poniedziałek, 16 marca 2020

WISHING WELL - Do or Die (2020)

Ostania zacząłem szperać w hard rockowych wydawnictwach z roku 2020. Dużo przewinęło się nowych nazw dla mnie i pokierowałem się frontowymi okładkami. Tak padło na "Do or Die" od kapeli o nazwie Wishing Well.  Ta formacja działa od 2016r i do tej pory udało się wydać 3 albumy i najnowszy ukazał się 13 marca. "Do or die" to znakomita porcja hard rocka z domieszką melodyjnego metalu.. To muzyka skierowana do fanów Voodoo Circle, Uriah Heep, Rainbow czy Deep Purple.

Co ciekawa okładka jest taka w klimatach Rainbow, czy Dio. Widać, że ten fiński band stawia na klasyczne rozwiązania. Nieco przybrudzone, surowe brzmienie przypomina płyty z lat 70 czy 80. Motorem napędowym kapeli jest bez wątpienia charyzmatyczny Rafael Castillo. Jego wokal jest mocny, wyrazisty i imponuje w wysokich rejestrach. Na pochwałę zasługuje również gitarzysta Anssi Korkiakoski, który z polotem i finezją. Jego gra przypomina momentami Ritchiego Blackmore;a. Brzmi to bardzo dobrze. Wszystko znakomicie podkreśla gra Arto Teppo na klawiszach hammonda.

Materiał jest dojrzały, przemyślany i wypełniony hitami. Pierwszy z nich to niezwykle szybki, przebojowy "Do or die", który brzmi jak kawałek wyjęty z płyt Voodoo Circle. Uroczy jest zadziorny bardziej heavy metalowy "Made of Metal". Dużo Deep Purple czy Rainbow można wyłapać w rytmicznym "We shall never surrender" . Bardzo dobrze zagrany kawałek, który pokazuje potencjał tej kapeli. Przepiękny jest "Sermon on mount", który potrafi oczarować swoją lekkością i pomysłowym riffem. Kocham taki hard rock. Z kolei "Lost in the night" wyróżnia ciekawe partie klawiszowe i tutaj panuje bardzo magiczny klimat. Na płycie mamy też balladę "Live and learn" i mroczniejszy "To be or not to be", które urozmaicają owy krążek. Warto też wspomnieć o progresywnym "The gates of Hell", który przemyca sporo ciekawych motywów i dzieje się tutaj dużo dobrego.

"Do ord Die"  to bardzo udana mieszanka hard rocka i melodyjnego metalu. Jest tu trochę rainbow, trochę uriah heep czy Voodoo Circle. Klimatyczne granie z dużą dawką przebojowości. Nie ma tutaj słabych punktów i płyta jest z górnej półki.

Ocena: 8.5/10

niedziela, 15 marca 2020

ILIUM - Carcinogeist (2020)

Czas na troszkę klasyczny power metal w europejskim wydaniu. Każdy fan power metalu kocha Blind Guardian, Helloween, Sonata arctica czy Gamma Ray. Australijski Ilium powraca po 3 latach ze swoim nowym albumem zatytułowanym "Carcinogeist", który jest skierowany do maniaków klasycznego, europejskiego power metalu. Ten ósmy krążek w dorobku kapeli tylko potwierdza jej doświadczenie i wysoką formę. To bez wątpienia jeden z ich najlepszych albumów.

Gwiazdą tej kapeli jest bez wątpienia wokalista Lance King, który gra w wielu kapelach i jest dobrze znaną osobistością w świecie melodyjnego metalu.  Trzeba przyznać, że Lance jest w znakomitej formie. Nadaje on kompozycjom mocy i przebojowości.  Jason i Adam stworzyli bardzo udany duet gitarowy i słychać pasję oraz finezję. Panowie grają z pomysłem i to przedkłada się na jakość kompozycji. 

Sam album od strony technicznej wypada bardzo dobrze i trzeba pochwalić zespół za mocny sound, który idealnie pasuje do power metalu. Fakt, że okładka jest paskudna i odstrasza, ale zawartość to znakomicie rekompensuje. Na start mamy killer w postaci "Imbecylum" i to jest kwintesencja power metalu.  Znakomity klimat w stylu Sonata Arctica czy Helloween. Sam riff wgniata w fotel. "Carcinogeist" to kolejna petarda i tutaj troszkę brzmi to jak Bloodbound. Co za energia i co za znakomite partie gitarowe. To jest to. Dalej mamy zadziorny i nieco w klimatach Sonata Arctica melodyjny "Anachronistica". Bardzo dobry start. Dużo tutaj pozytywnej energii i to się udziela w chwytliwym "Messiah for the broken". Słodkie melodie, rozpędzona sekcja rytmiczna i dużo patentów Sonata Arctica. Band dobrze się czuje w takich klimatach.Mamy też rozbudowany "Harlequin tree", który pokazuje bardziej epickie oblicze zespołu. Całość zamyka nieco progresywny "Vigilante Vagrant".

"Carcinogeist" to solidny power metalowy album w klimatach Sonata Arctica. Znajdziemy tutaj dużo melodyjnych kawałków i całość słucha się z wielką przyjemnością. Bez wątpienia jest to jeden z najlepszych krążków Ilium.

Ocena: 8/10

AMBUSH - Infidel (2020)

Enforcer, a Steelwing też dawno niczego nie wydał, a z kolei Wolf jakoś nie powalił na kolana swoim nowym albumem. Z pomocą nadciąga inny szwedzki band, a mianowicie Ambush. Od 2013r działa ta kapela i szybko wyrośli na prawdziwą gwiazdę, która gra klasyczny heavy metal i to na bardzo wysokim poziomie.  Pierwsze dwa albumy pokazały, że band dobrze czuje się w klimatach Accept czy Judas Priest. Ten duch lat 80 wybrzmiewa w każdym albumie Ambush i nic dziwnego, że najnowszy krążek zatytułowany "Infidel" to prawdziwa uczta dla maniaków heavy metalu z lat 80.

Ambush przyzwyczaił nas do miłych dla oka okładek albumu i tym razem jest tak samo. Piękna okładka i znów można podziwiać prawdziwe cudo. Tak samo jest z brzmieniem, które z płyty na płytę jest jeszcze bardziej dopieszczone. Wszystko brzmi tak jak powinno.

"Infidel" to stylistycznie kontynuacja "Desecrator", choć tym razem band bardziej akcentuje hard rockowe patenty i jest jakby więcej Accept niż Judas Priest w ich muzyce.  Nowy album to pierwszy krążek z nowym gitarzystą. Karl Dotzek wnosi sporo świeżości do kapeli. Jego współpraca z Olofem jest imponująca. Panowie znakomicie przechodzą od hard rockowych riffów przez heavy metalowe docierając aż po speed metalowe. Bardzo dobrze zróżnicowany materiał, który potrafi oczarować.

Dobra przejdźmy do samej zawartości. Płytę otwiera rozpędzony "Infidel", który oddaje w pełni styl tej szwedzkiej formacji. Jest szybko, jest pazur i duża dawka przebojowości. Prawdziwa petarda. Pierwszy hit w stylu Accept to nieco hard rockowy "Yperite". Świetne nawiązanie do kultowego "Metal Heart" Accept.  W podobnym klimacie mamy energiczny "Leave them to die", który jeszcze bardziej podgrzewa atmosferę n płycie. Przebojowy "Hellbiter" to taka mieszanka Accept oraz Judas Priest z czasów "Turbo". Lekki i łatwo w padający w ucho hit. Miłym dodatkiem są takie agresywne petardy jak "The demon within". To co tutaj się dzieje w solówkach to normalnie przyprawia o dreszcze.  Dalej mamy równie efektywny i melodyjny "A silent killer", który też wpisuje się w konwencję tego krążka.  Toporny i nieco stonowany "Heart of Stone" to również hołd dla niemieckiego heavy metalu spod znaku Accept. Na koniec mamy spokojniejszy i również bardziej hard rockowy "Lust for blood".

Ambush znów zrobił swoje i nagrał kolejny świetny album. Piękna wycieczka w rejony accept z czasów "Metal Heart'. Szwedzi znakomicie wymieszali patenty heavy metalowe i hard rockowe. Dużo hitów sprawia, że krążek słucha się jednym tchem. To trzeba znać!

Ocen: 9/10

sobota, 14 marca 2020

DEXTER WARD - III (2020)

Marco Concoreggi to jeden z najbardziej rozpoznawalnych włoskich wokalistów i popularność przyniosła mu kapela Battleroar.  Obecnie Marco funkcjonuje pod szyldem Dexter Ward i tak też nazwał swój band.  Dexter Ward powstał w 2009r  i w sumie nagrał 3 płyty pod tym szyldem.  Co ciekawe każdy z tych albumów coś innego wnosi do twórczości Dexter Ward i każdy z nich pokazał nieco inne oblicze zespołu. Najnowsze dzieło zostało zatytułowane po prostu "III", ale na pierwszy rzut oka widać, że będzie to inny album niż poprzednie. Nowe logo, bardziej rycerski klimat okładki i od razu na myśl przychodzi Battleroar.

Dwa pierwsze albumy Dexter Ward uderzały w rynek melodyjnego metalu, z kolei "III" to powrót do korzeni, czyli do epickiego heavy metalu w rycerskim wydaniu. Dla fanów Battleroar, a także Manilla Road czy Ironsword. Znajdziemy tutaj sporo klasycznych patentów i tutaj brawa dla Akisa i Manolisa, którzy tworzą naprawdę ciekawe motywy gitarowe. Jest energia, jest pomysłowość i finezja. Każdy utwór zaskakuje i nie ma tutaj miejsca na nudę i monotonność. Do tego sam Dexter, który jest w naprawdę świetnej formie. To właśnie on buduje ten epicki, rycerski klimat. Bart Gabriel zadbał o uroczy, mocny sound, który nadaje całości klasycznego wydźwięku.

Na płycie znajdziemy 8 utworów i razem tworzą znakomitą ucztę dla fanów epickiego heavy metalu. Rozpędzony "Return of the Blades" to prawdziwy pokaz mocy Dexter Ward. Zmiana stylistyki okazała się strzałem w dziesiątkę. Dalej mamy melodyjny i bardzo energiczny "Soldiers of light", który potrafi zauroczyć klasycznym riffem i swoją przebojowością. Epickość i znakomity rycerski klimat są fundamentem marszowego "In the days of epic metal", czy true metalowego "The eyes of merlin". Mamy też szybki i bardzo melodyjny "Conan the barbarian" , który oddaje to co najlepsze w klasycznym heavy metalu. Uroczy jest marszowy i epicki "The dragon of the mist", który nawiązuje do twórczości Manilla Road czy Manowar. Całość zamyka stonowany i mroczny "The demonslayer", który jest pięknym zwieńczeniem tego pięknego albumu.

Dexter Ward zaskoczył wszystkich i nagrał z klasycznym epickim heavy metalem i nawiązał do swoich korzeni, czyli do twórczości w Battleroar. "III"  to płyta dojrzała i bardzo dopracowana. Wszystko jest spójne i zachwyca od samego początku. Oby taki styl i poziom dexter ward utrzymał jak najdłużej. Jedna z najlepszych płyt roku 2020.

Ocena: 9.5/10

DAVID REECE - Cacophony of souls (2020)

Wokalista Dawid Reece kojarzy mi się przede wszystkim z Bonfire i Accept. Przez lata nagrywał płyty, ale jakoś żadna nie odniosła takiego sukcesu jak "Eat the Heat" Accept. Czas to zmienić i David w końcu nagrał album, który nawiązuje do stylu wypracowanego przez Accept czy Udo. To jest dobra informacja dla fanów "Eat the heat". Trzeba przyznać, żę "Cacophony of Souls" to dobrze skrojony heavy metalowy album, który pokazuje że można powrócić po latach do swoich korzeni.

