Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Doom Metal. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Doom Metal. Pokaż wszystkie posty

piątek, 23 października 2026

IOMMI - From the dark (2026)


 Są w muzyce takie nazwiska, które zawsze wywołują u mnie szybsze bicie serca. Tony Iommi, czy Jorn  Lande to nie są dla mnie zwykli muzycy, lecz prawdziwi giganci, których twórczość od lat zajmuje szczególne miejsce w moim muzycznym świecie. Dlatego "from The Dark"to album, na który patrzę nie tylko przez pryzmat samych kompozycji, ale również z perspektywy fana, któremu właśnie spełnia się jedno z muzycznych marzeń. Bo przyznaję szczerze: od dawna zastanawiałem się, jak brzmiałby Jorn Lande w Black Sabbath. Po tym, co pokazał w Heaven & Hell, taka wizja działała na wyobraźnię wyjątkowo mocno. I oto Tony Iommi wraca z solowym materiałem, a za mikrofonem staje właśnie ten norweski wokalny gigant! Minęło trochę czasu od ostatniej płyty solowej czy też płyty Black Sabbath czy płyty Heaven and Bell, ale w końcu  23 października przyszedł czas na długo wyczekiwany krążek. Dla fanów ciężkiego brzmienia jest to prawdziwe święto. 

Za From The Dark stoi prawdziwa metalowa ekstraklasa! Za gitarowe riffy odpowiada oczywiście legendarny Tony Iommi,  który jest w bardzo dobrej formie.  Za mikrofonem staje jeden z moich ulubionych wokalistów tj Jorn Lande,  którego potężny głos idealnie pasuje do mrocznego klimatu kompozycji. Tego pana nie trzeba nikomu przedstawiać. Sekcję rytmiczną tworzą basistka Becky Baldwin i perkusista Karl Brazil, a za klawisze odpowiada Mike Exeter. Dodatkową atrakcją jest gościnny występ Briana Maya z Queen w utworze „Death Wake”. Takie nazwiska to gwarancja wyjątkowego spotkania muzycznych osobowości i prawdziwej uczty dla fanów ciężkiego grania! To wszystko działa na zmysły i czyni ten album  jeszce bardziej atrakcyjnym. 

Płyta zawiera 8 utworów i daje to 42 minuty muzyki.Już otwierający album „Over The Violent Sun” pokazuje, że nie ma tutaj miejsca na delikatne wprowadzenie. Tony od razu serwuje ciężki, obniżony riff, który przypomina, kto położył fundamenty pod cały gatunek. Do tego dochodzi potężny głos Jorna, pełen mocy, dramatyzmu i charakterystycznej chrypki. To połączenie, które od pierwszych minut daje mnóstwo satysfakcji. Przypomina mi się poniekąd album formacji Heaven and Hell. Brzmi to obłędnie i na takie petardy właśnie czekałem. Black Times” podtrzymuje ten mroczny klimat, stawiając na masywne gitary i wyrazisty wokal. Tutaj jest więcej miejsca na zadumę i mrok. Trochę za brakło mi tutaj większej energii i drapieżności, choć ma to swój urok.  Więcej takiej energii i przebojowości ma w sobie " World Alone" i nic dziwnego że ten utwór został wybrany na singla.

„Beyond The Dead” pokazuje nieco inne oblicze tego wydawnictwa. Jest bardziej posępnie, majestatycznie i filmowo, a ciężkie riffy przeplatają się z rozbudowanymi aranżacjami. Iommi doskonale wie, jak budować napięcie, nie tracąc przy tym własnego charakteru. Czuć tu rozmach, epickość i podniosłość. Niektóre zagrywki tutaj przypominają ostatni album Black Sabbath. Z kolei „Stormwatcher” to kompozycja, w której monumentalność spotyka się z melodyjnością. Lande czuje się w takim materiale znakomicie, potrafiąc nadać każdej frazie odpowiedni ciężar emocjonalny. To właśnie w takich momentach najmocniej doceniam jego talent – nie tylko imponuje skalą głosu, ale przede wszystkim potrafi nadać muzyce osobowość.  Utwór zachwyca mocnym i melodyjnym riffem i czuć ten błysk geniuszu. 

Death Wake” to kolejny mocny punkt albumu, a dodatkową atrakcją jest gościnny występ Briana Maya. Spotkanie dwóch tak charakterystycznych gitarzystów to coś, co samo w sobie zasługuje na uwagę. Miło jest usłyszeć znów tych dwóch genialnych gitarzystów razem. Tom kolejna kompozycja nastawiona na klimat, emocje i mrok. Tutaj właśnie emocje grają pierwsze skrzypce. „Return Of The Arbalist” podkręca tempo i dostarcza kolejnej porcji gitarowego ognia, natomiast finałowe „Legacy” zamyka całość w bardziej rozbudowany, epicki sposób. To odpowiednie zakończenie albumu, który od początku do końca opiera się na sile kompozycji, charakterystycznym brzmieniu i osobowości muzyków.

From The Dark to dla mnie coś więcej niż powrót legendy. To spotkanie moich muzycznych idoli, spełnienie marzenia o usłyszeniu Jorna Lande w świecie Tony'ego Iommiego i album, który przypomina, dlaczego pokochałem heavy metal. Nie potrzeba tutaj zbędnych fajerwerków ani nowoczesnych sztuczek – wystarczą potężne riffy, wielki głos i muzycy, którzy doskonale wiedzą, co robią. Dostajemy prawdziwe heavy metalowe święto, które smakuje tym lepiej, że stoi za nim człowiek współtworzący historię tego gatunku. Jedno z moich marzeń muzycznych się spełniło. Warto było czekać.


Ocena : 9.5/10

wtorek, 13 października 2026

CRIMSON COVEN - I the Forge (2026)


 Mroczny klimat, epicki rozmach, a wszystko oparte na znakomitej mieszance klasycznego heavy metalu i doom metalu.to.wlasnie Crimson Coven w pigułce. Crimson Coven to hiszpańska formacja, która działa od 2023r.i właśnie po 3 latach przyszedł czas na debiutancki album zatytułowany " I the Forge", który ukazał się 9 października roku 2026.Crimson Coven udowadnia, że wciąż można czerpać z klasycznych wzorców i tworzyć muzykę, która ma własny charakter. To pozycja z pewnością godna uwagi.

Hiszpanie nie próbują ścigać się z nowoczesnymi odmianami heavy metalu. Nie znajdziemy tu przesadnej ilości elektronicznych dodatków ani plastikowego, przesłodzonego brzmienia. Zamiast tego dostajemy mięsiste riffy, klasyczne gitarowe pojedynki i kompozycje, które rozwijają się bez niepotrzebnego pośpiechu. To metal, który ma ciężar i odpowiednią dramaturgię.

W muzyce Crimson Coven można wychwycić ducha wczesnego Manowar i Candlemass, ale również mroczniejsze inspiracje kojarzące się z Sorcerer,może nawet mercyful fate. Zespół łączy epicki heavy metal z doomowym ciężarem, a całość podaje w konwencji, która powinna szczególnie przypaść do gustu miłośnikom podziemnej sceny tradycyjnego metalu. Tajemnicza jest tożsamość muzyków, ale trzeba pochwalić charyzmatycznego wokalistę o pseudonimie J. Potrafi budować mroczny klimat i w pełni oddać charakter doom metalu. Za partie gitarowe odpowiada duet V/M i stawiają na klasyczne patenty i to zdaje egzamin. 

Płyta zawiera 9 kompozycji i daje nam to 47 minut. Najpierw wita nas krótkie intro, a potem mamy perełkę w postaci "Crimson Coven". Band pokazuje swoją pomysłowość i dbałość o detale. Mroczna atmosfera robi swoje i wciąga słuchacza w świat Crimson Coven. Dobrze prezentuje się "Sacrament of shame"który stawia na prosty i zadziorny riff.  Ten mroczny klimat i zadziorne partie gitarowe przywołują na myśl takie kapele jak Candlemass czy nawet Manilla road. Wszystko rozegrane jest z pomysłem. "The Birth of the Serpents" to jeden z utworów, w których najlepiej sprawdza się epicka formuła grupy. Rozbudowana kompozycja i ciężar gitar tworzą klimat , który napędza ten utwór i staje się kolejnym mocnym punktem na płycie. Najlepszy na albumie jest bez wątpienia"lockheed electra".Jeden z najmocniejszych punktów albumu. Na pierwszy plan wysuwają się gitarowe partie i klasyczna konstrukcja utworu. To właśnie tutaj słychać, że Crimson Coven potrafi przekuć znajome inspiracje w przekonującą kompozycję, zamiast ograniczać się do odtwarzania cudzych pomysłów. Słychać w tym utworze wpływy Candlemass, Manowar czy też Black Sabbath. Klasa sama w sobie.

