gry,a przy tym nieźle się bawić. Jasne, album ma kilka wad, jak choćby kilka słabszych utworów, ale brzmieniu, produkcji, formie muzyków nic zbytnio nie można zarzucić. Solidna hard rock i fanom poprzedniego albumu przypadnie do gustu.Jednak poprzedni krążek był troszeczku lepszy. Nota: 7/10

sobota, 13 sierpnia 2011

PLACE VENDOME - Place Vendome (2005)

Micheal Kiske znany i jedyny w swoim rodzaju wokalista, dodam że mój ulubieniec. Zaczynał w Ill prophecy, potem bardziej znany był w Helloween. Potem solowa kariera, zespół Supared i Place Vendome. Właśnie po Helloween zdecydował się na łagodniejszą muzykę to jest hard rock, aor, nawet pop rock. Rok po rozwiązaniu Supared Micheal dołączył do zespół którego celem było grać hard rock czy też Aor. Co ciekawe zespół praktycznie tworzyli członkowie zespoły Pink Cream 69, w którym to przecież pierwsze kroki stawiał Andi Deris, obecny wokalista Helloween. Czy tylko ja czuję ową aluzję? Debiut Place Vendome ukazał się w roku 2005 nakładem wytwórni Frontiers. Micheal kiske jest odpowiedzialny za wokal, nie przyłożył ręki do komponowania, po to zajęcie pozostawił sobie na kolejny własny solowy album. Oczywiście dobrze że się zbytnio nie mieszał w te sprawy, bo czuje że więcej było by pop rocku, jak na ostatniej płycie Kiske. Producentem jak i głową zespołu jest basista Dennis Ward, który odpowiedzialny jest za kompozytorstwo na tym albumie. Jest to jakby nie było jeden z lepszych krążków tego wokalisty jeśli chodzi o karierę po Helloween. Było świetne Instant Clarity, ale potem długo, długo nic. A Kiske pasuje zarówno do szybkiego power metalowego grania, do heavy jak i do hard rocka czy do Aor. O tym przekonuje właśnie ten album zatytułowany „place vendome”

Jasne że to nie Helloween, choćby chcieli tego najwięksi zapaleńcy, ale otwieracz „Cross The Line” to jakby nie było jeden z tych najbardziej dynamicznych utworów na płycie. Tylko dynamika nie znaczy w tym przypadku szybkie i porywające granie. Mamy nieco bardziej skoczny riff, dużo melodii, która wydobywa się nie tylko z gitar, ale też z klawiszy, które nie są jakoś zbytnio wysunięto, tutaj pierwsze skrzypce gra Kiske. Muzyka tj warstwa instrumentalna, riff i cały ten łagodny klimat idealnie jest skomponowany pod umiejętności i manierę Kiske. Mamy chwytliwy i taki dość ciepły refren i jak dla mnie jeden z najlepszych utworów na płycie, a także w karierze Micheala, nic dziwnego że gra go z nowym zespołem Unisonic. Spokojniejszy i jakby bardziej nastawiony jest na emocje taki „I will be waiting”. Tutaj mamy ciepły Aor który jest melodyjny i chwytliwy i to nie tylko w refrenie. Jest może nawet romantycznie w refrenie, bo „ będę czekał w każdy dzień, żeby w twoich ramionach” nie kojarzy się z tekstami Helloween. Właśnie łzy i emocje wylewają się same z tego utworu. Kolejna bardzo udana kompozycja. „Too late” ma ciekawy wstęp, taki nawet symfoniczny. Choć wszystko wskazuje na balladę, to jednak wdziera się także hard rocka. Koncepcja podobna co wcześniej, a więc Aor z wyeksponowanym wokalem Kiske. Mocniejszym utworem jest „I will be Gone” gdzie jest nieco mocniejszy riff, nieco więcej melodii, ale to wciąż to samo granie. Nie ma odejścia od sprawdzonej formuły. Niektóry solówki w tle nasuwają styl Queen. Podoba mi się ta kompozycja bo jest taka bardziej gitarowa, mniej smęcenia,a wiej porywającej muzyki. Typową balladą na płycie jest „The Setting Sun” i co by nie napisać, to wszystko się sprowadza do jednego, słaby punkt albumu. Już poprzednie utwory były dla mnie nieco spokojne i takie z klimatem ballady, to jednak typowa ballada w nieco wolniejszym tempie nie przykuła moje uwagi. Nie zbyt wyróżniający się główny motyw, a refren tez nie chwyta za serce, nie wzbudza emocji. Najmocniejszym utworem i takim moim prywatnym numer 1 jest tytułowy „Place Vendome” bo tutaj porzucono smęty, porzucono romantyzm i łzy, tutaj jest hard rockowe szaleństwo. Jest skoczny i bujający riff, który porywa anie prosi się o łzy. Jest gitarowo, a więc sekcja rytmiczna daje o sobie znać. I sam refren jest jakoś bardziej pogodny i bardziej energiczny. Nie podoba mi się również druga ballada na tym albumie czyli „Heavens Door”. Zbyt wolno, zbyt nijako. Ani Kiske nie przyciąga, ani sama kompozycja. Znów do tych ciekawszych kompozycji zaliczę „Right Here”, który został obdarzony niezłą melodyjnością i chwytliwym refrenem, a to sporo jak na ten album. Również nie wysokich lotów podobnie jak cała płyta jest „Magic Carpet” wciąż mówimy o dobrym poziomie, albo i przeciętnym. Nic nie wynika ani z ciepłych melodii, ani z łapiącego za serce refrenu. Czyżby magia polega na nazwiskach? Czy lepem na fanów miał być Kiske?, Chyba tak. Również dobrze wypada zamykający „Sign of Times” i tym razem mocny początek daje o sobie znać. Jest trochę symfoniki, nieco mocniejszych partii gitarowych i mamy dość ciekawy kawałek, choć daleko od totalnego zniszczenia. Czy tylko mi te chórki nasuwają Queen?