Skojarzenia z Udo czy Accept są oczywiste kiedy w zespole jest były wokalista Accept czyli David oraz były gitarzysta Udo - Andy Susemihl. Skład uzupełnia basista Malte Frederik i perkusista Andrea Gianangeli. Zespół dobrze się rozumie i wie co chce grać, a to przedkłada się na jakość zawartość. Mamy mocne riffy, kilka killerów i trochę przebojów, a wszystko utrzymane w niemieckim stylu. Toporność jest tutaj wszechobecna. Niby panowie ameryki nie odkrywają, ale taka płyta była konieczna dla Davida, aby mógł się odrodzić i wrócić do swoich korzeni. Ta wycieczka jest bardzo nostalgiczna.

Materiał jest zróżnicowany i dopieszczony, tak więc nie ma mowy o nudzie. Całość uzupełnia mocne, zadziorne brzmienie rodem z płyt Accept. Wszystko stanowi znakomitą spójność. "Chasing the Shadows" to czysty Accept. Jest pazur, jest dynamiczna sekcja rytmiczna i chwytliwy refren. Mocny start. Jeszcze lepszy wydaje się rozpędzony i niezwykle melodyjny "Blood on Your hands". Ach ten klimat lat 80 i co za lekkość w sferze partii gitarowych. To jest to.Zwalniamy w marszowym i nieco bardziej klimatycznym "Jugment Day". Imponuje pomysłowy riff w rockowym "Cacophony of Souls" i choć nie ma tutaj heavy metalu pazura to utwór zapada w pamięci. Refren robi tutaj robotę. Mówiłem, że są na tej płycie killery i jednym z nich jest energiczny "Metal Voice". Tutaj David kieruje nas w stronę twórczości Saxon, czy Judas Priest. Jest też nutka hard rocka w lekkim i przyjemnym " Back in the days". Echa Accept czy Scorpions można wyłapać w zadziornym "Bleed". Na sam koniec kolejny hit w klimatach Accept czyli "No disguise".

Oczekiwałem od Davida czegoś w stylu "Eat the heat" Accept i to właśnie dostałem. To kawał solidnego heavy metalu z domieszką hard rocka w niemieckim stylu. Mamy hity i bardzo urozmaicony materiał, który jest prawdziwą frajdą dla fanów Accept czy Udo. Płyta godna polecenia.

Ocena: 8/10

piątek, 13 marca 2020

WOLF - Feeding the machine (2020)

Zawsze jest tak, że jak band karze czekać swoim fanom bardzo długo na nowy album, to tym samym oczekiwania rosną i rosną. Tak miałem właśnie z nowym albumem szwedzkiego Wolf. "Feeding The Machine" miał być następną bardzo udanych wydawnictw typu "Devil Seed " czy "Legions of Bastards". To bez wątpienia udało się, ale poziomu z "Revenous" nie udało się osiągnąć. Czuję się troszkę rozczarowany, ale cieszę się że mimo pewnych zmian personalnych Wolf istnieje i ma się naprawdę dobrze.

Band zasilili doświadczenie muzycy, a mianowicie perkusista Johan Koleberg (ex Hammerfall, ex Lions Share) oraz basista Pontus Egberg (ex King Diamond).  Można byłoby spodziewać się cudów, ale niestety album nie rzuca na kolana. To dobrze zagrany album z mocnymi riffami i ciekawymi melodiami, ale brakuje wyrazistych hitów czy wyłamania się ponad sprawdzone patenty Wolf. To jest właśnie problem, że band zagrał bardzo ostrożnie i nieco schematycznie.

Wolf zawsze dba o ciekawe okładki i dopieszczone brzmienie. Tak też jest i tym razem.  Z kolei materiał też bardzo dobrze się słucha i jest kilka mocnych momentów. Jednym z nich jest rozpędzony i przebojowy "Shoot to Kill", który nawiązuje do najlepszych płyt Wolf.  Echa Mercyful Fate czy klimatów Kinga można wyłapać w zadziornym "Guilotine" i podobnie wygląda sprawa w przypadku mrocznego, stonowanego "Dead Mans Hand". Troszkę słaby się wydaje nieco hard rockowy "Midnight Hour". Klimaty Lions share można wyłapać w agresywniejszym "Mass Confussion". Dobrze wypada bez wątpienia zadziorny i melodyjny "The Cold Empitness". Band próbuje nas zaskoczyć żywszym i bardziej pomysłowym "Feeding the machine". Przyspieszamy w dynamicznym "Devil in the flash" i szkoda że ten killer pojawia się tak późno, bo troszkę wiało nudą. Element zaskoczenia pojawia się w zakręconym "The raven", który zachwyca ciekawymi popisami gitarowymi. Całość zamyka nieco monotonny "A thief inside" i to tylko pokazuje w jaką niemoc popadł Wolf.

"Feeding the machine" to dobrze skrojony heavy metalowy album z mocnym brzmieniem, soczystymi riffami i mrocznym klimatem. Wszystko jest tak jak być powinno i od razu wiadomo, że to Wolf jaki znamy. Tylko tym razem nie porywa i nie rozkłada na łopatki. Słucha się i to całkiem dobrze, ale daleko do totalnego szału. Szkoda, bo troszkę Wolf zmarnował potencjał jaki ten album miał.

Ocena: 7.5/10

TESTAMENT - Titans of Creation (2020)

"Dark roots of the earth"  był bez wątpienia przełomowy dla formacji Testament. Ten album pokazał, że ten doświadczony band potrafi odświeżyć swoją thrash metalową formułę i nagrać krążek nowoczesny i zarazem klasyczny.  Kolejne dzieło w postaci "Brotherhood of the snake" potwierdził tylko dobrą formę Testament i nic dziwnego że oczekiwania względem następcy były ogromne. "Titans of Creation" to dzieło dopieszczone i w pełni oddające styl Testament. Znowu to zrobili. Nagrali kolejną perełkę, który pokazuje że thrash metal nie umarł i ma się dobrze.

Płytę nagrał ten sam skład, więc można było być spokojnym o samą zawartość płyty. Obyło się bez niespodzianki i dostaliśmy kontynuację poprzednich płyt. Jest klasycznie, z pazurem, agresywnie i melodyjnie, a przy tym z nutką nowoczesności. Tak powinno to wyglądać. Sama okładka nawiązuje stylem i klimatem do pierwszych płyt, co jest miłym dodatkiem. Mocnym atutem tej płyty jest soczyste, ostre niczym brzytwa brzmienie. Idealnie to pasuje do thrash metalu.

Na nowym krążku znajdziemy 12 zróżnicowanych kompozycji i myślę że każdy znajdzie coś dla siebie. Płytę otwiera dobrze znany z promowania krążka "Children of the next level". To kompozycja z mocnym riffem i ciekawymi popisami wokalnymi Chucka Billy'ego. No jest moc i to dobry początek nowej płyty. "WW III"  to już bardzo treściwy thrash metalowy kawałek. Jeden z najszybszych i agresywniejszych na płycie. Jednym słowem prawdziwa petarda. Dalej mamy nieco heavy metalowy "Dream deceiver" , który ukazuje melodyjne oblicze nowego krążka. Kolejny hicior na płycie to również dobrze znany singiel "Night of the witch". 100 % Testament i kocham taki thrash metal. "City of Angels" to utwór bardziej stonowany i przypomina nieco stylistykę Overkill. Bardzo dobrze prezentuje się melodyjny i nieco bardziej złożony "Symptoms". Oj dzieje się w tym kawałku i to sporo.  Testament pokazuje pazur w rozpędzonym "False Prophet" czy "Curse of osiris", które potrafią przyprawić o szybsze bicie serca. Kwintesencja thrash metalu.

Testament zadbał o zróżnicowany album i to dobre posunięcie. Nie ma tutaj jednowymiarowego grania, które opiera się na jednym riffie. Mamy petardy, utwory bardziej złożone i bardziej heavy metalowe. Dopracowane brzmienie, znakomita forma muzyków sprawia, że to album z górnej półki, który trzeba znać. Dobra passa Testament trwa. Ciekawe jak długo?

Ocena: 9/10

środa, 11 marca 2020

BLIZZEN - World in chains (2020)

Niemiecki Blizzen powraca po 4 latach z nowym albumem.  "World in chains" to swoista kontynuacja debiutu "Genesis Reversed" i w dalszym ciągu mamy mieszankę klasycznego heavy metalu i speed metalu. Kapela kazała czekać swoim fanom 4 lata na nowy materiał, ale z pewnością  warto było czekać. "World in chains" może nie będzie płytą roku 2020, ale to granie na wysokim poziomie.

Nie tak dawno Stallion wydał swój album, a Blizzen nagrał album w podobnej stylizacji. Jest pozytywna energia, zadziorne riffy i masa hitów. To wszystko składa się na to, że album jest od samego początku bardzo melodyjny, co przedkłada się na odbiór owej płyty. Klimat lat 80 jest tutaj głównym motorem napędowym i przejawia się w każdym aspekcie. Proste zagrywki gitarowe, zadziorne riffy, przybrudzone brzmienie czy wokal Daniela, to najlepsze przykłady tego zjawiska.

Co z tego, że "Gates of Hell" brzmi wtórnie, jak swoim hard rockowym feelingiem potrafi oczarować. Skojarzenia z takim Enforcer czy Stallion są jak najbardziej na miejscu. Band przyspiesza w agresywnym "Forged with Evil". Echa Accept pojawiają się w przebojowym "Gravity Remains", z kolei tytułowy "World in Chains" to hołd dla Manowar. Kolejny hicior na płycie to "Serial Killer", choć moim faworytem od samego początku został rozpędzony i bardzo maidenowy "Paradise Awaits". To jest prawdziwa perełka i band znakomicie wyczuł styl żelaznej dziewicy. Całość zamyka energiczny i speed metalowy "Forsaken Soul". Co za petarda! Zapnijcie pasy, bo band tutaj rozpędził się do maksimum.

Blizzen nagrał album bardzo dobry, który może śmiało postawić obok tegorocznego albumu Stallion. Ten sam pokład przebojowości, ta sama dokładność i Blizzen nie ma się czego wstydzić. Grać potrafią i to na wysokim poziomie. Klasyka w najlepszym wydaniu.

Ocena: 8.5/10

poniedziałek, 9 marca 2020

CLOVEN HOOF - Age of steel (2020)

W latach 80 Cloven Hoof był poważnym graczem na rynku heavy metalowym. Wydali kultowe już albumy i wpisali się do grona najbardziej uzdolnionych formacji lat 80.Od kiedy w 2001r band się reaktywował to mam wrażenie, że nic się nie zmieniło. To wciąż kapela z pomysłem na mieszankę heavy/power metalu, która nie boi się iść na przód i tworzyć muzykę na wysokim poziomie. "Age of Steel" to najnowszy krążek tej brytyjskiej formacji i to kolejna perełka w ich dyskografii. Jeśli ostatnie płyty podobały się Wam to i w tym wydawnictwie zakochacie się od pierwszej sekundy.

Przede wszystkim to płyta doświadczonych muzyków, którzy wiedzą co chcą grać i w jaki sposób. To dzieło, które kipi energią i napakowane jest chwytliwymi melodiami. Cloven Hoof jak to Cloven Hoof, potrafi wykorzystać patenty Iron Maiden, Jag Panzer, Liege Lord czy Cirith Ungol.  Znakomicie mieszają klasyczny heavy metal z domieszką power metalu. Brzmi to fenomenalnie. Do chodzi do tego klimatyczna okładka i soczyste, nieco amerykańskie brzmienie, które jeszcze bardziej podkreślają nawiązania do lat 80. Warto wspomnieć, że "Age of steel" to pierwsza płyta z udziałem nowego gitarzysty Asha Bakera i perkusisty Marka Bristowa. Panowie idealnie wpasowali się w konwencje zespołu. W tej kapeli motorem napędowym jest bez wątpienia wokalista George Call, który brzmi niczym Bruce Dickinson.