Dalej mamy również atrakcyjne i epicki " children of the same sun".Ciężki, marszowy charakter i refren stworzony do wspólnego śpiewania. Kompozycja dobrze oddaje epicką stronę zespołu i pokazuje, że nie trzeba grać szybko, by budować napięcie i wzbudzać emocje. W "crowns of greed" band stawia  na monumentalność i emocje. Wciąż pozostajemy w stylistyce doom metalu. Finał płyty to "unleash the Kraken" i to kolejna wartościową kompozycja. Ponad siedmiominutowy finał, w którym zespół stawia na epickość, ciężar i wyrazistą melodykę. 

I – The Forge to bardzo udany debiut pełnowymiarowy zespołu, który wie, w jakiej stylistyce chce się poruszać.To propozycja dla fanów tradycyjnego metalu, którzy wolą szczere gitarowe granie od plastikowego, przesadnie wygładzonego power metalu. Crimson Coven ma jeszcze przestrzeń do rozwoju, ale już teraz pokazuje, że na scenie klasycznego heavy metalu jest miejsce dla kolejnych zespołów wiernych tradycji.

Jeśli cenisz Manowar, wczesny Candlemass, Atlantean Kodex czy Grand Magus, warto dać tej płycie szansę. Nie jest to album przełomowy, ale ma odpowiedni ciężar, atmosferę i kilka naprawdę mocnych momentów.


Ocena : 8.5/10

piątek, 10 lipca 2026

GRAVETY - Of cults and chaos (2026)

 


W czasach, gdy wiele zespołów podąża za trendami i stawia na coraz bardziej przystępną muzykę, mającą trafić do jak najszerszego grona odbiorców, warto doceniać formacje, które konsekwentnie idą własną drogą. Jedną z nich jest niemiecki Gravety. Choć zespół działa od 2009 roku, w swoim dorobku ma zaledwie trzy albumy studyjne. Najnowszy z nich, zatytułowany Of Cults and Chaos, ukazał się 5 czerwca i stanowi kolejny dowód na to, że cierpliwość oraz artystyczna konsekwencja potrafią przynieść znakomite efekty.

Na Of Cults and Chaos grupa zabiera słuchacza do świata pełnego fanatyzmu, tajemniczych kultów i wszechobecnego chaosu, tworząc materiał, który od pierwszych minut emanuje autentycznością. To podróż przez mroczne muzyczne krajobrazy zbudowane na fundamencie doom metalu, klasycznego heavy metalu oraz epickiego heavy metalu. Gravety nie kopiuje jednak sprawdzonych schematów – stawia na świeże pomysły i własną tożsamość, dzięki czemu potrafi zaskoczyć nawet doświadczonych słuchaczy.

W muzyce Niemców można odnaleźć wpływy takich legend jak , ,  czy . Jednocześnie zespół nie boi się budować własnego, mrocznego i ponurego klimatu, który stanowi jeden z największych atutów albumu. Doskonale współgra z nim okładka – tajemnicza, niepokojąca i w pełni oddająca charakter zawartej na płycie muzyki.

To wydawnictwo oparte na solidnych fundamentach: potężnych riffach, wyrazistych melodiach i refrenach, które na długo zapadają w pamięć. Gravety nie próbuje rewolucjonizować gatunku za wszelką cenę. Zamiast tego skupia się na tym, co w heavy metalu najważniejsze – odpowiedniej dawce energii, klimatu i dopracowanym songwriting'u. Efekt końcowy brzmi świeżo, choć wyraźnie czerpie z najlepszych tradycji gatunku.

Ogromne wrażenie robi atmosfera albumu. Mroczne teksty i ciężkie, momentami wręcz monumentalne aranżacje budują napięcie, które nie opuszcza słuchacza aż do ostatnich dźwięków. Każdy utwór przypomina kolejny rozdział opowieści o świecie pogrążonym w szaleństwie, gdzie granica między wiarą a obsesją została dawno zatarta. Wszystkie elementy układają się w spójną całość, czyniąc z Of Cults and Chaos prawdziwą gratkę dla miłośników klasycznego i epickiego metalu.

Na albumie znajdziemy 41 minut klimatycznego, mrocznego heavy metalu z wyraźnymi wpływami doom metalu i epickiego grania. Na szczególne uznanie zasługują liczne odniesienia do kina grozy, które świetnie współgrają z tematyką i nastrojem materiału. Całość otwiera nastrojowe intro „Lament for the Unknown”, doskonale przygotowujące grunt pod to, co nastąpi później.

Pierwsze mocne uderzenie przynosi „Cryptors Calling”. Już od pierwszych sekund słychać ogromny talent gitarzystów. Duet Gebhard/Albert stanowi jeden z filarów zespołu, odpowiadając za mroczne, ciężkie i niezwykle klimatyczne partie gitarowe. Ich kompozycje imponują zarówno świeżością, jak i dbałością o szczegóły. Całości dodatkowego uroku dodaje charakterystyczny wokal Kevina Portza, który świetnie odnajduje się zarówno w bardziej melodyjnych, jak i cięższych fragmentach materiału.

Doommetalowe wpływy wyraźnie dają o sobie znać w ponurym „The Forgotten Village”, gdzie zespół stawia na marszowe tempo i budowanie atmosfery. Nietrudno odnieść wrażenie, że muzycy wychowali się na klasyce epickiego heavy metalu spod znaku . Z kolei w rozbudowanym „Bane in the Black Cloud” można wychwycić echa twórczości . To jeden z najbardziej klimatycznych i wielowątkowych utworów na płycie, pokazujący zdolność zespołu do tworzenia angażujących kompozycji.

Nie zabrakło również bardziej dynamicznych momentów. „Cosmic Truth” wnosi do albumu nieco więcej energii, zachowując przy tym charakterystyczny dla zespołu klimat. Mroczna strona Gravety powraca natomiast w „Outpost 21” oraz rozbudowanym „Brotherhood of Sleep”. To kompozycje, w których doommetalowe inspiracje wybrzmiewają szczególnie mocno, pozwalając słuchaczowi całkowicie zanurzyć się w wykreowanym przez zespół świecie.

Całość zamyka „Into the Mouth of Madness” – utwór będący znakomitym hołdem dla klasycznego doom i epickiego heavy metalu. To godne zwieńczenie albumu, które pozostawia po sobie bardzo dobre wrażenie i zachęca do ponownego odsłuchu.

Gravety nagrało album dojrzały i dopracowany, będący swoistym portalem do świata zdominowanego przez chaos, okultyzm i tajemnicę. To muzyka pełna niepokoju, mroku i autentyczności, a jednocześnie niezwykle przemyślana pod względem kompozycyjnym. Niemiecka formacja pozytywnie zaskakuje, udowadniając, że wciąż można tworzyć heavy metal świeży, pomysłowy i pozbawiony kalkulacji. Jedna z najciekawszych niespodzianek metalowego roku 2026.

Ocena: 9/10

środa, 1 lipca 2026

DEAD KOSMONAUT - Retrospectre (2026)


 Szwedzki  od początku swojej działalności konsekwentnie podąża własną ścieżką. Choć w jego składzie znajdziemy muzyków znanych z takich formacji jak ,  czy , zespół nie próbuje odcinać kuponów od ich dorobku. Zamiast tego stawia na klasyczny heavy metal wzbogacony progresywnymi strukturami, doomowym klimatem i wyraźnie oldschoolowym podejściem do komponowania. Na trzecim albumie studyjnym, „Retrospectre”, wydanym 26 czerwca nakładem Edged Circle Productions, formacja po raz kolejny udowadnia, że tradycyjny metal wciąż może brzmieć świeżo i przekonująco.
Zespół proponuje mieszankę klasycznego heavy metalu i doom metalu, czerpiąc pełnymi garściami z dorobku, a momentami także . Dla fanów gatunku jest to pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Na pochwałę zasługuje również klimatyczna okładka, która zachwyca połączeniem estetyki science fiction z atmosferą grozy. Muzycy zadbali także o mroczne, pełne głębi brzmienie, nadające całości odpowiedni ciężar i charakter. Największym atutem „Retrospectre” pozostaje jednak umiejętne balansowanie pomiędzy doom metalową monumentalnością a heavy metalową melodyjnością. W tej muzyce słychać wyraźny pomysł i własną tożsamość.

