Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rock. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rock. Pokaż wszystkie posty

sobota, 26 lipca 2025

ALICE COOPER -The revenge of alice Cooper (2025)

Miło znów zobaczyć starych kumpli Alice Coopera w jednym składzie. W zespole pojawiają się dobrze znane nazwiska – Michael Bruce, Dennis Dunaway oraz Neal Smith. Gościnnie dołącza nawet Glen Buxton, którego obecność – choć posthumiczna – dodaje temu projektowi symbolicznego wymiaru. W latach 70. działał legendarny The Alice Cooper Band, a po wydaniu albumu "Muscle of Love", Alice rozpoczął solową karierę, odcinając się stopniowo od dawnego kolektywu.

Teraz, po ponad 50 latach, The Alice Cooper Band powraca z ósmym studyjnym albumem zatytułowanym "The Revenge of Alice Cooper". To powrót nie tylko zespołu, ale też ducha klasycznego rocka lat 70. oraz estetyki shock rocka, z której grupa zasłynęła. Album przywołuje atmosferę debiutanckich nagrań – z surowym brzmieniem, psychodelią, teatralnością i mrocznym klimatem.

Skład zespołu jest doskonale znany fanom i słychać, że mimo upływu lat panowie wciąż są w formie. Udało im się stworzyć energetyczne, spójne dzieło, które doskonale oddaje ducha lat 70. Jest tu przestrzeń, groove, brudna ekspresja i dbałość o detale. Zarówno okładka albumu, jak i produkcja dźwięku potwierdzają ten kierunek – powrót do źródeł.

Na płycie pojawia się też Robby Krieger z The Doors, który gościnnie zagrał w klimatycznym utworze „Black Mamba” – i nic dziwnego, że to właśnie ten numer wybrano na singiel promujący album. Mamy również pełen energii, surowy rock’n’roll lat 70. w „Wild Ones”, czy teatralny klimat grozy w „One Night Stand”. Nuty balladowego zadumy wybrzmiewają w subtelnym „Blood on the Sun”, a „Money Screams” to powrót do prostych, ale przebojowych riffów rodem z dawnych lat. Z kolei „What a Syd” urzeka psychodeliczną aurą i teatralną konstrukcją. Wreszcie „What Happened to You” wnosi sporą dawkę energii i pozytywnego nastroju – nie brakuje w nim lekkości i charakterystycznego dla Coopera ironicznego uśmiechu.

Dla tych, którzy kochają stare płyty Alice Coopera i autentyczny rock lat 70., "The Revenge of Alice Cooper" będzie prawdziwą ucztą. Nie jest to może najlepsze dzieło w jego dorobku, ale bez wątpienia zasługuje na uznanie za styl, konsekwencję i klimat. Warto dać temu albumowi szansę – choćby po to, by przekonać się, że duch dawnego rocka wciąż żyje.

Ocena: 6,5/10

czwartek, 17 marca 2022

GHOST - Impera (2022)

Szwedzki Ghost albo się kocha albo nie nawidzi. To jeden właśnie z tych zespołów, które mają swój styl i przysporzyli sobie sporo fanów i wiernych słuchaczy. Tobias Forge pokazał, że muzyka rockowa może być bardziej złożona, bardziej klimatyczna i bardziej pokręcona. Lider tego szwedzkiego bandu osiągnął wiele, wykreował swoją postać, swój image i pomysł na zespół. Ghost szybko zyskał sławę i w sumie każdy z ich albumów trzyma wysoki poziom. W sumie najnowsze dzieło zatytułowane "Impera" nie przynosi wstydu, ale do miana najlepszej płyty Ghost też trochę brakuje.

Typowa okładka dla Ghost i to ich charakterystyczne brzmienie z nutką psychodelicznego klimatu, to wszystko jest. Wiadomo od samego początku, że to płyta Ghost, a nie innego zespołu. Nie brakuje z pewnością przebojów, które równie dobrze mogłyby trafić do rozgłośni radiowej. Inną zaletą "Impera" jest to że nie brakuje patentów stricte heavy metalowych, nie brakuje rockowego pazura, ale też wszystko jest bardzo klimatyczne i nastawione na chwytliwość. Problem raczej tkwi tutaj w tym, że są też słabsze momenty. "Twenties" właśnie jakoś tak średnio wypada, choć bywa momentami ciekawy.   Na szczęście dużo jest momentów, które zachwycają. Klimatyczne intro "Imperium" jest wyważone i nawet nieco bardziej w stylu heavy metalowym. Mnie osobiście z szokował melodyjny "Kaisarion", w którym słychać inspiracje Iron Maiden. Wyszedł z tego rasowy killer, bo jest heavy metal, ale jest też dużo znanego nam do tej pory Ghost. Tobias ma smykałkę do tworzenia hitów, a ten utwór jest tego świetnym przykładem. "Spillways" początkowo brzmi niczym jakiś zagubiony hit Abba. Jest przebojowo, jest rockowo i to kolejny mocny punkt na tej płycie. Główny motyw gitarowy w "Call me little sunshine" jest po prostu uroczy i od razu zapada w pamięci. Kocham tego typu kawałki i taki ponury klimat. Płytę promował "Hunters moon" i to z naprawdę udanym efektem. To rasowy hit i w dodatku oddaje to co najlepsze w muzyce Ghost. Heavy metalowa stylizacja wraca w mocniejszym "Watcher in the sky". Cały czas się coś dzieje i może troszkę końcówka płyty troszkę odstaje i już nie doprowadza do takiej ekscytacji jak pierwsza część płyty.

Gdyby tak spojrzeć na zalety i wady tej płyty, to w ostatecznym rozrachunku wyjdzie że to kolejna mocna pozycja w dyskografii Ghost. To album przebojowy i bardzo rockowy, ale ma też ma mocniejsze kawałki, które zabierają nas w rejony heavy metalu. Płyta z pewnością godna uwagi i to nie tylko dla fanów Ghost, bowiem każdy fan rocka czy melodyjnego grania powinien sięgnąć po "impera". Satysfakcja gwarantowana.

Ocena: 8.5/10
 

niedziela, 16 stycznia 2022

SONATA ARCTICA - Acoustic advantures (2022)


Niegdyś Sonata Arctica stanowiła trzon gatunku power metal. Te czasu już dawno się skończyły,  a ta fińska potęga upadła. Coś się wypaliło, a band zaczął podążać w stronę melodyjnego metalu z dużą dawką rocka i popu. Wielka szkoda. Niby mogło by się wydawać, że pójście w akustyczne granie pokaże może co gra w duszy muzyków z Sonata Arctica. W tym powinni być dobrzy, a "Acoustic Adventures volume one" pokazuje, że wcale nie.

To tak naprawdę zbiór starych kawałków i zagrana je na nowo. Nie chodzi już o to, że nie ma power metalu, ba nawet jakiejkolwiek cząstki metalu, tylko że same aranżacje i forma owych kompozycji, to tak naprawdę miałka papka, która niczego nie oferuje. Nie ma klimatu, nie ma pomysłu i wszystko leży. Widać ten band totalnie się wypalił i na siłę szuka nowych sposobów żeby zarobić pieniądze.  Tylko po co niszczyć markę "Sonata Arctica"? Chyba najwyższa pora założyć band o innej nazwie i tam grać te pioseneczki. Liczyłem na coś ciekawego, ale przeżyłem ogromne rozczarowanie. Każdy utwór brzmi komicznie, a chyba największy żal mam za zniszczenie takiego killera jaki jest "Wolf and raven". Co tu się dzieje to istna tragikomedia. Doświadczony zespół zamiast szukać sposoby na wyjście z dołka to jeszcze bardziej się w nim pogrąża.

Dla kogo jest płyta? Zdecydowanie nie dla fanów zespołu. Fanom power metalu, czy melodyjnego metalu też nie polecam tego wydawnictwa. Nawet fani rocka, popu czy akustycznych ballad będą czuć rozczarowanie. Żegnaj Sonata Arctica i będziesz w moim sercu za sprawą świetnego debiutu i jeszcze innych płyt z początku kariery. To co się dzieje z tym zespołem od kilku lat to tylko potwierdzenie, że już nie mają pomysłu na siebie i najwyższy czas ogłosić koniec.

Ocena: 1/10
 

czwartek, 13 maja 2021

NEONFLY - The future, tonight (2021)


 Już okładka najnowszego albumu brytyjskiego Neonfly daje nam wyraźny znak, że jest coś nie tak. Raz logo jakieś takie inne, okładka bardziej jakaś taka progresywna i nijaka. Niestety, ale najnowszy album "The future, tonight", który ma mieć premierę 18 czerwca rozczarowuje.

Coś poszło nie tak, bo przecież skład jest ten sam i band dalej stara się grać melodyjny metal. W czym tkwi problem? Jak dla mnie za dużo komercyjnych dźwięków, za mało przebojów i wszystkie jest jakieś takie nijakie. Jest pop, rock, progresywny metal i nutka melodyjnego metalu. Power metalu w zasadzie tu nie uświadczymy. Will Norton to utalentowany wokalista, który nie wykorzystuje swojego daru i troszkę marnuje się na nowym krążku. Jest to jakieś chaotyczne i bez wyrazu. Tak też zaczyna się, bowiem otwieracz "This world is burning", który brzmi jakoś tak bardziej rockowo i progresywnie, a mało w tym melodyjnego metalu. Taki rockowy "Flesh and blood" nadawałby się do radia i to troszkę odstrasza. "beating hearts" jakoś zalatuje Def Leppard i to też nie jest kierunek w jaki powinien iść Neonfly. Jest tu jeden udany kawałek i jest to bez wątpienia melodyjny "Another Eden" który kusi zadziornością i melodyjnością. To jest taki ukłon w stronę starych płyt neonfly. Też pozytywnie wypada nieco bardziej progresywny "Final warning", jednak to wciąż za mało.

Nie ma power metalu, nie ma melodyjnego metalu, nie ma hitów i w zasadzie ciężko napisać coś dobrego o nowym Neonfly. Wieje nudą i komercją, a nie tego spodziewałem się po tej kapeli. Szkoda, bo to już nie jest ten sam band.