10 utwór wypełniło nowy album i w zasadzie każdy z nich jest ciekawy i potrafi zapaść w pamięci. Płytę otwiera killer w postaci "Bathory". Dobra mieszanka heavy/power metalu w amerykańskim wydaniu. Epickość, rycerski klimat udziela się w marszowym "Aderley edge". To jak band tutaj buduje napięcie i jak przyspiesza przyprawia o dreszcze. No i jeszcze wokal imitacja Dickinsona w roli Geroge Calla. Nieco przybrudzony i zadziorny "Apathy" to kolejny mocny utwór na płycie.  "Touch the rainbow" zaczyna się spokojnie niczym ballada. Tak naprawdę to rasowy przebój w klimatach Iron maiden. Nutka progresywności pojawia się w pomysłowym "Ascension", który wyróżnia się ciekawymi, złożonymi solówkami.  Aranżacje i melodie jakie wybrzmiewają w "Gods of War" są na wagę złota. Band dość łatwo tworzy hity i kolejny to bez wątpienia szybki i lekki "Victim of the Furies". Proste motywy potrafią działać cuda i tak też jest z melodyjnym "Judas". Na sam koniec mamy "Age of steel", który idealnie podsumowuje całość.

Cloven Hoof szybko odbudował swoje imperium. W latach 80 byli wyjątkowym zespołem i teraz jest tak samo. Ta brytyjska formacja to specjaliści od klasycznego heavy metalu i nic im nie można zarzucić. Cloven Hoof nagrał kolejny świetny album i jeszcze umocnił swoją pozycję na rynku. Gorąco polecam!

Ocena: 9,5/10

niedziela, 8 marca 2020

ALLEN / OLZON - Worlds Apart (2020)

Projekty muzyczne bywają ciekawe, ale zazwyczaj na ciekawości się kończy. Dużo jest projektów, który tworzą dwie wielkie osobistości w zakresie melodyjnego metalu. Połączenie dwóch wokalistów na jednym albumie to dobry pomysł. Był projekt Kiske/Somemrville, był Allen / Lande, no teraz czas na Allen / Olzon.  Pierwsza myśl, że to ciekawy pomysł na taki album i może w końcu usłyszymy coś na miarę starych płyt Nightwish. W zespole pojawia się Magnus Karlssonn, który często bierze udział w takich projektach. Była nadzieja na coś dobrego, a jaki jest efekt finalny?

Plusik za kolorystyczną i nieco komiksową okładkę, a także soczyste i klimatyczne brzmienie. Techniczny aspekt został dopracowany i nie ma się do czego przyczepić. Bohaterowie tej płyty brzmią znakomicie i miło się słucha tego duetu. Allen nadaje płycie mocy i power metalowego feelingu. Anette sprawia, że płyta ma symfoniczny feeling i przywołuje wspomnienia o Nightwish.

Problem tkwi w materiale. Jest nie równy i czasami zawieje nudą.  Płytę otwiera solidny "Never Die" , który napędza pozytywna energia i ciekawe zagrywki Magnusa. Echa Primal fear czy dark element pojawiają się w "I'll never leave you". Problem tej płyty jest taki, że dużo tutaj komercji i dobrze to odzwierciedla "What if i lie". Szkoda, że mało tutaj hitów pokroju "Lost Soul", który utrzymany jest w power metalowym stylu. Ach te patenty w stylu  Primal Fear. Świetny utwór. W podobnym klimacie utrzymany jest zadziorny "My enemy", który jest ostatnim mocnym kawałkiem na płycie. Reszta utworów to pop rock w komercyjnym wydaniu i są to kompozycje które nie potrafią poruszyć słuchacza.

Zapowiadał się ciekawy projekt, a dostaliśmy średniej klasy album z melodyjnym metal i domieszką rocka. Całość ma kilka ciekawych momentów, ale to za mało. Nie równy materiał i brak wyrazistych hitów, czyni ten album nudny i nijaki.

Ocena: 5/10

ROSS THE BOSS - Born of Fire (2020)

W 2018r Ross the Boss przerwał 8 letnią ciszę ze swoim bandem i powrócił z nowym albumem. "By blood sworn" to był album co najwyżej solidny i brakowało mu mocy i przebojowości z pierwszych płyt Rossa The Bossa. Teraz po 2 latach Ross the Boss wydał kolejny album i "Born of fire" to swoista kontynuacja "by blood sworn". Nie do końca przemawia mnie styl jaki teraz prezentuje Ross the Boss. Niby jest dalej heavy metal, ale jakoś stracił swój klasyczny wydźwięk. Nie uświadczymy ciekawych melodii, czy przebojów na miarę wcześniejszych płyt. To sprawia, że po raz kolejny dostajemy ciężko strawny album od Rossa.

Brzmienie jest przybrudzone i jakieś takie stłumione. Nie ułatwia nam kwestii odbioru tej płyty. Okładka jakaś taka pospolita i wygląda jak cover Iron Mask czy Magic Kingdom. Ross bardzo się oszczędza i ciężko tutaj mówić o jakiejś genialnej grze. Riffy są toporne, a solówki zagrane troszkę na odczepnego. Jednak to nie Ross utrudnia słuchanie tej płyty,a wokalista Marc Lopes, który drze się i omija śpiewanie technicznie. Totalnie mi nie pasuje do tego co gra Ross the Boss.

No dobrze, to poszukajmy jakiś pozytywów. Zadziorny "Denied by the Cross" może jest troszkę toporny, ale potrafi zapaść w pamięci. Płytę promował również udany kawałek, czyli "Maiden of Shadows".  W tym utworze znakomicie udaje się wpleść folkowe melodie. Dobrze to brzmi, ale na kolana nie powala. Solidny "I am the sword" może przekonać słuchacza szybszym tempem i mocniejszym riffem. Co by nie mówić o tym kawałku, to jest to bez wątpienia jeden z mocniejszych punktów tej płyty. Pozytywne emocje wywołuje "Shotgun Evolution" czy bojowy "Godkiller", które mogą przywołać wspomnienia o pierwszych płytach Rossa the Bossa. Całość zamyka nudny "Waking the moon" i to jest podsumowanie tego albumu, że materiał jest nie równy i nie wszystkie pomysły są trafione.

"Born of Fire" to płyta, która brzmi nijako. Nie jest to 100 % album Rossa the Bossa i ten styl jego tutaj jest za bardzo przekombinowany. Coś trzeba na pewno zmienić. Zacząłbym od wokalisty. Czekam na Death dealer, bo może tam będzie objaw geniuszu Rossa the Bossa.

Ocena: 5,5/10

piątek, 6 marca 2020

SHADOWKILLER - Dark Awakening (2020)

Joe Liszt to taki amerykański odpowiednik Cederika Forsberga z Blazon Stone. Joe jest bardzo uzdolniony i jest znany z innych swoich zespołów takich jak Ancient Empire, czy Hellhound. Wiemy, że potrafi tworzyć heavy/power metal wysokich lotów, ale jakoś z Shadowkiller nie nagrał jeszcze albumu, który ocierałby się o perfekcje. Najnowsze dzieło zatytułowane "Dark Awakening" to bez wątpienia przełom w dyskografii Shadowkiller i jest to wydawnictwo z górnej półki. Ta płyta może namieszać w tegorocznych zestawieniach.

Kocham takie mroczne, nieco komiksowe okładki i ta z "Dark awakening" jest urocza. Mroczny klimat udziela się również w brzmieniu i ten amerykański feeling jest wyczuwalny. Oprócz wpływów Ancient empire, można tutaj wyłapać elementy metal church, savatage, czy iron maiden. Klasyczne patenty są wyczuwalne, ale band też stara się brzmieć nowocześnie. Band gra progresywny heavy/power i robi to bardzo dobrze.

Oprócz znakomitego Joe'a, który spełnia się jako gitarzysta i wokalista, warto wspomnieć o zgranej sekcji rytmicznej i Robercie Edwardsie, który wspiera Joego w partiach gitarowych.  Melodie są ciekawe, wciągające i nie ma tutaj banalnych rozwiązań. Mamy techniczne zagrywki, a i przebojowość udziela się w każdym kawałku. Wszystko zagrane z polotem i pomysłem. Ten świat jest magiczny.

"A fate to echo" to dobrze dobrany otwieracz. Jest klimatycznie, jest progresywnie i już wiadomo co i jak. Nieco marszowy i bardziej majestatyczny "Jericho's Hill" ukazuje amerykański feeling. Bardzo wciągający jest stonowany i zadziorny "The witch on the mountain", który brzmi jak mieszanka twórczości Black Sabbath i Dio. Mocna rzecz. Więcej energii i nieco szybszego tempa uświadczymy w "Sea of Conguest" czy  "Darkness of War". Najszybszym i najbardziej utrzymanym w klimatach power metalu utworem jest "Shadows in the mist" i to jest prawdziwa petarda. Album bardzo dobrze podsumowuje progresywny "The fires of olympus".

Pan Joe Liszt jest na fali i to słychać na tym albumie jak i na ostatnich płytach Ancient Empire. Znakomita mieszanka klasycznego heavy metalu z domieszką power metalu w amerykańskim wydaniu, w której nie brakuje elementów progresywnego metalu. Granie na wysokim poziomie i nie ma tutaj zbytnio do czego się przyczepić. Troszkę odkręciłbym kurek z przebojowością i dorzuciłbym z 2 killery pokroju "Shadows in the mist".  Co by nie mówić, to płyta wysokich lotów.

Ocena: 9/10

ALMANAC - Rush of Death (2020)

Almanac powraca z trzecim albumem. Rok temu pewnie bym powiedział, że to płyty która może namieszać, ale niestety "Rush of death" to nie wypał. Nowy krążek utalentowanego gitarzysty znanego z Rage tym razem jest nijaki i nudny. Nie pomaga obecność Franka Becka z Gamma Ray czy Patricka Suhla znanego z Gun Barrel. To że Victor Smolski to gitarzysta wszechstronny i stać go na dużo, ale na tym krążku tego nie słychać.

Brzmienie jest jakieś takie bez mocy i bez ikry. To wszystko zlewa się w jedną papkę i płyta przez to nie jest łatwa w odbiorze. Już sama okładka podpowiada, że szykuje się płyta inna od poprzednich. Tak niestety jest. Znikła ta magiczna otoczka i te znakomite melodie. Wszystko jest niższych lotów.

Płytę otwiera "Predator" i to niby heavy metalowy utwór z mocnym riffem, ale prezentuje się nijako. Znacznie ciekawszy jest melodyjny "Rush of Death", choć i tutaj brakuje ostatecznego szlifu. Przekombinowany "Soiled existance" pokazuje nieco progresywne oblicze zespołu, ale wciąż wieje nudą.  Ciekawszy i łatwiejszy w odbiorze jest bez wątpienia "Bought and sold" i tutaj Frank Beck pokazuje na co go stać. W tym kawałku można poczuć klimat niemieckiego heavy metalu. To jak słaby materiał jest na tym albumie potwierdza nijaki i nudny "blink of an eye" czy rockowy "can't hold me back". Całość zamyka całkiem udany i zadziorny "like a machine".

Nie da się opisać rozczarowanie jakie przyniósł mi ten album. Ciężko strawny materiał, brak hitów, brak tego fenomenu z poprzednich płyt. Wielka szkoda. Nowy Rage wygrywa z "Rush of Death".

Ocena: 4/10

czwartek, 5 marca 2020

BURNING WITCHES - Dance with the devil (2020)

Wiele osób wypatrywało premiery nowego dzieła szwajcarskiego bandu o nazwie Burning Witches. Przyznam się, że i ja pod wpływem poprzedniego wydawnictwa liczyłem na coś ciekawego ze strony tej kapeli. "Haxenhammer" był agresywny i potrafił powalić na kolana swoimi aranżacjami i feelingiem. "Dance with the devil" to udany album w podobnej konwencji, jednak jest mniej urokliwy. Czegoś zabrakło. Jakby zabrakło równie ciekawych pomysłów i troszkę mocy. Nie zmienia to faktu, że to wciąż płyta godna uwagi.

Płyta została dopieszczona pod względem brzmieniowym, gdzie każdy dźwięk jest wyselekcjonowany i dopracowany. Klimatyczna okładka też robi robotę. Sonia Nusselder została drugą gitarzystką i szczerze nie ma tutaj efektu "wow". Gra bardzo ostrożnie i nie ma elementu zaskoczenia.  Podobnie wygląda pojawienie się nowej wokalistki, czyli Laury Goldemond. Ma bardzo dobry wokal i panuje dobrą techniką. Jednak jakoś za mało daje od siebie i brakuje tutaj mocnego uderzenia. Czuję spory niedosyt w tej sferze.