Za warstwę wokalną odpowiada utalentowany , który doskonale odnajduje się w budowaniu mrocznej i tajemniczej atmosfery. Jego interpretacje dodają kompozycjom głębi oraz emocjonalnego ciężaru. Z kolei za partie gitarowe odpowiada duet  i . Obaj muzycy imponują warsztatem i doświadczeniem, choć nie wszystkie zaprezentowane motywy i rozwiązania kompozycyjne wypadają równie przekonująco.
Już otwierający album „Wake Of Aquarius” pokazuje, czego można spodziewać się po całym wydawnictwie. To klasyczny heavy metal z chwytliwym refrenem, mocnymi gitarami i doskonałym feelingiem. Szczególnie dobrze wypadają tutaj efektowne gitarowe introdukcje oraz wyraźne inspiracje Iron Maiden, które stanowią jeden z najmocniejszych punktów utworu.

Równie dobrze prezentuje się „Out Of The Shadows Rising”, gdzie zespół umiejętnie łączy melodyjność z bardziej progresywnymi rozwiązaniami. To właśnie tutaj Dead Kosmonaut pokazuje swoje bardziej ambitne oblicze, nie zapominając jednocześnie o korzeniach tkwiących w klasycznym doom metalu. „View From The Future” imponuje natomiast licznymi zmianami tempa i rozbudowaną strukturą, potwierdzając wysokie umiejętności kompozytorskie muzyków. Mimo to momentami brakuje większej dawki drapieżności oraz bardziej wyrazistych, zapadających w pamięć momentów.

„Eyes Grow Old” oraz „The Battle Is Over” stawiają przede wszystkim na atmosferę i emocje. Są to kompozycje bardziej dojrzałe, mniej przebojowe, ale doskonale wpisujące się w charakter całego albumu. Nie brakuje tutaj progresywnych akcentów oraz epickiego rozmachu. Niestety, właśnie w tej części płyty tempo nieco siada, a niektórym fragmentom brakuje większej różnorodności, przez co zaczyna pojawiać się uczucie znużenia.

Finałowy, ponad sześciominutowy „The Retrospectre” stanowi natomiast godne zwieńczenie całego wydawnictwa. Monumentalne riffy, rozbudowane partie gitarowe oraz melancholijny nastrój sprawiają, że utwór pozostawia po sobie bardzo dobre wrażenie i skutecznie podsumowuje klimat albumu. Jednym z głównych mankamentów płyty jest jednak niedostatek dynamiki. Poszczególnym kompozycjom przydałoby się więcej energii oraz odważniejszych zwrotów akcji. Zespół wyraźnie stawia na spójność i konsekwencję, rezygnując z bardziej efektownych rozwiązań. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych pewne ograniczenie. Osobiście chciałbym usłyszeć więcej utworów utrzymanych w duchu znakomitego „Wake Of Aquarius”, który pokazuje potencjał grupy w najbardziej atrakcyjnej formie.

„Retrospectre” nie jest albumem, który zrewolucjonizuje klasyczny heavy metal, ale z pewnością stanowi wartościową pozycję dla miłośników gatunku. Dead Kosmonaut udowadnia, że inspiracje gigantami metalu mogą stać się punktem wyjścia do budowania własnej muzycznej tożsamości. To propozycja dla słuchaczy ceniących rozbudowane kompozycje, gitarowe harmonie i mroczny klimat. Jednocześnie pozostaje wrażenie, że zespół mógł pokusić się o większą dawkę energii i przebojowości. Potencjał jest tutaj ogromny, dlatego po zakończeniu odsłuchu pozostaje pewien niedosyt.
Każdy fan klasycznego heavy i doom metalu powinien jednak dać tej płycie szansę i wyrobić sobie własną opinię. „Retrospectre” bez wątpienia zasługuje na uwagę.

Ocena: 6/10

poniedziałek, 7 lipca 2025

KING WITCH - III (2025)


27 czerwca światło dzienne ujrzał trzeci studyjny album brytyjskiej formacji King Witch – zespołu działającego już od dekady. Grupa porusza się w estetyce oscylującej pomiędzy klasycznym heavy metalem, hard rockiem a doom metalem. Ich twórczość cechuje mroczny klimat oraz przemyślane, chwytliwe melodie. Nietrudno doszukać się tu wpływów takich legend jak Black Sabbath, Candlemass czy nawet witch mountain.King Witch zdążył już wypracować sobie rozpoznawalny styl i wierną grupę fanów, a ich najnowsze dzieło, zatytułowane po prostu "III", ma szansę przyciągnąć jeszcze szerszą publiczność.


Zespół zadbał o każdy detal, by nowa płyta przyciągała uwagę i wywoływała poruszenie wśród słuchaczy. Już sama frontowa okładka zwraca uwagę – estetyczna i pomysłowa, doskonale wpisuje się w klimat wydawnictwa. Brzmienie albumu jest dopracowane, ponure, ale przejrzyste – idealnie oddaje intencje twórców.


Centralną postacią zespołu pozostaje charyzmatyczna wokalistka Laura Donnelly, której ekspresyjny i pełen emocji głos nadaje utworom charakteru, drapieżności i siły. Współtwórcą klimatu płyty jest również gitarzysta Jamie Gilchrist, który stawia na różnorodność i mroczne brzmienia. Choć może nie sięga po techniczne fajerwerki, to jego gra jest solidna, pełna wyczucia i po prostu dostarcza ogromnej przyjemności z odsłuchu.


Album otwiera znakomite "Suffer in Life" – mocne uderzenie ukazujące potencjał i umiejętności zespołu. Brzmi to świetnie i pozostawia apetyt na więcej. Dalej mamy nastrojowy "Deal with the Devil", oparty na gęstym, doom metalowym klimacie. Nutę agresji i ciężaru przynosi posępne "Swarming Flies" – utwór z mocnym riffem i powolnym tempem, które robią znakomite wrażenie.


Na płycie nie zabrakło również rozbudowanych kompozycji – "Sea of Lies" to przykład przemyślanego utworu o mocnym, mrocznym klimacie, który bez wątpienia należy do najmocniejszych punktów albumu. Więcej energii i tempa przynosi szybki, dynamiczny "Diggin in the Dirt" – utwór pełen mocy i pomysłowości.


Zespół z powodzeniem eksperymentuje z formą – akustyczny  "Little Witch" wypada niezwykle klimatycznie, pokazując bardziej stonowane, lecz równie intrygujące oblicze zespołu. Z kolei emocjonalny i epicki "Last Great Wilderness" to prawdziwy kolos – pełen świetnych rozwiązań kompozycyjnych i klimatycznych niuansów. Całość wieńczy bardzo udany cover Soundgarden, będący godnym hołdem dla tej ikony grunge’u.


King Witch udowadnia, że nie tylko zna się na rzeczy, ale też nie boi się rozwijać i eksperymentować w ramach wypracowanego stylu. Ich unikalne połączenie doom metalu z heavy metalem to mieszanka, która wciąż działa – intensywna, mroczna i porywająca. Nowy album to kwintesencja ich artystycznej wizji – dopracowany, spójny i pełen emocji.


Ocena: 8/10




poniedziałek, 16 czerwca 2025

PROFESSOR EMERITUS - A land long gone (2025)


 Kto kocha twórczość Sorcerer, Argus, Candlemass i Manilla road ten powinien posłuchać nowego wydawnictwa amerykańskiego bandu o nazwie Profressor Emeritus. 13 czerwca ukazał się  "A land long gone " za pośrednictwem No remorse records. Płyta robi wrażenie i zasługuje na uwagę.


Piękna i klimatyczna okładka to nie jedyny plus tego wydawnictwa. Znajdziemy tutaj też soczyste i nieco mroczne brzmienie. Co do zespołu to działają od 2010r  i obrali sobie za cel granie epickiego heavy/doom metalu. Od 2024r mają w składzie nowego wokalistę tj Estabana Juliana Pena.  Jego głos znakomicie współgra z zawartością i nadaje całości mocy i klimatu.  Siła tego zespołu tkwi w partiach gitarowych autorstwa duetu Smith/antram. Panowie stawiają na mroczny klimat, zadziorne partie i melodyjność. To wszystko ma zapadać w pamięci i porywać swoimi aranżacjami. Band grać potrafi i robi to naprawdę bardzo dobrze. Od pierwszych sekund słychać, że zadbali o jakość tego materiału.