Ocena: 3/10

sobota, 21 listopada 2020

BUDKA SUFLERA - 10 lat samotności (2020)


 Każdy z nas ma jakieś marzenia. Jedne się spełniają, a inne zostają pogrzebane gdzieś głęboko w nas, bo wiemy że są mało realne. Dawno temu, jeszcze jako młody człowiek szukający w pełni swojego gustu muzycznego, będąc pod wielkim wrażeniem twórczości Budki Suflera  miałem marzenie, żeby usłyszeć pełnometrażowy album z Felicjanem Andrzejczakiem na wokalu. W końcu był kiedyś moment w historii tego zespołu, gdzie Felicjan objął rolę wokalisty tego kultowego zespołu. Był niby rejestrowany materiał i potem został przerobiony pod Cugowskiego i wtedy wyszedł pod nazwą "Czas czekania, czas olśnienia" w 1984r. Z Felicjanem zostały nieśmiertelne "Czas ołowiu", "Noc komety" czy "Jolka, Jolka". Felicjan to prawdziwy rockowy wokalista z ciekawą barwą i niesamowitym ładunkiem emocjonalnym. To też byłem zdziwiony kiedy band reaktywował się w 2019r i to z Robertem Żarczyńskim, którym brzmi jak słaba kopia Cugowskiego. No, ale nowy utwór "Gdyby jutra nie było" prezentował się całkiem dobrze i kto wie może kiedyś wydadzą płytę z nim na wokalu. W końcu to taki ukłon w stronę takich hitów jak "Takie tango" czy "Bal wszystkich świętych". Marzenie nie zostało spełnione. Świętej pamięci Romuald Lipko przegrał ostatecznie walkę z nowotworem i to był smutny dzień dla fanów Budki Suflera. Zlecił ostatni rozkaz swoim kolegom z zespołu ostatnią misję. Mieli dokończyć to co zaczęli w 2019 r czyli nagranie pierwszego albumu z Felicjanem na wokalu.

Marzenie się spełniło. 20 listopada 2020r światło dzienne ujrzał "10 lat samotności", czyli pierwszy album Budki Suflera z Felicjanem na wokalu. Brzmi to nieprawdopodobnie i wciąż nie mogę uwierzyć, że to się stało. Każdy z nas czekał na ten album i dobrze że Zeliszewski, Jurecki i Andrzejczak dokończyli misję zleconą jeszcze przez Romualda przed jego śmiercią. Najpiękniejsze jest to, że są to kompozycje przez niego skomponowane i duch jego geniuszu muzycznego jest wyczuwalny na tej płycie, choć nie ma go tutaj fizycznie. To jest po prostu pięknie i niesamowity hołd dla tak wspaniałego muzyka jakim był bez wątpienia Romuald.  O warstwę liryczną zadbali dawni koledzy Budki Suflera, czyli Dutkiewicz, Hołdys, Cygan czy Olewicz. Dariusz Befeltowski  i Piotr Bogutyn to zgrany duet gitarowy, który swój potencjał prezentował na singlach wydanych jeszcze z Żarczyńskim na wokalu. Na nowym albumie błyszczą i pokazują że idealnie pasują do Budki Suflera. Dzięki nim słychać, że jest to płyta bez wątpienia rockowa. Nie ma Romualda, ale z pomocą przyszedł też Piotr Sztajdel, który zadbał o partie klawiszowe i zachowując styl i jakość Romualda. To się nazywa klasa i prawdziwy hołd dla dawnego kolegi z zespołu. Normalnie się łezka w oku kręci.

"10 lat samotności" to album wyjątkowy. Spory ładunek emocjonalny niesie ze sobą. To nie jakaś tam banalna komercyjna papka, które nic nie wnosi. To dojrzały rock do jakiego Budka Suflera nas przyzwyczaiła w latach 70, 80. Właśnie tym albumem band wraca jakby do swoich korzeni i pełno jest takich nawiązań do "Za ostatni grosz", "Czas czekania, czas olśnienia" czy może coś z lat 90 jak choćby "Nic nie boli tak jak życie". Płyta przebija ostatnie i to bez większego problemu. To zupełnie inna liga. Felicjan to prawdziwy czarodziej. Obok Cugowskiego to mój ulubiony wokalista Budki. Felicjan ma moc co Krzysztof, ale potrafi być czuły, emocjonalny co Czystaw. Prawdziwy Fenomen.

Kiedy ostatnio Budka wydała singiel, który tak poruszał jak "Za ostatni Grosz", czy "Noc komety". Brakowało ostatnio podniosłego kawałka, z rockowym pazurem i z jakimś przesłaniem. Dobrze, że komercja przeminęła i wróciła dojrzała stara dobra Budka Suflera. Właśnie to dostajemy w "10 lat samotności". Utwór ma niezłą siłę przebicia i tutaj wszystko jak kiedyś. Ciekawa gra Zeliszewskiego, mocny bas Jureckiego i magiczny Felicja, który jest jak wino. Oj dawno Budka Suflera nie miała takiej siły przebicia i takiej mocy. Befeltowski i Bogutyn mają ręce pełne roboty i chłopaki dają czadu na płycie. Jak ktoś ma wątpliwości to odsyłam do zadziornego "Maski". Tak ostro, tak rockowo dawno nie było w Budce Suflera. Czy tylko ja tutaj słyszę elementy heavy metalu? No jest moc i najlepsza petarda od czasów "Memu miastu na do widzenia". Riff wgniata w fotel, a chwytliwy refren buja i widzę że kawałek sprawdzi się na koncertach. Solówki i partie gitarowe to ukłon w stronę lat 70 i 80. Oj dzieje się tutaj. Dalej mamy nastrojowy i równie przebojowy "Lubię patrzeć kiedy śpisz". Ciekawie wypadają partie klawiszowe Piotra i coś mamy tutaj z twórczości Trojanowskiej, co też jest miłym dodatkiem.Troszkę odstaje "Ziemia jest płaska", ale w sumie to wina nieco radosnego wydźwięku i nieco takiej melodyjności rodem z melodii dla dzieci. Mimo swojego śmiesznego wydźwięku to wciąż dobry kawałek, który buja swoją formułą. Kolejny mocniejszy riff na płycie zdobi "Powrotów nie ma już". W tym kawałku można doszukać się coś ery Cugowskiego, ale tej z czasów "Nic nie boli tak jak życie". Spokojny, nastrojowy "nowa podróż" to takie miłe nawiązanie do nieśmiertelnego "Jolka, jolka". Utwór niesie i płynie i wciąga słuchacza w ten magiczny świat. Echa czasów Budki Suflera i Trojanowskiej można wyłapać w chwytliwym "Odwołany lot" i te chórki które przypominają też czasy Urszuli. Wszystko jest przemyślane i czuć nawiązanie do lat 70 i 80. Dawno budka nie miała takiego hitu w swoim katalogu. Refren prosty, ale szybko w pada w ucho. Prawdziwa perełka i nie przeszkadza tutaj nawet ta słodka melodia, która jest głównym motywem. "Niebo co dzień" pierwotnie Lipko napisał dla Marka Torzewskiego, ale tutaj utwór nabrał na mocy i dojrzałości. Felicjan tutaj nadaje kompozycji romantycznego charakteru i znów przypomina się kultowa "Jolka, Jolka". Echa starej budki mamy też w "Zdolna jesteś to wiesz" i kawałek jest bardzo nastrojowy. Potrafi poruszyć nasze emocje i oczarować swoim klimatem i przebojowością. Rockowa perełka. Budka nie raz pokazała, że potrafi stworzyć emocjonalne ballady, które łapią za serce.  Tak  jest z utworem "Droga"  i tutaj czuć trochę klimat "Nowa wieża babel".  Jest lekkość, piękny nastrój, ale też rockowy pazur w refrenie. Cudo! Kolejny bardzo energiczny utwór na płycie to rozpędzony "Ślepy traf" , który również ma coś z ostatnich płyt z Cugowskim, ale wszystko zrobione ze smakiem. Słychać, że mamy autentyczną, rockową i przebojową Budkę Suflera. Band zaskakuje elementami reggae w "czego Ty od życia chcesz". Niby coś innego, ale jest ta radość, która przypomina takie perełki jak "Twoje Radio" czy "V Bieg". Nawiązania do ery Czystawa też oczywiście też są. Nastrojowy "To dobry moment" to znakomity hołd dla Lipko i lepiej nie można było tego zrobić.

Klasyczne brzmienie budki suflera wróciło, wróciła też ta prawdziwa, dojrzała, rockowa muzyka, którą grali w latach 70, czy 80. Wróciły czasy emocjonalnych kawałków, które zabierają nas w rejony "Jolki", czy "Za ostatni grosz". Nowy album to przepiękna płyta, która łapie za serce i wzrusza. Piękny hołd dla Romulda, który na pewno patrzy na to dzieło z nieba i się uśmiecha. Prawdziwe cudo. Dziękuje zespołowi i Felicjanowi, że jedno z moich marzeń się spełniło. Jak dla mnie jedna z najlepszych płyt Budki Suflera, a może i nawet najlepsza?

Ocena: 10/10


sobota, 7 września 2019

DENNER'S INFERNO - In amber (2019)

Micheal Denner to jeden z najbardziej uzdolnionych gitarzystów i muzyk, który zdobył sławę grając w Mercyful Fate i w zespole Kinga Diamonda. Kiedy zakończył okres grania u boku Kinga, to działał w takich kapelach jak Force of Evil, czy denner's Trickbag. Mercyful Fate zebrał się na nowo by dawać koncerty, a Micheal rozpoczyna swoją przygodę ze swoim nowym zespołem o nazwie Denner;s Inferno.  Kapela powstała na gruzach Denners Trickbag i po drobnych zmianach personalnych i zatrudnieniu amerykańskiego wokalisty Chandlera Mogela można było przejść do wydania debiutanckiego albumu zatytułowanego "In amber".

Muzycznie mamy odskocznie troszkę od tego do czego przyzwyczaił nas Micheal Denner. Tym razem mamy wycieczkę do hard rocka lat 70, do mrocznego metalu i occult rocka. Nie brakuje też nawiązań do progresywnego rocka, tak więc słychać wpływy UFO czy Deep purple.