12 utworów i ponad 50 minut to dużo, zwłaszcza kiedy materiał jest nieco monotonny i jakby na jedno kopyto. Na wstępie mamy nastrojowe intro w postaci "The incantation".  Dobrze prezentuje się rozpędzony "Lucid Nightmare". Dobra mieszanka heavy i power metalu. W tym utworze można usłyszeć mocny i zadziorny riff, a także chwytliwy refren.  Stonowany i przebojowy "Dance with the devil" to kolejny bardzo dobry kawałek, który w pełni oddaje styl Burning witches. Najbardziej przypadł mi do gustu rozpędzony, power metalowy "Wings of Steel".  Niezwykle dynamiczny kawałek z pomysłowymi solówkami. Utwór petarda. Ballada "Black Magic" niczym specjalnym się nie wyróżnia i nic nie wnosi do tej płyty. Niby klasycznie brzmi "Sisters of Fate", gdzie mamy echa Dio czy Judas Priest. Sam utwór niczym specjalnym się nie wyróżnia i to średniej klasy kawałek. Mroczny i stonowany "Necronomicon"  to kolejny przykład solidnego grania, z którego nic więcej nie wynika. W takiej stylistyce są na rynku ciekawsze niż to co tutaj słychać. Więcej dzieje się w melodyjnym i nieco lżejszym "The Final Fight" i może dobrze jest przemyśleć w jakim kierunku band chce pójść na kolejnych płytach. To chyba źle kiedy najlepiej z całej płyty wypada cover. No i jest kultowy hit Manowar, czyli "Battle Hymn". Jest Lepond i Ross the Boss, co przedkłada się na wykonanie tego covera.

Były oczekiwania i liczyłem na wysoki poziom materiału, a niestety dostałem co najwyżej dobry album. Mamy kilka mocniejszych utworów, jest sporo udanych aranżacji. Uleciała ta przebojowość i świeżość z poprzedniego albumu. Szkoda, może jeszcze kiedyś dostane materiał, który powali mnie na kolana.

Ocena: 7/10

poniedziałek, 2 marca 2020

BONDED - Rest in violence (2020)

Jestem fanem niemieckiego thrash metalu i nie kryje się z tym. Kocham twórczość Kreator, Sodom, czy Destruction. To też z niecierpliwością wyczekiwałem premiery debiutanckiego krążka formacji Bonded. Wydawnictwo nosi tytuł "Rest in violence" i jest to dzieło stworzone przez muzyków, którzy grali w Suicidal Angels, Assassin, czy Sodom. Takie etykiety czynią już z miejsca ten debiut wydarzeniem roku 2020. Czy rzeczywiście mamy do czynienia z perełką thrash metalu?

Mamy tutaj duże pokłady agresji, nowoczesnego brzmienia i wiele chwytliwych melodii. Panowie znają się na rzeczy i tworzą tutaj materiał z górnej półki. Słucha się tego nadzwyczaj dobrze i płyta nie dość że brzmi mocarnie to zapada w pamięci. Dużym plusem jest urozmaicenie zawartości i zadbania o jakość aranżacji. Nie ma miejsca na nudę, choć płyta trwa 52 minuty. Mamy tak więc wszystko czego można oczekiwać po thrash metalowej płycie, a nawet więcej. Nie ma wątpliwości, że to jedna z najlepszych thrash metalowych płyt roku 2020.

Wokal Ingo Bajonczaka jest zadziorny i przyprawia o dreszcze. Jego technika i brutalność jest urocza. Właściwy człowiek na właściwym miejscu. Mocnym atutem Bonded jest duet gitarowy stworzony przez Chrisa Tsitsisa i Bornemanna. Panowie grają z pasją i słychać miłość do thrash metalu. To przedkłada się na jakość kompozycji.

12 kawałków wypełnia debiutancki krążek Bonded i każdy z nich to rasowy killer.  Płytę otwiera melodyjny i zadziorny "Godgiven".  Mnie na kolana powalił agresywny "Suit Murderer", który zabiera nas do najlepszych płyt Sodom. Co za agresja, co za moc. Prawdziwa petarda! Bobby z Overkill wsparł chłopaków z Bonded w dynamicznym "Rest in Violence". Echa Overkill są słyszalne i to kolejny pozytyw tego utworu. Uroczy jest również stonowany, toporny i niezwykle heavy metalowy "Je suis Charlie". Mroczny przeszywający klimat udziela się w "No cure for Life" i tutaj band pokazuje nieco oblicze, ale też jest uroczo. Fanom Kreator czy Sodom może spodobać się brutalny, teutoński "Galaxy m87". To kolejny szybki killer na płycie. Do grona agresywnych kawałków warto zaliczyć też "arrival", czy "To each his own".

Bonded to band w gwiazdorskiej obsadzie i byłem pewny że ten skład nie zawiedzie. Dostałem thrash metal z górnej półki. Pozycja obowiązkowa dla fanów Kreator, czy Sodom!

Ocena: 9/10

MORTICIAN - Titans (2020)

"Titans" to 3 album austriackiej formacji Mortician i jest to pozycja skierowana do maniaków klasycznego heavy metalu. Fani Accept, Saxon, Udo czy Grave Digger będą czuć się tutaj jak w domu. Band zna się na rzeczy i potrafi oddać klimat lat 80, w końcu ich działalność sięga roku 1983r. Najnowsze dzieło potwierdza, że warto było czekać na nowe dzieło formacji Mortician. To dobrze skrojony album heavy metal.

Tutaj wszystko przemawia za tym klimatem lat 80. Surowe, przybrudzone brzmienie, a także klimatyczna okłada to dopiero początek. Kawał dobrej roboty robi tutaj wokalista Twain Cooper, który nadaje całości epickiego charakteru i drapieżności. "Titans" to płyta, w której swoje 3 grosze dorzuca również uzdolniony gitarzysta Thomas Metzler. To właśnie on dostarcza nam masę mocnych i ostrych riffów. Solówki w jego wykonaniu są pomysłowe i urozmaicają materiał. Tak to powinno wyglądać.

Jeśli chodzi o zawartość to mamy tutaj urozmaicony materiał, który przeplatany jest szybkimi kawałkami i stonowanymi. Otwieracz "Inmates" zachwyca mrocznym klimatem i amerykańskim stylem. Prosty riff i chwytliwy refren czyni ten utwór prawdziwym hitem. Fanom Metal Church może spodobać "Spiral of Death", który utrzymany jest w stylistyce power/thrash metalu. Jakbym miał wskazać mój ulubiony utwór z tej płyty to właśnie ten kawałek. W podobnych klimatach mamy rozpędzony "Hell Raiders" i to kolejna petarda na płycie. Ileż ciekawych melodii pojawia się w przebojowym "Screamer" i to one są atrakcją tej kompozycji. Niemiecka toporność wybrzmiewa w "Rebel heart". Całość zamyka energiczny "Can't stop rockn roll".

Na takie płyty zawsze warto czekać. Znajdziemy tutaj wszystko co powinno być na płycie heavy metalowej. Rasowy wokalista, uzdolniony gitarzysta, masa ciekawych zagrywek i wciągające melodie. Bardzo dobrze się tego słucha. Płyta godna polecenia.


Ocena: 8/10

niedziela, 1 marca 2020

WITCHTOWER - Witches Domain (2020)

Wychowałem się na albumie "Killers" Iron Maiden i często wracam do stylistyki Iron Maiden. Fakt dzisiaj co raz ciężej o albumy z taką muzyką. Hiszpański Witchtower wychodzi na przeciw oczekiwaniom fanom NWOBHM. Kapela została założona w 2012 r i do tej pory nagrali 3 wydawnictwa, z czego najlepiej prezentuje się najnowsze dzieło zatytułowane "Witches Domain".

To nie jakaś tam płyta w klimatach NWOBHM. To płyta z duszą i można poczuć się jak w latach 80. Płyta została nagrana z pasją, polotem i dbałością o detale. Wszystko brzmi tak jak powinno. Sekcja rytmiczna, gitary i wokal. Nie ma tutaj miejsca na błąd i panowie o tym dobrze wiedzą. Na podziw zasługuje sekcja rytmiczna, która dołączyła do zespołu w 2019r. Victor i  Antonio znakomicie ze sobą współgrają, bowiem każda melodia jest przemyślana, a każdy riff wbija w fotel. No jest moc i to słychać. Wszystko się kręci wokalu Victora, który brzmi obłędnie. Jest w tym klimat lat 80 i charyzma. Ja to kupuje w całości.

"A Revelation" to intro o jakim fani NWOBHM za pewne nie jeden raz marzyli. Brzmi to jak intro z "Killers" Iron Maiden. Co za melodia, co za feeling. To dopiero początek. Band serwuje nam killera za sprawą "The theosphist". Jest szybko, z polotem i wiadomo, że mamy do czynienia z stylistyką NWOBHM.  Płyta przepełniona jest hitami i każdy z nich szybko wpada w ucho. Takim hiciorem jest "Over the top". Marszowy, nieco hard rockowy "Night of the witch" to jeden z moich ulubionych kawałków na płycie. Przyspieszamy w energicznym "Mrs. Artisson" i tutaj dzieje się sporo w sferze partii gitarowych. Kolejny mój prywatny faworyt z tej płyty to melodyjny "Love Potion". Jest jakoś tak hard rockowo, tak skocznie, ale ten oryginalny klimat robi tutaj robotę.Na pochwałę zasługuje szybki i zadziorny "The world is upside down" czy 7 minutowy "Witches domain", który pokazuje jak tworzyć rozbudowane kawałki.

"Witches domain" to najlepsza płyta hiszpańskiej formacji Witchtower i jest to znakomita wycieczka do lat 80. Ta płyta to kwintesencja stylu NWOBHM. To trzeba znać!

Ocena: 9.5/10

DECEIVER - Wild Hunt (2020)

Co mnie skłoniło do sięgnięcia po debiutancki krążek niemieckiej formacji Deceiver? Na pewno fakt, że to kapela pochodząca z Niemiec. Dodatkowym atutem jest bez wątpienia fakt, że kapela gra klasyczny heavy metal przesiąknięty latami 80. Deceiver działa od 2016 r i w tym roku prezentuje światu swój debiutancki album zatytułowany "Wild Hunt". Powiem krótko. Płyta może i banalna w swojej konstrukcji, ale zasługuje na uwagę.

Band stawia na proste rozwiązania i to one napędzają muzykę Deceiver. To taka wycieczka do lat 80, gdzie królowały takie bandy jak Iron Maiden, Judas Priest, Accept czy Anvil. Rasowy heavy metal w klasycznym wydaniu, pozbawiony jakiś udziwnień czy prób stworzenia czegoś zupełnie nowego. Wtórność jest wszechobecna, ale kiedy płyta jest miła w odsłuchu to nie ma to większego znaczenia. Lata 80 są widoczne na frontowej okładce, czy w zadziornym brzmieniu.

W zespole pierwsze skrzypce gra wokalista Daniel Reid, który potrafi oczarować swoją charyzmą i dobry feelingiem. Słychać, że czerpał inspiracje z wielkich wokalistów lat 80. Znakomicie pasuje do tego co band gra.  Na pochwałę zasługuje również duet gitarzystów czyli Simona i Maxa. Jest prosto, jest energicznie i sporo riffów potrafi wpaść w ucho. Nie ma miejsca na nudę.

Band zaczyna płytę od przeboju w postaci "Know my name" i już na progu kłania się NWOBHM. Fani Iron maiden poczują tutaj bluesa. Bardzo dobry start. Band potrafi też dolać odrobiny speed metalowy formuły w szybszym "Wild Hunt". Prawdziwa petarda. Wejście perkusji w rozpędzonym "Lost in the dark" jest mocarne, zresztą jak sam utwór. To kolejny przykład, że w zespole drzemie ogromny potencjał. "No desire No Fire" to kolejny hicior. Proste motywy tutaj znakomicie działają na słuchacza.  Gorzej wypada Deceiver w hard rockowych stylizacjach i potwierdza to "Resist" czy "Renegade". Całość zamyka zadziorny "Apophis vs Ra" w którym band znowu nawiązuje do twórczości żelazne dziewicy.