 Materiał trwa 53 minuty i znajdziemy tutaj 8 przemyślanych kompozycji. Zaczynamy od rozbudowanego " a corpse dream", który pokazuje bardziej heavy metalowe oblicze zespołu. Ciekawe przejścia gitarowe i sporo ciekawych motywów tutaj udało się przemycić.  Jest też 7 minutowy " zosimos", gdzie można poczuć epicki rozmach i pewne elementy iron maiden. Emocjonalny utwór, który szybko zapada w pamięć.  Kolejna dawka klasycznego heavy metalu dostajemy w zadziornym"passage". Klimatyczny i przesiąknięty doom metalu "pragmatic occlusion" imponuje pomysłowością, talentem muzyków i tym jak to wszystko ze sobą świetnie współgra. Marszowy i tak klasycznie brzmiący "Defeater" też potrafi pozytywnie zaskoczyć. Spory potencjał jest w tej kapeli i to słychać od pierwszych sekund. Bije z tego świeżość i pomysłowość. Jest jeszce spokojny i bardziej balladowy " Hubris". Spokojne i akustyczne partie gitarowe dodają uroku. Band pokazuje pazur i agresję w mocnym "Conundrum". Całość wieńczy rozbudowany i urozmaicony " kalopsia caves". Mroczny kawałek, który nieco przypomina heaven and hell. To pokazuje siłę Professor Emeritus.


Professor Emeritus pokazuje, że to zespół który ma pomysł na siebie i wie jak grać wysokiej klasy heavy/doom metal. Nie brakuje tutaj ciekawych motywów, chwytliwych melodii.  Płyta pełna mroku, heavy metalowego pazura. Troszkę brakuje killerów czy hitów do pełnej satysfakcji.Jak się kocha sorcerer czy candlemass to trzeba tego posłuchać.


Ocena : 8.5/10


wtorek, 27 maja 2025

WITCH HOUND -Mountain knows (2025)


 

Turbo w tym roku zszokował piękna okładka. Teraz kolejna piękna okładka z Polski. Tym razem jest to debiutancki album polskiej formacji o nazwie Witch Hound. Słowo debiut trochę kiepsko pasuje do tego jak ten band gra. Jest pasją, dbałość o detale i tworzenie pomysłowego heavy/doom metalu. Kto kocha candlemass, sorcerer, Black Sabbath czy heaven and hell poczuje się jak w domu. "Mountain knows" to przykład, że nasz kraj też kryje sporo utalentowanych zespołów.


Pierwsze skrzypce w zespole gra utalentowany Zaczes, który pełni funkcję wokalisty i gitarzysty. Jako wokalista stawia na charyzmę i ponury klimat. Ma swój styl i nie próbuje na siłę kogoś kopiować. Jako gitarzysta dostarcza nam mocnych i pomysłowych partii gitarowych. Nie ma tutaj czasu na nudę. Basista to Liszka a Królik to perkusista. Trio z Warszawy robi niezłe show i imponuje jakością. Tego trzeba posłuchać.


Płyta zawiera 8 kawałków. Na pierwszy strzał idzie agresywny i bardziej przebojowy " mountain knows". Ileż energii i agresji niesie ze sobą "Face of your god". Brzmienie jest mocne i podkreśla atuty zespołu. Co za killer moi drodzy. Dalej mamy marszowy i mroczny "Flesh and bone". Utwór bardzo fajnie buja i znów band błyszczy.  Coś z iron maiden mamy w przebojowym "Throne of lies", z kolei " lust for blood" przemyca patenty candlemass czy heaven and hell. Dobrze prezentuje się też "ash in the wind,"który stawia bardziej heavy metalowy wydźwięk. Dużo dobrego dzieje się w złożonym i urozmaiconym "Sinner". Na koniec band serwuje nam szybki i zadziorny "war Within", który też przemyca patenty iron maiden i Black Sabbath. Świetne zwieńczenie całości. 


Nie często słyszy się polski band, który z pomysłem i na wysokim poziomie prezentuje heavy/ doom metal. Ta płyta ma klimat, zróżnicowany materiał, wciągające motywy, a za wszystkim stoi trzech uzdolnionych muzyków z Warszawy. Brawo panowie!


Ocena : 9/10

poniedziałek, 19 maja 2025

ARCHDRUID -Archdruid (2025)


20 kwietnia tego roku ukazał się debiutancki album amerykańskie grupy o nazwie Archdruid. Płyta nosi tytuł po prostu "Archdruid". To co znajdziemy na płycie to mroczny klimatyczny heavy metal z dużą dawką doom metali. Słychać wyraźne wpływy cirith ungol, pagan Altar, candlemass, manilla road czy Black Sabbath. 

Co wyróżnia Archdruid to na pewno to, że za partie wokalne odpowiada wokalistka Emily Sordid Waltz. Jego głos buduje napięcie i klimat. Trzeba przyznać, że pasuje do takiego grania. Dobrze wypada też duet gitarowy tworzony przez Brandona Ward i Paula Lennona. Panowie stawia na klasyczne rozwiązania, na klimat i urozmaicenie. Nie ma powodów do narzekania, bo wszystko jest przemyślane i dopracowane. Nie ma może w tym za grosz oryginalności czy przejawi geniuszu, ale jest to wydawnictwo godne uwagi.


Na pierwszy ogień idzie marszowy i ponury "Archdruid". Od razu słychać, że band ma pomysł siebie i stawia też na jakość. Klimat lat 80 i melodyjność to atuty " lurking fear" i można też się przekonać,że Emily ma charyzmatyczny głos, który współgra z klimatem płyty. " Niseag" to już nieco ostrzejszy utwór, który przemyca trochę stylistyki mercyful datę. Znalazło się też miejsce na bardziej przebojowy utwór w postaci "sword of light". Taki klasyczny heavy metal z nutką nwobhm. Bardzo fajnie buja zadziorny "green outlaw", a na sam koniec mamy bardziej rozbudowany " the forging/wayland the Smith", który jest świetną mieszanką heavy metalu i doom metalu. 

Nic nowego nie odkrywa amerykański Archdruid, ale doświadczenie i tworzenie muzyki od 2014r.  Sprawia że znają się na rzeczy. Nowy album to klimat, mrok i urozmaicenie, ale i przebojowość. Każdy fan heavy/doom metalu musi tego posłuchać.

Ocena: 8/10



środa, 19 marca 2025

BEHOLDER - In the Temple of the Tyrant (2025)


 Wielkimi krokami nadciąga kolejna nowość, której nie można zlekceważyć. 25 kwietnia roku 2025 ukaże się debiut amerykańskiego Beholder. Kapelę w roku 2021 założył gitarzysta Carlos Alvarez, którego możemy kojarzyć z Power Theory czy Shadowdance. Jeśli kocha się miks epickiego heavy metalu z doom metalu, to debiutancki album zatytułowany "In the Temple of the tyrant" będzie pozycją wręcz idealną. Słychać tu wpływy Sorcerer, Candlemass, Shadowdance czy właśnie Judicator.  Jest w składzie również Matt Hodsdon z noble  beast czy wreszcie znakomity wokalista John Yelland z Judicator. Zacny skład, który może wiele zdziałać. Tak faktycznie jest.

Już na pierwszy rzut oka widać, że to nie jest typowy debiutancki album, który nie ma tożsamości, własnego charakteru, który ginie na tle innych wydawnictw. Tutaj od razu widać, że czeka nas coś wielkiego i że ta płyta poruszy nami, czy też zostanie na długo w pamięci. John Yelland to znakomity wokalista, który buduje klimat, napięcie i nadaje całości epickiego rozmachu. Dzięki niemu kompozycje nabierają emocjonalnego feelingu. Ostoją Beholder jest bez wątpienia duet gitarowy Alvarez/ Hodsdon, który stawiają na ciężar i mrok. To zdaje egzamin, bo nie zapominają o wyrazistych riffach i wciągających solówkach. To wszystko jest spójne ze sobą.