Płyta ma ciekawy klimat i nie brakuje intrygujących i wciągających partii gitarowych tego kultowego muzyka. Już otwarcie w postaci "Matriarch" jest magiczne i ukazuje ten klimat lat 70. No robi to wrażenie.  Ponury, utrzymany w klimatach doom metalu "Fountain of grace" to kawałek, który znamy z Force Evil. Utwór odświeżony i jest mocnym punktem debiutu Denners inferno. Mrok i doom metalowe zacięcie zostaje z nami w "Up and on". Więcej tutaj rocka i progresywnego charakteru, tylko nie każdemu mogą przypaść takie klimaty. Mamy też lekki i nastrojowy "Taxman" czy zadziorniejszy "Veins of the night". Nie ma agresji czy szybkości, ale dominuje ta lekkość i rockowy feeling. Pełno takich elementów w "Loser".

Płyta to znakomita przygoda dla fanów rocka lat 70, dla maniaków occult rocka czy mrocznego klimatu. Nie brakuje ciekawych, godnych uwagi zagrywek gitarowych Dennera. Wszystko pięknie, tylko brakuje mi tutaj hitów, czy jakiegoś elementu zaskoczenia. Szkoda, że Denner nie będzie na koncertach Mercyful Fate, ale dobrze że jest i wciąż tworzy muzykę.

Ocena: 7/10

czwartek, 19 lipca 2018

HAUNT - Burst into Flame (2018)

W 2017 r z mini albumem wypłynął amerykański band o nazwie Haunt. Początkowo był to projekt jednej osoby, a mianowicie Trevora Williama Churcha. Muzyk znany jest z roli gitarzysty i wokalisty w zespole Beastmaker. W tym roku Haunt wydał pełnometrażowy album zatytułowany "Burst into lame" i jest to pozycja dla fanó Cauldron, czy Night Demon. Zespół idzie w kierunku klasycznego heavy metalu czy też NWOBHM.  Nie brakuje patentów wyjętych z twórczości Angel Witch czy Iron Maiden. Sporym atutem jest bez wątpienia mroczny, naturalny klimat rodem z płyt doom metalowych. To wszystko sprawia, że "Burst into Flame" to bardzo ciekawy i wciągający album. Na wstępie mamy melodyjny tytułowy kawałek, który pokazuje w jakich klimatach obraca się band. Jest energia, jest pazur i dynamika. Klasa sama w sobie. Melodyjny i przebojowy "Crystal Ball" zabiera nas w rejony NWOBHM, ale nie brakuje też klimatu rodem z debiutanckiego krążka Ghost. Elementy stoner rocka są słyszalne w melodyjnym i lekkim "My mirage". Dobrze wypada też marszowy "frozen in time", który pokazuje jak wiele robi Trevor. Jego wokal jest bardzo specyficzny, ale idealnie pasuje do takiej muzyki. W podobnej formule utrzymany jest rytmiczny "cant get back" czy agresywniejszy "looking glass". Troszkę całość momentami brzmi jak ghost tylko w heavy metalowej wersji. Może nie jest to płyta idealna, ale zapada w pamięci. Miły odsłuch gwarantowany, a fanom lat 80 może przypaść do gustu.

Ocena: 7/10

sobota, 9 czerwca 2018

GHOST - Prequelle (2018)

Już 3 razy nabrałem się na sztuczki szwedzkiej formacji Ghost, która sprytnie miesza style określane mianem stoner rocka, doom metalu, heavy metalu, rocka, czy nawet popu. Specyficzny wokal  cardinala Copia, który obecnie ma inny przydomek i image w połączeniu z mrocznym klimatem rodem z płyt Kinga Diamonda sprawiają, że słuchacz szybko w pada w tajemniczy świat Ghost. Kapela istnieje od 2006r i już jest bardzo rozpoznawalna za sprawą swojego stylu i image, czy ciekawych przydomków, które nadają trochę tajemniczości jeśli chodzi o prawdziwe nazwiska muzyków. Do tej pary te lekkie, przekombinowane melodie potrafiły mnie oczarować, a ostatnie dzieło zatytułowane "Meliora" to jeden z najciekawszych albumów z taką muzyką. Na tegoroczny "Prequelle" czekałem bardziej z ciekawości, aniżeli z niecierpliwości. Byłem ciekaw czy Ghost jeszcze mnie tak mocno kręci i wciąga w ten swój świat jak kilka lat temu. Wydaje się, że nowy album ma więcej kopa, pazura i heavy metalowych patentów. Daje się to wyczuć już w singlowym "Rats", który imponuje surowością, taką naturalnością i brytyjską zadziornością. Jeszcze więcej ognia i zadziorności uświadczymy w melodyjnym "Faith". Z kolei taki spokojny i komercyjny "See the light" pokazuje, że ta formuła nieco już się wyczerpała. Ten sam patent co kilka lat temu już tak nie działa na mnie jak wcześniej i nie wzbudza już takich emocji. Jednym z ciekawszych utworów na nowym krążku jest skoczny "Dance Macabre". Wyszedł z tego rockowy hicior, który nadałby się do stacji radiowych. Dobrze wypada też mocniejszy "Witch image". Całość zamyka nijaki "Life Eternal", który nie wiele wnosi do wydawnictwa. W bogatszej wersji znajdziemy choćby cover Pet shop Boys w postaci "Its a sin". Ten cover pokazuje, że zespół mógłby podbić świat popu i stacji radiowych. Płytę można posłuchać, może się podobać, ale mnie już ta formuła nieco męczy. Z Ghost wystarczy mi wciąż świeżo brzmiący debiut i perfekcyjny "Meliora", który działa na czulsze zmysły i potrafi wciągnąć w magiczny świat. Niestety najnowsze dzieło Ghost mimo podobnych dźwięków pozostaje daleko w tyle. Ciekawe czy Ghost jeszcze na jakiś godny uwagi album? Zobaczymy co przyszłość przyniesie.

Ocena: 5.5/10

piątek, 17 marca 2017

HARTMANN - Shadows & silhouetters (2016)

Dzięki twórczości Avantasia i At Vance udało mi się poznać znakomitego wokalistę i kompozytora jakim jest bez wątpienia Oliver Hartmann. Ma w sobie to coś czego oczekuje się od wokalistów heavy metalowych. Zadziorność, chrypa i umiejętność wtrącenia emocji w poszczególne partie to jest właśnie jego znak. Teraz w tym roku powraca z płytą sygnowaną nazwą Hartmann i „Shadows & silhouetters” to najnowszy krążek Olivera. Mało w tym metalu czy power metalu, ale fani hard rocka dostrzegą tu sporo ciekawych motywów. Jeśli ktoś szuka ciekawych melodii i rockowego szaleństwa ten z pewnością odnajdzie się w tej płycie. Wpływy macierzystych kapel jak i tych w których występował Oli są słyszalne. „High on You” ma pewne znamiona utworów Avantasia. Stonowany i rytmiczny „Glow” przypomina dokonania Aerosmith czy Magnum. Jeszcze więcej piękna i rockowego feelingu mamy w romantycznym „Jaded Heart”. W podobnym klimacie utrzymany jest spokojny „Amazing” i pewnym zaskoczeniem jest nieco żywszy „I would murded for You”. Bardzo dobrze wypada nieco bluesowy „Too good to be true” z bardzo pomysłowym riffem, który napędza ten kawałek. Warto też wspomnieć o urzekającym „Last Goodbey”, który potrafi oczarować swoją lekkością. Oliver Hartmann pokazuje się z nieco innej strony niż dotychczas. Tym albumem pokazał, że ma w sobie duszę rockmana i potrafi grać klimatycznie i bardzo emocjonalnie. Piękne kompozycje, które potrafią przenieść słuchacza do innego świata. Warto odprężyć się od codziennego zgiełku przy najnowszym albumie muzyka znanego z power metalowych bandów typu Avantasia czy At Vance.


Ocena: 7/10

poniedziałek, 18 maja 2015

CHITRAL CHITTY SOMAPALA - Sinhabumi (2014)

Największym powodzeniem cieszy się muzyka, w której teksty są dla nas zrozumiałe i wiemy czego słuchamy. Łatwiej się identyfikować z taką muzyką i można coś z niej wynieść. No, a co kiedy mamy ojczysty język Sri Lanki? Jest to wyzwanie. Jednak kiedy widzi się nazwisko Somapala to można być spokojnym o efekt. W końcu to jeden z najbardziej charyzmatycznych wokalistów metalowych naszych czasów. Poznaliśmy go jako frontmana Firewind, Civilization One czy Power Quest. Teraz czas przyszedł na nieco inne klimaty w wykonaniu tego pana. Ktoś chętny na melodyjny rock z elementami progresywnymi i popu? Właśnie taki jest „Sinhabumi”.

To jest coś innego, ale czy gorszego? To już zależy od naszego podejścia i tego czego się spodziewamy. Nie jest to coś do czego nas przyzwyczaił ten znakomity wokalista. Tutaj zabiera on nas do świata rocka i lokalnej muzyki Sri Lanki. Pojawiają się elementy kultury tego kraju, ale to jest akurat miły akcent w tej płycie. Stylistycznie dostajemy mieszankę progresywnego rocka, melodyjnego rocka czy popu. Już otwieracz „Sinhabumi” to nam dość dobrze obrazuje. Słychać, że to właśnie wokal tutaj odgrywa pierwszą rolę, a cała reszta to tylko tło. Chitral mimo lat wciąż brzmi znakomicie i tylko potwierdza swoją klasę. Nie można być z pewnością obojętnym na zagrane z pomysłem partie gitarowe. Tutaj Sebastian Eder się spisał i można poczuć nawiązanie do Briana Maya czy Slasha. Jest ukłon w stronę klasyki. „Me lokaya Ape” to miły rockowy kawałek z wpływami właśnie Queeen . Nie brakuje przebojów i chwytliwych melodii. Wystarczy posłuchać „Ralu Mawathe”, z kolei taki „Miringuwa Parada” przejawia wpływy lokalnej muzyki Sri Lanki.

Płyta jest lekka i przyjemna w odbiorze. Choć tutaj nie ma się co nastawiać na jakiś mocny hard rock czy heavy metal. Ciekawie zostały tutaj wplecione różne motywy lokalnej muzyki i wokal Somapaly znakomicie pasuje do takich klimatów. Produkcja tej płyty została dobrze przyrządzana, niestety same kompozycje nie powalają. Tak więc wygląda to tak: soczyste brzmienie, znakomity wokal Somapaly i brak ciekawych pomysłów na ciekawy rockowy album. Zmarnowano potencjał, a szkoda bo mógł to być udany rockowy produkt.