Pojawił się kolejny band na terenie Niemiec, który gra heavy metal na wysokim poziomie. Jasne mamy pewne nie dociągnięcia. Materiał troszkę nie równy i za mało killerów. Jest na pewno dobrze i warto posłuchać "Wild Hunt".

Ocena: 7/10


STALLION - Slaves Of Time (2020)

Niemieckie zespoły metalowe zawsze mi imponowały swoją perfekcją, pomysłowością i starannością w wykonywaniu swoich aranżacji. To właśnie z tamtego kraju pochodzą moje ulubione zespoły i Stallion też szybko się nim stał. Debiut tej grupy pokazał, że kapela potrafi grać heavy/speed metal, który czerpie garściami z początkowych płyt Running wild, Gravestone czy Savage Grace. Band powstał w 2013r, ale ich stylistyka, feeling sprawia, że brzmią jakby swoją twórczość rozpoczęli w latach 80.  Po dwóch stricte speed metalowych albumach Stallion postanowił urozmaicić swój materiał i na trzecim albumie zatytułowanym "Slaves of Time" oprócz speed metalowych killerów, mamy też dużo klasycznego heavy metalu spod znaku Judas Priest czy Accept, a także odrobinę hard rocka. Wszystko oczywiście zostało ładnie przygotowane i choć stylistyka troszkę odświeżona to wciąż mamy do czynienia z muzyką górnych lotów.

Ci którzy pokochali poprzednie albumy to nie powinni czuć rozczarowania nowym krążkiem. Wykorzystanie elementów klasycznego metalu i hard rocka jest urocze i zrobione ze smakiem. Nie jest to tworzenie czegoś na siłę. Słychać, że muzycy kochają robić to co robią i nawet dołączenie do zespołu nowego gitarzysty tego nie psuje. Clode Savage wpasował się do stylu zespołu i znakomicie współgra z Axxl. Razem dają czadu i tworzą chwytliwe melodie, które szybko wpadają w ucho. Stallion już przyzwyczaił nas do takiego poziomu i do takiego materiału, który niczym wirus zaraża słuchacza przy pierwszym kontakcie.

Okładka może i skromna, ale dalej utrzymuje klimat lat 80. Samo brzmienie przyprawia o dreszcze i muszę pogratulować zespołowi bo brzmi to mocarnie. Jest pazur, jakość współczesnych płyt, ale też klimat lat 80. Mieszanka wybuchowa.

Jak to jest z zawartością? Płytę otwiera "Waking the Demons", który zaczyna się dość spokojnie i bardzo melodyjnie. Wejście godnie mistrzów i band wie jak oczarować słuchacza. Utwór jest niezwykle złożony i nie ma tutaj takiego szybkiego łojenia do jakiego nas przyzwyczaił band.  Jest heavy metalowa gracja i bawienie się klasycznymi patentami. No i mamy pierwszy killer. Dalej mamy speed metalowy "No Mercy" i to jest styl do jakiego przyzwyczaił nas Stallion na poprzednich płytach. Hard rockowy feeling i dużo Accept czy Ac/Dc wyłapiemy w "Time to reload". Niby troszkę inna wersja Stallion, ale słucha się tego jednym tchem. Znakomity przebój. W podobnym stylu utrzymany jest stonowany "all in" z mocnym riffem i energicznymi solówkami. To żywy dowód na to, że band potrafi urozmaicać swoją muzykę.  Nie brakuje speed metalowego łojenia i przykładem tego jest agresywny "Brain dead", zadziorny "Merchants of fear" czy "Dynamiter". Pozytywnie zaskakuje również dobrze skrojona ballada "Die with me", który przez 7 minut potrafi pobudzić słuchacza i jego emocje.  Całość zamyka petarda w postaci "Meltdown".

Stallion po raz kolejny stanął na wysokości zadania. Troszkę zmienili swoją stylistykę, ale to wciąż ten znakomity band, który żyje speed metalem. Nic nie jest im straszne i próbują urozmaicać swoją muzykę i przez to długo jeszcze będą nas cieszyć swoją muzyką. Jeden z najlepszych zespołów młodego pokolenia, a "Slaves of time" to kolejny tego dowód.

Ocena: 9.5/10

piątek, 28 lutego 2020

NILS PATRIK JOHANSSON - The great conspiracy (2020)

Czy faktycznie album "The Great Conspiracy" to prawdziwy drugi solowy album Nilsa Patrika Johanssona? Nils nie tworzy tutaj niczego nowego bowiem mamy tutaj mroczny heavy/power metal do jakiego nas przyzwyczaił nas Nils na płytach Lions Share. Jest też przebojowość znaną z Civil War, a nawet patenty wyjęte z Astral Doors. Skojarzenia z Lions share są na miejscu, bowiem mamy tutaj muzyków z Lions Share. Jest Lars Chriss na gitarze, jest klawiszowiec Kay Backlund czy basista Andreass Loos w roli basisty. "The Great conspiracy" to album, który mógłby śmiało ukazać się pod szyldem Lions Share. Muzycy i muzyka przemawia tutaj sama za siebie.

Nils to wysokiej klasy profesjonalista, który nic nie musi udowadniać. Jego charyzma i styl śpiewania to prawdziwa uczta dla fanów Dio. Tam gdzie Nils tam zawsze muzyka na wysokim poziomie. Tak też jest i na "The Great Conspiracy".  Fani Lions Share będą na pewno zadowoleni.

Na pewno zasługuje mocne i soczyste brzmienie, które podkreśla jakość dźwięków i znakomicie współgra z wokalem Nilsa. Do tego mroczna okładka i już wiadomo czego można się spodziewać po tej płycie.

Na start mamy "The Agitator", który pokazuje power metalowy pazur. Zachwyca mroczny klimat i epicki wydźwięk klawiszy. Prawdziwa petarda. Przyspieszamy w rozpędzonym "One night at the cinema" i jeszcze w takim power metalu to Nilsa jeszcze nie słyszałem. Niezwykła energia bije z tego kawałka. Refren to wypisz wymaluj Astral Doors, a reszta pasuje do rasowego power metalowego bandu z Europy.  Marszowe tempo, epicki wydźwięk  w "The baseball league" sprawiają, że to kolejny utwór z wyraźnymi wpływami Astral doors. Kolejna petarda to hicior w postaci "March of the tin foil Hats" i tutaj podoba mi się ten teatralny klimat i nutka hard rocka. Niezwykle pomysłowy kawałek. Dużo Lions Share mamy w melodyjnym "Killer without gun" czy w pokręconym "The great conspiracy" w którym nie brakuje też odesłań do twórczości Kinga Diamonda.

"The great conspiracy" to już drugi solowy album Nilsa i po raz kolejny jest to wydawnictwo wysokich lotów. Tym razem mamy więcej akcentów power metalowych, a czy to źle? Na pewno ! Płyta bardzo w stylu Lions Share, co bardzo cieszy.

Ocena: 8.5/10

EXLIBRIS - Shadowrise (2020)

Power metal kwitnie w naszym kraju i jest co raz więcej płyt z tego kręgu. Dużo w tej kwestii zrobił Exlibris. Ta warszawska formacja funkcjonuje od 2003r i ma się bardzo dobrze. Zwłaszcza kapela rozwinęła skrzydła, kiedy kapelę zasilił Riku z Enfarce. W tym roku kapela wydała swój nowy album zatytułowany "Shadowrise". Jest to już drugi album z tym utalentowanym frontmanem, ale to też pierwszy album z gitarzystą Antti Wirmanem.  Mamy zmiany personalne, ale i stylistycznie można odczuć zmiany.

Exlibris tym razem nie tylko dostarcza nam elementy power metalowe, ale również progresywne i przez to płyta brzmi ciekawe i intrygująco. "Shadowrise" to płyta krótka, bo trwa 30 minut i próbuje pokazać nieco inne oblicze zespołu. Czy to pozyska nowych fanów? Całkiem możliwe. Ja tęsknie za typowym europejskim power metalem w stylu Edguy.

Mroczna okładka to pierwszy sygnał, że szykuje się nieco inny album. Pojawia się nutka progresywności i symfonicznego metalu. Płytę otwiera zadziorny, nieco nowoczesny "Rule #1" i to może się podobać. Mocny riff, powiew świeżości i to bardzo udany otwieracz. Heavy metalowe zacięcie mamy w mroczniejszym "hell or High water" i tutaj należy pochwalić zespół za chwytliwe i pomysłowe solówki. Exlibris stawia na mroczny feeling, na bardziej nowoczesny heavy metal, aniżeli power metal. Tytułowy "Shadowrise" znakomicie to odzwierciedla. Power metal wybrzmiewa w "Megiddo", który przemyca patenty Edguy. To najciekawszy utwór na tej płycie. Całość zamyka stonowany, rozbudowany i progresywny "Interstellar", w którym band daje upust progresywności.

Dobrze, że Exlibris dalej tworzy nowy materiał. To band, który grać potrafi i stać go na wiele, ale "Shadowrise" pozostawia spory niedosyt. Materiał jest krótki i niedoszlifowany. Był pomysł na mroczny heavy metal, ale ostatecznie dostaliśmy tylko solidny materiał. Szkoda, bo mogło być to znacznie ciekawsze wydawnictwo.

Ocena: 6.5/10

niedziela, 23 lutego 2020

CETI - Oczy martwych miast (2020)

4 lata przyszło czekać fanom Grzegorza Kupczyka i Ceti na nowe dzieło. "Oczy martwych miast" to 9 album tej formacji i są pewne zmiany. Przede wszystkim Grzegorz stawia na polski język, a nie angielski czyli mamy nawiązanie do pierwszych wydawnictw grupy. Jest to również pierwszy album, w którym pojawia się perkusista Jeremiasz Baum i gitarzysta Jakub Kaczmarek. Stylistycznie też słychać zmiany. Band jakby nieco odszedł od europejskiego heavy/power metalu i poszedł w stronę bardziej klasycznego heavy metalu i hard rocka. To ostatecznie sprawiło, że nowe dzieło Grzegorza niestety zawodzi jako album heavy metalowy.

Nie chodzi tutaj o zmiany personalne, bo muzycy grać potrafią i tutaj nie ma co im zarzucić. Jest technicznie solidnie i problem tkwi gdzie indziej. Brzmienie jest spłaszczone i bez mocy, a to źle współgra z zawartością płyty. Materiał jest nie równy, nudny i pozbawionych jakiś killerów, które utknęły by w pamięci.

Chyba najlepiej wypada otwieracz, czyli tytułowy "Oczy martwych miast", który nawiązuje do ostatnich płyt.  Jest agresywnie, szybko i z polotem. Grzegorz wypada również obiecująco w przebojowym "Machina Chaosu", w którym słychać echa Iron Maiden. Hard rockowy "Poza czasem" już wypada troszkę słabiej. Klimaty żelaznej dziewicy można wyłapać w szybszym "Linia Życia" i to jeden z mocniejszych utworów na płycie.Całość zamyka stonowany i mroczniejszy "W dolinie światła " i tutaj główny motyw gitarowy jest bardzo uroczy i pomysłowy.

Grzegorz Kupczyk gra dalej swoje, choć to już nie ten poziom co na poprzednich wydawnictwach. To po prostu solidny album w klimatach hard rocka i heavy metalu, ale nic ponadto.  Szkoda, bo ostatnie dzieła Ceti były na wysokim poziomie, a tu niestety wieje nudą.

Ocena: 6/10

BIFF BYFORD - School of hard knocks (2020)

Wielu wielkich wokalistów wyszło z inicjatywą nagrania solowego albumu. W końcu przyszedł czas na Biff Byforda, który postanowił również nagrać swój własny solowy krążek. Mogło by się wydawać, że Biff postanowi nagrać album z muzyką inną niż tą prezentowaną przez Saxon. Niestety pod tym względem Biff troszkę rozczarował bo nagrał album, który brzmi jak zawierał odrzuty z sesji Saxon. "School of hard knocks" to solidna porcja hard rocka i heavy metalu w klimatach Saxon, ale nic ponadto.