Kto ma wątpliwości co nas czeka, niech odpali otwierający " A pale Blood Sky" i tutaj już czuć na dzień dobry mroczny klimat, ciężkie partie gitarowe i ten posępny doom metalowy charakter. Brzmi to mocarnie i chce się jeszcze więcej. Co za moc! Więcej heavy metalowego pazura znajdziemy w bardziej energicznym "Dungeon Crawl" i znów bije z kawałka niezła moc i te elementy wyjęte z true heavy metalu. Band błyszczy i nie ma się do czego przyczepić. Do tego to ostre niczym brzytwa brzmienie. Doom metalowe zapędy dostajemy w nastrojowym "Into the underdark", który pokazuje co drzemie w tym zespole. Panowie to grają z pasją i słychać to od pierwszych sekund. Tomi Joutsen z Amorphis zalicza gościnny występ w rozbudowanym "Eyes of the Deep".  Kolejna piękna kompozycja, która w pełni oddaje piękno doom metalu i epickiego heavy metalu. Dostajemy wybuchową mieszankę, która potrafi rozwalić system. Do tego ten kruszący mury wokal Johna. Można słuchać i nie ma się dość. Świetny występ tutaj zalicza! Troszkę bardziej melancholijny i taki stonowany jest w swojej formule "For those Who fell". Heavy metalowy hymn dostajemy w przebojowym "Draconian", który skierowany jest bardziej w true heavy metal i klimaty Manowar.  Majstersztyk i jeden z najciekawszych utworów na płycie. Troszkę odstaje w moim odczuciu "Summoned Bound", który jest tylko bardzo dobry. Jakoś nie rzucił mnie na kolana swoimi aranżacjami. To wciąż wysoki poziom! Całość wieńczy rozbudowany i urozmaicony "I magus" i tutaj mamy beholder w pigułce. Jest mroczny klimat, patenty doom metalowe, ale i sporo heavy metalu. Dobra robota!

Płyta robi ogromne wrażenie. "In the temple of the tyrant" to płyta niemal idealna, gdzie pełno tu mroku, ciężaru, heavy metalowego pazura. Bije z tego świeżość, pomysłowość i dbałość o jakość. Tutaj nie ma słabych elementów i wszystko stoi na wysokim poziomie. Od okładki,  przez brzmienie, kończąc na kompozycjach. Mocna rzecz i trzeba będzie bacznie przyglądać się poczynaniom Beholder w przyszłości. Brać w ciemno!

Ocena: 9.5/10

czwartek, 10 października 2024

GRAND MAGUS - Sunraven (2024)


 Kiedy mam ochotę posłuchać czegoś z rejonów doom metalu, to często sięgam po wydawnictwa Grand Magus. Mają ciekawy styl i nie brakuje w tym heavy metalowego pazura i stylistyki.  Mroczny klimat, specyficzny wokal Jb Christofferssona i jego dbałość o detale w partiach gitarowych sprawiają, że ten band to klasa światowa. Miło wspominam przede wszystkim "Iron Will' czy " "Swords Songs", a tak w ogóle to nigdy nie zeszli poniżej pewnego poziomu. Na najnowszym krążku "Sunraven" też nie schodzą poniżej swojego poziomu, ale to też nie jest najlepsze dzieło szwedów. Płyta ukażę się 18 października 2024 nakładem Nuclear Blast.

Mamy tu wszystko co przesądza o stylu Grand Magus. Mroczne i nieco przybrudzone brzmienie, te ich pomysły na melodie, czy mocne i wyraziste riffy. Specyficzny wokal Jb i duża dawka heavy/doom metalu. To wszystko jest. Tylko, że kompozycje takie bez zaskoczenia i nie poczułem, że mam do czynienia z arcydziełem. To kolejna solidna płyta od Grand Magus.

Co do zawartości, to mamy przebojowy "Skybound", który przemyca troszkę hard rockowego feelingu i troszkę jakoś zaleciało mi gdzieś poniekąd Spiritual Beggers. Marszowy, stonowany i drapieżny "The Wheel Of Pain" przykuwa uwagę i imponuje pomysłowością Grand Magus. Za takie kompozycje ich kocham, znów błyszczą jak starych dobrych lat. No jest moc, choć nie graja tutaj szybko czy agresywnie. Tytułowy "sunraven" dobry, ale jakoś nie sieje zniszczenia i czegoś mi tu brakuje. Nutka hard rocka pojawia się w "Winter Storms" i tutaj też czuje lekki niedosyt. Troszkę zabrakło pomysłu, bo w pełni dopracować te kawałki. Złe wrażenie zaciera klimatyczny, mroczny i posępny "The Black Lake" i jakoś przypomniały mi się złote lata Black Sabbath. Prawdziwa perełka. Band przyspiesza w "Hour of the wolf" i muszę powiedzieć, że szczęka mi tu opadła. Co za energia, drapieżność i pomysłowość. Grand Magus pokazuje w pełni swoją moc! Riff w "Heorot" też potrafi oczarować słuchacza i ukazuje również melodyjny i epicki aspekt Grand Magus. Kolejna mocna rzecz na płycie. To wejście perkusji i gitar w "The end belongs to You" imponuje i to wielkie zakończenie tej płyty. Rasowy Grand Magus i ten utwór uchwycił wszystko to co jest najpiękniejsze w muzyce tej grupy.

Nie da się ukryć, że są słabsze momenty, pewne niedociągnięcia. Każdy kto kocha Grand Magus pokocha i nowe dzieło. Kolejna dawka killerów, perełek i utworów , które oddają to co najlepsze w ich muzyce. Ten klimat, ten mroczny feeling, specyficzny wokal Jb i te epickie motywy. Wszystko się zgadza i troszkę szkoda, że band nie dopracował ten album, bo był potencjał na coś wyjątkowego. Nie zmienia to faktu, że nie można pominąć premiery nowego albumu Grand Magus.

Ocena: 8.5/10


niedziela, 16 czerwca 2024

CRYPT SERMON - Stygian sermon (2024)


 Nie jeden fan doom metalu wypatrywał najnowszego krążka amerykańskiej formacji Crypt Sermon o tytule "Stygian Rose". Każdy kto kocha choć troszkę mrocznego klimatu, kocha rozbudowane aranżacje, stonowane tempo i spore pokłady wpływów Candlemass, sorcerer czy też Eclessia ten znajdzie coś dla siebie.  Crypt Sermon działa na rynku od 2013r i dorobił się w sumie 3 pełnometrażowych albumów, a ich nazwa jest już dobrze rozpoznawalna. Względem poprzedniego albumu "the ruins of fading Light" mamy kilka zmian personalnych. Nowy skład, nowy album, ale styl i jakość dalej ta sama.

Co do zmian personalnych, to Matt Knox powrócił po latach do funkcji basisty, Frank Chin porzucił funkcję basisty dla bycia gitarzystą, a Tenner Anderson objął robotę klawiszowca. Panowie wpasowali się do stylu grupy i słychać to zgranie od pierwszych sekund. Panowie stawiają na klimat, na wyszukane dźwięki i pomysłowe rozwiązania. Całość robi wrażenie i to niemal na każdym kroku. Bardzo dobrze układa się współpraca gitarzystów i tutaj zarówno Chin, jak i Jansson dają niezły popis umiejętności. Panowie starają się nas zaskoczyć, a przy tym nie stracić klasycznego wydźwięku. Wszystko jest bardzo spójne i potrafi oczarować słuchacza już od samego początku. Zwłaszcza kiedy na otwarcie mamy taką perełkę jak "Glimmers in the underworld". Ponad 8 minutowy kolos, który przemyca sporo pięknych melodii i zagrywek gitarowych. "Thunder" jest utrzymany w podobnych klimatach. Utwór udany, ale nie powala tak na kolana jak otwierający. Troszkę więcej ikry, dynamiki mamy w "Down in the Hollow", w którym jest sporo mrocznego, przeszywającego klimatu. Dalej mamy pomysłowy i melodyjny "Heavy is the crown of Bone". Piękny, nastrojowy i nieco rockowy jest rozbudowany "Scrying Orb". Na sam koniec zostaje nam tytułowy "Stygian Rose". 11 minut z epickim doom metalem wysokiej klasy, gdzie jest urozmaicenie i sporo ciekawych partii gitarowych. To tylko pokazuje jak dużo potencjału jest w tym zespole. No i ten wokal Brooksa wilsona potrafi oczarować słuchacza. Znakomity głos, który pasuje do takiej formuły, w jakiej obraca się Crypt Sermon.

W kategorii doom metalu jest to bardzo ważna pozycja. Jest klimat, jest stonowane tempo i masa ciekawych ozdobników. Przede wszystkim jest klasycznie, ale też pomysłowo i z klasą. Crypt Sermon w formie i pokazuje, że trzeba się z nimi liczyć w kategorii doom metalu.