Ocena: 5.5/10

P.s recenzja przeznaczona dla magazynu HMP

poniedziałek, 2 września 2013

WOLFSBANE - Down Fall The Good Guys (1991)

Niezbyt większe zainteresowanie debiutanckim albumem „Live Fast Die Fast” nie zniechęcił Wolfsbane do dalszego nagrywania i koncertowania. To też w 1991 roku zespół wydał swój drugi album zatytułowany „Down Fall The Good guys”. Choć w zespole pojawił się nowy perkusista, a mianowicie Steve Danger to jednak styl zespołu się nie zmienił, podobnie jak dążenie do zarażania słuchaczy miłością do rocka lat 70, będącego zakorzenionego w brytyjskiej tradycji.

To co za prezentował Wolfsbane na debiutanckim albumie nie spotkało większego zainteresowania, ale jakoś zespół nie zboczył z kursu i na drugim krążku dalej gra muzykę w której jest glam metal, punk rock, rock lat 70 i heavy metal. Drugi album podobnie jak debiutancki „Live Fast Die fast” stanowi przykład drugiej fali Nwobhm, choć mowy o doskonałości nie było mowy. Zostało poprawione brzmienie, które było minusem poprzedniego wydawnictwa, ale niestety kosztem samego materiału. Całość brzmi niespójnie i chaotycznie. Brakuje stabilności jeśli chodzi o jakość i poziom muzyczny. Raz pojawiają się dość dobre kompozycje jak „The Loveless”, czy „Ezy”, a raz nie zdające się do słuchania jak np. „Smashed and Blind”. Tutaj zespół starał się jak najbardziej oddalić od heavy metalu i to się okazało niezbyt dobrym posunięciem. Ciężko tutaj wyróżnić jakiś kawałek bo wszystkiego są niższych lotów. Dobrą energię mają w sobie „Black Lagoon” czy też „Catholic Ray Clinic”. Nie są to kompozycje bez skazy, ani też w pełni dopracowane, ale dobrze wypadają na tle innych. Wśród rockowych kawałków dobrze wypada też „Broken Doll”.

Niezbyt przemyślany i spójny materiał, który został ubarwiony specyficznym wokalem Blaze'a i dobrą grą Edwardsa, który tym razem jest bardziej wyrazisty. Niby więcej mocy, a jednak sam album wypada blado. Więcej energii i ciekawych melodii miał debiut, ale to nie powstrzymało Wolfsbane przed dalszym działaniem i nagrywaniem. Jest to bez wątpienia najsłabszy album tej formacji.

Ocena: 3.5/10

wtorek, 13 sierpnia 2013

TARJA - Colours In tHe Dark (2013)

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych kobiecych głosów w metalowym świecie? Tutaj z pewnością nie jeden z fanów tej muzyki wypowie Tarja Turunen. Była wokalistka Nightwish, która dysponuje trzy oktawowym głosem. Charyzma, ciepło, operowa technika to cechy które decydują o wyjątkowości tej wokalistki. Tarja nie odpuściła sobie muzyki po tym jak wyleciała z Nightwish. Rozpoczęła karierę solową i efektem tego jest trzy album pod szyldem Tarja w jej karierze. Album nosi tytuł „Colours In The Dark”. Czy fani starego Nightwish mają tutaj co szukać?

Jeżeli ktoś oczekuje od albumu heavy/power metalowego łojenia w symfonicznej oprawie to może się rozczarować. Album bardziej można zakwalifikować do grona rockowych albumów z nutką progresywności, czy też symfoniczności. Tarja na swoim nowym krążku oszczędza na elementach ciężkiego heavy metalu i dlatego też płyta jest pełna w wolne tempa, klimatyczne rozwiązania i takie pełne ciepła, czy też emocji. Pod tym względem jest to miła wycieczka dla duszy. Epicki otwieracz „Victim Of Ritual” jest przykładem, że pojawiają się tutaj też nieco cięższe kawałki. Sam utwór pomysłowy i przebojowy, jeżeli tak można nazwać zapadający w głowie główny motyw i refren. Forma wokalna Tarji nic się nie zmieniła i w takich lekkich, rockowych kawałkach jak „500 Letters” wybrzmiewa jej forma znakomicie. Dość ciężkim utworem jest tutaj bez wątpienia „Never Enough” jednak nie jest to jakaś power metalowa petarda. Dla tych wszystkich co mają bzika na punkcie brzmienia i technicznych aspektów płyty powinni być zadowoleni, bo płyta brzmi soczyście i elektryzująco. Złego słowa nie można napisać o tym aspekcie. Podobnie ma się sprawa klimatu, który tutaj wręcz łapie za serce i dobrym przykładem jest „Medusa” czy „Mystique Voyage”. Ciepły klimat i soczyste brzmienie nie zastąpi dobrych kompozycji, ani nie napędzi całego materiału. W tym przypadku można poczuć niedosyt jeśli chodzi o kompozycje. Więcej takich kawałków jak otwieracz i płyta już by wiele zyskała.

Fani głosu Tarji powinni zapoznać się z tym co tworzy teraz wokalistka. Nowy album dowodzi, że wokalistka jest elastyczna i pasuje nie tylko do symfonicznego metalu, ale też lekkiego, ciepłego rocka. Album można traktować bardziej jako ciekawostkę, aniżeli płytę która ma startować do rywalizacji o płytę roku 2013.

Ocena: 5/10

sobota, 29 czerwca 2013

OSUKARU - Triumphant (2013)

Za wielkiego fana Toto, Foreigner, Heart czy Whitesnake nigdy się nie uważałem, ale byłem ciekawy jak brzmi mieszanka wpływów tych kapel zaprezentowana na nowym albumie szwedzkiego zespołu o nazwie Osukaru. Wydawnictwo nosi tytuł „Triumphant” i dla fanów rocka i twórczości wcześniej wspomnianych kapel może być to album, który może się podobać.

Jest tutaj owa lekkość, emocjonalny charakter, duża dawka rockowo – popowego grania, co z reszta wyróżniały owe wielkie kapele rocka. Niestety mimo wyraźnych nawiązań do Toto czy Foreigner w swojej muzyce nie rzucają na kolana. Wynika to głównie z odstraszającego wokalu Cecilii, który nijak ma się do rockowego grania. Nie wzbudza emocji swoją techniką, ani drapieżności. W tej kwestii lepiej wypada męski wokal w postaci Fredrika Wernera. Właśnie taki emocjonalny, czuły wokal świetnie współgra z lekkimi, popowo rockowymi motywami wygrywanymi przez Oza Osukaru. W tym aspekcie jest zróżnicowanie, dbałość o technikę i finezyjność. Brakuje tylko drapieżności, przebojowości, której tutaj nie dostrzegam. Podobać może się wykorzystanie pianina i saksofonu jako ubogacenia, podobnie zresztą jak i soczyste, ciepłe brzmienie, który podkreśla rockowy wymiar całości. Z całego materiału warto wyróżnić ostrzejszy „The Fire Burns On”, emocjonalny „Never Play With Fire”, przebojowy „I Won't Let You Go” czy lekki „Priosner Of The Night”. Są wzloty i upadki, utwory w miarę interesujące i nudne, przez co płyta traci na wartości.

Płyta skierowana do zagorzałych fanów Toto, Whitesnake czy Foreigner. Kto ceni sobie lekkość i popowy wymiar, ten będzie zadowolony, reszta raczej średnio. Ale każdy sobie musi sam zdanie wyrobić. Mogło to brzmieć znacznie lepiej.

Ocena: 3/10



Płytę przesłuchałem dzięki uprzejmości :

niedziela, 26 maja 2013

X - RAY LIFE - X - ray Life (2012)

Ostry, surowy, melodyjny wydźwięk, balansowanie między muzyką lat 90, a obecną, a wszystko otrzymane w rockowej stylistyce. Tak można by określić muzykę włoskiego zespołu X- Ray Life, którą ten młody zespół zaprezentował an swoim debiutanckim albumie „X- ray Life”. Ten młody zespół został założony w 2011 roku przez wokalistę Matta Briggi. Kto lubi muzykę takich kapel jak Pearl Jam, Nirvana, Alice In Chains ten z pewnością powinien zapoznać się z debiutanckim wydawnictwem tego włoskiego zespołu, który ukazał się w 2012 roku nakładem Atomic Stuff.

Może i okładka płyty nam nie wiele powie, może zespół nie ma za sobą lat doświadczenia, ani też jakiejś większej sławy to jednak udało im się stworzyć całkiem udany album. Przede wszystkim krążek potrafi zaciekawić słuchacza ciekawą i dość oryginalną stylistyką zespołu. Na ten styl składają się elementy amerykańskiego alternatywnego rocka, hard rocka lat 90, gdzie we wszystkim jest odrobina przemocy, rytmiczności. Ciężkie gitary, duża dawka melodii, a także wyraziści muzycy to jest to czego można się spodziewać po ich albumie. Mattia to jeden z atutów tej kapeli, który ma odpowiednią manierę wokalną do nadania niezłego klimatu całości, by przyprawić o ciarki. Fani Nirvany będą z pewnością zadowoleni. Klimatyczna sekcja rytmiczna, która potrafi stworzyć magiczną otoczkę i duet gitarowy Zanardo/ Ricucci, który stawia na finezje, progresywny feeling też sprawia, że całość brzmi ciekawiej. Mocne brzmienie i dopracowane kompozycje to cechy, dzięki którym nie tak łatwo zapomnieć o tej płycie nawet po kilku dniach. Na co warto zwrócić uwagę? Na energiczny „Machine Gun – Kelly”, ponury „Everyone is a Star”, przebojowy „Coma Like a dream” , piękną balladę „Sad” czy mocniejszy „Charlie The Shepherd”.

Grunt to zacząć od dobrego debiutu, a potem jest zawsze łatwiej. Włoski X - Ray Life błysnął ciekawym albumem, który zadowoli fanów Nirvany czy Pearl Jam, a także fanów hard rocka lat 90. Polecam!