Place vendome to jedna z płyt, które nie są złe i są ukierunkowane do konkretnej rzeszy fanów: fanów Kiske, Pink cream 69 czy fanów szeroko pojętego Aor, Hard Rocka. Z tym, że zespół czerpie z starych wyjadaczy i w zamian nie daje. Nie ma jakiś pomysłów i jakieś zagranie tego z energią i z polotem, leci sobie bo leci. Słychać kiske, słychać łagodną nutę, momentami zbyt romantyczną, a przecież nie tego chcieliśmy? Ja osobiście chciałem czegoś na miarę Instant clarity, ale i tak album da się słuchać, bo jest kilka ciekawych motywów, melodii czy łagodnych i ciepłych refrenów, ale to wszystko. Całościowo album wypada średnio i bardziej ma się na myśli „dobrzy rzemieślnicy”. Tak jest tym razem. Nota: 5/10

czwartek, 7 lipca 2011

ALYSON AVENUE - Changes (2011)

Kobieta na wokalu w zespołach heavy metalowych to żadne nadzwyczajne zjawisko, o tyle w hard rocku, czy Aor dość rzadko spotykane zjawisko. Tak sobie pomyślałem o szwedzkim Alyson Avenue. Choć zespół wychodzi ze Szwecji to warto jest podkreśli, że to właśnie w tym zespole udzielała się Anneta Olzon, która w 2007 dołączyła do Nightwish. Zespół wydał z nią 2 albumy Presence of Mind i Omega. I choć mogłoby się wydawać, że odejście liderki będzie gwoździem do trumny, o tyle zespół się pozbierał i w 2009 r pozyskał nową wokalistkę Arabell Vitanc i w tym roku wydali kolejny album tym razem zatytułowany po prostu „Changes”. Czy są to większe czy mniejsze zmiany trudno powiedzieć, bo albumów wcześniejszych nie słyszałem, ale wokalnie jest różnica. Arabell ma głos taki może nieco popowy, ale pasuje do tego co zespół gra. A to trochę Aor, a to rock. Dla tych co szukają mocnego i ostrego hard rocka, nie znajdą tego. Ale jeśli ktoś ciepłą płytę z lekkimi i melodyjnymi riffami z nutką popowych refrenów to właśnie kolejną wartościową płytę. A teraz kilka moich przemyśleń co do zawartości.