Ocena: 8/10

sobota, 16 marca 2024

ECCLESIA - Ecclesia Millitans (2024)


 Czas na wyznanie swoich grzechów. Band o nazwie Ecclesia nic mi nie mówiła do tej pory. Jakoś nie trafiłem na ich debiutancki album z 2020r. Może to też wynikać z tego, że nie zagłębiam się aż tak w scenę doom metalu. Mój wina, moja wina, bardzo wielka wina. Czas się na wrócić. W poszukiwaniu nowych doznań natrafiłem na intrygującą okładkę francuskiego zespołu Ecclesia i ich najnowszego albumu "Ecclesia Millitans". Piękna rycina, która daje wyraźny sygnał, że to nie jedna z wielu płyt, nie jakiś tam produkt masowy. Naczytałem się też sporo pozytywnych opinii na temat tej płyty, więc wiedziałem że to jest ten moment by przyjrzeć się francuskiemu Ecclesia, który działa od 2016r.

Nie tylko wyjątkowa, nie tuzinkowa i intrygująca okładka potrafi zachwycić. To dopiero początek. Samo brzmienie jest mocne, zadziorne i współgrające z stylem kapeli. Nie ma mowy o wpadce. Sam band ma pomysłowe logo i w zasadzie pomysł na styl jak i swój image. Coś w stylu może i Ghost, może też gdzieś tam coś z Powerwolf ale to inna para kaloszy, inna liga. Przebrani za kapłanów, kryjąc swoją tożsamość dodaje tylko tajemniczości całości. Conrad The Inquisitor i The witchfinder general to gitarzyści, którzy stawiają na różnorodność, na pomysłowość, ale i melodyjność. Chcą zaskakiwać, tworzyć coś świeżego i złożonego. Panowie wygrywają cuda i na długo te partie gitarowe zostają z słuchaczem. Mroczny klimat też dodaje uroku całości. Nie można też zapomnieć o wokaliście Arnhwalda R, który nadaje całości drapieżności i heavy metalowego pazura. Daje czadu i robi niezłe show. Miłym dodatkiem są organy kościelne, który odgrywają kluczową rolę. Czyni z nich wyjątkowych i takich idących swoją własną drogą. Przypomina to momentami Apostalica czy Powerwolf, choć te zespoły grają co innego.

Kocham to uczucie, kiedy się czuje że muzyka zawarta na płycie to coś więcej niż skupisko dźwięków, coś więcej niż tylko zlepek gitar, partii wokalnych, melodii. Miło jest czuć, kiedy się czuje jakby muzyka tworzyła w okół nas inny świat, przenosiła nas do innego wymiaru i czarowała niepowtarzalnością. Ecclesia to właśnie coś więcej. Samo intro "Vade Retro" brzmi jakby miało budzić grozę i nie pokój. Ciarki przechodzą na samą myśl. Czy można lepiej przekonać do siebie potencjalnego słuchacza niż mocnym, heavy metalowym uderzeniem? Taki właśnie jest "If She Floats". Jest pokaz mocy, potęgi i pomysłowości zespołu. Czysta perfekcja. Doom metal daje o sobie znać w stonowanym, posępnym "Et cum Spiritu Tuo". Nie brakuje tutaj przebojowości czy melodyjności. Kościelne klawisze tworzą niesamowity klimat i każdy element stanowi część układanki. "Antecclesia" już bardziej rozbudowany, bardziej stonowany, ale również taki  z nutką progresywności. Tytułowy "Ecclesia Millitans" to już ukłon w stronę heavy metalowej przebojowości. Band w tej stylistyce również sieje zniszczenie. Przypomina mi się momentami genialny Sorcerer. Klimat grozy pojawia się w "The exorcism". Budowanie napięcia, piękne ozdobniki, świetna praca gitar i te klawisze otaczające nas  z każdej strony. Magia. "Redden The Iron" i tutaj znów brawa za pomysłowy riff, który czerpie garściami z lat 70 czy 80. Gregoriańskie chóry, niepokój, narastający niepokój to jest początek znakomitego "harvester of Sinful Souls". Nie trzeba być fanem doom metalu żeby odpłynąć przy tych dźwiękach. Co za perełka i niesamowity klimat. Kocham takie dźwięki. No i mocne zwieńczenie klimatycznym outrem w postaci "Quis ut deus'.

Niezapomniane doznania i to uczucie że przeżyło się coś wyjątkowego, coś co zmienia nas na zawsze. Muzyka zaprezentowana przez francuski Ecclesia to coś więcej niż kolejna dawka heavy metalu, to płyta która przenosi nas do innego wymiaru, która wzbudza niepokój strach, a zarazem dostarcza euforii i szoku, że można tak grać. Owacje na stojąco i nie dziwię się, że ktoś gdzieś pisał że to jest płyta roku. Mocna rzecz i za zadanie domowe niech każdy posłucha tej płyty. Mam nadzieję, że i wasze życie odmieni.

Ocena: 10/10

SENTRY - Sentry (2024)


 Kiedy odszedł Mark Shelton, to wraz z nim umarł Manilla Road. No, ale nie jest to koniec dla pozostałych muzyków. Basista Phill Ross, wokalista Bryan Patrick i perkusista Neudi powołali w 2019r do życia band o nazwie Sentry. Do zespołu dołączył gitarzysta Kalli Coldsmith, którego kojarzyć można z muzyki Savage Grace czy Masters of Disguise.  Debiutancki album "Sentry" to muzyka skierowana do maniaków Manilla Road, a najbardziej do fanów heavy/doom metalu.

Wokół płyty będzie szum, tylko mam wrażenie, że bardziej ze względu na nazwiska i historię muzyków.  W muzyce Sentry dominuje mrok, dominuje doom metal i dużo tutaj jest z muzyki Candlemass. Jasne, że znajdą się też wpływy Manilla Road, ale nie ma tego błysku geniuszu, nie ma tej jakości. To co znajdziemy tutaj to kawał solidnego grania, które niestety nie powala na kolana. Wszystko jest zachowawcze i zagrane tak trochę bez polotu, przekonania i wiary że może powstać coś z tego wielkiego. "The Haunting" potrafi oczarować mrocznym klimatem, z kolei otwieracz "Dark Matter" dostarcza nam mocy i zadziorny riff. Jednym z najciekawszych kawałków na płycie jest 7 minutowy "Valkyries" gdzie w końcu słychać pomysłowość, dbałość o detale i chęć zaskoczenia słuchacza. Pozytywnie też wypada "Awakening", gdzie można poczuć klimat grozy i jeszcze większą dawkę doom metalu. Warto też pochwalić band za "Black Candless" , gdzie mrok i ciekawe partie gitarowe tworzą coś naprawdę godnego uwagi. Taki heavy/doom metalu to ja mogę słuchać.

Ciekawe czy gdyby był to band bez tak bogatej historii, bez tych znanych nazwisk czy byłby taki szum w okół tej płyty? Raczej nie. Sam album solidny i dobry w odsłuchu. Jednak nie porusza, nie intryguje, nie powala na kolana. W podobnej kategorii lepiej posłuchać co wyprawia The Ecclesia na swoim nowym albumie. Od razu można poczuć różnicę. Sentry nagrał solidny album w klimatach heavy/doom metalu z elementami manilla road i candlemass.

Ocena: 6/10

niedziela, 5 listopada 2023

GRAVEN SIN - Veil of The Gods (2023)

 
Ogień i mrok, które widać na frontowej okładce to w sumie dobre streszczenie tego co nas czeka na debiutanckim albumie Graven Sin. "Veil of the gods" stworzyło 3 muzyków. Perkusista V. Markkanen i basista, a zarazem gitarzysta V. Pystynen, którzy bardziej są znani z fińskiego black metalu, a największą gwiazdą jest tutaj oczywiście wokalista Nicholas  Leptos, którego nie trzeba przedstawiać. To co znajdziemy tutaj to epicki doom metal i to z górnej półki.

Mam wrażenie, że dobrze nam znany Leptos, który błyszczy w Arrayan Path, nagrał na tym albumie jeden z najlepszych swoich partii. Jego głos buduje napięcie, nadaje klimatu i sieje zniszczenie. Słychać, że śpiewa mocniej i jakby bardziej drapieżnie. Do tego płyta jest urozmaicona, dynamiczna i pełna różnych smaczków. Słychać gdzieś w tym wszystkim coś  z Candlemass czy Black Sabbath.

Zawartość jest pełna niespodzianek. Marszowy, podniosły i taki monumentalny  "The morrigan" potrafi zauroczyć i powalić na kolana. Bije z tego pomysłowość i świeżość. Cieszy fakt, że band próbuje stworzyć coś swojego. W tym wszystkim jest też miejsce na szybsze granie, które gdzieś ociera się o dokonania Iron maiden, ale nie tylko. Dobrze to potwierdza to "From the shadows". Dalej znajdziemy mroczny "Bloodbones" z wyraźnymi wpływami Black Sabbath z ery Tony Martina. Ponury i bardziej doom metalowy "I am samael"  niby niczego nowego nie pokazuje, a potrafi oczarować prostotą i trafionym motywem przewodnim. Majstersztyk i przejaw geniuszu. Wszystko brzmi tak jak trzeba. Band potrafi pokazać też pazur i to słychać w pierwszej fazie "Cult of Nergal", czy w zadziornym "Wand of Orcus". To są oczywiście momenty, bo tak to dominuje tutaj ponury klimat, stonowane tempo i duża dawka epickiego doom metalu. Potwierdza to choćby taki "The Jackal God".