Ocena: 6.5/10


 Płytę przesłuchałem dzięki uprzejmości :


środa, 10 kwietnia 2013

GHOST - Infestissumam (2013)

Jednym z ostatnich fenomenów muzycznych w dziedzinie muzyki metalowej jest bez wątpienia szwedzki zespół GHOST i to nie podlega żadnej wątpliwości. Choć sam zespół nie wykreował niczego nowego, to jednak grzebiąc w przeszłości, wyszukując bardziej zapomniane patenty, które nasuwają lata 70, dodając trochę innych skrajnych elementów i trochę własnego pomysłu na siebie jak i muzykę stworzyli coś co wyróżniło ich na tle innych. Mało kto mógł pochwalić się tym, że gra muzykę którą ciężko zaszufladkować, mało kto ukrywa swoją tożsamość, chowa się za przebraniem scenicznym, nie pokazując swojej twarzy, mało kto stara się stworzyć oryginalną muzykę, mało kto stara się czymś zaskoczyć i w sumie GHOST, ten młody zespół poszedł własną drogą nie patrząc się na inne zespołu. Założony w 2008 roku ten fenomenalny zespół w tym roku wydał drugi album o tytule „Infestissumam” i to wydawnictwo zweryfikuje na ile GHOST to fenomen muzyczny i odpowie na pytanie czy zespół nagrał równie przebojowy album co poprzedni.

Debiut w postaci „Opus Eponymous” był czymś nowym na rynku, był powiewem jeśli chodzi o muzykę rockową czy też metalową, ale nie tylko pod względem stylu, nie tylko pod względem tajemniczości czy też ich wizerunku zachwycał, sama muzyka, pomysły, wykonania, aranżację się broni, były potęgą tego wydawnictwa. Gdyby nie to, gdyby nie przebojowy charakter krążka to nie wiadomo jakby to wyglądało. Wysoko postawiona poprzeczka przez debiut sprawiła, że względem nowego albumu były wielkie oczekiwania i niestety, ale nie zostały one zaspokojone i po głębszym zapoznaniu z nowym dziełem szwedów czuję niedosyt. Niby jest to kontynuacja stylu z poprzedniego wydawnictwa, dalej jest mieszanka psychodelicznego rocka, stoner, heavy metal rodem z MERCYFUL FATE czy KING DIAMOND, dalej mamy ten charakterystyczny wokal, klawisze, które budują napięcie, klimat, dalej te ciekawe partie gitarowe nasuwające lata 70, jednak mimo tego nowy album jest słabszy. Jego głównymi zaletami jest tajemnicze i takie rockowe brzmienie, na miarę lat 70, z wpływami BLACK SABBATH, mroczny i znacznie straszniejszy klimat niż na poprzednim albumie i jakby większe wykorzystanie klawiszy, które w szerszym zakresie zostały tutaj zastosowane i nasuwa się momentami DEEP PURPLE czy KING DIAMOND z albumu „The Eye”. Jednak te trzy elementy to nieco za mało, żeby ten krążek mógł konkurować z poprzednim wydawnictwem. Przede wszystkim kapela poległa tutaj w sferze kompozycyjnej, gdzie kawałki są niższych lotów niż te z poprzedniego albumu, a ich głównym problemem jest brak chwytliwości, bo pomysły jako tako na utwory są, ale wykonanie nie zachwyca i nie zapada w pamięci. Album po prostu leci i przelatuje i naprawdę co za pada w pamięci to klimat i styl kapeli czy też dopieszczone brzmienie.

Kościelne chórki, mroczny klimat, podniosłość i przebojowy charakter intra „Infestissumam” zwiastuje o dziwo nie wiadomo jaki dobry album, jednak im dalej tym owa rzeczywistość znacznie szybciej dociera do słuchacza. „Per Aspera Ad Inferi” przesiąknięty jest muzyką BLACK SABBATH, czy też DEEP PURPLE, zaś klimat nasuwa MERCYFUL FATE i jest to kompozycja która pasowałaby do poprzedniego albumu. Jest moc i chwytliwy refren, który gdzieś zapada w pamięci. Klawisze na tym wydawnictwie są bardziej wyeksponowane, bardziej mroczne, bardziej klimatyczne co słychać po świetnym „Secular Haze” i szkoda, że nie ma więcej takich hitów. Tempo zaczyna siadać w rockowym „Jigolo Har Megiddo”, który jest mało wyrazisty i pozbawiony przebojowego charakteru. Ponad 7 minut spokojnego rocka w „Ghuleh / Zombie Queen” to przykład kawałka, który ma swoje ciekawe momenty, ale też po dłuższym czasie przynudza swoją monotonnością. Klimatyczne chórki nasuwające kino grozy, z naciskiem na film „Omen”, które pojawiają się w „Year zero” są godne uwagi, ale całościowo znów utwór nie powala i po dłuższym czasie poza chórami nic nie zostaje. „Body and Blood” bardziej komercyjny utwór, taki lekki i jak dla mnie zbyt spokojny. W końcówce albumu pojawia się dość melodyjny „Idolatrine”, mroczniejszy „Depth of Satans Eyes” czy też zamykający album „Monster Clock”, które podkreślają wyjątkowy styl zespołu i ich zamiłowanie do psychodelicznego rocka, a także brak ciekawych aranżacji czy samego wykonania, który pozwolił by w jakiś sposób zapamiętać owe kompozycje.

GHOST w dalszym pozostaje jednym z ciekawszych zespołów jakie pojawiły się w ciągu ostatnich lat, jednak ma dziwne wrażenie, że ten zespół pokazał wszystko co najlepsze, wszystkie ciekawe patenty i warianty już na debiucie i teraz nie ma czym zaskoczyć. Nowy album był bardzo wyczekiwany przeze mnie, a teraz po przesłuchaniu szargają mnie w dużej mierze negatywne emocje, że mogło to lepiej brzmieć, że mogło być bardziej przebojowo i bardziej atrakcyjne dla słuchacza. Niestety nie wystarczy stworzyć klimat i sięgnąć po stare, zakurzone patenty, trzeba tez umieć coś z nich fajnego stworzyć, tym razem się nie udało i wątpię żeby kiedyś w przyszłości się udało tak jak za pierwszym razem przy okazji debiutu. Czas pokaże, czy się mylę....

Ocena: 4/10

sobota, 17 marca 2012

FOREIGNER - Agent Provocateur (1984)

Do kanonu muzyki rockowej szybko wpisał się amerykański FOREIGNER jednak ciekawi mnie czy byli by tak znani i czy by tak przetrwali czas, gdyby nie ich słynne ballady miłosne, które z lekkością podbijały stacje radiowe w latach 80. W tym złotym okresie zespół wydał album „4” który przez wielu uważany za najlepsze dzieło tego zespołu. Paradoksalnie największe przeboje trafiły na „Agent Provacateur” z 1984 roku. Sytuacja tego zespołu przypomina mi poniekąd EUROPE który przetrwał dzięki finałowemu odliczaniu. Tutaj jest niemal identyczna sytuacja. To właśnie dzięki dwóm hiciorom z tego albumu kapela przetrwała i do dziś lecą jej kawałki na stacjach radiowych i przerabia się ich miłosne ballady. Rockowa kapela założona w 1976 po udanym sukcesie „4” rozpoczęła wędrówkę w stronę nowoczesnego brzmienia i zaczęto wprowadzać do muzyki więcej syntezatorów i w połączeniu z rockiem narodził się ów „Agent Provacateur” i jest to dla mnie jedno z największych osiągnięć tej formacji. Dzieło które skupia w sobie zarówno rockowe kawałki, jak i przeboje i piękne ballady, które są wręcz motorem napędowym tego albumu.

Krążek zawiera 10 zróżnicowanych kompozycji zanurzonych w ciepłym, krystalicznie czystym brzmieniu dostarczając od początku do końca elektryzując słuchacza. „Touth and Nail” to kompozycja idealna do otwarcia albumu. Przede wszystkim energiczna, bardzo rockowa i mamy pierwszy przebój, który ukazuje rockowe oblicze zespołu. I trzeba przyznać, że Lou Gramm to świetny wokalista pasujący zarówno do stylistyki czysto rockowej, ale też do pięknych, nastrojowych ballad, które złamią nie jedne serce. Z tego słynął FOREIGNER i swoją karierę, sławę zawdzięcza tym kawałkom. No któż nie zna takiego „That Was yesterday”? Jeden z najbardziej znanych utworów zespołu jak całego okresu działalności stacji radiowych w latach 80. Piękna ballada, z poruszającym zmysły motywem opartym na syntezatorach, z hipnotyzującym wokalem Gramma i z chwytliwym refrenem. Drugim hitem i jest to bez wątpienia najbardziej znany kawałek FOREIGNER i jedna z najpiękniejszych ballad w historii rocka. „I want To know What Love Is” podbijał stacje radiowe i dalej w sumie na nich jest stałym goście. Może i słodki, może już nieco przereklamowany, ale w swoim nastroju, piękności nie ma sobie równych, no i niesie ze sobą nie banalne przesłanie. Tak te dwie kompozycje napędzają ten album, ale to nie oznacza że reszta jest mniej wartościowa. Mam wrażenie że taki "Growing Up The Hard Way" jest często nie doceniany przez fanów, a przecież jest to kolejna przyjemna dla ucha kompozycja. Znowu mamy klimatyczny wokal Gramma i wyciska co najlepsze z tego kawałka. W skrócie miły rocker z klimatycznymi, ciepłymi partiami syntezatorów. Nieco mocniejszy jest ”Reaction To Action” i tutaj można doszukać się pewnych punktów wspólnych do AC/DC. Mocnym punktem albumu jest bez wątpienia "Stranger in My Own House" który jest taki nieco zadziornym rockowym kawałkiem utrzymanym w średnim tempie. Kolejną balladą opartą na syntezatorach jest nastrojowy, nieco melancholijny „A love In Vain”. Trzeba przyznać, że Lou Gramm ma dar do uwypuklania emocji z każdego kawałka. Znaną balladą jest też „Down On Love” i jest to bardzo delikatna, dość radosna ballada. Gdy się spojrzy szerzej na ten materiał to można dojść do jednego trafnego założenia, że FOREIGNER to specjalista potrafiący stworzyć genialna balladą w każdym klimacie i bez problemu tworzą zarówno te wolne jak i szybsze ballady i właściwie żaden rodzaj tych kompozycji nie jest im straszny. Niczego innego nie dostajemy w „Two Different Worlds” ale jest to bez wątpienia najsłabsze ogniwo tego krążka, gdzieś uleciała melodyjność i przebojowość. Album zaczynał się hard rockowym kawałkiem z kopem i podobnym się kończy. „She's Too Tough” to bardzo energiczny utwór z elektryzującą solówką.