Otwieracz typu „Liar” namieszał mi trochę w głowie bo zapowiedział ostry hard rock,a tu nie tędy droga. Kobieta za każdym razem, gdy wydobywa swój fajny głosik, przypomina mi pop-rock lat 80. I muszę przyznać, że gdzieś klimat tamtych lat się unosi. No niech się ludzie śmieją, niech mnie wyszydzają, ale ja kupuje ten łagodny rock. Taki ciepły, miły i nieco radiowy, ale i ileż w tym przebojowości. Podoba mi się przede wszystkim melodyjność, która jest podyktowana klawiszami, które nie raz zajdą nam za skórę. „I will make Love” i tutaj dla odmiany zaczyna się od męskiego wokalu. Nie martwcie się to tylko wstęp. Choć i w chórkach słychać wsparcie męskiego wokalu. Znów test dla słuchaczy, jeśli ktoś nie cierpi pop rocku w stylu...Roxette no to może odpuścić sobie dalsze słuchanie. Kawałek buja na swój sposób, pomimo tekstu o miłości. Bardziej mięsisty jest taki „Changes' przynajmniej dzięki takim utworom wiemy, że to w ogóle jest rock. Kolejny bardzo fajny kawałek, słodki, ciepły i melodyjny. Może nie ma mocnego natarcia gitar, może i nie porywczego grania, ale fajnie się tego słucha, zwłaszcza podczas pokonywania kolejnego kilometra na drodze. Niestety brak pomysłu wyszedł przy „Amazing Days” niby patenty te same, aczkolwiek melodie mało interesujące, a refren też nieco mało wyrazisty, aczkolwiek pasuje do stylistyki poprzednich utworów, więc fanów tego kawałka nie zabraknie. W takim „Dont Know if love is alive” jest nawet nutka Def leppard z „Hysteria”. Taki popowy rock, taki nieco radiowy, ale miły w odsłuchu. Taki myślę, kawałek nadający się do promocji...w radiu. Ale fajne tempo ma prawda? Znowu takim mocniejszym momentem na albumie jest taki „Fallen”, gdzie dają o sobie znać nieco cięższe partie gitarowe, choć i tak dominuje tutaj łagodne melodie i popowy refren. Też szczególnych uczuć u mnie nie wywołał. Takie tytuły jak „Into The Fire” zobowiązują do ognistego grania, z szybkim tempem i melodyjnym przepychem. Ale nie tutaj, nie na tym albumie, nie z tym zespołem. Podają kolejny, taki samy kawałek jak reszta. Kto siedzi w takim graniu może być i zadowolony, mnie tam przy tym kawałku zaczyna się to nieco przejadać, no bo ileż można?
I będę wyczekiwał wciąż na kolejne przeboje i coś tam prezentuje „I ll be waiting”, który idealnie prezentuje to co mam na myśli. Niestety nie zostałem zniszczony, a jedynie bardziej zgłodniałem na jakiś konkret. No może nie do końca, ale nieco lepiej już prezentuje się taki „Ill Cry For You” znów miłosne teksty, znów łagodne i słodkie melodie, znów popowy refren, ale brzmi to nieco lepiej. Bo są jakieś rockowe zagrywki i nie mam takich mdłości jak przy poprzednich utworach.
Zespół ani nie myśli zmienić patenty, ani nie myśli zaskoczyć, na co dowodem jest kolejny nijaki utwór- „Somewhere”. Gdyby tak podkręcić tempo i dolać nieco ciężaru to kto wie. Natomiast mamy papkę z odrobiną przebłysków. Podobnie prezentuje się ostatni kawałek „Always Keep on loving you”, który chciałby być kopią Scorpionsów, ale daleko mu do tego wielkiego zespołu. I po raz kolejny popowy odmóżdżać.

Dotrwać do końca nie było takie łatwo jak mogło się wydawać. Uważam, że gdyby płyta była utrzymana w stylu 3 pierwszych utworów, żeby była tak miła w odsłuchu to nie wstydziłbym się polecić tego albumu znajomym. Choć i tak znajdą się słuchacze co przypadnie to do gustu, ale raczej będzie to żeńska część, która lubi od czasu do czasu posłuchać popowego rocku. Niektórzy może znajdą coś dla siebie bo nie brakuje to prostej i melodyjnej nuty. Choć wszystko sprowadza się do wspólnego mianownika. Łatwy, melodyjny pop- rock, ze szczyptą Aor, do tego z kobietą na wokalu, dla jednych raj na ziemi, dla drugich...piekło na ziemi. Niestety, ale tylko 3/10