Troszkę może przytłacza ten mroczny klimat, ale ma to swój urok. Ciężko tutaj w ogóle mówić o debiucie, bo jest to muzyka z górnej półki. Jeśli szukamy jakości, pomysłowości i klimatycznych kawałków, które intrygują i na długo potrafią zapaść w pamięci, to z pewnością Graven Sin wychodzi nam na przeciw. Wyjątkowa płyta i z pewnością trzeba ja dodać do grona tych najlepszych. Bardzo ciekawy krążek, który mam nadzieje dopiero zapoczątkuje historię tej formacji. Oby tak było.

Ocena: 9/10

środa, 1 listopada 2023

SORCERER - Reign of the reaper (2023)


 W 2020r szwedzki Sorcerer zawiesił sobie poprzeczkę bardzo wysoko.  "Lamenting of the innocent" okazał się prawdziwym przejawem geniuszu muzycznego szwedzkiej formacji. To nie tylko epicki doom metal, ale również sporo soczystego heavy metalu. Minęły 3 lata i czas zmierzyć się z następcą, czyli "Reign of The Reaper". Nie udało się powtórzyć sukcesu tamtejszej płyty, ale nie oznacza to, że można rzucić nowy krążek Sorcerer w kąt i dać spokój z nowym materiałem. To wciąż wysoki poziom, czasami nawet nie dostępny dla sporej części kapel heavy metalowych.

Słuchając nowego krążka tej zasłużonej formacji to można odnieść wrażenie, że doom metal jest tutaj gdzieś na dalszym planie, w bardzo małej ilości. Więcej tutaj odesłań do melodyjnego metalu, do klimatów Black Sabbath z czasów Tony Martina. Brzmi to na pewno ciekawie i może się podobać.  Gitarzyści Hallgren i Niemann nieco ospali, nieco mało widoczni, ale starają się trzymać poziom. W tej całej machinie, to właśnie oni najsłabiej wypadają. Gwiazdą tutaj niezmiennie jest Engberg. Niesamowity wokalista, który potrafi oczarować słuchacza swoją techniką i wrażliwością. Na nowym albumie odwala kawał dobrej roboty. Czasami to właśnie on odwraca uwagę, kiedy sam utwór jest nieco słabszy. Tak dzieje się w przypadku lżejszego "Eternal Sleep". Utwór dopiero mocy nabiera w drugiej części. Jeśli na coś zwrócić uwagę to z pewnością na zadziorny i nieco mroczniejszy "morning Star" i już na wstępie czuć klimat Black Sabbath z ery tony Martina. Oj podoba mi się to co słyszę. Te elementy zostają pogłębione w mroczniejszym i bardziej dojrzałym "Reign of the Reaper". Piękny ukłon w stronę ery Tony Martina w Black Sabbath. Sorcerer odrobił zadanie domowe. Troszkę bardziej energiczny w swojej stylistyce jest "Thy Kingdom Will come". Równie żywiołowy i melodyjny jest "Curse Of Medusa" i to wciąż granie na wysokim poziomie. Jeśli ktoś szuka rasowego epickiego doom metalu, ten znajdzie to w zamykającym "Break of dawn", który oddaje to co najlepsze w Sorcerer. Prawdziwa perełka.

Nie udało się powtórzyć sukcesu "Lamenting the innocent", ale to wciąż granie na wysokim poziomie. Znakomity wokal Engberga, sporo nawiązań do Black sabbath z mojej ulubionej ery, no i wszystko zagrane na wysokim poziomie. Może troszkę mało w tym wszystkim epickiego doom metalu, no ale co zrobić? Miejmy nadzieje, że band w przyszłości jeszcze stworzy na miarę wspomnianego wcześniej poprzednika. Póki co polecam nowy krążek Szwedów. Warto posłuchać.

Ocena: 8.5/10

wtorek, 21 marca 2023

DESOLATE REALM - Legions (2023)


 Czy to zaginiony klasyk z lat 80? Zaskoczę was, ale nie. To najnowsze dzieło fińskiej formacji Desolate Realm, którą tworzą dwaj muzycy znani z death metalowego decaying. Obrali sobie za cel granie mrocznego i pełnego pasji heavy/doom metalu z wpływami grand magus, candlemass, sorcerer, czy Manowar i Black Sabbath. "Legions" to faktycznie płyta, która trafi do szerokiego grona słuchaczy i wielu z nich pokocha ten band.

Okładka robi furorę, ale kiedy opala się płytę to już wiadomo, że jest to ten rodzaj krążka, który dostarczy nam emocji i zapadnie w pamięci. Brzmienie mroczne i dopieszczone i podkreśla jakość zawartej tutaj muzyki. Desolate Realm to przede wszystkim multiinstrumentalista Matias Nastolin. Jego wokal nadaje charakteru całości i trzeba przyznać, że idealnie pasuje do tego co gra band.  Partie gitarowe i bas to też jego sprawka i tutaj również sporo dobrego się dzieje. Wystarczy posłuchać tytułowy "Legions". Stonowane tempo, heavy metalowy pazur i pomysłowy riff. Bardzo udany start. Więcej drapieżności i klasycznych patentów można uświadczyć w "Final Dawn", czy bardziej energicznym "Forsaken ground". Ten ostatni kawałek nie nudzi nawet mimo rozbudowanej formie. Band nie nudzi i słucha się tego z dużą przyjemnością.  Warto wyróżnić też dynamiczny "Betrayel", który przedstawia melodyjne oblicze Desolate Realm. W "The last one" można doszukać się wpływów Mercyful Fate, z kolei mroczny "Through the depths"przesiąknięty jest wpływami Black Sabbath.

Płyta zdecydowanie skierowana do maniaków heavy metalu z dużą dawką doom metalu. Wszystko zagrane podręcznikowo i jest w tym wszystkim pasja. Desolate Realm stawia na mroczny klimat i dojrzałe melodie i motywy gitarowe i to zdaje egzamin. Jedna z ciekawszych płyt tego roku i na pewno warto wypatrywać kolejnych wydawnictw tej fińskiej grupy.

Ocena: 8/10


poniedziałek, 20 lutego 2023

IRON VOID - IV (2023)


 Jak sam tytuł wskazuje, mamy do czynienia z 4 albumem brytyjskiej formacji o nazwie Iron Void. Band kazał czekać swoim fanom 5 lat na nowy materiał. Rewolucji ten album z pewnością nie zrobi, nie podbije też świata i niestanie się najlepszym albumem roku 2023. Jednak trzeba przyznać, że ktoś odwalił kawał dobrej roboty i odrobił zadanie domowe z doom metalu z elementami heavy metalu. Fani Pentagram, Candlemass czy właśnie Black Sabbath będą czuć się jak w domu.

Okładka nie wiele zdradza, ale jak się już odpali płytę to wydobywają się z niej naprawdę wartościowe dźwięki, które potrafią przeszyć słuchacza. Jest ten mroczny, ponury klimat, ale oczywiście jest też sporo chwytliwych riffów czy motywów, które potrafią zapaść w pamięci. Dużo dobrego dla zespołu robi gitarzysta i wokalista Steve Wilson. To za jego sprawą album ma taki klasyczny charakter i to on nadaje całości pazura. Idealnie jego głos pasuje do tego typu muzyki.

Płytę otwiera krótkie intro, a potem wkracza "Grave Dance", który brzmi jakby powstał we wczesnym okresie Black Sabbath, kiedy na wokalu był Ozzy. Brawo dla panów za klimat i jakość, a przede wszystkim oddanie stylistyki. Bardziej przebojowy jest zadziorny "Pandoras Box" , który również ukazuje piękno doom metalu. Band radzi sobie również w dłuższych, bardziej rozbudowanych kompozycjach co potwierdza "Blind Dead". Podobne emocje wzbudza klimatyczny i przesiąknięty latami 80 "Lords of the Wastelands". Całość zamyka mroczny "last rites" , który idealnie podsumowuje całość.