Jeden z najlepszych albumów FOREIGNER, jeśli nie najlepszy. Jego atuty to różnorodność, niezwykły ciepły nastrój, emocjonalność. Jest to płyta na której każdy znajdzie coś dla siebie bo są zarówno rockowe kawałki jak i przepiękne ballady. Ten kto szuka emocji i piękna w muzyce rockowej to tutaj to znajdzie.

Ocena: 8/10

niedziela, 23 października 2011

LOU REED & METALLICA - Lulu (2011)


Fach recenzenta nie jest lekki, gdyż człowiek opisuje swoje pozytywne przemyślenia na temat danych płyt, ale także te negatywne. W pierwszym przypadku towarzyszy uczucie ekstazy, adrenaliny, zadowolenia, czy też zauroczenia, w drugim przypadku niezadowolenie, mdłości i goryczy. Kiedy trafi się płyta taka jak „Lulu” autorstwa LOU REEDA i METTALICA to trzeba się zachować niczym prawdziwy wojownik i przetrwać ponad godzinę mało atrakcyjnego krążka. Jednak po kolei. Od czego się to wszystko zaczęło? Genezę projektu należy doszukiwać się w wydarzeniu określanego mianem 25 lecie Rock and Roll Hall Of Fame w 2009 roku kiedy to na jednej scenie zagrała legenda rocka Lou Reed oraz legenda thrash metalu METALLICA i tak się zaczęło rodzić w myślach muzyków wspólne dzieło. Jak by nie patrzeć, każdy z słuchaczy będzie oceniał ten album przez pryzmat dotychczasowej działalności zespołu Hattfielda. Rozpatrując „Lulu” w kategoriach dyskografii METALLICA to można to potraktować coś na wzór „Load” czy Reload”. Jednak takie uproszczenia mogą okazać się błędne także w tym przypadku. Pytanie jakie należy zadać sobie na wstępie: czy to jest jeszcze METALLICA? Czy to jest jeszcze w ogóle płyta metalowa? Ano właśnie analizując album pod takim względem wyjdzie nam to, że większy udział w tym projekcie miał oczywiście LOU REED. I to determinuje kolejny fakt, że jest to płyta mało metalowa, w którym słychać eksperymentalny rock, trochę patentów heavy metalowych, bluesa i wiele innych patentów i wpływów różnych gatunków, które nie sposób zliczyć. „Lulu” to zapewne płyta na swój sposób oryginalna, pełna emocji, w której słychać cierpienie, smutek, żal, gorycz, można wyłapać nawet musicalowy klimat, ale to jest dopiero jedna strona medalu. Druga strona jest bardziej przykra, a mianowicie gdy owy materiał okroi się z owego klimatu, oryginalnego przesłania, to zostają same kompozycje zbudowane na melodiach i refrenach. Tutaj można znaleźć drugie dno, jeśli szuka się muzyki ambitnej, nietuzinkowej, prezentujące świeże podejście do muzyki, to się to znajdzie, jeśli szuka się ostrego, dynamicznego grania z tzw pierdolnięcie, że posłużę się bardziej młodzieżowym słowem to sorry ale to tego się tutaj nie znajdzie. Wszystko pięknie, ale nie można ulegać owemu złudnemu pięknu. „Lulu” to przykład jak nie zadowolić fanów, czy też słuchaczy. Chaos, nie niedecydowanie, stagnacja, silenie się, nie słuchalność to pierwsze skojarzenie z owym albumem. Opisując jeden utwór to tak jakby opisywał cały album. Weźmy taki „The View” który idealnie oddaje to uczucie. Jest kontrast dwóch światów, które zupełnie do siebie nie pasują. Lou Reed nawet nie śpiewa, a recytuje i nijak ma się on do mrocznego motywu,.Muzycznie kompozycja nie jest aż taka zła, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut. Jest mroczny, ciężki riff, które się wlecze, ale na tym polega jego urok. Całość psuje właśnie Reed, który zupełnie tutaj nie pasuje. To jest bolączka tego albumu, bo moim skromnym zdaniem można było nagrać takowy album z kimś bardziej utalentowanym. Grali na jednej scenie z Kingiem Diamondem, czy też Robem Halfordem, ale z nimi nie nagrali albumu. Taki „Chaot On Me” jest jak niekończąca się opowieść, wlecze się, ciągnie i w dodatku nic się nie dzieje przez te jedenaście minut. Klimat i nastrój to trochę za mało na takich muzyków. „Iced Honey” instrumentalnie wciąga, a wszystko przez hard rockowe zacięcie, ale wszystko psuje nie kto inny jak Lou Reed. Płytę się ciężko słucha i muszę przyznać, że to jeden z takich pierwszych przypadków, kiedy nie potrafię skupić się na tym co słyszę. W takim „Mistress Dread” mamy idealny przykład, jak można zniszczyć pomysł na petardę. I tak bez końca, Lou Reed męczy swoim irytującym „wokalem”, który przypomina jęczenie, czy nucenie podczas golenia. Czy może być gorzej? Może, jest chaotyczne granie do przodu bez jakiś wciągających melodii , które nijak ma się do wokalu legendy Rocka, jest brak zapadającego refrenu, czegoś, co by utkwiło w głowie na dłużej. Jeden udany motyw w postaci „The View” unikalny poruszający klimat, nieco nietypowy pomysł na granie to za mało. Muzyka ma relaksować, odprężać, a nie męczyć i torturować uszy. Trzeba być prawdziwym wojownikiem, żeby przebrnąć przez 87 minut tego nudnego, topornego i chaotycznego materiału. Nie pomaga ani inne spojrzenie, ani subiektywizm. Nie polecam nawet największemu wrogowi. Ocena: 1.5/10

środa, 24 sierpnia 2011

HEAVENLY - Carpe Diem (2009)

Francuskie promienie Gamma Ray tak się określa francuski zespół Heavenly, który gra melodyjny power metal. Tak więc fani Gamma Ray, Freedom Call, Helloween mogą sięgać po każdy album tego zespołu. No właśnie każdy? A co z ostatnim „Carpe Diem” z 2009 roku? No fani już go dawno temu zaorali, a jako szperacz dziury w całym postanowiłem puścić nieco światła na owy album, którego okrytą złą sławą. Czego mogli fani nie polubić na nowy krążku? Pewnie komercyjnego wydźwięku i odejście od typowego power metalu, gdzie klawisze odgrywały znaczącą rolę na rzecz melodyjnego heavy metalu, gdzie jest domieszka power metalu, ale też rocka, hard rocka rodem z Queen. Czyżby Francuzów dotknęła podobna sytuacja co Edguy? Jeszcze jakieś zmiany? No cóż wymienić należy okładkę, która jakoś bardziej kojarzy mi się z Dark Moor niż z Heavenly. No i dość ciekawym zjawiskiem jest skrócenie materiału. Zespół był mi do tej pory znany jako zespół pełen pomysłów, który potrzebuje minimum godzinę czasu, do wyłożeniu wszystkiego, tym razem mamy tylko 45 minut muzyki. Oczywiście cały materiał skomponował lider Benjamin Sotto. Muzycznie zespół obniżył loty, gdyż nie ma takiego szaleństwa i ciężaru co na „Virus”. Powiem więcej to jest najłagodniejszy album tego zespołu, czy zły to już chyba kwestia gustu.