Co z tego, że sam Biff jest w świetnej formie wokalnej, co z tego że brzmienie jest ostre jak brzytwa, gdzie zawodzi najprostszy czynnik, czyli melodie i motywy gitarowe. Wszystko jest bardzo oklepane i wtórne. Choć brzmi to dobrze, to brakuje elementu zaskoczenia i jakiś ciekawych melodii, które by porwały słuchacza od samego momentu. Na solowym albumie Biff  mógł sobie pozwolić na szaleństwo i nutkę urozmaicenia. Niestety tego nie ma.

Na płycie Biffa wsparł na krążku gitarzysta Fredrik Akesson, perkusista Christian Lundqvist i basista Gus Macricosta. Niby doświadczenie muzycy, a nie wpłynęli na zawartość tej płyty jak i sam styl w jakim obraca się Biff.

Pomówmy o zawartości. Płytę otwiera rockowy "Welcome to the show". Nic tutaj nie zachwyca. Riff banalny i pozbawiony jakiś emocji. Refren też nie zachwyca. Szczerze to ten utwór  taka marna podróba Ac/Dc. W podobnych klimatach utrzymany jest tytułowy "School of hard knocks" który brzmi jak mieszanka Ac/Dc i Saxon. Troszkę lepiej tutaj Biff wypada i kawałek jakiś taki łatwiejszy w odbiorze. O wiele lepiej prezentuje się chwytliwy i marszowy "The Pit and the pendulum". Dobre zagrywki gitarowy i mroczniejszy klimat w tym utworze sprawdzają się idealnie. Jest agresywnie w "Worlds collide", ale mimo mocnego riffu nie czuję się przekonany. Utwór po prostu przelatuję i nie zapada w pamięci. Najlepiej wypada killer w klimatach ostatnich płyt Saxon, czyli "Pedal to metal". Do ciekawych kompozycji zaliczę klasyczny "Heart of steel". Niestety pojawiają się wypełniacze jak "Me and You".

Czekałem na solowy album Biff, bo od kilku lat trzyma wysoki poziom wokalny. Biff to żyjąca legenda i stać go na wiele. Niestety tym solowym albumem się nie popisał. To po prostu marna kopia Saxon. Ten album nic nie wnosi do twórczości Biffa. Szkoda.

Ocena: 5/10

piątek, 21 lutego 2020

THE UNITY - Pride (2020)

Kai Hansen skupił się na Helloween i Gamma Ray ma póki co postój. Nic dziwnego, że Henjo Richter i Michael Ehre spełniają się w The Unity. Band powstał w 2016r i to w sumie na gruzach Love.Might. Kill. Stylistycznie te dwa zespoły mają wiele wspólnego ze sobą. The unity nie boi się mieszać melodyjnego metalu, power metalu i hard rocka, a przy tym brzmieć świeżo i nowocześnie. "Pride" to najnowsze dzieło tej formacji i jest to udana kontynuacja "Rise".

Po dwóch latach przyszedł czas na nowy album i The unity trzyma się swojego stylu i nie ma tutaj niespodzianki. Mamy szybsze utwory, jak i bardziej stonowane. Całość łączy mocne, nowoczesne brzmienie, które nadaje całości niezłego pazura i zadziorności.  Henjo i Stefan w dalszym ciągu zasypują nas ciekawymi partiami gitarowymi i nie brakuje tutaj intrygujących melodii czy złożonych solówek. W tej sferze dzieje się tutaj sporo i nie ma co narzekać na warstwą instrumentalną. Taki skład uzdolnionych i doświadczonych muzyków zapewnia wysoki poziom muzyki i tak też jest.  To melodyjny heavy/power metal z górnej półki.W The unity najbardziej kocham charyzmę i styl śpiewania Jana Manenti.

Mamy tutaj kilka killerów i jednym z nich jest "Hands of Time" i tutaj band pokazuje jak znakomicie można wymieszać patenty Pretty Maids i Primal Fear. Znakomity, energiczny kawałek w power metalowej oprawie. Zwalniamy tempo w melodyjnym "Line and Sinker", który zabiera nas w hard rockowy świat The Unity. Elementy Gamma ray można wyłapać w szybkim i pozytywnym "We dont need them here". Mamy też spokojny, marszowy "Angel of Dawn" i tutaj mamy jeszcze inny klimat. Ciekawe aranżacje i pomysłowe melodie czynią ten utwór również bardzo mocnym punktem płyty. Henjo Richter potrafi tworzyć power metalowe killery i ten jego charakterystyczny styl słychać w rozpędzonym "Damn Nation". Utwór to prawdziwa petarda i znakomicie nawiązuje do twórczości Gamma Ray. Dalej mamy marszowy "Wave of fear", który też robi dobrze wrażenie swoim wyrazistym riffem. Uroczy jest też melodyjny i przebojowy "Guess how i hate this", który zawiera to co najlepsze w The unity. Co za hit.  Dużo Primal Fear czy Judas Priest można wyłapać w agresywnym "Scenery of hate". Całość zamyka rockowy "You dont walk alone" i to jest bardzo dobre podsumowanie całej płyty.

"Pride" to kolejna perełka w wykonaniu The unity. Znakomity skład, który rozumie się i wie co chce grać. Kocham taką mieszankę power metalu i melodyjnego metalu z nutką hard rocka. Wszystko zagrane z polotem i pomysłem.  Chce więcej !

Ocena: 9/10

DEMONS & WIZARDS - III (2020)

W latach 90 Hansi Kursch i Jon Shaffer stworzyli Demons & Wizards, który łączy style wypracowane przez tych znakomitych muzyków w swoich macierzystych kapelach. Dwa pierwsze wydawnictwa z miejsca stały się kultowe. Do dziś to jest wzór jak grać klimatyczny heavy/ power metal z nutką thrash metalu i progresywności.  Nie sądziłem, że nadejdzie jeszcze dzień, w którym demons & wizards wróci. Jednak marzenie wielu fanów się spełniło i po 15 latach Hansi i Jon ponownie łączą siły. Nadszedł czas na 3 album tej grupy i tytuł "III" jest tutaj odpowiedni.

Stylistycznie nie ma większych niespodzianek, bo dalej jest to mieszanka tego co panowie prezentują w macierzystych kapelach, tak więc jest coś z Iced Earth i Blind Guardian.  To akurat jest dobry znak, szkoda tylko że nie ma tej mocy co ostatnie płyty Iced Earth i band poszedł w progresywne dźwięki, które ostatnio oferuje Blind Guardian.  Jakie gusta by nie były, to i tak jest to płyta z górnej półki.

Brzmienie jest mocne, wyraziste i podkreśla jakość warstwy instrumentalnej. Do tego liderzy tej formacji są w świetnej formie. Hansi brzmi magicznie i każda jego partia przyprawia o dreszcze. Jon zasypuje nas klimatycznymi partiami gitarowymi. Jest pazur, jest power metal, ale też nutka progresywności. Autem tej płyty jest urozmaicona zawartość i pomysłowość.

Jednym z najlepszych utworów tego roku to wciąż dla mnie "Diabolic", który otwiera właśnie ten album. To taki miks najlepszych płyt Iced earth i blind guardian. To mocny riff w roli głównej, klimatyczny refren i ciekawe przejścia. Utwór petarda i chciałbym, że taki właśnie był cały album. Niestety nie do końca tak jest. Panowie wiedzieli co wybrać do promowania albumu. Stonowany i bardziej heavy metalowy "Invicible" pod wieloma względami przypomina ostatnie płyty Blind Guardian. To dobry utwór z chwytliwym refrenem, ale brakuje tutaj troszkę mocy. Drugi singiel z płyty to zadziorny i agresywny "Wolves in Winter", który brzmi jak rasowy Iced Earth i to mi się podoba. Bardzo mało tutaj killerów tego typu. Dużo dzieje się w krótki i zakręconym "Final Warning", w którym panowie pokazują nieco progresywne oblicze. Spokojny "Timeless Spirit" jest troszkę za bardzo rozciągnięty w czasie i na dłuższą metę troszkę nudzi. Dalej mamy zadziorny "Dark side of her majesty" i tutaj znów kłania się heavy metalowa maniera. Hansi w tym kawałku pokazuje swoje aktorstwo i mamy tutaj spory wachlarz umiejętności wokalisty Blind Guardian. Jest też coś dla fanów Ac/Dc czyli "Midas Disease". Warto też wspomnieć o energicznym "Split", w którym mamy niezły ładunek power metalu.

"III" to znakomita kontynuacja poprzednich wydawnictw i tutaj nie ma niespodzianek. Hansi i Jon nagrali dojrzały i przemyślany materiał. Mamy tutaj wszystko, to czego można oczekiwać od nowego krążka Demons and Wizards. Jest trochę power metalu, trochę heavy metalu i progresywnego metalu. Mam nadzieję, że to nie koniec tej kapeli i że jeszcze wrócą. Niestety liczyłem na płytę roku, ale dostałem ciekawe i bardzo solidny album.

Ocena: 8.5/10

wtorek, 18 lutego 2020

SOVEREIGN CHILD - Rise of the King (2020)

Kto by pomyślał, że jeszcze usłyszymy kiedyś o formacji Sovereign Child.  W końcu od ich debiutu minęło 9 lat, a przez taki czas może się sporo zmienić. Na szczęście band dalej jest wierny klasycznemu heavy metalowi. W tym roku wydali swój drugi album zatytułowany "Rise of The King". Dobrze zagrany heavy metal w klimatach Dio, Primal Fear czy Judas Priest, tak można pokrótce opisać to wydawnictwo.

Ta kapela ma dwie gwiazdy, które błyszczą i jest nią bez wątpienia utalentowany wokalista Eric Flowers. Jego wokal przypomina mi manierę i technikę Tima Rippera Owensa, a to już spory atut. Trzeba też na pewno pochwalić gitarzystę Tima Pratta, który stawia na klasyczne rozwiązania. Znajdziemy tutaj proste, mocne riffy, a także pomysłowe melodie. Wszystko ze sobą bardzo dobrze współgra.

Znajdziemy tu 10 utworów i każdy zasługuje na uwagę. Rozbudowany i bardzo klimatyczny otwieracz w postaci "Rise of the King" pokazuje jaki potencjał drzemie w tej kapeli. Dalej mamy stonowany i zadziorny "The oracle", który zaskakuje mocny riffem i klasycznymi aranżacjami. Band potrafi grać progresywny heavy metal z nutką thrash metal i znakomicie to obrazuje "Forsaken". Mamy też killera w postaci "For heavy metal" i tutaj band nawiązuje do Manowar czy Judas Priest. Wybuchowa mieszanka. Amerykański heavy/power metal dobitnie wybrzmiewa w końcówce płyty czyli w "Valhalla's  calling" czy w brutalnym "Death dealer".

Warto było czekać na powrót Sovereign Child, bo to heavy metal z górnej półki. Znajdziemy tutaj ostre riffy, mocne motywy i wszystko to co jest potrzebne przy tego typu graniu. Kawał dobrej roboty robi tutaj wokalista Eric Flowers, który brzmi jak drugi Tim ripper owens. Dla fanów Judas Priest czy Primal Fear pozycja obowiązkowa.

Ocena: 8/10

VISION OF CHOICE - Mistress of the Gods (2020)

Czas zwrócić uwagę na kolejne ciekawe wydawnictwo z roku 2020. Tym razem padło na niemiecki projekt muzyczny sygnowany marką Vision of Choice.  Projekt powstał w 2018r i tworzą go wokalista Lukas Remus i instrumentalista Steve Brockmann. Panowie tworzą muzykę z pogranicza heavy/ power metalu. Nie kryją swoich zamiłowań do Malice, Helloween, Iron maiden, czy Omen. To czyni to wydawnictwo bardzo atrakcyjnym.

Niby wszystko zrobione niskimi nakładami finansowymi, a całość zrobiona z pasją i pomysłem. To porządnie skonstruowany heavy/power metal w klimatach europejskich, choć nie brakuje też nutki amerykańskiego power metalu. Nie brakuje epickości, troszkę mroku i toporności. W efekcie powstał album nie zwykle energiczny i przepełniony chwytliwymi melodiami.