Troszkę brakuje mi urozmaicenia, czy może większej dawki przebojowości, ale w swojej kategorii to bardzo wartościowy album. Dużo mrocznego klimatu i pantów Black sabbath, co tylko działa na korzyść tej płyty. Na pewno to pozycja godna uwagi.

Ocena: 7.5/10

sobota, 7 listopada 2020

RAVEN BLACK NIGHT - Run with the raven (2020)


 Epicki doom/ heavy metal to jest muzyka jaką prezentuje Raven Black Night. Ten australijski band działa od 1999r i  ma na swoim koncie 3 wydawnictwa. Ten najnowszy zatytułowany "Run with the raven" miał premierę 30 października. Album został wydany pod skrzydłami wytwórni płytowej Soal.  Nie jest to może najlepsze co słyszałem w tym roku, ale dla fanów Candlemass, Black Sabbath czy Cirith ungol jest to pozycja obowiązkowa.

Klimatyczna okładka potrafi przyciągnąć uwagę i daje nam znak, że szykuje się ciekawe wydawnictwo. W zasadzie to tak też jest. Płyta trzyma dobry poziom i należy pochwalić zespół za mroczny klimat, za melodyjne riffy i przemyślane aranżacje. Zabrakło troszkę pazura, troszkę mocniejszej gry i większej dawki przebojowości. Największą rolę odgrywa utalentowany wokalista Jim the white Knight, który swoją manierą nieco przypomina Ozziego Osbourne'a  i Blaze'a Bayley'a.

Materiał jest wyrównany i nie brakuje naprawdę zapadających w głowie. Jednym z takich mocniejszych utworów mamy "Water Well". Od razu słychać z czym mamy do czynienia i ten klimat doom metalu jest wszechobecny. Band stara się stawiać na proste i chwytliwe utwory i taki jest "Angel Eyes" czy "Visions".  Ten epicki, rycerski charakter w stylu Manilla Road można w pełni poczuć w rozpędzonym "Her sword of tears". Najgorzej wypadają te wolniejsze, stonowane kawałki jak "Holy monastery". Niestety wtedy troszkę nudą wieje. Jednak mimo pewnych niedociągnięć to wciąż solidny materiał oddający klimat doom metalu.

"Run with the raven" to płyta, którą wartą poznać, bo oddaje w pełni styl i jakość epickiego doom metalu.Band zna się na rzeczy i wykorzystuje na swoją korzyść patenty wypracowane przed laty przez Candlemass, Black Sababth czy Cirith Ungol. Troszkę zabrakło mi mocy, troszkę większej dawki przebojowości. Kto wie może następny razem dostanę album ocierający się o ideał?

Ocena: 6.5/10

niedziela, 21 czerwca 2020

PALE DIVINE - Consequence of Time (2020)

W tym roku spore zamieszanie zgotował mi płyta od doom metalowego bandu o nazwie Sorcerer. Teraz po niedługim czasie dostajemy kolejny świetny album z muzyką w tych klimatach. Tym razem prawdziwą ucztą dla maniaków mrocznych klimatów zgotował nam amerykański Pale Divine. Kto kocha Candlemass, Grand Magus czy właśnie Sorcerer powinien zapoznać się z 6 albumem Pale Divie zatytułowanym "Consequence of Time"

Amerykański Pale Divine działa od 1995r i dorobił się bogatej dyskografii, a najlepsze jest w tym wszystkim, że przez te wszystkie lata trzymają wysoki poziom. Tak też jest i tym razem. Mrocznie, przybrudzone brzmienie, subtelne dźwięki wygrywane przez duet Ortt/Diener, czy pomysłowe kompozycje. Panowie nie idą na łatwiznę i stworzyli materiał klimatyczny, wysmakowany i dopracowany pod każdym względem. Jest epicko, melodyjnie, podniośle i mrocznie, czasami można dostrzec pazur, a czasami stonowanie. Wszystko wyszło idealnie i nie ma się do czego przyczepić.

Doom metal nie musi być ponury i przygnębiający, może też dostarczać sporo frajdy, tak właśnie jest z stonowanym "Tyrants & pawns", który nawiązuje też do klasycznego heavy metal. Doom metal w najlepszym wydaniu.  Fanom mercyful fate może przypaść klimatyczny i zadziorny "Satan in Starlight". Perfekcyjnie to brzmi i wyczyny wokalne Grega są tutaj dobrze wyważone. Co za klimat, co moc. Kocham takie wydanie doom metal, które jest wymieszane z klasycznym heavy metalem. Echa Black Sabbath można wyłapać w przebojowym "Shadows Oath" i to kolejne oblicze Pale Divine. Mroczny klimat, tajemniczość to mocne atuty "Phantasmagonia", który imponuje swoimi aranżacjami i wykonaniem. Można odpłynąć przy tym kawałku i to jest piękne. Najlepsze przed nami, bowiem tytułowy Consequence of Time" to wyprawa w nieznane. Band dostarcza niezwykłych emocji i pobudza różne zmysły. 10 minutowy kolos, który mógłby trwać w nieskończoność. Znalazło się też miejsce dla rozpędzonego "No Escape'. Niezwykle dynamiczny i zadziorny kawałek, który po raz kolejny pokazuje w jak świetnej formie jest Pale Divine. Całość zamyka stonowany i klimatyczny "Saints of Fire".

Doom metal w tym roku jest górą. Najpierw Sorcerer mnie powalił, a teraz jeszcze Pale Divine. Co za świetny album, który powala mrocznym klimatem, urozmaiconym materiałem i wysokiej klasy materiałem, Każdy utwór potrafi pobudzić emocje słuchaczy i oddaje to co najlepsze w doom metalu. Świetny album i gratulacje dla Pale Divine, który tak długo trzyma wysoki poziom. Jedna z najlepszych płyt roku 2020.

Ocena: 9.5/10

sobota, 30 maja 2020

SORCERER - Lamenting of the innocent (2020)

Doom metal to nie jest może do końca moja bajka, ale jeśli w muzyce słyszę nawiązania do Candlemass, Black Sabbath czy Heaven and Hell to sięgam po takie wydawnictwo. W przypadku szwedzkiego Sorcerer jakoś nigdy wcześniej ich nie słyszałem. Nowe wydawnictwo "Lamenting of the innocent" przekonała mnie klimatyczna i miła dla oka okładka. Tym razem przeczucie nie zawiodło i dostałem w zamian świetny album z epickim doom metalem. Powiem jedno, ta płyta to jedna z najlepszych płyt roku 2020.

Ta płyta jest dopracowana pod każdym względem i ciężko wyłapać tutaj jakiś słaby punkt. Brzmienie jest mocne, wyraziste i niszczy swoją zadziornością. Jest też mroczny klimat, który potrafi przeszyć słuchacza.  Nie można też w żaden sposób pominąć świetnego Anders Engberg, który nie dość że buduje świetny klimat, to jeszcze wymiata w wysokich rejestrach. Do tego dochodzi znakomita współpraca Niemann i Hallgrena, którzy imponują zgraniem, pomysłowością i gracją.  Gitarzyści dają czadu i nie boją się klasycznych rozwiązań. Sporo dobrego się tutaj dzieje.

Zawartość na tej płycie jest dobrze wyważona i bardzo dojrzała. Tutaj nie ma miejsca na banały i nietrafione pomysły. Świetne, nastrojowe intro to dopiero początek. "The hammer of Witches"  to rasowy killer i znakomita mieszanka heavy metalu i epickiego doom metalu. Mocny riff i chwytliwy refren robi tutaj robotę. Marszowy, ponury "Lamenting of the innocent", w którym słychać echa Black Sabbath, co mnie bardzo cieszy. Takich perełek z świetnym klimatem jest tutaj znacznie więcej. Jest też miejsce na agresję i przebojowość i te dwie cechy godzi mocny "Institoris".  To co najpiękniejsze w epickim doom metalu uchwycił "Age of the damned", który potrafi zauroczyć swoimi aranżacjami i mrocznym klimatem. Cudo. W podobnych klimatach utrzymany jest rozbudowany "Condemned" czy "Dance with the devil" z znakomitymi chórkami.

"Lamenting of the Innocent" to płyta zupełnie inna niż te które słyszałem w tym rok. To płyta z mrocznym klimatem i oddające to co najlepsze w epickim doom metalu. Wszystko zostało dopracowane i w efekcie powstał prawdziwy majstersztyk. Można się tą muzyką delektować i nigdy się nie znudzi. Zawsze będzie coś do odkrycia i poznania na nowa. To się nazywa prawdziwa muzyka.

Ocena: 9.5/10