Jeśli się lubi „Tinnitus sanctus” Edguy'a to i się polubi owy album. Dlaczego? Posłuchajcie „Carpe Diem” i „Ministry of saints” i co słychać podobieństwo w refrenie, w riffie i w partii gitarowej podczas refrenu? Jak nie to marsz do laryngologa. Jest wolniejsze tempo, bardziej słychać melodyjny metal z domieszką hard rocka, niż power metal. Klawisze, które zawsze były bardzo wyraźne tym razem bardziej schowane, za partiami gitarowymi i za wokalem Sotto, który tutaj może i śpiewa pod Kai Hansena, zwłaszcza w niższych rejestrach, aczkolwiek podobieństw za wiele nie ma. Ale skoro jesteśmy przy liderze Gamma Ray, czy słychać promienistych? Ano nie i owo przyklejanie im owego miana staje się być nieco naciągane. Dobry luzacki kawałek, który jest taki przebojowy i tutaj chyba o to chodzi. Nie liczy się ciężar i szybkość, i no refreny i chwytliwość, a więc przebojowość, a tego temu utworowi nie można odmówić. Bardziej w stylu francuzów jest „Lost in Your Eyes” , który ma odpowiedni potencjał, ma owy styl z wysuniętymi klawiszami i z tą szybkością i skocznością. Jednak słychać to złagodzenie, ten słodszy wydźwięk i na stawienie na przebój. No bo jak inaczej nazwać ten niebiański refren, który może nieco romantyczny, może nieco słodki, ale chwyta od razu i nie puszcza. Tym razem słychać coś z Gamma Ray w gitarach, coś w konstrukcji samego albumu i nawet refren taki znajomy. Wspominałem na początku i nie raz jeszcze wspomnę, że ten album momentami brzmi jak Queen i to słychać w poszczególnych partiach gitarowych czy melodiach. Najlepszym tego przykładem jest ballada „Farawell”. Czyżby próba stworzenie drugiego Bohemian Rhapsody i muszę przyznać, że wiele nie brakło. Podobny podkład emocjonalny, podobne rozwiązania, a więc spokojne wejście, pianino i ciepły wokal Sotto pod Merkurego i szybsze granie w środku, do tego solówki które gdzieś kiedyś słyszałem przy kawałkach Queen. No i może nie jest to czego fani oczekiwali, ale podoba mi się podejście zespołu do muzyki i do takiego rozwiązania. Nie zawsze wolno, oznacza słabo i to jest tego przykład. Z tego albumu, praktycznie każdy utwór by się nadawał do promocji, ale wybrano „Fullmoon”, który ma może popowy wydźwięk, ale nie brakuje mu energii, nie brakuje chwytliwości co słychać w refrenie, ale kawałek bardziej ma zaloty do hard rocka z klawiszami, nawet solówki nie starają się tego zmienić. Hard rock, czy nie i tak kompozycja mi się podoba i co mi możecie mi zrobić? Ledwie wyszliśmy z rejonów Queen i znów w nie wracamy w „A better me”. Podobny patent co w poprzednim tego typu utworze. Tym razem nie brakuje emocji, ale zespół tutaj w dość ciekawy sposób zinterpretował styl Queen dodając nieco własnych patentów w postaci szybszych motywów i nieco ciekawych przeplatających się motywów w tym refren taki w ich stylu. Ale wokal, melodie i pianino, no i solówki, czy też chórki to wypisz, wymaluj Queen, dla wielu pewnie zdrada własnego stylu. Ale kupuje to ich granie pod Queen. Nawet Kai Hansen na Heading For Tommorow grał momentami pod Queen i jakoś wyszło mu to na dobre. Najdłuższa kompozycja na albumie i jedna z tych najbardziej podniosłych, mająca zaloty nawet pod metal operę. Szukacie punktów stycznych z Gamma Ray? Najwięcej ich jest na najostrzejszym kawałku czyli na „Ashen Paradise”. Dobra początek może i symfoniczny, ale to mi się kojarzy z intrem do „New world Order” i ta melodia i to w jaki sposób wyśpiewywane są słowa, no istne kopiuj wklej. Dalej krzyk Sotto to prawie okrzyk jak u Kai'a wystarczy się przysłuchać uważnie. Jasne, że może wydźwięk jest może nieco słodszy, nieco tutaj lżej. Ale sekcja rytmiczna i riff to wypisz, wymaluj Gamma Ray. Nawet te przejścia i zmiany motywów to Gamma Ray. Skojarzeń innych nie ma się także przy solówkach. No a ten motyw :
„Ride up and break the spell
The reign of terror
Victims of witchcraft
(and several) reasons to die for
(united) nations soldiers screaming loud
Reach for a better future
Just fight to rule then
Fight to rule them all”
to kopia z „Razorblade Sigh Gamma Ray i tego motywu:
„Tires are burning on the way through hell
Fallen angel set me free
Wheels are turning, take me far below
Holding out my hands in victory
”.
Nie wierzących zapraszam do porównania obu motywów. Jest to jeden z najlepszych utworów na płycie i w dodatku najbardziej w stylu Gamma Ray. Tak blisko GR zespół jeszcze nie był i słuchając tego kawałka można zgodzić z tym mianem 'francuskich promieni gamma”. Lecz takich utworów na tym albumie jest nie wiele i właściwie ten jeden jest taki wyraźny. Średniej klasy jest „Face of Truth” gdzie znów więcej heavy metalu, więcej kombinowania niż prostego grania. Ciekawa jest tylko melodia, który jest głównym motywem utworu. Ciekawym zabiegiem jest 'Ode to joy' hymn który by długo hymnen Unii Europejskiej i właściwie kawałek na początku kojarzy mi się z wykonaniem Ritchiego Blackmora z Rainbow i nie wiele ten kawałek ma wspólnego z tamtym utworem. Tam była gracja, była sztuka. A tutaj słychać coś z Queen, słychać Helloween, i zaraz za nimi Gamma Ray, Freedom Call. Mieszanka zabójcza to też utwór zaliczam do jednych z najlepszych na płycie. Mamy styl zespołu z pierwszych płyt, jest szybkość, jest melodyjność i chwytliwość. Również coś ze starego stylu słychać w „Save Our Souls” gdzie solówki mają lekkie zacięcie neoklasyczne, a cały utwór zaś tkwi gdzieś pomiędzy power metalem i pop rockiem. Może nie jest to genialny kawałek, ale jest chwytliwy, bardzo melodyjny i jest to kolejny przebój na tym albumie.

No płyta może inna niż poprzednie, łagodniejsza, bardziej rocka, bardziej przebojowa, co za tym idzie bardziej komercyjna. Ale czy zawsze się liczy ilość ofiar, ilość zniszczonych obiektów? Ano nie, czasami potrzebna jest muzyka do odprężenia, do relaksu przy łagodnych, wręcz anielskich melodiach, a takie mi dostarcza ten album. Nie ma tutaj ciężaru, agresji co na Virus, nie ma też tej szybkości, tej dynamiki co na Dust to Dust, ale album jest od początku do końca wypełniony przebojami. Jest urozmaicenie; bo są szybkie petardy pod Gamme Ray, jest wolno i emocjonalnie niczym w balladach Queen, jest tez podniośle niczym w Edguy. Płyta nie jest przełomowa, ani też nic nie wnosi do zespołu, ale pokazuje że można grać atrakcyjny, melodyjny no właśnie power metal? Raczej nie. Melodyjny heavy Metal z domieszką hard rocka i power metalu, czyli coś jak ostatnie albumy Edguy. Tak więc zdania są podzielone i najlepiej samemu posłuchać i ocenić. Nota: 8.5/10

sobota, 20 sierpnia 2011

EDGUY - Age of Joker (2011)



Do prima aprillis mamy jeszcze daleko, a to dziwne bo nowy krążek Edguy „Age of Joker” to taki żart dla fanów power/ heavy metalu. Z tym, że żart jest mało śmieszny. Na nowy album niemieckiej potęgi przyszło poczekać 3 lata. To że nie otrzymamy czegoś na miarę „Mandrake” czy Hellfire Club” byłem pewny, ale liczyłem na poziom „Tinnitus Sanctus”. Styl Sammeta juz od paru lat jest taki dość rozpoznawalny, a więc dużo heavy, hard rocka, a najmniej power metalu, z którego przecież zespół się wywodzi.  Choć wielkim fanem Edguy nie jestem to jednak liczyłem na dobry materiał jaki był na poprzednim albumie, a ostatnie dzieła Avantasii napawały mnie optymizmem. I tak o to minęły 3 lata i światło dzienne ujrzał „Age of Joker” Tytuł albumu jak i okładka nasunęły mi Mandrake i Tinnitus Sanctus. Jednak nie pewność się pojawiła wraz z klipem promującym album tj Robin Hood. Noż to melodyjny heavy metal, z tym że więcej w tym radiowego rocka. Ale liczyłem że na albumie znajdę przynajmniej kilka ciekawych refrenów, melodii tak jak to było na poprzednim albumie. No i się przeliczyłem, bo Sammet najwyraźniej wszystkie świetne pomysły wykorzystał na 2 albumy Avantasii, a tutaj mamy jakieś odrzuty z owego projektu, bo muzycznie nowy Edguy nie odbiega od stylu prezentowanym na Avantasii. Nie ma killerów, nie przebojów, nie ma atrakcyjnych melodii, no nie ma nic, ale po kolei.
Zaczyna się od długaśnego kawałka, który był znanym słuchaczom już od kilku dni, mowa o „Robin Hood” i nie powiem kompozycja nie jest może genialna, ale i tak jedna z najlepszych na płycie. Tutaj przynajmniej słychać echa starych albumów tego zespołu, a klawisze rodem z Deep Purple prezentują się znakomicie. Jest skoczne tempo, jest ciekawy główny motyw i całkiem udany refren. Słychać zwłaszcza w refrenie Avantasie, ale to było nieuniknione.Wszystko ok, ale od takiej formacji należy oczekiwać więcej a tutaj ma co najwyżej dobry kawałek, a ich stać jednak na coś więcej. No i 8 minut tutaj jest nieco takie na siłę zagrane, bo 4-5 minut wystarczyłoby. Zespół miał w planach zmyłkę, taką że mają ochotę na granie pod Hellfire Club i to słychać w „Nobodys Hero”. Dobra energia, jest mały pazur, ale to wszystko brzmi nijako. Ani refren nie przykuwa uwagi na dłużej, a riff taki pospolity i brzmi jak większość motywów w kapelach grających melodyjny heavy metal. Śmieszne jest to, że ten koszmarek jest jednym z takich żwawszych kawałków na albumie i w sumie ma najwięcej energii. Słaby utwór goni kolejny słaby. No bo co dobrego można napisać „Rock of Cashel” gdzie nie ma pomysłu na cokolwiek. Słychać wypalenie zespołu, a na pewno Sammeta. 6 minut z tym utworem jest jak wieczność. Refren bez wyrazu i jedynie co robi dobre wrażenie to rockowy motyw z początku. Ale to nie jest konkurs na najbrzydszy utwór, tutaj miało być energicznie i przebojowo. Niestety nie jest. Gitarzyści w ogóle nie istnieją na tym albumie. Bo jak można nazwać te partie co wygrywają? No nie żywe, sztuczne i bez ducha. A gdzie jakaś wariacja, jakiś polot?  Nie wiem też co robi Blind Guardian i bardowe melodie w 4 minucie kawałka? I choć niezbyt to pasuje, to przynajmniej melodia jest radosna i taka dość chwytliwa, ale wszystko ginie ,wraz z powrotem do smętnego grania. Równie ciekawy początek ma „Pandora’s Box” i słychać country rock i robi to smaka, niestety kawałek brzmi jak marna kopia „Sex, Fire, Religion”. No i z czym do ludzi, z tym mało przekonującym riffem, z tym wolnym tempem i nijakim wokalem Sammeta. Refren brzmi jak odrzut z ostatnich płyt Avantasii. Nie wierzę, że to stworzył Sammet, to toż to gniot i kolejne 6 minut życia z marnowane. Najbardziej spodobał mi się „Breathe” taki radosny, skoczny, bardziej power metalowy z dyskotekową melodią. I tutaj słychać podobieństwo do „Crestfallen” Avantasii. No i taki Edguy mogę jeszcze słuchać. Jest to dobre granie, skoczne i takie chwytliwe jak choćby w momencie refrenu. To jest typowy styl Sammeta który prezentował na ostatnim albumie Edguy czy też na albumach Avantasii. I jest to jedyny utwór, który pamiętam z tego kiepskiego albumu. Disco i metal też spotyka się „Two out of seven” i słychać znów Avantasie, ale tym razem Sammet nie ma litości dla słuchaczy, bo znów smętne granie, wolne tempo, mało atrakcyjne melodie. Do tego wszystkie trzeba dołączyć mało ambitny tekst. No końcówka śmieszy: „What The Fuck, Suck My Cock” i to ma być muzyka z przesłaniem? To ma być miłe w odsłuchu? No przepraszam, ale ja mówię takim tekstom stanowcze nie. No i eksperymentów ciąg dalszy. Tym razem w „faces in The Darkness” odchodzimy od disco polo w stronę zespołu Heaven and Hell czy też Dio i  „Master of the Moon” z tym że klasa nie ta, wokalista nie ten, gitarzysta nie. Kompromitacja, bo jakoś Sammet nie pasuje do takich klimatów, do takiej muzyki. I jeśli miałby coś wyróżnić to refren. Znajomy jest do bólu, ale atrakcyjny, chwytliwy i nie jest przede wszystkim sztuczny jak wszystko na tym albumie. Lepsze wrażenie robi taki "The Arcane Guild", gdzie znów jest szybsze granie, znów gdzieś w klawiszach słychać Deep Purple, znów w refrenie i w gitarach słychać Avantasie, ale to jest o kilka poziomów słabsze granie. Gdzie ten Sammet, którego lubiłem, gdzie ta ciekawe melodie, gdzie ten zapadający w głowie refren? No tutaj granie na trójkę z plusem. Czekajcie to jeszcze nie koniec, pomimo że tortury już trochę trwają. Mamy o to kolejny „rockowy przebój” i komercyjne wydanie Edguy w "Fire On The Downline" i tutaj sam Sherlock Holmes nie znajdzie w tym utworze niczego tajemniczego, jakiegoś sekretu. Nie ma tutaj nic. Utwór i tylko utwór, kolejny na trackliscie. Nie ma tutaj nic, i słowo „nic” jest słowem kluczem. Biedna warstwa instrumentalna, tekstowa, nie ma jakiś melodii które by zaciekawiły, a Sammet zamiast jakoś ratować kawałek swoim wokalem czy chwytliwym refrenem, to jeszcze go pogrąża. Znów okolice 6 minut i to mnie dziwi, jak można było nagrać takie długie gnioty? Ciekawy motyw mamy w początkowej fazie "Behind The Gates To Midnight World". Mamy tutaj  mrok, mamy ciężar, mamy też Avantasię. Może nie są to wysokie loty, ale kawałek daje radę. Szkoda, że wszystko co najwyżej dobre. A na cholerę dali na tym albumie balladę „Every night withou you”? Nie dość że jest tak nudno, nie dość że cały czas praktycznie pop rock, to jeszcze balladę dali na koniec, totalna kompromitacja.