Klimat S-f znakomicie wypada w rozpędzonym "New Horizon". Brzmi to obłędnie. Pomysłowy riff, odpowiednie tempo i popisy gitarowe Steve;a. Znakomity otwieracz i czeka się na dokładkę. Mamy zadziorny, nieco toporny "Come Tommorow", który brzmi jak mieszanka accept, Grave Digger i Primal Fear. Pomysłowo brzmi nieco epicki "Into the light". Elementy power metalu mamy w zadziornym i dynamicznym "Mistress of the gods". Jest też coś z iron maiden w przebojowym "Givin it up". Całość zamyka rozbudowany "Touch the sky", który jest jednym z mocniejszych punktów tej płyty.

"Mistress of the gods" to solidny heavy/power metal, który słucha się jednym tchem. Troszkę to wtórne, troszkę może na jedno kopyto. Jednak jest tu sporo plusów, jak choćby przybrudzone brzmienie, umiejętności muzyków i sama zawartość płyty. Solidny heavy/power metal, ale nic ponadto.

Ocena: 7/10

poniedziałek, 17 lutego 2020

SHAKRA - Mad World (2020)

To już 25 lat istnienia szwajcarskiej formacji Shakra. Band postanowił uczcić to święto nowym albumem i "Mad world" to kolejny mocny krążek w ich dyskografii. Lata lecą a Shakra to wciąż hard rock na wysokim poziomie i mało kto tak długo trzyma wysoki poziom. Band potrafi brzmieć współcześnie, a przy tym jest wierny klasycznym patentom. Płyta skierowana do maniaków Ac/Dc, Krokus czy Gotthard.

Ta płyta to kwintesencja stylu jaki wypracował Shakra przez lata i to jest hard rock jaki słucha się z przyjemnością. Mocny riff, soczyste brzmienie, klimat lat 80 i duża dawka przebojowości, to jest znak rozpoznawczy tej kapeli. Nie byli by sobą gdyby nie charyzmatyczny wokalista Mark Fox.  Jego wokal przyprawia o dreszcze i od razu wiadomo co to jest hard rock z prawdziwego zdarzenia.  Na nowej płycie Thomas i Thom dają upust swoim fantazją i w efekcie dostajemy dużo mocnych, wyrazistych riffów. Każdy z nich buja i dostarcza sporo frajdy. Zabawa jest przednia, a band gra z polotem i świeżością. Wszystko działa jak w szwajcarskim zegarku.

"Mad World" składa się z 12 kawałków i każdy z nich to rasowy hit. Zaczynamy od energicznego "Fireline", który porywa swoją mocą i hard rockowym szaleństwem. Płytę promował heavy metalowy "Too much is not enough" i tutaj można wyłapać ducha Ac/Dc. Co za hit, co za przebój i to jest Shakra jaki kocham. Czasami wystarczy prosty motyw gitarowy i nutka melodyjności, a w efekcie możemy dostać znakomity killer. Tak właśnie jest z przebojowym "Mad World".  Elementy Ac/Dc można uchwycić w komercyjnym i rockowym "When he comes around". Stonowany i nieco marszowy "I still rock" to świetny kawałek, który sprawdzi się na koncertach. Dalej mamy lekki i przyjemny "Fake news" czy melodyjny "Sons of fire". Całość zamyka klimatyczna ballada "New Tommorow".

"Mad world" to bardzo dobry album hard rockowy, ale tutaj nie ma niespodzianki, bowiem Shakra przyzwyczaił nas do takiego poziomu. Nie ma słabych kawałków, a każdy to rasowy killer. To trzeba znać!

Ocena: 8.5/10

niedziela, 16 lutego 2020

TERRIFIANT - Terrifiant (2020)


W życiu bym nie powiedział, że debiutancki album belgijskiej formacji Terrifiant to płyta z tego roku. Wszystko przemawia za tym, że jest to zaginiony album z lat 80.  Prosta kiczowa okładka, przybrudzone, surowe brzmienie i stylistyka oparta o heavy/speed metal czynią ten album, który zrodził się w latach 80. Wszystko by się zgadzało, ale debiutancki album Terrifiant zatytułowany "Terrifiant" to album, który ma się ukazać 21 lutego 2020 roku.

Płytę przykuła moją uwagę od razu i na długo została w pamięci.  Kawał dobrej roboty robi tutaj duet gitarzystów czyli Zz Slop i Slime Valdi. Panowie stawiają na energię i patenty, które idealnie się sprawdzały w latach 80. Niby mało w tym oryginalności, ale taka wycieczka w rejony lat 80 jest urocza. Band robi to z gracją i poszanowaniem dla kultowych kapel. W tym  wszystkim znakomicie odnajduje się wokalista Lord Terrifiant, którego wokal jest drapieżny. Całość znakomicie ze sobą współgra.

Można tej płycie zarzucić na pewno nieco garażowe brzmienie i nieco oklepane motywy, ale odbiór jest niezwykle przyjemny.  Na płycie znajduje się 36 minut prawdziwej jazdy bez trzymanki. "Steel for life" to instrumentalny kawałek, który pełni rolę klimatycznego intra. Speed metal rodem z pierwszej płyty Running Wild dostajemy w rozpędzonym "Devil in Transport". Brzmi to znakomicie, a old schoolowy feeling jest tutaj taki naturalny. Co za energia, co za moc.  Nie zabrakło też przeboju i takim bez wątpienia jest szybki "Bed Queen".  Bardziej stonowany i heavy metalowy jest "Just because i can". Mamy też killer w postaci "Metal and more" czy bardziej rozbudowany "Iron mountain".

Znakomity debiut w kategorii speed metalu. Belgijska formacja Terrifiant błyszczy tutaj i pokazuje potencjał jaki w nich drzemie. Jest bardzo dobrze i czekam na kolejna dzieła tej formacji. Płytę gorąco polecam!

Ocena: 8/10

ATHLANTIS - 02.02.2020

Tytuł "02.02.2020" to chyba jeden z najbardziej pomysłowych tytułów płyt ostatnich lat. Co kryje ten dziwny, tajemniczy tytuł rodem z filmów Matrix? Ten tytuł oznacza datę premiery nowego dzieła włoskiej formacji Athlantis.  Ta włoska formacja działa od 2003r i skupia się na graniu europejskiego heavy/power metalu. To już 6 album w ich dyskografii i kontynuuje to co band grał na poprzednich wydawnictwach, tak więc  tutaj nie ma niespodzianki. Szkoda, że dalej jest to tylko solidne granie, a nic ponadto.

Davide to uzdolniony wokalista, ale tutaj jakoś nie błyszczy. Jego wokal gdzieś ginie w tle warstwy instrumentalne. Energiczny i przebojowy "Life in your hand"  jest uroczy i dobrze się go słucha, ale tutaj słychać jak schowany jest wokalista. Echa Ac/Dc mamy w hard rockowym i lekkim "Light of love", ale ta główna melodia robi tutaj robotę.  Bardzo udany kawałek. Dobra energia pojawia się w dynamicznym "Fire and ice" czy rockowym "The fly of the eagle". Najlepiej wypada melodyjny "Words are waepons" czy tytułowy "02022020", które przemycają troszkę więcej power metalu.

Athlantis wciąż gra swoje i robi to dobrze, ale brakuje w tym iskry i pomysłowości. To solidny heavy/power metal, który nie wykracza poza bezpieczne granice i nie ma nic ciekawego do zaoferowania. Płyta do posłuchania i zapomnienia.

Ocena: 5/10

WARLEGGION -Knock Me down (2020)

Czas na trochę solidnego heavy metalu w topornej odmianie. Dla tych co nie jest obca twórczość Hazy Hamlet, Accept czy Grave Digger, ten powinien zaznajomić się z debiutanckim albumem formacji Warleggion, który powstał w 2017r w Brazylii. Nie jest to płyta, która powala na kolana, ale zasługuje z pewnością na uwagę fanów takiego grania.

Liderem tej grupy jest basista i wokalista Flavio, a jego wokal bardzo charyzmatyczny. Nie każdemu może przypaść do gustu, bo techniką to on nie grzeszy. Trzeba przyznać, że mimo wszystko pasuje on do tego przybrudzonego brzmienia i tych topornych riffów. Najlepsze z tego wszystkiego jest bez wątpienia okładka z rycerzem w roli głównej. Sam materiał jest krótki i bardzo treściwi, a co ważne kryje kilka perełek. Na szczególną uwagę zasługuje rozpędzony i nieco thrash metalowy "Living in hell". Całość otwiera old schoolowy  i nieco marszowy "Knock Me down". Wdziera się tutaj troszkę stooner rocka czy klimatu doom metalu, ale słucha się tego przyjemnie. Solówki w "Sky light" są intrygujące i przyciągają uwagę.Brakuje tutaj troszkę bardziej trafionego riffu czy mocy. Troszkę nijaki i nudnawy jest w swojej stylistyce "To stay", czy toporny "Crunched Earth". Band najlepiej wypada w takich klimatach jak "Wallerian". Coś się dzieje i nie brakuje przy tym agresji.

Warleggion wydał swój pierwszy album i zaprezentował solidny materiał z klasycznym heavy metalem. Znajdziemy tutaj kilka mocniejszych momentów i kilka intrygujących solówek. Szkoda, że jako całość album jest troszkę nie równy i brakuje mu nieco mocy i doszlifowania. Jest potencjał i kto wie może jeszcze kiedyś usłyszymy o nich.

Ocena:  5.5/10



ARCHON ANGEL - Fallen (2020)

4 utalentowanych muzyków znanych z kręgu heavy/power metalu oraz progresywnego metalu zawarło szyki i powołało do życia band, który może namieszać na rynku muzycznym. W 2019 r został utworzony Archon Angel. Kapela, która stara się mieszać melodyjny metal z progresywnym heavy metalu i robi to z wielką gracją. Dawno nikt nie podszedł do tematu progresywnego metalu z takim sercem i pomysłowością  tak właśnie jak to zrobił Archon Angel na swoim debiutanckim albumie zatytułowanym "Fallen".

W skład zespołu wchodzi basista Yves Campion z Nightmare, jest też  gitarzysta Lonobile i perkusista Lazzarini z Secret Sphere, no i wreszcie wokalista Zak Stevens z Circle II Circle.Z takimi doświadczonymi muzykami można stworzyć muzykę z górnej półki. Udało się to stworzyć. Co cieszy, że band stara się tworzyć swój własny styl i starają się słuchacza zaskoczyć na każdym kroku, a nie odtwarzać znane nam już motywy gitarowe. "Fallen" wyróżnia się na tle innych płyt klimatyczną i miłą dla oka okładką frontową, a także soczystym brzmieniem. Wszystko ze sobą współgra i najlepszym w tym wszystkim jest zawartość.

Mamy tutaj znakomicie wymieszaną zawartość i mamy tu szybsze utwory, a także bardziej rozbudowane. Dobrze wyważona zawartość i przede wszystkim nie ma miejsce tutaj nudę. Nie brakuje hitów, a całość oparta na finezyjnych partiach gitarowych.

Zaczynamy nie typowo, bo od spokojnego, nieco rockowego "Fallen". Od razu słychać, że band stara się budować emocje i chcą poruszać wrażliwość słuchacza. Bardzo udany kierunek muzyczny. Podniosłość daje o sobie znać w marszowym i nieco mroczniejszym "The serpent". Podoba mi się rozpędzony i bardziej power metalowy "Rise". Co za energia, za pomysłowość i przebojowość. Świetny kawałek z power metalowym zacięciem.  Band potrafi grać agresywnie i z pazurem, a najlepszy tego przykładem jest "Twilight". Aldo Lonobile błyszczy w tym kawałku i jego solówki są tutaj na wagę złota. Lekkość i hard rockowy feeling w "Faces of Innocence" jest urocza. Mamy jeszcze takie hity jak "Whos in the mirror" czy rozbudowany i pełen ciekawych motywów "Return of the storm".

Wielkie nazwiska tym razem zagrały i dały w efekcie płytę bardzo progresywną i pomysłową. "Fallen" to płyta naładowana ciekawymi melodiami i dużą dawką przebojowości. To przede wszystkim płyta, która potrafi podziałać na emocje słuchacza, a aranżacje zaskakują świeżością i na pewno jest to jedna z ciekawszych płyt tego roku.