Szukam, szukam pozytywnych aspektów „Age of Joker” i co ? 3 nawet dobre kawałki, a tak same wady. Poczynając od okładki, brzmienia, kończąc na formie zespołu, jak i na kompozytorstwie Sammeta. Sammet miał spadek formy jako kompozytora na poprzednim albumie Edguy, ale 2 albumy Avantasii były już czymś wyjątkowym co pretendowało że  age of Joker nie będzie gorszy, a jednak. Powiem więcej to najbardziej komercyjny album tego zespołu, najbardziej popowy i jedyny który razi nie paradnością, chaosem, brakiem pomysłów, brakiem zrozumienia między muzykami, brakiem jakieś wizji. Każdy robi swoje, ale nie komunikacji miedzy muzykami. Sammet stworzył najgorszy album i jego geniusz jako kompozytora został zachwiany. Ciekawi mnie jedna rzecz, jak można dać temu albumowi ocenę: 8,9, 9,5 a takie spotkałem na zagranicznych serwisach internetowych, zanim zapoznałem się z albumem. Czyżby zagorzali fani? Czyżby ślepa miłość? No ale tak później właśnie jest gówno, które jest wydane przez znaną markę ma większy zbyt, większe zainteresowanie niż coś lepszego wydanego przez mało znany zespół. Sam Sammet twierdzi, że Edguy balansuje na granicy heavy metalu, a pop rocku i uważa że że równowaga nie jest zachwiania, hhmm ja sądzę inaczej. Właśnie granica została przekroczona. Rozczarowanie roku i zarazem jeden z gniotów 2011. Nota: 3/10

czwartek, 7 lipca 2011

ALYSON AVENUE - Changes (2011)

Kobieta na wokalu w zespołach heavy metalowych to żadne nadzwyczajne zjawisko, o tyle w hard rocku, czy Aor dość rzadko spotykane zjawisko. Tak sobie pomyślałem o szwedzkim Alyson Avenue. Choć zespół wychodzi ze Szwecji to warto jest podkreśli, że to właśnie w tym zespole udzielała się Anneta Olzon, która w 2007 dołączyła do Nightwish. Zespół wydał z nią 2 albumy Presence of Mind i Omega. I choć mogłoby się wydawać, że odejście liderki będzie gwoździem do trumny, o tyle zespół się pozbierał i w 2009 r pozyskał nową wokalistkę Arabell Vitanc i w tym roku wydali kolejny album tym razem zatytułowany po prostu „Changes”. Czy są to większe czy mniejsze zmiany trudno powiedzieć, bo albumów wcześniejszych nie słyszałem, ale wokalnie jest różnica. Arabell ma głos taki może nieco popowy, ale pasuje do tego co zespół gra. A to trochę Aor, a to rock. Dla tych co szukają mocnego i ostrego hard rocka, nie znajdą tego. Ale jeśli ktoś ciepłą płytę z lekkimi i melodyjnymi riffami z nutką popowych refrenów to właśnie kolejną wartościową płytę. A teraz kilka moich przemyśleń co do zawartości.

Otwieracz typu „Liar” namieszał mi trochę w głowie bo zapowiedział ostry hard rock,a tu nie tędy droga. Kobieta za każdym razem, gdy wydobywa swój fajny głosik, przypomina mi pop-rock lat 80. I muszę przyznać, że gdzieś klimat tamtych lat się unosi. No niech się ludzie śmieją, niech mnie wyszydzają, ale ja kupuje ten łagodny rock. Taki ciepły, miły i nieco radiowy, ale i ileż w tym przebojowości. Podoba mi się przede wszystkim melodyjność, która jest podyktowana klawiszami, które nie raz zajdą nam za skórę. „I will make Love” i tutaj dla odmiany zaczyna się od męskiego wokalu. Nie martwcie się to tylko wstęp. Choć i w chórkach słychać wsparcie męskiego wokalu. Znów test dla słuchaczy, jeśli ktoś nie cierpi pop rocku w stylu...Roxette no to może odpuścić sobie dalsze słuchanie. Kawałek buja na swój sposób, pomimo tekstu o miłości. Bardziej mięsisty jest taki „Changes' przynajmniej dzięki takim utworom wiemy, że to w ogóle jest rock. Kolejny bardzo fajny kawałek, słodki, ciepły i melodyjny. Może nie ma mocnego natarcia gitar, może i nie porywczego grania, ale fajnie się tego słucha, zwłaszcza podczas pokonywania kolejnego kilometra na drodze. Niestety brak pomysłu wyszedł przy „Amazing Days” niby patenty te same, aczkolwiek melodie mało interesujące, a refren też nieco mało wyrazisty, aczkolwiek pasuje do stylistyki poprzednich utworów, więc fanów tego kawałka nie zabraknie. W takim „Dont Know if love is alive” jest nawet nutka Def leppard z „Hysteria”. Taki popowy rock, taki nieco radiowy, ale miły w odsłuchu. Taki myślę, kawałek nadający się do promocji...w radiu. Ale fajne tempo ma prawda? Znowu takim mocniejszym momentem na albumie jest taki „Fallen”, gdzie dają o sobie znać nieco cięższe partie gitarowe, choć i tak dominuje tutaj łagodne melodie i popowy refren. Też szczególnych uczuć u mnie nie wywołał. Takie tytuły jak „Into The Fire” zobowiązują do ognistego grania, z szybkim tempem i melodyjnym przepychem. Ale nie tutaj, nie na tym albumie, nie z tym zespołem. Podają kolejny, taki samy kawałek jak reszta. Kto siedzi w takim graniu może być i zadowolony, mnie tam przy tym kawałku zaczyna się to nieco przejadać, no bo ileż można?
I będę wyczekiwał wciąż na kolejne przeboje i coś tam prezentuje „I ll be waiting”, który idealnie prezentuje to co mam na myśli. Niestety nie zostałem zniszczony, a jedynie bardziej zgłodniałem na jakiś konkret. No może nie do końca, ale nieco lepiej już prezentuje się taki „Ill Cry For You” znów miłosne teksty, znów łagodne i słodkie melodie, znów popowy refren, ale brzmi to nieco lepiej. Bo są jakieś rockowe zagrywki i nie mam takich mdłości jak przy poprzednich utworach.
Zespół ani nie myśli zmienić patenty, ani nie myśli zaskoczyć, na co dowodem jest kolejny nijaki utwór- „Somewhere”. Gdyby tak podkręcić tempo i dolać nieco ciężaru to kto wie. Natomiast mamy papkę z odrobiną przebłysków. Podobnie prezentuje się ostatni kawałek „Always Keep on loving you”, który chciałby być kopią Scorpionsów, ale daleko mu do tego wielkiego zespołu. I po raz kolejny popowy odmóżdżać.

Dotrwać do końca nie było takie łatwo jak mogło się wydawać. Uważam, że gdyby płyta była utrzymana w stylu 3 pierwszych utworów, żeby była tak miła w odsłuchu to nie wstydziłbym się polecić tego albumu znajomym. Choć i tak znajdą się słuchacze co przypadnie to do gustu, ale raczej będzie to żeńska część, która lubi od czasu do czasu posłuchać popowego rocku. Niektórzy może znajdą coś dla siebie bo nie brakuje to prostej i melodyjnej nuty. Choć wszystko sprowadza się do wspólnego mianownika. Łatwy, melodyjny pop- rock, ze szczyptą Aor, do tego z kobietą na wokalu, dla jednych raj na ziemi, dla drugich...piekło na ziemi. Niestety, ale tylko 3/10