Ocena: 9/10

sobota, 15 lutego 2020

ANVIL - Legal at least (2020)

Ilość albumów wydanych przez kanadyjski band o nazwie Anvil zasługuje na wpis do księgi rekordów.  W końcu ta kapela w tym roku wydała swój 18 album zatytułowany "Legal At last" i to kolejny solidny krążek w ich dyskografii. Jednak wciąż daleko do kultowych wydawnictw tej formacji i nie ma mowy o dziele, który powala na kolana.

Oczywiście w Anvil dalej mamy gitarzystę i wokalistę Steve'a Kudlowa, który napędza ten band. Jego maniera wokalna jest charyzmatyczna i nie da się pomylić z innym wokalistą. Wszystko jest tak jak być powinno, a więc mamy chwytliwe melodie, drapieżne riffy i ciekawe zagrywki gitarowe. Jest solidny heavy/power metal, ale brakuje elementu zaskoczenia i czegoś co by porwało słuchacza.

Band zadbał o solidne, nieco przybrudzone brzmienie, który nasuwa na myśl klimat lat 80. W takich klimatach utrzymana jest też nieco kiczowata okładka. A jak materiał? Tutaj bywa różnie.

Na plus należy na pewno zaliczyć rozpędzony "Legal at last", który zawiera wszystko to co określa styl Anvil. Niby proste klasyczne granie, ale w takiej odsłonie band wypada najlepiej. Ta pozytywna energia pojawia się w szybkim i dynamicznym "Chemtrails".  Urozmaicenia płycie dodaje stonowany i nieco ponury "Gasoline", czy hard rockowy "im alive". Nutkę przebojowości mamy w "Talking to the wall" czy w zadziornym "Bottom Line". Najbardziej obok tytułowego kawałka zapadł mi w pamięci "Food for vulture" z dobrze prowadzonymi partiami gitarowymi.

Mamy kolejną płytę Anvil, ale czy jest to płyta która zapada w pamięci i bije konkurencję? Z pewnością. To po prostu kolejny album anvil, czyli przystanek przed ciekawszymi wydawnictwami. Anvil nie było stać na jakiś ciekawy zryw i chyba długo się to nie zmieni. Posłuchane i można szukać innych, ciekawszych wydawnictw w tym roku.

Ocena:  5/10

piątek, 14 lutego 2020

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man (2020)

Ozzy przez ostatnie lat mówił, że ma w planach nowy album, ale było więcej gadania niż działania. W końcu stworzył utwór z Travisem Scottem i Post Malone kawałek "Take what you want" i od tego się zaczęło. Nowy album ponoć powstał bardzo szybko i tego się obawiałem. Nie tak dawno w szeregi Ozziego wrócił dawny gitarzysta Zakk Wylde, ale to nie z nim nagrywał Ozzy nowy album. Zaprosił wiele ciekawych i znanych muzyków, ale sesyjni muzycy to nie to co zespół z krwi i kości.  Dlaczego w roli gitarzysty jest nie jaki Andrew Watt? To jest dobre pytanie. Mamy wielkie nazwiska jak choćby Slash czy Elton John, jednak to nie czyni "Ordinary Man" świetny albumem. Ciężko rozpatrywać nowy krążek w kategoriach albumu metalowego.

Z Ozzym mam tak, że lubię jego głos, kocham poszczególne utwory, ale jakoś ciężko mi tutaj wskazać album, który powala w 100 %. Był jednak zazwyczaj ten duży pierwiastek heavy metalu, a ostatnie wydawnictwo "Scream" należy do moich ulubionych jeśli chodzi o dyskografię króla ciemności. "Ordinary Man" ma kilka momentów, które nasuwają stare dobre czasy Ozziego i to zarówno jeśli chodzi o solową karierę jak i Black Sabbath. Tych momentów jest za mało. Więcej tutaj rocka i popowego feelingu. Szkoda, bo 10 lat przyszło czekać na nowy album, a tutaj taki zawód.

"Straight to Hell" to otwieracz, który dobrze jest już nam znany. To taki typowy Ozzy jaki znamy i kochamy. Mroczny feeling i ten riff wzorowany na czasy Black sabbath jest po prostu uroczy. Niestety to jeden z najmocniejszych kawałków na płycie. Rockowy "All my life" pokazuje, że Ozzy już nie ma co zaoferować światu. Głos wciąż ma i słucha się go z przyjemnością. Jednak kiedy utwór jest nudny, to nic tu nie pomoże. Wejście perkusji w "Goodbey" przypomina mi nieco "Iron Man" i duch Black Sabbath gdzieś tu jest. Niestety jest to kolejny przykład, gdzie słychać ubóstwo we zakresie kompozycyjnym. Źle wróży płycie kiedy jednym z ciekawszych utworów na płycie jest ballada i to jeszcze z gościnnym udziałem Eltonem Johnem. Tytułowy "Ordinary Man" to znakomita współpraca dwóch kultowych wokalistów. Dwa różne światy, dwa różne gatunki muzyczne, ale wyszło to znakomicie.  Kolejny świetny utwór to promujący "Under the Graveyard", który zrobił mi smaka na nowy krążek Ozziego. Ten kawałek ma świetny klimat lat 70 i pomysłowy riff. Słucha się tego jednym tchem i na taki album czekałem. Za mało takiego grania na tej płycie. Bardziej metalowy wydaje się być "Eat me" choć i tutaj brakuje ciekawego riffu czy pomysłowej melodii. Ot co solidny kawałek i nic ponadto. Dalej wieje nudą i dopiero pobudkę mamy w przebojowym "Scary little Green". Szalę goryczy przelewa popowy "Take what you want" z gościnnym udziałem Post Malone. Tak upada wielka ikona heavy metalu? Przykre.

Album nagrany na szybko i troszkę bez pomysłu. To co dobre usłyszeliśmy dawno przed premierą. Mamy kilka przebłysków i nawiązań do lat 70 czy 80, ale to za mało. Za dużo tu komercji, za dużo pop rocka, a za mało konkretnego heavy metalu. Dla kogo ten album? Chyba tylko dla zagorzałych fanów Ozziego. Świata tym albumem Ozzy nie zwołuje i raczej psuje swoje tak dobrze znane nazwisko. Szkoda.

Ocena: 4.5/10

wtorek, 11 lutego 2020

NIGHTFEAR - Apocalypse (2020)

Hiszpański Nightfear do tej pory uchodził za kapelę z drugiej ligi. Od 2008r  wydali 3 albumy i w sumie dwa pierwsze dzieła to solidny heavy/power metal i nic ponadto.  Punktem zwrotny w historii zespołu na pewno będzie ich najnowsze dzieło zatytułowane "Apocalypse". W 2016r kapelę zasilił dawny gitarzysta Lords of Black czyli Victor Duran. W takim składzie zarejestrowany materiał, który został wydany pod skrzydłami wytwórni Fighter Records.  Co za przemiana i co za miłe niespodzianka. Grali bez polotu i jakiegoś pomysłu, stawiając na solidne patenty, a tu nagle przebijają się do światowej ekstraklasy.

Wychowałeś się na twórczości Gamma Ray, Iron Savior,Primal Fear czy Helloween? To dobrze trafiłeś, bo to jest album skrojony dla Ciebie drogi czytelniku.  Ten album tętni swoim życiem.  W takim przypadku płyta musi być energiczna, przebojowa, przepełniona ciekawymi zagrywkami czy solówkami. Ma wzbudzać emocje i wbijać w fotel. Tak właśnie jest z "Apocalypse".

Victor i Ismael stworzyli zgrany duet gitarowy i tutaj aż iskrzy między nimi.  Mamy tu lekkość, fantazję i polot. Nie ma kopiowania w kółko tego samego motywu i nie ma grania na siłę. Wszystko przychodzi muzykom z łatwością i tak też tego się słucha. Na pochwałę zasługuje również frontman Lorenzo Mutiozabal, który wymiata w wysokich rejestrach. Wszystko ze sobą współgra i nie ma mowy tutaj o jakiś błędach. Nawet brzmienia zostało dopasowane do tego co mamy na płycie. Jest moc i każdy instrument brzmi obłędnie.

A jak zawartość? Tutaj to już w ogóle band pokazuje swoje nowe oblicze. "We are back" to trafiony otwieracz i sam riff jest niezwykle energiczny. Jest pazur, jest szybkie tempo i niezwykła przebojowość. Do tego słychać echa najlepszych kapel gatunku. Nieco zwalniamy w stonowanym i chwytliwym "Shine". Dalej mamy nieco toporniejszy "Living your Life" czy rozpędzony "Better world", który pokazuje w jak świetnej formie jest ten band. Płytę promował genialny "The stranger" i to jest kwintesencja power metalu. Prawdziwa petarda. Agresywny "Psichokiller" to ukłon w stronę twórczości Primal Fear. Na krążku znalazło się również miejsce na bardziej rozbudowane kompozycje i w tej kategorii sprawdza się "Through the stars" czy zamykający "Angels of Apocalypse". Warto też wspomnieć o kilerze  zatytułowany "The evil in You", który pokazuje to co najlepsze w tej kapeli. Kocham taki power metal.

"Apocalypse" to płyta przemyślana i nie zwykle dojrzała, ale to przede wszystkim żywy dowód, że zawsze można stworzyć prawdziwą perełką. Czasami trzeba troszkę czasu. Jedna z najlepszych płyt roku 2020.

Ocena: 9.5/10

niedziela, 9 lutego 2020

IRONFLAME - Blood Red Victory (2020)

Miłośnicy Icarus Witch znają Andrewa D'Cagna i wiedzą, że chłop ma talent i potrafi tworzyć ciekawe rzeczy.  To właśnie on odpowiada za projekt muzyczny o nazwie Ironflame. W tym roku przyszedł czas na trzeci album pod tym szyldem. "Blood Red Victory" to hołd dla rycerskiego heavy metalu i kiedy bierze się na warsztat twórczość Queensryche, Iron Maiden czy Riot. 

Znajdziemy tutaj wszystko, co jest ważne przy tego typu płytach. Mamy mocne brzmienie, które od razu nadaje rycerski klimat. Ta płyta to przede wszystkim popis geniuszu Andrewa, który nie dość że jako wokalista wypada fenomenalnie, to jeszcze błyszczy jako kompozytor.  Brakuje słów, by opisać jak świetnie rozplanował kompozycje i jak one znakomicie brzmią. To nie tylko kwestia ciekawych melodii, ale również ciekawych aranżacji. Bije z nich lekkość i finezja.

To rozpocznijmy podróż w głąb "Blood red victory" i tutaj przygoda zaczyna się od rozpędzonego "Gates of evermore". Tak to jest power metal jaki kocham i to jeszcze w rycerskim wydaniu. Słychać echa starego Helloween czy Stormwarrior.  Andrew pokazuje swoje wszystkie atuty.  Dalej mamy energiczny i rozpędzony "Honor Bound" i te melodie są tutaj urocze. Od razu poruszają słuchacza. Klasyczne rozwiązania zawsze się sprawdzają, a to jest tego świetny przykład.  Przebojowy "Seekers of the blade" to taka mieszanka Iron Maiden i Riot. Brytyjski heavy metal spotyka amerykański power metal i efekt jest znakomity. Marszowy "Blood Red Cross" brzmi troszkę jak utwór Iron maiden, z tym że więcej tutaj epickości. W pełni uchwycono rycerski klimat i to kolejna perełka na płycie.  Hit goni hit i to jest prawdziwa kopalnia hitów. "On ashen Wings" to prawdziwa petarda. Zupełnie inny klimat mamy w mroczniejszym i nieco topornym "Graves of thunder", czy w zamykającym "Night Queen".

"Blood red victory" to płyta, która pobudza zmysły i oddaje to co najlepszy w rycerskiej odmianie metalu. To klasyczny album z dobrze wyważoną zawartością, a każdy utwór to prawdziwa uczta dla maniaków Queensryche czy Iron Maiden. Gorąco polecam!

Ocena: 9/10